RIJSSEN – Op het podium! Met mixed feelings. De derde plek die ik haalde in deze 21e editie van de Pouw triathlon Rijssen stemde niet tot volle tevredenheid. Daarvoor gingen er te veel dingen niet goed. Ik was liever naast het podium beland met een toptijd dan nu derde met 1.57.05. Aan de andere kant: gezien de omstandigheden was het gewoon een redelijke tijd. En ik ben nog niet eerder overall zo hoog gefinisht in Rijssen: 4e. Ook al was het deelnemersveld enigszins gedevalueerd door de eredivisiewedstrijd in Stein. Maar ja, wie er niet is kan ook geen aanspraak maken op de winst, toch? Dus tevredenheid mag eigenlijk ook weer wel. Ontevreden zijn is te makkelijk. Gewoon blij zijn met die podiumplek dus!

De dag begon eigenlijk behoorlijk relaxed. Ik moest starten om 09:45, dus drie uur eten van tevoren betekende 06:45 ontbijten. Dus om 06:30 eruit. En dat op een zaterdag. Leuke sport, dat triathlon. Wordt over twee weken nog leuker met het NK middenafstand in Didam, met start om 08:30… Maar na een flink bord macaroni had ik alle tijd, dus ik maakte nog mooi even de puzzel in de krant. Tot ik daadwerkelijk weg moest en Fynn eiste dat er nog even gespeeld werd. Daar kon ik geen nee tegen zeggen en toen werd het toch nog haasten…

Eenmaal in Rijssen had ik de wisselzone snel ingericht. De avond ervoor de pedalen nog even gewisseld, want op woensdagavond had ik de sluiting van mijn wielrenschoenen kapot getrokken. Mijn plan was om dan maar “old school” op loopschoenen te gaan fietsen. Twee weken geleden op de achtste in Hengelo Gld. leverde het de snelste fietstijd op, dus wat had ik te verliezen.

                                                             Zwemstart, ik sta rechts in oranje met roze badmuts.
                               Enigszins aan het zicht onttrokken door de hand van Bert-Jan Haarkamp op de voorgrond.

09:45. Start. We hebben een flink drukke baan. Niet lekker, want een of andere gast van Triami Deventer mept me de eerste 50 meter continu op de kuiten. Na bijna 100 meter bij het keerpunt krijg ik dan ook nog eens een volle gulp water binnen terwijl ik inadem en dan verlies ik de aansluiting met de groep voor me. Dat wordt dus 900 meter vechten. Ik zie de mannen voor me ook niet echt ver uitlopen, maar moet dus wel alles alleen doen. Halverwege registreer ik 9’21”, na exact 19 minuten tik ik de kant aan. Ik vergeet bijna dat ik er ook nog uit moet en verder moet. Zonder wetsuit een PR. Kan verdorie nog harder!

                                 Niet veel tijd om na te genieten van mijn zonder-wetsuit-PR van 19'00": op naar de wissel!

De wissel verloopt redelijk voorspoedig. Ik doe wel even sokjes aan, aangezien ik op loopschoenen ga fietsen en die dingen ook nog 10 kilometer aan de voeten moet hebben tijdens het lopen. En aan blaren/schaafplekken heb ik geen zin. Maar toch een redelijke wissel. Eenmaal buiten het parc fermé krijg ik de schoenen niet echt snel in de toeclip pedalen die ik heb gemonteerd. Maar eenmaal in de stijgbeugels kan de inhaalrace beginnen. Overigens valt de zwemtijd me niet eens tegen, want de rest van het veld noteert relatief slechtere zwemtijden dan ik.

      Op jacht naar de derde plek in de wedstrijd met een tweede bike split achter winnaar Edwin Ophof (foto: Harrie Lentfert)

Ik voel al snel dat het niet echt super gaat. Souplesse ho maar, vooral werken. Hartslag ook hoger dan gebruikelijk tijdens het fietsen. De eerste twee ronden continu boven de 150. Maar ik werk me gestaag op in de rangschikking, blijf lekker met een bruut tempo mensen inhalen. In de derde ronde krijg ik voor me iemand in het vizier die ook aardig op dreef lijkt. Eind derde ronde heb ik hem te pakken en het blijkt Ronny Leeftink te zijn. Ik rijd niet super veel sneller, waardoor hij weet aan te pikken. In de laatste ronde vind ik het dan nutteloos om te proberen hem eraf te rijden en besluit krachten te sparen voor het lopen. Op de gepaste afstand van 10 meter zak ik uit, neem nog twee keer over en kom zo redelijk fit in de wisselzone.

                                   Op loopschoenen T2 in, op weg naar de afsluitende 10 km. lopen (foto: Sportinbeeld.net)

Met loopschoenen: flitswissel. Ik had gelijk een 30-tal meters. Inmiddels had ik me opgewerkt naar de derde plek in de overall stand, de twee mannen op kop (Edwin Ophof en Arnoud van Garderen) lagen na het zwemmen zo ver voor dat ik die niet meer terug zou zien. Ik dacht dat ik een lekker tempo te pakken had, net als vorig jaar, toen ik 38’10” klokte op de afsluitende 10 kilometer. Maar Ronny wist in de eerste ronde het gat dicht te lopen. In de tweede ronde liepen we lange tijd samen, maar op een gegeven moment moet hij lossen en heb ik gevoelsmatig een goed tempo te pakken.

                     Bezig aan de derde ronde, nog als derde overall. Mooie zweeffase en dito glimlach ;-) (foto: Harrie Lentfert)

Ik heb een gat van ongeveer 50 meter, maar schijn bedriegt. Achteraf blijkt dat mijn tempo helemaal niet zo rap was. Ongeveer een halve minuut langzamer per ronde dan vorig jaar. Ook beginnen maagkrampen op te spelen. Mijn vader staat ook langs het parcours en, naast zijn activiteit als huisfotograaf voor Rijssen, informeert hij me dat ik derde lig. Ik denk te kunnen temporiseren, maar tot mijn grote verrassing komt Ronny aan het eind van de derde ronde terug. Ik dacht dat ik hem definitief had afgeschud, maar niet dus. In de laatste ronde twijfel ik of ik mee moet gaan, maar wetende dat hij in een andere leeftijdscategorie meedoet en achter me geen gevaar opdoemt neem ik gas terug en loop relatief rustig naar de finish.

                 Vlak voor het ingaan van de laatste ronde, ik kijk al minder blij en Ronny is op wilskracht teruggekomen
                                                                                         (foto: Sportinbeeld.net)

Daarmee vierde overall (beste resultaat qua klassering ooit in Rijssen) en derde M40+. Maar gemengde gevoelens dus, had gehoopt toch makkelijk een 38’er te kunnen lopen. Want het verschil met de 1u54 van vorig jaar is voornamelijk het lopen. Voor de klassering had het echter niet uitgemaakt. Typisch zo’n wedstrijd waarin klassement belangrijker was dan tijd.

             Niet meer "to-the-max": rustig gefinisht en netjes het losse startnummer zichtbaar houden (foto: Harrie Lentfert)

Uitslag kwart triathlon Rijssen:

1     119     Edwin Ophof                     01:51:07  M40+
2     107     Arnoud van Garderen      01:53:31 M40+
3     127     Ronny Leeftink                 01:56:19
4     125     Erik Lentfert                     01:57:05 M40+
5     133     Edward Hertsenberg      01:58:01 M40+
6     141     Ruud Blikman                  01:58:12
7     192     Matthijs Imhof                   01:58:16
8     121     Tim Zoetebier                   01:58:16
9     148     Wilbert Maassen vdBrink01:59:48
10   112     Hinke van Wezep             01:59:56

Volledige uitslagen op de site van Pouw Triathlon Rijssen

                                     Podium M40+: Arnoud van Garderen (2e), Edwin Ophof (1e) en El Mariachi (3e)

Nog een leuke sfeerimpressie van de triathlon hieronder, waarin ik twee keer te zien ben: bij de zwemstart in baan 2, met mijn oranje Step One trisuit en roze badmuts (rond 00:30), en mijn wissel naar het fietsonderdeel komt ook nog even prominent in beeld na ongeveer 00:55.

Ik heb dit jaar behoorlijk gesleuteld aan mijn wedstrijdprogramma. Andere jaren deed ik alles wat ik leuk vond en dat resulteerde soms in een mindere wedstrijd of pure moeheid. Met twee hele triathlons dit jaar (Lanzarote en Almere) wilde ik dat dit jaar anders aanpakken. Wedstrijden als de Dubbele Mijl van Hengelo, triathlon Holten en de Run-Bike-Run Deurningen zijn geschrapt, evenals alle wedstrijden in de eerste divisie. Ook deze pasten niet echt in het schema dat ik voor ogen heb (de eerste twee waren te kort na Lanzarote, de derde valt samen met Rijssen, de vierde valt tussen Didam en Münster in en de laatste zit te kort voor Almere). Dus net als in een hele triathlon is mijn wedstrijdprogramma nu: gedoseerd en gericht proberen te pieken.

Na Lanzarote was het freewheelen geblazen. Alles mocht, niet moest. Maar vooral: rust nemen. Aanvankelijk kriebelde het. Na twee dagen zat ik in Lanzarote al weer op de fiets, lekker een rustige duurrit doen met mijn vader. Op dag drie deed ik alweer een rustige duurloop. Op de boulevard die nog pikte van alle sportdrank die daar dat weekend rijkelijk vloeide. Maar eenmaal thuis werd de drang minder en na twee weken weinig tot niets doen moest ik mezelf op dinsdagavond 4 juni de fiets opslepen om toch maar weer eens iets te gaan doen. Het was vijf dagen voor de triathlon Hengelo, dus een beetje activiteit was wel weer gewenst.

Die training ging weer lekker. Meer dan. Ik vloog weer over het wegdek. En dat kostte nauwelijks moeite. Yes! De trainingen voor de Ironman hadden me ook een paar Iron-legs opgeleverd! Dus woensdag: weer fietsen! Gelukkig was het in Nederland ook eindelijk zomer geworden, dat helpt ook nogal qua motivatie. Met een duurloop op donderdag en een koppeltraining op zaterdag (2 uur “rustig” fietsen met aansluitend een kwartier lopen) stoomde ik me klaar voor Hengelo.

Het enige dat ik niet had getraind sinds Lanzarote was het zwemmen. En dat was te merken. Ik startte om 11:40, in de derde startserie, met alle 40+’ers. Ik ging voortvarend van start, met een zwemmer die onder de 8:30 zwemt. De eerste 50 meter ging ik makkelijk mee, maar na dat keerpunt verloor ik al de aansluiting. Vanaf dat moment merkte ik dat ik het watergevoel compleet kwijt was en toen werd het 450 meter werken. Toch nog als tweede mijn baan uit in 9:12, maar echt lekker ging het dus niet. Na wat geworstel met de badmuts na 9:36 het parc ferme in, zonnebril op, sokken aan, schoenen aan, helm op, startnummer om, fietsje aan de hand, wegwezen!

Ik koos voor een snelle tweede wissel en daarmee voor fietsen op loopschoenen. Ik heb niet het gevoel dat ik daarmee echt veel snelheid inlever. Ik was dan ook goed weg en al snel bleek dat ik grotere versnellingen rond kreeg dan ik tot nog toe in dit jaar gewend was. Ik hoorde andere triatleten klagen over de pittige wind. Daarvan had ik nauwelijks last, na twee weken op Lanzarote. Een lekker briesje, dat was het. Ik haalde dan ook de een na de ander in waarbij ik volgens mij wel 3-5 km/h harder reed, dus ik zoefde mooi over het parcours naar de kop van de wedstrijd. Al voor ik halverwege was haalde ik het laatste duo in, volgens mij Harry van Milligen met daarachter Desmond Vorst. Doel was om daarna zoveel mogelijk marge op te bouwen. Ik zag niemand meer voor me, dus ik verkeerde in de veronderstelling dat ik inmiddels leider was in mijn serie. Dat was geen reden om rustiger aan te doen, want ik wilde ook graag overall een goede tijd neerzetten, ook al was ik deze wedstrijd onbevangen en zonder verwachtingen in gegaan.

Eenmaal terug in het parc ferme was het tijd voor mijn flitswissel: Fiets in het rek, helm af en weg! Lekker makkelijk als je fietst op loopschoenen. Bedoeling was om mijn voorsprong op zijn minst te consolideren, maar niet te forceren. Mede omdat ik vanwege de vele trainingsuren richting Lanzarote overbelaste achillespezen had opgelopen. Tot mijn stomme verbazing zag ik echter 200-300 meter voor me iemand in een behoorlijk tempo hardlopen, waardoor ik zeker wist dat dat geen triatleet uit een andere serie was. Moest ik alsnog aan de bak!

De koploper bleek Alexander Vandevelde, zijn looptempo was toch aardig en ik liep aanvankelijk slechts langzaam in. Hij had met zwemmen drie minuten gepakt, waarvan ik er op de fiets ongeveer twee had goedgemaakt. Op het keerpunt kreeg hij mij volgens mij voor het eerst in de smiezen. Toen had ik het gat al gedicht naar 50 meter. Zonder echt te forceren was ik er voor het 4-kilometer punt bij. Hij probeerde even aan te pikken, maar dat was het moment waarop ik kon tonen dat ik nog flink over had: met een kleine versnelling was meteen een gaatje geslagen en in de laatste kilometer wist ik dat uit te bouwen naar een voorsprong van een kleine 10 seconden. Daarmee winst in mijn serie! Toch lekker om weer eens op het hoogste treetje te mogen staan :-)

In de laatste serie bleken uiteindelijk slechts drie man sneller, dus ook overall een mooie 4e plek. Ik had zelfs de snelste bike split (inclusief beide wissels), twee seconden sneller dan oud-prof Michiel Elijzen (oud-Cofidis en Omega Pharma-Lotto). Maar dat zal vooral ook aan die hele snelle tweede wissel hebben gelegen vermoed ik. Desalniettemin goed gefietst, derde looptijd (5 km in 18’20”, zonder te forceren). Alleen het zwemmen behoeft toch nog de nodige aandacht. Zo houden we wat te doen.

Uitslagen achtste triathlon Hengelo:

1.    Rob Woestenenk             56’29”
2.    Remko Siers                     56’43”
3.    Michiel Elijzen                   57’38”
4.    Erik Lentfert                     58’26” 1e M40+
5.    Alexander Vandevelde    58’35” 2e M40+
6.    Wesley Mols                     58’56” 1e M16
7.    Roelof Lovink                   59’13”
8.    Tim Zoetebier              1h00’43”
9.    Erik Elbers                   1h00’49” 3e M40+
10.  Pim Venderbosch      1h01’04” 2e M16


Volledige uitslagen op de site van Triathlon Hengelo

Ik heb er voor gekozen een aantal filmpjes te uploaden. Als je de tijd hebt, de eerste (lange) video van 42 minuten is absoluut de moeite waard en geeft een fantastisch beeld van de wedstrijddag. De tweede geeft een indrukwekkende impressie van de zwemstart, de derde een mooi overall beeld van de race in een wat korter filmpje. Voor de rest spreken de beelden voor zich. Enjoy.