ALMERE – De Challenge Almere. Voorheen Holland Triathlon. Niet gedacht dat ik hem ooit nog zou doen. Helemaal niet na de bizarre wending van vorig jaar. Toen mijn testwedstrijd richting Ironman Lanzarote. En vier dagen van tevoren: ziek. Niet zomaar ziek, maar goed ziek. Een bacteriële infectie aan de luchtwegen en er kon een dikke streep door mijn deelname. Ook in figuurlijke zin was ik er goed ziek van. Een jaar later. De organisatie had mijn inschrijving van vorig jaar een jaar doorgeschoven. Top. Maar met de Ironman Lanzarote in de pocket voelde het als mosterd na de maaltijd. Ondanks flinke motivatieproblemen in de laatste weken lukte het me om een degelijke wedstrijd neer te zetten en zowaar zelfs het podium te bestijgen: tweede in de M40-categorie en vierde op het NK in deze leeftijdsklasse.
Pre-race
Met name mijn eigen gedemotiveerde gedrag stoorde me in de laatste weken richting Almere. Waar het vandaan kwam? Geen idee. Misschien wel de uitgesproken negatieve ervaring van vorig jaar. Toen had ik het gevoel er klaar voor te zijn en dan: niks. Ziek in bed liggen op de dag dat de race wordt gestreden waar je maanden naar toe hebt getraind. Die toen ook nog eens plaats vond onder de beste omstandigheden ooit. Iedereen realiseerde toptijden, mede doordat de fiets- en loopafstand ook nog eens aan de korte kant bleken. Frustrerend? Ja. Best wel. Zeker als je dan dit jaar wel aan de start staat onder zo ongeveer de slechtste omstandigheden ooit, met afstanden die aan de lange kant zijn, zeker het fietsen. De voorspellingen voor het weer waren in ieder geval niet mals. Hoe dichterbij de 14e september kwam, hoe minder zin ik er in kreeg.
Uiteraard waren de omstandigheden en de krappe afstanden van 2012 geen garantie geweest voor succes. Een hele triathlon is en blijft een puzzel, waarvan de stukjes op die dag op de juiste plaats moeten vallen. Ook de geboorte van Jinthe zal hierin mee hebben gespeeld. Sinds de tweede keer vaderschap ben ik me nog bewuster geworden van mijn verantwoordelijkheden thuis. De lange trainingen gingen aan mijn geweten knagen. De kaasschaaf ging over de trainingen. Uurtje links eraf, uurtje rechts eraf… ik heb sinds de geboorte van Jinthe op 10 augustus geen enkele trainingsweek meer volledig volgens schema afgewerkt.
De laatste twee weken waren daarom doorbijten. Ik voelde me twee weken van tevoren echt top. Het mocht van me gaan gebeuren. Dat gevoel ebde echter langzaam weg. De voorlaatste week wist ik me nog uit de staat van lethargie te trekken en een redelijk volledig trainingsprogramma af te werken, de laatste week heb ik echt werkelijk niks meer gedaan. Uit pure wanhoop gebruik ik een van de avonden om een fotoboek van de Ironman Lanzarote te maken. Puur om mezelf een oppepper te geven en het gevoel van die race weer naar boven te halen. Om op vrijdag de 13e september toch redelijk ongemotiveerd naar Almere te vertrekken. Op een dag waarop veel mis ging. Te beginnen met het te laat opstaan bijvoorbeeld.
Met name mijn eigen gedemotiveerde gedrag stoorde me in de laatste weken richting Almere. Waar het vandaan kwam? Geen idee. Misschien wel de uitgesproken negatieve ervaring van vorig jaar. Toen had ik het gevoel er klaar voor te zijn en dan: niks. Ziek in bed liggen op de dag dat de race wordt gestreden waar je maanden naar toe hebt getraind. Die toen ook nog eens plaats vond onder de beste omstandigheden ooit. Iedereen realiseerde toptijden, mede doordat de fiets- en loopafstand ook nog eens aan de korte kant bleken. Frustrerend? Ja. Best wel. Zeker als je dan dit jaar wel aan de start staat onder zo ongeveer de slechtste omstandigheden ooit, met afstanden die aan de lange kant zijn, zeker het fietsen. De voorspellingen voor het weer waren in ieder geval niet mals. Hoe dichterbij de 14e september kwam, hoe minder zin ik er in kreeg.
Uiteraard waren de omstandigheden en de krappe afstanden van 2012 geen garantie geweest voor succes. Een hele triathlon is en blijft een puzzel, waarvan de stukjes op die dag op de juiste plaats moeten vallen. Ook de geboorte van Jinthe zal hierin mee hebben gespeeld. Sinds de tweede keer vaderschap ben ik me nog bewuster geworden van mijn verantwoordelijkheden thuis. De lange trainingen gingen aan mijn geweten knagen. De kaasschaaf ging over de trainingen. Uurtje links eraf, uurtje rechts eraf… ik heb sinds de geboorte van Jinthe op 10 augustus geen enkele trainingsweek meer volledig volgens schema afgewerkt.
De laatste twee weken waren daarom doorbijten. Ik voelde me twee weken van tevoren echt top. Het mocht van me gaan gebeuren. Dat gevoel ebde echter langzaam weg. De voorlaatste week wist ik me nog uit de staat van lethargie te trekken en een redelijk volledig trainingsprogramma af te werken, de laatste week heb ik echt werkelijk niks meer gedaan. Uit pure wanhoop gebruik ik een van de avonden om een fotoboek van de Ironman Lanzarote te maken. Puur om mezelf een oppepper te geven en het gevoel van die race weer naar boven te halen. Om op vrijdag de 13e september toch redelijk ongemotiveerd naar Almere te vertrekken. Op een dag waarop veel mis ging. Te beginnen met het te laat opstaan bijvoorbeeld.
Vrijdag 13 september: The Day Before
Ik ben niet bijgelovig, maar dit was zo’n vrijdag de 13e. Allereerst al dat te laat opstaan dus. Daarna gewoon niet in de benen willen komen, terwijl de planning voor die dag aardig strak stond. Daarmee liep dus meteen de gehele dagplanning in het honderd. We hadden een fraaie lodge in het buitengebied van Almere gehuurd en er moesten wat boodschappen mee. Die moesten die ochtend nog worden gehaald. Het geplande vertrek van 11:30 werd uiteindelijk 13:00 uur. Eerst de spullen achter de deur gooien in de lodge werd daarom rechtstreeks naar de registratie; gelukkig kan ik goed improviseren.
Ik ben niet bijgelovig, maar dit was zo’n vrijdag de 13e. Allereerst al dat te laat opstaan dus. Daarna gewoon niet in de benen willen komen, terwijl de planning voor die dag aardig strak stond. Daarmee liep dus meteen de gehele dagplanning in het honderd. We hadden een fraaie lodge in het buitengebied van Almere gehuurd en er moesten wat boodschappen mee. Die moesten die ochtend nog worden gehaald. Het geplande vertrek van 11:30 werd uiteindelijk 13:00 uur. Eerst de spullen achter de deur gooien in de lodge werd daarom rechtstreeks naar de registratie; gelukkig kan ik goed improviseren.
Herkend worden door een mede-twitteraar aan je fiets: geinig! Op weg naar de registratie in de Schouwburg bleek Guus
Janssen letterlijk een follower en legde het laatste deel van de rit op de gevoelige plaat vast (foto: Guus Janssen)
Eenmaal de startspullen in bezit werd koers gezet naar de lodge om de auto uit te pakken. Om er achter te komen dat we ons fototoestel vergeten waren. En vervolgens de kledingtasjes weer in te pakken. Met in het achterhoofd dat de bike check-in tot 17:30 was moesten we redelijk haasten, zeker met twee kids. Waarvan er eentje ook nog de fles moest hebben. En hop, weer terug naar Almere om de tasjes en de fiets in te checken. Was de bike check-in blijkbaar tot 17:00 uur. Ik mocht er in eerste instantie ook niet meer in. Ik kreeg steeds meer een hekel aan deze wedstrijd, terwijl ik hem nog nooit gedaan had. Ik had de neiging om de boel weer mee te nemen en naar huis te gaan, maar het lukte me om de kalmte te bewaren. Uiteindelijk deed iemand van de NTB toch minder moeilijk en kon ik alsnog de boel kwijt in het parc fermée.
Vervolgens kon de gang worden gezet naar de carbo loading party. Nog nooit meegemaakt en op voorhand ook niet mijn ding dacht ik. Maar aangezien we geen keuken in de lodge hadden was het wel makkelijk; je hoeft niet te koken en voor Fynn en Jinthe was het tijdstip (van 17:00 tot 19:00 uur) perfect. Dus een paar dagen voor de race nog een extra kaart bijbesteld. De carbo loading party was prima verzorgd. Genoeg zitplaatsen en genoeg voer. Ik houd van pasta, maar voor een race zweer ik bij rijst. En ook dat was er, met kip-kerrie en ananas. Heerlijk! Daarna de briefing, nog steeds slecht gemutst. Mag ik er niet in met de kinderwagen en Fynn. Die dus weer naar Janneke gebracht, gelukkig was de baaldag bijna ten einde. Na een stressvolle dag de beide kleintjes in bed gelegd en toen eindelijk even tijd voor ontspanning. Gewoon lekker The Voice of Holland kijken, ook al had ik toen op bed willen liggen. De spanning van de dag verdween en ik kon daarna heerlijk slapen.
Janssen letterlijk een follower en legde het laatste deel van de rit op de gevoelige plaat vast (foto: Guus Janssen)
Eenmaal de startspullen in bezit werd koers gezet naar de lodge om de auto uit te pakken. Om er achter te komen dat we ons fototoestel vergeten waren. En vervolgens de kledingtasjes weer in te pakken. Met in het achterhoofd dat de bike check-in tot 17:30 was moesten we redelijk haasten, zeker met twee kids. Waarvan er eentje ook nog de fles moest hebben. En hop, weer terug naar Almere om de tasjes en de fiets in te checken. Was de bike check-in blijkbaar tot 17:00 uur. Ik mocht er in eerste instantie ook niet meer in. Ik kreeg steeds meer een hekel aan deze wedstrijd, terwijl ik hem nog nooit gedaan had. Ik had de neiging om de boel weer mee te nemen en naar huis te gaan, maar het lukte me om de kalmte te bewaren. Uiteindelijk deed iemand van de NTB toch minder moeilijk en kon ik alsnog de boel kwijt in het parc fermée.
Vervolgens kon de gang worden gezet naar de carbo loading party. Nog nooit meegemaakt en op voorhand ook niet mijn ding dacht ik. Maar aangezien we geen keuken in de lodge hadden was het wel makkelijk; je hoeft niet te koken en voor Fynn en Jinthe was het tijdstip (van 17:00 tot 19:00 uur) perfect. Dus een paar dagen voor de race nog een extra kaart bijbesteld. De carbo loading party was prima verzorgd. Genoeg zitplaatsen en genoeg voer. Ik houd van pasta, maar voor een race zweer ik bij rijst. En ook dat was er, met kip-kerrie en ananas. Heerlijk! Daarna de briefing, nog steeds slecht gemutst. Mag ik er niet in met de kinderwagen en Fynn. Die dus weer naar Janneke gebracht, gelukkig was de baaldag bijna ten einde. Na een stressvolle dag de beide kleintjes in bed gelegd en toen eindelijk even tijd voor ontspanning. Gewoon lekker The Voice of Holland kijken, ook al had ik toen op bed willen liggen. De spanning van de dag verdween en ik kon daarna heerlijk slapen.
Het bedje in onze lodge staat klaar voor een heerlijke ongestoorde nachtrust
Zaterdag 14 september: Race Day
De wekker stond om half vijf. Droomde ik op Lanzarote nog van een succesvolle triathlon en wist ik bij het ontwaken de gedroomde eindtijd helder voor de geest te halen, nu werd ik een uur eerder al wakker. Uit een droom waarin ik de start had gemist: te laat, verslapen. Een blik op het horloge leerde dat het half vier was en dat ik nog een uur kon slapen. Maar na die droom? No way. Geen oog meer dicht gedaan.
Om half vijf ben ik er maar uit gegaan. Licht aan om te scheren, wordt Fynn wakker. Hij vond het allemaal heel bijzonder en wilde uiteraard uit het campingbed om in het grote bed te liggen. Na enige aanmaningen gaat het mannetje weer liggen. Papa scheren en aan het ontbijt. Zenuwen? Nope. Het voelt meer als een moetje. Ik werk acht witte boterhammen met jam weg en mix nog even een halve liter melk met carbo loader. Die is ook zo weg. Aankleden, spullen pakken, bidons vullen, laatste check, Janneke en de kids een kus: ik kan weg naar de start.
Transition Zone
Had ik al motivatieproblemen in de laatste twee weken, het weer doet nog een extra duit in het zakje. Het is echt belabberd weer. De rit richting Almere-centrum kan de ruitenwisser op standje hoog. De Essential Mix van Groove Armada uit 2008 (Live in Wonderland, Ibiza) moet me maar in de juiste stemming krijgen. Ik trek weer eens een vergelijking met Lanzarote. Ik hoor mezelf denken:”Iedere wedstrijd krijgt wat het verdient.” Ik heb mijn fietspomp mee, de bandjes moeten nog even op spanning worden gebracht. En zorgen dat mijn kleren niet te nat worden, die moet ik na de race nog weer aan. Met hulp van clubgenoot Frans Segerink weet ik ook het discwiel achter van lucht te voorzien. De ventielen van de tubes zijn namelijk net iets te lang, waardoor bij het aanbrengen van de valve adapter de band standaard leeg loopt. Oppompen tot 10 bar in je eentje is daardoor geen optie. Door het baggerweer besluit ik zowel voor als achter niet meer dan 9 bar in de tubes te blazen.
In de parkeerkelder is het nog even mezelf in de wetsuit hijsen met behulp van een andere clubmakker, Gerrit-Jan Soetman. Op naar de start.
Zaterdag 14 september: Race Day
De wekker stond om half vijf. Droomde ik op Lanzarote nog van een succesvolle triathlon en wist ik bij het ontwaken de gedroomde eindtijd helder voor de geest te halen, nu werd ik een uur eerder al wakker. Uit een droom waarin ik de start had gemist: te laat, verslapen. Een blik op het horloge leerde dat het half vier was en dat ik nog een uur kon slapen. Maar na die droom? No way. Geen oog meer dicht gedaan.
Om half vijf ben ik er maar uit gegaan. Licht aan om te scheren, wordt Fynn wakker. Hij vond het allemaal heel bijzonder en wilde uiteraard uit het campingbed om in het grote bed te liggen. Na enige aanmaningen gaat het mannetje weer liggen. Papa scheren en aan het ontbijt. Zenuwen? Nope. Het voelt meer als een moetje. Ik werk acht witte boterhammen met jam weg en mix nog even een halve liter melk met carbo loader. Die is ook zo weg. Aankleden, spullen pakken, bidons vullen, laatste check, Janneke en de kids een kus: ik kan weg naar de start.
Transition Zone
Had ik al motivatieproblemen in de laatste twee weken, het weer doet nog een extra duit in het zakje. Het is echt belabberd weer. De rit richting Almere-centrum kan de ruitenwisser op standje hoog. De Essential Mix van Groove Armada uit 2008 (Live in Wonderland, Ibiza) moet me maar in de juiste stemming krijgen. Ik trek weer eens een vergelijking met Lanzarote. Ik hoor mezelf denken:”Iedere wedstrijd krijgt wat het verdient.” Ik heb mijn fietspomp mee, de bandjes moeten nog even op spanning worden gebracht. En zorgen dat mijn kleren niet te nat worden, die moet ik na de race nog weer aan. Met hulp van clubgenoot Frans Segerink weet ik ook het discwiel achter van lucht te voorzien. De ventielen van de tubes zijn namelijk net iets te lang, waardoor bij het aanbrengen van de valve adapter de band standaard leeg loopt. Oppompen tot 10 bar in je eentje is daardoor geen optie. Door het baggerweer besluit ik zowel voor als achter niet meer dan 9 bar in de tubes te blazen.
In de parkeerkelder is het nog even mezelf in de wetsuit hijsen met behulp van een andere clubmakker, Gerrit-Jan Soetman. Op naar de start.
Met 415 triatleten klaar liggen in het water voor de zwemstart van de hele van Almere (foto: Christie Brouwer)
07:30 Zwemstart
De zwemstart is gepland om 07:30, maar door het voorstellen van de pro’s loopt het allemaal wat uit. In de rij vallen me de strakke geconcentreerde kopjes op. Zo heb ik er op Lanzarote ook uitgezien. Nu voel ik me relaxed en snap niet waar iedereen zich zo druk om maakt. Ik betrap me erop dat ik al een verhaal voor mijn website aan het fabriceren ben voordat ik überhaupt aan de race begonnen ben. Hoezo niet met de wedstrijd bezig? Eenmaal in het water valt de temperatuur me mee, maar dat heeft ook te maken met de waardeloze buitentemperatuur. Ik werk me een weg naar de buitenkant en lig uiteindelijk iets rechts van het midden. Het startschot blijft uit en ondertussen beslaat mijn zwembril. Mijn horloge geeft inmiddels 07:36 aan. Ik doe de zwembril even af om hem schoon te pakken en ja hoor: KNAL! Lekker weer. Zwembrilletje weer op en zwemmen maar.
07:30 Zwemstart
De zwemstart is gepland om 07:30, maar door het voorstellen van de pro’s loopt het allemaal wat uit. In de rij vallen me de strakke geconcentreerde kopjes op. Zo heb ik er op Lanzarote ook uitgezien. Nu voel ik me relaxed en snap niet waar iedereen zich zo druk om maakt. Ik betrap me erop dat ik al een verhaal voor mijn website aan het fabriceren ben voordat ik überhaupt aan de race begonnen ben. Hoezo niet met de wedstrijd bezig? Eenmaal in het water valt de temperatuur me mee, maar dat heeft ook te maken met de waardeloze buitentemperatuur. Ik werk me een weg naar de buitenkant en lig uiteindelijk iets rechts van het midden. Het startschot blijft uit en ondertussen beslaat mijn zwembril. Mijn horloge geeft inmiddels 07:36 aan. Ik doe de zwembril even af om hem schoon te pakken en ja hoor: KNAL! Lekker weer. Zwembrilletje weer op en zwemmen maar.
Vertrek voor 3,8 zwemkilometers door het Weerwater.
Door het redelijk beperkte aantal deelnemers valt het gevecht mee (foto: Christie Brouwer)
Ik lig best in een aardige positie. Ik kom goed weg en zwem lekker door richting eerste boei. Ook daar heb ik ruimte om de boei kort te ronden en op naar de tweede boei. Ik haal zelfs al mensen in. Af en toe bij iemand in de benen hangen, even op adem komen en er voorbij maar weer. Als ik op het ponton kruip kijk ik snel even op mijn horloge. 08:10 uur. Wat? Ik ben nog maar 34 minuten onderweg en al halverwege… in Lanzarote deed ik twee keer 37 minuten over beide ronden.
De pret is van korte duur. Een eerste krampaanval in de rechterkuit maakt een eind aan de euforie en dwingt me om even om te draaien op mijn rug en de kramp eruit te strekken. Bij de achterste boei herhaalt zich dit en ik raak hier zo door afgeleid dat ik vervolgens niemand meer voor me zie zwemmen. Ik zwem maar gewoon door en op een gegeven moment vind ik het wel heel verdacht worden. Zie ik dat iedereen 20-30 meter links van me zwemt. Auw. Zit ik lekker in een mooie boog te zwemmen. Bij de voorlaatste boei ben ik weer bij de meute en daarvoor word ik beloond met krampaanval nummer drie. Ditmaal trekt het door tot in mijn bovenbeen, dus beenslag is nu echt passé. Volstrekt onverklaarbaar, waar komt dit vandaan? Het koude water? Ik zie een bootje en twijfel of ik me uit het water laat halen. Maar ja, zo zit ik ook weer niet in elkaar. Ik ben er bijna. Doorgaan!
Door het redelijk beperkte aantal deelnemers valt het gevecht mee (foto: Christie Brouwer)
Ik lig best in een aardige positie. Ik kom goed weg en zwem lekker door richting eerste boei. Ook daar heb ik ruimte om de boei kort te ronden en op naar de tweede boei. Ik haal zelfs al mensen in. Af en toe bij iemand in de benen hangen, even op adem komen en er voorbij maar weer. Als ik op het ponton kruip kijk ik snel even op mijn horloge. 08:10 uur. Wat? Ik ben nog maar 34 minuten onderweg en al halverwege… in Lanzarote deed ik twee keer 37 minuten over beide ronden.
De pret is van korte duur. Een eerste krampaanval in de rechterkuit maakt een eind aan de euforie en dwingt me om even om te draaien op mijn rug en de kramp eruit te strekken. Bij de achterste boei herhaalt zich dit en ik raak hier zo door afgeleid dat ik vervolgens niemand meer voor me zie zwemmen. Ik zwem maar gewoon door en op een gegeven moment vind ik het wel heel verdacht worden. Zie ik dat iedereen 20-30 meter links van me zwemt. Auw. Zit ik lekker in een mooie boog te zwemmen. Bij de voorlaatste boei ben ik weer bij de meute en daarvoor word ik beloond met krampaanval nummer drie. Ditmaal trekt het door tot in mijn bovenbeen, dus beenslag is nu echt passé. Volstrekt onverklaarbaar, waar komt dit vandaan? Het koude water? Ik zie een bootje en twijfel of ik me uit het water laat halen. Maar ja, zo zit ik ook weer niet in elkaar. Ik ben er bijna. Doorgaan!
Terug naar de Esplanade voor het laatste stuk, het is inmiddels echt licht geworden (foto: Christie Brouwer)
Ondertussen moet ik mezelf de hele race weer eens blijven focussen op de armslag: "niet volleyballen." De fout die ik tot voor kort altijd maakte bij het zwemmen: altijd spanning op de armen. Een erfenisje van mijn volleybalverleden. Met aanvallen moet er spanning op de armen staan om die bal een lel te verkopen. Ik viel het water dus ook altijd aan, in plaats van te ontspannen en rustig in te steken. Het behoeft focus. En die is er dus niet vandaag, ik ben drukker bezig me te ergeren aan het weer dan met de wedstrijd bezig te zijn. Krampaanval vier overleef ik tussendoor ook nog en tot mijn eigen verbazing kruip ik na 1 uur en 11 minuten op de kant. Tweede rondje van 37 minuten, dat was in Lanzarote nog wedstrijdtempo. En nu dus 4x stilgelegen en een flink stuk extra gezwommen. In de wedstrijd lig ik op een 236e plek.
Ondertussen moet ik mezelf de hele race weer eens blijven focussen op de armslag: "niet volleyballen." De fout die ik tot voor kort altijd maakte bij het zwemmen: altijd spanning op de armen. Een erfenisje van mijn volleybalverleden. Met aanvallen moet er spanning op de armen staan om die bal een lel te verkopen. Ik viel het water dus ook altijd aan, in plaats van te ontspannen en rustig in te steken. Het behoeft focus. En die is er dus niet vandaag, ik ben drukker bezig me te ergeren aan het weer dan met de wedstrijd bezig te zijn. Krampaanval vier overleef ik tussendoor ook nog en tot mijn eigen verbazing kruip ik na 1 uur en 11 minuten op de kant. Tweede rondje van 37 minuten, dat was in Lanzarote nog wedstrijdtempo. En nu dus 4x stilgelegen en een flink stuk extra gezwommen. In de wedstrijd lig ik op een 236e plek.
Ondanks de problemen in de 2e ronde het water uit in een PR van 1h11'56", op naar de wissel
08:41 Wissel 1
De wissel verloopt minder vlot dan ik zou willen. De wetsuit is snel uit. Daags voor de wedstrijd via Facebook nog even contact gehad met coach Chris Brands, met de vraag wat te dragen bij extreem slecht weer. Dus ik had diverse opties in de bike-tas gestopt. Tijd voor een split-second beslissing. Ik kies op dat moment voor een thermoshirt met windbreker over mijn trisuit en trek daarover een nog eens mouwloos wielershirt aan en nog een paar mouwstukken. Met natte armen en dito trisuit gaat dat allemaal minder vlot, maar beter hier een minuut laten liggen dan onderkoeld raken. Eenmaal bij de fiets is het helm op en weg. Naar de streep, voetjes op de pedalen, in de schoenen en… wat? Ja, rechter schoen is aan, linker schoen ligt 10 meter terug op het wegdek. Kan er ook nog wel bij. Dat geintje kost me zo een extra minuut, want ik kan mijn andere voet uit het pedaal halen om vervolgens de linkerschoen op te kunnen rapen en aan te trekken. Eindelijk kan ik dan op weg voor mijn fietsonderdeel.
08:45 Fietsen
De aanloop van de fietsronde valt me alleszins mee. We rijden Almere uit over grote brede wegen, zoals ik ook op Lanzarote gewend was. Maar op het moment dat we een wijk in worden gestuurd en een klein fietspad op moeten denk ik: wat amateuristisch. Dat klinkt misschien heel hard, maar als je het predicaat “Challenge” draagt (en de Challenge wil zich graag meten met Ironman-wedstrijden) vind ik het een belachelijke zaak dat je over zo’n fietsparcours wordt gestuurd. De eerste 10 kilometer heb ik letterlijk hoofdschuddend op de fiets gezeten. Medelijden hebbend met al die mannen en vrouwen die dan al lek hebben gereden op de betonnen randjes op de slechte fietspaden. En mezelf prijzend dat ik 1 bar minder in mijn bandjes heb gedrukt dan normaal.
08:41 Wissel 1
De wissel verloopt minder vlot dan ik zou willen. De wetsuit is snel uit. Daags voor de wedstrijd via Facebook nog even contact gehad met coach Chris Brands, met de vraag wat te dragen bij extreem slecht weer. Dus ik had diverse opties in de bike-tas gestopt. Tijd voor een split-second beslissing. Ik kies op dat moment voor een thermoshirt met windbreker over mijn trisuit en trek daarover een nog eens mouwloos wielershirt aan en nog een paar mouwstukken. Met natte armen en dito trisuit gaat dat allemaal minder vlot, maar beter hier een minuut laten liggen dan onderkoeld raken. Eenmaal bij de fiets is het helm op en weg. Naar de streep, voetjes op de pedalen, in de schoenen en… wat? Ja, rechter schoen is aan, linker schoen ligt 10 meter terug op het wegdek. Kan er ook nog wel bij. Dat geintje kost me zo een extra minuut, want ik kan mijn andere voet uit het pedaal halen om vervolgens de linkerschoen op te kunnen rapen en aan te trekken. Eindelijk kan ik dan op weg voor mijn fietsonderdeel.
08:45 Fietsen
De aanloop van de fietsronde valt me alleszins mee. We rijden Almere uit over grote brede wegen, zoals ik ook op Lanzarote gewend was. Maar op het moment dat we een wijk in worden gestuurd en een klein fietspad op moeten denk ik: wat amateuristisch. Dat klinkt misschien heel hard, maar als je het predicaat “Challenge” draagt (en de Challenge wil zich graag meten met Ironman-wedstrijden) vind ik het een belachelijke zaak dat je over zo’n fietsparcours wordt gestuurd. De eerste 10 kilometer heb ik letterlijk hoofdschuddend op de fiets gezeten. Medelijden hebbend met al die mannen en vrouwen die dan al lek hebben gereden op de betonnen randjes op de slechte fietspaden. En mezelf prijzend dat ik 1 bar minder in mijn bandjes heb gedrukt dan normaal.
Lekker inhalen met de wind in de rug: ronde 1, Oostvaardersdijk (foto: Bauke Wagenmakers)
Eenmaal buiten Almere is het rossen geblazen met de wind in de rug over de Oostvaardersdijk. Met een woest tempo en op de 53x13 ga ik iedereen voorbij, totdat rechtsaf de Knardijk opgefietst moet worden. Rechts ligt een betonnen fietspad, maar ik ben uiteraard eigenwijs en rijd met volle tegenwind op de klinkerweg. Ik haal nog wel steeds mensen in, maar dit kost kracht. Na 2 kilometer besluit ik dan toch maar om ook voor het fietspad te kiezen. Omdat de halve afstand ook op het parcours zit kan ik makkelijk van de een naar de ander rijden. Net buiten Zeewolde word ik voor het eerst ingehaald, door een Deen die de halve afstand doet, maar die valt net zo hard weer stil. En ondanks de waarschuwingen voor gladheid op het fietspad door het bos haal ik de Deen toch maar weer in. Dat fietspad viel me overigens nog redelijk mee, alhoewel ik van mening ben dat zo’n paadje niet thuis hoort in een grote triathlon.
Eenmaal buiten Almere is het rossen geblazen met de wind in de rug over de Oostvaardersdijk. Met een woest tempo en op de 53x13 ga ik iedereen voorbij, totdat rechtsaf de Knardijk opgefietst moet worden. Rechts ligt een betonnen fietspad, maar ik ben uiteraard eigenwijs en rijd met volle tegenwind op de klinkerweg. Ik haal nog wel steeds mensen in, maar dit kost kracht. Na 2 kilometer besluit ik dan toch maar om ook voor het fietspad te kiezen. Omdat de halve afstand ook op het parcours zit kan ik makkelijk van de een naar de ander rijden. Net buiten Zeewolde word ik voor het eerst ingehaald, door een Deen die de halve afstand doet, maar die valt net zo hard weer stil. En ondanks de waarschuwingen voor gladheid op het fietspad door het bos haal ik de Deen toch maar weer in. Dat fietspad viel me overigens nog redelijk mee, alhoewel ik van mening ben dat zo’n paadje niet thuis hoort in een grote triathlon.
Met de deelnemers van de halve erbij heb ik op de Gooimeerdijk in de 1e ronde
nog mooi veel mikpunten om me op te richten
Zo rijd ik lekker door en op de Eemmeerdijk valt het me dan ineens op dat het droog is geworden. Droog! Toe maar! Ik verwonder me nog steeds over het fietsparcours, maar inmiddels heb ik toch wel zin gekregen in deze triathlon. Eerst dacht ik nog “laat mij maar lek rijden, dan is deze schijtwedstrijd voorbij”. Niet wetende dat ik later (bijna) mijn zin zou krijgen. Ik rijd namelijk op tubes en heb geen reservemateriaal bij me. Een bewuste keus, maar ook een riskante. Ook moet ik een paar keer het zadel uit: ik krijg last van mijn onderrug. Terwijl ik niets aan mijn fiets heb gewijzigd, dus waar deze pijn vandaan komt is me een raadsel. Tot Janneke me later die avond vraagt of ik geen last heb gehad van de zachte matrassen. Toen viel het kwartje. Dat zal zich dus nog enkele malen herhalen in de tweede ronde, de rug strekken om de onderrug te ontlasten.
nog mooi veel mikpunten om me op te richten
Zo rijd ik lekker door en op de Eemmeerdijk valt het me dan ineens op dat het droog is geworden. Droog! Toe maar! Ik verwonder me nog steeds over het fietsparcours, maar inmiddels heb ik toch wel zin gekregen in deze triathlon. Eerst dacht ik nog “laat mij maar lek rijden, dan is deze schijtwedstrijd voorbij”. Niet wetende dat ik later (bijna) mijn zin zou krijgen. Ik rijd namelijk op tubes en heb geen reservemateriaal bij me. Een bewuste keus, maar ook een riskante. Ook moet ik een paar keer het zadel uit: ik krijg last van mijn onderrug. Terwijl ik niets aan mijn fiets heb gewijzigd, dus waar deze pijn vandaan komt is me een raadsel. Tot Janneke me later die avond vraagt of ik geen last heb gehad van de zachte matrassen. Toen viel het kwartje. Dat zal zich dus nog enkele malen herhalen in de tweede ronde, de rug strekken om de onderrug te ontlasten.
Lekker tempo trappen op de Gooimeerdijk
Wat volgt is nog de overbodige lus in Almere Haven, die het fietsparcours ruim 2 kilometer per ronde te lang maakt. Sympathiek idee om de overleden voormalige race director Ruud Graman op deze manier te willen eren, maar had die 2 kilometer dan niet ergens anders uit het parcours gehaald kunnen worden? Toch wel prettig als de afstanden kloppen.
Wat volgt is nog de overbodige lus in Almere Haven, die het fietsparcours ruim 2 kilometer per ronde te lang maakt. Sympathiek idee om de overleden voormalige race director Ruud Graman op deze manier te willen eren, maar had die 2 kilometer dan niet ergens anders uit het parcours gehaald kunnen worden? Toch wel prettig als de afstanden kloppen.
Coachpost: de eerste ronde zit er op, 92 kilometer in 2 uur 25, dat is 38,1 km/h. Het voelt nochtans soepel (foto: André Prins)
Daarna draaien we weer terug Almere in. Ik ruik de stal. Op een gegeven moment wordt de omgeving herkenbaar. Ik had tegen Janneke gezegd: 1u15 zwemmen en 2u30 fietsen, dat maakt 11:15 als doorkomst. Dus tussen 11:00 uur en 11:30 zou ik langs komen bij de eerste doorkomst langs het Michauxpad. En zo geschiedde: zwemmen dus 1u11 en de eerste fietsronde redelijk op reserve in 2u25. Ik zie Janneke met Jinthe in de draagband voor zich van verre staan, met Fynn ernaast in de buggy. Ik ga rechtop zitten en enthousiast zwaaiend kom ik langs. Janneke en Fynn applaudisseren, ik zie zelfs hoe Fynn mij zeer geïnteresseerd nakijkt. Dat geeft weer even vleugels! Halverwege ben ik opgeschoven van plaats 236 naar 104.
Daarna draaien we weer terug Almere in. Ik ruik de stal. Op een gegeven moment wordt de omgeving herkenbaar. Ik had tegen Janneke gezegd: 1u15 zwemmen en 2u30 fietsen, dat maakt 11:15 als doorkomst. Dus tussen 11:00 uur en 11:30 zou ik langs komen bij de eerste doorkomst langs het Michauxpad. En zo geschiedde: zwemmen dus 1u11 en de eerste fietsronde redelijk op reserve in 2u25. Ik zie Janneke met Jinthe in de draagband voor zich van verre staan, met Fynn ernaast in de buggy. Ik ga rechtop zitten en enthousiast zwaaiend kom ik langs. Janneke en Fynn applaudisseren, ik zie zelfs hoe Fynn mij zeer geïnteresseerd nakijkt. Dat geeft weer even vleugels! Halverwege ben ik opgeschoven van plaats 236 naar 104.
Tweede ronde. Ik weet het tempo redelijk constant te houden boven de 36 gemiddeld
Inmiddels was ik wel door mijn gels heen. Laverend over de fietspaadjes in Almere komen we uiteindelijk weer buiten de stad en daar is een verversingspost. De eerste gel aannemen lukt, de tweede mis ik. Neem ik het risico? Nee. Ik knijp in de remmen en draai terug. Weer wat tijdverlies, maar dat neem ik maar voor lief. Daarna weer raggen over de Oostvaardersdijk. Ik heb nog altijd goede moed en de zware versnelling gaat wederom makkelijk rond (53x14 dit keer, een tandje lichter dan tijdens de eerste ronde).
Inmiddels was ik wel door mijn gels heen. Laverend over de fietspaadjes in Almere komen we uiteindelijk weer buiten de stad en daar is een verversingspost. De eerste gel aannemen lukt, de tweede mis ik. Neem ik het risico? Nee. Ik knijp in de remmen en draai terug. Weer wat tijdverlies, maar dat neem ik maar voor lief. Daarna weer raggen over de Oostvaardersdijk. Ik heb nog altijd goede moed en de zware versnelling gaat wederom makkelijk rond (53x14 dit keer, een tandje lichter dan tijdens de eerste ronde).
Bikkelen tegen de wind in richting Zeewolde (foto: Bauke Wagenmakers)
Bij de Knardijk draai ik nu wel meteen het fietspad op. De wind is flink aangetrokken. Nadeel is ook dat de halve er niet meer tussen zit, dus veel minder mikpunten. Ik blijf inhalen, maar op de Praamweg zie ik, met de wind vol tegen, dat ongeveer 500 meter voor mij zich een man of 8 zich groepeert en ineens weer van me weg fietst. Ik probeer zo min mogelijk negatieve energie hieraan te verspillen, maar hier baal ik dus van. Vlak voor Zeewolde passeert me een jurymotor en ik zie vervolgens in de verte dat deze de groep uit elkaar trekt. In de kilometers daarna en in het bos raap ik vervolgens de stayeraars een voor een op.
Bij de Knardijk draai ik nu wel meteen het fietspad op. De wind is flink aangetrokken. Nadeel is ook dat de halve er niet meer tussen zit, dus veel minder mikpunten. Ik blijf inhalen, maar op de Praamweg zie ik, met de wind vol tegen, dat ongeveer 500 meter voor mij zich een man of 8 zich groepeert en ineens weer van me weg fietst. Ik probeer zo min mogelijk negatieve energie hieraan te verspillen, maar hier baal ik dus van. Vlak voor Zeewolde passeert me een jurymotor en ik zie vervolgens in de verte dat deze de groep uit elkaar trekt. In de kilometers daarna en in het bos raap ik vervolgens de stayeraars een voor een op.
Uit het bos is het mijn bedoeling om lekker door te knallen, net als in ronde 1. Wind schuin van opzij, 53x15 er op en gaan. Ik krijg wederom voorliggers in het zicht, waaronder clubgenoot Gerrit-Jan Soetman. Die zat dus blijkbaar al die tijd nog voor me. Ik groet hem even en trek daarna weer lekker door. Dit gaat goed, totdat ik op de Eemmeerdijk kom. In de verte is het zwart. Gitzwart. En hoe dichter ik bij The Black Hole kom, hoe harder het gaat waaien. Volgens mij stond de wind hier tijdens de vorige ronde toch echt anders… Wind vol tegen, een wolkbreuk, alles stelt moeder natuur in het werk om me mentaal te breken. Maar ik buig nog niet eens. Doortrappen. Op naar de finish!
Eenzaam over de dijken fietsend. Achter me ziet het er nog goed uit, maar voor me wordt het ineens inktzwart....
Het zicht op Almere-Haven... daar moet ik dus nog naar toe (foto: Sonja Jaarsveld)
Niet veel later denk ik ingehaald te worden door een auto op de naast mij hoger gelegen weg. Met het raam open volgens mij tijdens dit beestenweer: ik meen muziek te horen, in ieder geval een hi-hat, tssss-tsssss-tsssss. Ik kijk opzij en zie niets. Hey, het zal toch niet… Mijn wens van eerder in de wedstrijd lijkt te zijn uitgekomen. Lek. Nou weet ik uit ervaring dat de Fortezza Tri-Comp van Vredestein eerst een buitenste airlaag heeft die leegloopt. De binnenste laag houdt het nog wel even. Inmiddels nog 10 kilometer. Ik waag het er op.
Niet veel later denk ik ingehaald te worden door een auto op de naast mij hoger gelegen weg. Met het raam open volgens mij tijdens dit beestenweer: ik meen muziek te horen, in ieder geval een hi-hat, tssss-tsssss-tsssss. Ik kijk opzij en zie niets. Hey, het zal toch niet… Mijn wens van eerder in de wedstrijd lijkt te zijn uitgekomen. Lek. Nou weet ik uit ervaring dat de Fortezza Tri-Comp van Vredestein eerst een buitenste airlaag heeft die leegloopt. De binnenste laag houdt het nog wel even. Inmiddels nog 10 kilometer. Ik waag het er op.
En toen was het officieel echt niet leuk meer. Vlak voor de wissel bij de coachpost, compleet verregend
Wel is het vanaf dat moment rustig de bochtjes insturen. Ik heb geen zin in een glijpartij vlak voor de streep. Beter iets later beginnen met lopen dan helemaal niet finishen. Zo verlies ik wederom wat tijd, denk je van de fietspaden verlost te zijn, kom je nogmaals over een oud aftands stuk wegdek (wie bedenkt dit). Ik ben blij als ik vervolgens bij het Weerwater ben. Nog even en dan mag ik lopen. Ik verlies in die tweede ronde ongeveer 17 minuten ten opzichte van ronde 1, maar ik kan gaan lopen. Dat kunnen velen die dag niet zeggen; bijna 25% van de deelnemers zou de eindstreep niet bereiken. Ik begin als 57e aan het lopen.
Wel is het vanaf dat moment rustig de bochtjes insturen. Ik heb geen zin in een glijpartij vlak voor de streep. Beter iets later beginnen met lopen dan helemaal niet finishen. Zo verlies ik wederom wat tijd, denk je van de fietspaden verlost te zijn, kom je nogmaals over een oud aftands stuk wegdek (wie bedenkt dit). Ik ben blij als ik vervolgens bij het Weerwater ben. Nog even en dan mag ik lopen. Ik verlies in die tweede ronde ongeveer 17 minuten ten opzichte van ronde 1, maar ik kan gaan lopen. Dat kunnen velen die dag niet zeggen; bijna 25% van de deelnemers zou de eindstreep niet bereiken. Ik begin als 57e aan het lopen.
Doorkomst bij het Lumièrestrand, bijna bij de wissel en nog oog voor de camera (foto: Arjan Schalken)
14:00 Wissel 2
Ik heb 5 uur en 12 minuten over het fietsen gedaan. Dat zijn 12 minuten meer dan ik vooraf op had gerekend, maar op dit beestenweer had ik ook niet gerekend. Evenmin op een lekke band. Ik prijs me gelukkig dat ik de wissel heb bereikt en nog in de wedstrijd zit. Ik verlos mezelf van de natte fietskleding (shirt en thermoshirt) en besluit ook de armstukken uit te trekken. Afstropen is een beter woord. Tijdens het lopen verwacht ik het wel warm genoeg te krijgen. Wel trek ik nu sokjes aan en neem even de tijd om mijn veters te strikken. Geen elastische veters en blote voeten, met ruim 42 loopkilometers voor de boeg is comfort het belangrijkste. Let’s run!
14:04 Marathon
Als ik uit de wissel kom word ik luidkeels aangemoedigd. Vrienden, clubgenoten, bekenden: ze schreeuwen me moed in, die eerste meters. Als ik het stadion uitloop zie ik dat er 6u34 op de klok staat. In Lanzarote was dat 7u05, dus ik ben ruim een half uur sneller dan in mei. Kijken of ik onder de 10 uur kan komen, maar ik besef dan al wel dat dat een lastig verhaal gaat worden.
Eenmaal het stadion uit valt me als eerste op dat ik op het Hengelopad loop. Een mooi teken :-) Ik gooi er een lekker tempo in, maar merk al snel dat ik een sanitaire stop moet maken. Hè! Maar waar? Dit is allemaal bewoond gebied. Ongeveer 300 meter voor de eerste verzorgingspost zet ik de schroom maar van me af en help de gemeente Almere met het bewateren van hun beplanting. Dat lucht op en met een energy drink en een gel bij de post begeef ik me weer op pad. Ik word ingehaald door de Nieuw-Zeelander Keegan Williams, die een ronde op me voor loopt. Daar zit een serieus tempo in, ik probeer het over te nemen en zowaar, ik blijf redelijk in het spoor. Mijn eerste ronde gaat erg lekker en ik kijk zelfs uit naar de volgende drie rondes. Dit geef ik ook aan aan clubgenoten Koos Jansen en Remko Siers, die me bij het opgaan van het off-road gedeelte aanmoedigen. De eerste doorkomst in het stadion. Wederom vele aanmoedigingen, ik ben blij en lach wat naar de supporters. Een blik op de klok leert dat ik 7u24 onderweg ben. Een rondje van exact 50 minuten, inclusief pi(t)sstop. Een sub-10 finish is nog mogelijk.
14:00 Wissel 2
Ik heb 5 uur en 12 minuten over het fietsen gedaan. Dat zijn 12 minuten meer dan ik vooraf op had gerekend, maar op dit beestenweer had ik ook niet gerekend. Evenmin op een lekke band. Ik prijs me gelukkig dat ik de wissel heb bereikt en nog in de wedstrijd zit. Ik verlos mezelf van de natte fietskleding (shirt en thermoshirt) en besluit ook de armstukken uit te trekken. Afstropen is een beter woord. Tijdens het lopen verwacht ik het wel warm genoeg te krijgen. Wel trek ik nu sokjes aan en neem even de tijd om mijn veters te strikken. Geen elastische veters en blote voeten, met ruim 42 loopkilometers voor de boeg is comfort het belangrijkste. Let’s run!
14:04 Marathon
Als ik uit de wissel kom word ik luidkeels aangemoedigd. Vrienden, clubgenoten, bekenden: ze schreeuwen me moed in, die eerste meters. Als ik het stadion uitloop zie ik dat er 6u34 op de klok staat. In Lanzarote was dat 7u05, dus ik ben ruim een half uur sneller dan in mei. Kijken of ik onder de 10 uur kan komen, maar ik besef dan al wel dat dat een lastig verhaal gaat worden.
Eenmaal het stadion uit valt me als eerste op dat ik op het Hengelopad loop. Een mooi teken :-) Ik gooi er een lekker tempo in, maar merk al snel dat ik een sanitaire stop moet maken. Hè! Maar waar? Dit is allemaal bewoond gebied. Ongeveer 300 meter voor de eerste verzorgingspost zet ik de schroom maar van me af en help de gemeente Almere met het bewateren van hun beplanting. Dat lucht op en met een energy drink en een gel bij de post begeef ik me weer op pad. Ik word ingehaald door de Nieuw-Zeelander Keegan Williams, die een ronde op me voor loopt. Daar zit een serieus tempo in, ik probeer het over te nemen en zowaar, ik blijf redelijk in het spoor. Mijn eerste ronde gaat erg lekker en ik kijk zelfs uit naar de volgende drie rondes. Dit geef ik ook aan aan clubgenoten Koos Jansen en Remko Siers, die me bij het opgaan van het off-road gedeelte aanmoedigen. De eerste doorkomst in het stadion. Wederom vele aanmoedigingen, ik ben blij en lach wat naar de supporters. Een blik op de klok leert dat ik 7u24 onderweg ben. Een rondje van exact 50 minuten, inclusief pi(t)sstop. Een sub-10 finish is nog mogelijk.
Geconcentreerd op voorvoetlanding en hoge frequentie loop ik een zeer makkelijke eerste ronde (foto: Harrie Lentfert)
Voor me loopt al de hele tijd Walter Pennekamp, waarvan ik denk dat hij ook H40 is (bleek H45 te zijn). Ik twijfel of ik er naar toe moet lopen, maar ben bang me te forceren en dat later te moeten bekopen. In het huidige tempo kom ik echter steeds iets dichterbij. Prima toch. Gevoelsmatig houd ik hetzelfde tempo aan. Ik zie dat ik in de volgende ronde zowel het 25km als 30km punt ga krijgen. Iets waar ik me dan al op verheug, terwijl ik het 15 km punt nog moet passeren ;-) Maar ook dat is triathlon. It’s all in the mind en ik zoek positieve gedachten op om de vier loopronden mentaal te overwinnen. Al snel loop ik weer langs de busbaan bij het Weerwater en mag het steeds zompiger bospad op. Hier breekt volgens mij Walter Pennekamp voor me. Het gaatje wordt nu snel kleiner. Als ik het pad af kom en het bruggetje op mag word ik ineens toegejuicht door mijn ouders, die net aan komen lopen. Met de mededeling dat ik 3e in mijn categorie lig. Goed nieuws! De doorkomst in het stadion geeft weer positieve vibes en de klok staat op 8u18. Rondje 53’30”. Sub-10 kan nog, maar dan moet ik de laatste twee ronden versnellen. Ik zet de 10-uurs grens uit mijn hoofd.
Voor me loopt al de hele tijd Walter Pennekamp, waarvan ik denk dat hij ook H40 is (bleek H45 te zijn). Ik twijfel of ik er naar toe moet lopen, maar ben bang me te forceren en dat later te moeten bekopen. In het huidige tempo kom ik echter steeds iets dichterbij. Prima toch. Gevoelsmatig houd ik hetzelfde tempo aan. Ik zie dat ik in de volgende ronde zowel het 25km als 30km punt ga krijgen. Iets waar ik me dan al op verheug, terwijl ik het 15 km punt nog moet passeren ;-) Maar ook dat is triathlon. It’s all in the mind en ik zoek positieve gedachten op om de vier loopronden mentaal te overwinnen. Al snel loop ik weer langs de busbaan bij het Weerwater en mag het steeds zompiger bospad op. Hier breekt volgens mij Walter Pennekamp voor me. Het gaatje wordt nu snel kleiner. Als ik het pad af kom en het bruggetje op mag word ik ineens toegejuicht door mijn ouders, die net aan komen lopen. Met de mededeling dat ik 3e in mijn categorie lig. Goed nieuws! De doorkomst in het stadion geeft weer positieve vibes en de klok staat op 8u18. Rondje 53’30”. Sub-10 kan nog, maar dan moet ik de laatste twee ronden versnellen. Ik zet de 10-uurs grens uit mijn hoofd.
Einde ronde twee, nog altijd vrolijk en vol goede moed (foto: Harrie Lentfert)
Aan het begin van de derde ronde haal ik dan Walter Pennekamp in. Zou dit betekenen dat ik nu 2e lig? Achteraf bleek dat ik na het fietsen al 3e lag en de nummer 2, Johan Beumer uit Hoogeveen, al in de eerste ronde voorbij ben gegaan. In deze ronde wordt de mentale weerbaarheid weer op de proef gesteld. Ik besluit bij de waterposten te wandelen en rustig te drinken en waar het kan gels aan te nemen. Want dat is nog een probleem: bij de meeste posten blijken ze inmiddels op te zijn. Slordig. Intussen passeer ik deze ronde het 25 kilometer punt (yes!) en word ik bij het wandelen bij de volgende post ingehaald door clubgenoot Thijs Koelen. Ik heb het te laat in de gaten, ik besef dat hij een ronde voor ligt, maar misschien leuk om even mee te lopen. We hebben echter hetzelfde tempo en ik blijf op zo’n 50 meter hangen.
Bij het Weerwater loopt teamgenoot Pim ten Brinke van Step One nog even een tijdje met me op. Ook even goed om de zinnen te verzetten en fijn om even aanspraak te hebben. Hij geeft door dat Ronny Leeftink ongeveer 5 minuten voor me loopt en dat ook Jan-Roelf Heerssema het moeilijk schijnt te hebben. Ik besluit me niet meer met anderen te meten, maar puur mijn eigen race te voltooien. Zo snel mogelijk finishen, dat is wat ik wil.
Weer over het zompige bospad, veelal door het gras om de schoenen enigszins droog te houden. Ik moet nog een hele ronde en met droge voeten is dat al zwaar genoeg. Bij het bruggetje hebben mijn ouders versterking gekregen: Janneke, Fynn en Jinthe! Dat doet weer goed, het 30 km punt is ook geslecht en ik denk: nog maar 1 rondje.
Aan het begin van de derde ronde haal ik dan Walter Pennekamp in. Zou dit betekenen dat ik nu 2e lig? Achteraf bleek dat ik na het fietsen al 3e lag en de nummer 2, Johan Beumer uit Hoogeveen, al in de eerste ronde voorbij ben gegaan. In deze ronde wordt de mentale weerbaarheid weer op de proef gesteld. Ik besluit bij de waterposten te wandelen en rustig te drinken en waar het kan gels aan te nemen. Want dat is nog een probleem: bij de meeste posten blijken ze inmiddels op te zijn. Slordig. Intussen passeer ik deze ronde het 25 kilometer punt (yes!) en word ik bij het wandelen bij de volgende post ingehaald door clubgenoot Thijs Koelen. Ik heb het te laat in de gaten, ik besef dat hij een ronde voor ligt, maar misschien leuk om even mee te lopen. We hebben echter hetzelfde tempo en ik blijf op zo’n 50 meter hangen.
Bij het Weerwater loopt teamgenoot Pim ten Brinke van Step One nog even een tijdje met me op. Ook even goed om de zinnen te verzetten en fijn om even aanspraak te hebben. Hij geeft door dat Ronny Leeftink ongeveer 5 minuten voor me loopt en dat ook Jan-Roelf Heerssema het moeilijk schijnt te hebben. Ik besluit me niet meer met anderen te meten, maar puur mijn eigen race te voltooien. Zo snel mogelijk finishen, dat is wat ik wil.
Weer over het zompige bospad, veelal door het gras om de schoenen enigszins droog te houden. Ik moet nog een hele ronde en met droge voeten is dat al zwaar genoeg. Bij het bruggetje hebben mijn ouders versterking gekregen: Janneke, Fynn en Jinthe! Dat doet weer goed, het 30 km punt is ook geslecht en ik denk: nog maar 1 rondje.
Mijn trouwe supporters zitten klaar om me aan te moedigen :-) (foto: Harrie Lentfert)
Zij bevestigen dat ik inmiddels 2e lig in mijn categorie en ik besluit nog 1 ronde alles op alles te zetten om die plek te verdedigen. Hoe groot het gat is naar de nummer 1 en de nummer 3, geen idee. Een bemoedigend idee is dat ik alleen ben ingehaald door mannen die al een ronde voor lagen, dus het tempo is degelijk tot goed. De doorkomst in het stadion leert dat ik inmiddels ruim 9u14 onderweg ben. Een ronde van iets meer dan 57 minuten. Onder de 10u15 wordt mijn nieuwe streeftijd.
Zij bevestigen dat ik inmiddels 2e lig in mijn categorie en ik besluit nog 1 ronde alles op alles te zetten om die plek te verdedigen. Hoe groot het gat is naar de nummer 1 en de nummer 3, geen idee. Een bemoedigend idee is dat ik alleen ben ingehaald door mannen die al een ronde voor lagen, dus het tempo is degelijk tot goed. De doorkomst in het stadion leert dat ik inmiddels ruim 9u14 onderweg ben. Een ronde van iets meer dan 57 minuten. Onder de 10u15 wordt mijn nieuwe streeftijd.
En daar kom ik weer aan, modderpaadje voor de derde keer gehad, nog 1 ronde te gaan! (foto: Harrie Lentfert)
Ik ben blij dat ik nog gels heb kunnen aanpakken bij die ene post in de wijk, halverwege. Want ineens gutst het zweet uit mijn lichaam. Teken dat mijn lichaam overstapt op andere verbrandingsmethoden. Uitkijken dus. Gelletje er in, watertje er achteraan… en ik herstel wonderwel. Het tempo weet ik weer wat op te schroeven en dan is het aftellen geblazen: nog maar 5 km, nog maar 4… En ook rekenen, want als ik kijk waar het 10 km bord staat is de ronde volgens mij aan de wat lange kant. Maar goed, dat geldt voor iedereen. In de derde ronde had ik opgemerkt dat het lopen langs de busbaan erg makkelijk ging. Dus in de laatste ronde hield ik mezelf ook voor: vanaf het 7 km punt is het in één streep naar de finish. De derde dame in de race, Hillary Biscay, haalt me dan nog wel in maar dat boeit me niet echt. Bij het ingaan van het bospad haal ik dan Cor Boerman in, de nummer twee bij de H45. De man waar ik me vorig jaar in Mallorca nog zo aan had gestoord vanwege zijn stayergedrag. Ik heb besloten me daar niet meer over op te winden. Zelf maar harder leren zwemmen denk ik dan. Alleen naar mezelf kijken. Daar moet ik de energie uit halen. Maar het passeren op dat punt voelde wel een beetje als genoegdoening ;-)
Achteraf overigens even met hem gesproken, sympathieke kerel. Zoals de meeste triatleten trouwens.
Ik ben blij dat ik nog gels heb kunnen aanpakken bij die ene post in de wijk, halverwege. Want ineens gutst het zweet uit mijn lichaam. Teken dat mijn lichaam overstapt op andere verbrandingsmethoden. Uitkijken dus. Gelletje er in, watertje er achteraan… en ik herstel wonderwel. Het tempo weet ik weer wat op te schroeven en dan is het aftellen geblazen: nog maar 5 km, nog maar 4… En ook rekenen, want als ik kijk waar het 10 km bord staat is de ronde volgens mij aan de wat lange kant. Maar goed, dat geldt voor iedereen. In de derde ronde had ik opgemerkt dat het lopen langs de busbaan erg makkelijk ging. Dus in de laatste ronde hield ik mezelf ook voor: vanaf het 7 km punt is het in één streep naar de finish. De derde dame in de race, Hillary Biscay, haalt me dan nog wel in maar dat boeit me niet echt. Bij het ingaan van het bospad haal ik dan Cor Boerman in, de nummer twee bij de H45. De man waar ik me vorig jaar in Mallorca nog zo aan had gestoord vanwege zijn stayergedrag. Ik heb besloten me daar niet meer over op te winden. Zelf maar harder leren zwemmen denk ik dan. Alleen naar mezelf kijken. Daar moet ik de energie uit halen. Maar het passeren op dat punt voelde wel een beetje als genoegdoening ;-)
Achteraf overigens even met hem gesproken, sympathieke kerel. Zoals de meeste triatleten trouwens.
Oprecht blij met het bereiken van de finish na een 10 uur durende strijd met mezelf en de weergoden (foto: Harrie Lentfert)
De laatste kilometer is het dan genieten. Van de streep die dichterbij komt. Van de mensen die ik lief heb die daar op me staan te wachten. En dan: eindelijk. Hoef ik niet meer rechtsaf, maar mag ik linksaf richting finish. Armpjes in de lucht, juichen maar. Wat een dag, wat een race. Onder werkelijk waar erbarmelijke weersomstandigheden en een triathlon-onwaardig fietsparcours. Maar toch: wat genoten. Misschien juist wel door die omstandigheden nog meer genoten. En nu nog steeds. Ik maar zeggen dat ik een makkelijke triathlon wilde doen als voorbereiding op Lanzarote. Krijg je na Lanzarote dit voorgeschoteld. Wauw.
De laatste kilometer is het dan genieten. Van de streep die dichterbij komt. Van de mensen die ik lief heb die daar op me staan te wachten. En dan: eindelijk. Hoef ik niet meer rechtsaf, maar mag ik linksaf richting finish. Armpjes in de lucht, juichen maar. Wat een dag, wat een race. Onder werkelijk waar erbarmelijke weersomstandigheden en een triathlon-onwaardig fietsparcours. Maar toch: wat genoten. Misschien juist wel door die omstandigheden nog meer genoten. En nu nog steeds. Ik maar zeggen dat ik een makkelijke triathlon wilde doen als voorbereiding op Lanzarote. Krijg je na Lanzarote dit voorgeschoteld. Wauw.
Ondanks alle ontberingen een dik nieuw PR in 10.12.16. Mooie zweeffase ook hier nog ;-) (foto: Harrie Lentfert)
Zondag 15 september: The Day After
Een dag later. Allereerst heerlijk uitgeslapen. En nagenieten. Want het was een heroïsche race door het extreme weer. Leuke bijkomstigheid is dus een tweede plek in mijn Age Group in een Challenge wedstrijd! Dus die zondag eerst even kijken bij de eredivisie triathlon team relay om mijn teamgenoten van Step One en clubgenoten van TC Twente aan te moedigen. Daarna op naar de Award Ceremony. Geweldig en trots om daar te mogen staan. Helaas telden voor het NK de pro’s ook mee. Wel logisch enerzijds, maar het was door al die categorieën onduidelijk voor mij hoeveelste ik nu was op het NK. Vierde dus. Dat was dan wel weer zuur, als je lang in de veronderstelling verkeert dat je ook daar 2e bent. Wat mij betreft voegt de categorie HPRO dan ook niets toe. Overall eindig ik als 44e. Gezien de erbarmelijke omstandigheden een goede positie. Het was een gedenkwaardig dagje!
In het traject naar Lanzarote en Almere ben ik veel dank verschuldigd aan Chris Brands voor de trainingsschema's en begeleiding; Fysiotherapie Erik Langeveld in Maria-Parochie die heeft geholpen het lichaam fysiek in optimale staat te krijgen; mijn sponsoren: Step One, Webton Internetdesign, Vitadis Healthcare en Racket & Fit Center Borne; mijn ouders voor hun steun en aanwezigheid bij beide wedstrijden en last but not least mijn gezin: Janneke voor haar onvoorwaardelijke steun tijdens dit niet altijd makkelijke traject van twee jaar. En Fynn, die zijn papa vaker niet dan wel zag. En Jinthe, die er in haar 5 weken bij ons nog niet veel van heeft meegekregen. Vanaf nu is papa weer vaker thuis!
Zondag 15 september: The Day After
Een dag later. Allereerst heerlijk uitgeslapen. En nagenieten. Want het was een heroïsche race door het extreme weer. Leuke bijkomstigheid is dus een tweede plek in mijn Age Group in een Challenge wedstrijd! Dus die zondag eerst even kijken bij de eredivisie triathlon team relay om mijn teamgenoten van Step One en clubgenoten van TC Twente aan te moedigen. Daarna op naar de Award Ceremony. Geweldig en trots om daar te mogen staan. Helaas telden voor het NK de pro’s ook mee. Wel logisch enerzijds, maar het was door al die categorieën onduidelijk voor mij hoeveelste ik nu was op het NK. Vierde dus. Dat was dan wel weer zuur, als je lang in de veronderstelling verkeert dat je ook daar 2e bent. Wat mij betreft voegt de categorie HPRO dan ook niets toe. Overall eindig ik als 44e. Gezien de erbarmelijke omstandigheden een goede positie. Het was een gedenkwaardig dagje!
In het traject naar Lanzarote en Almere ben ik veel dank verschuldigd aan Chris Brands voor de trainingsschema's en begeleiding; Fysiotherapie Erik Langeveld in Maria-Parochie die heeft geholpen het lichaam fysiek in optimale staat te krijgen; mijn sponsoren: Step One, Webton Internetdesign, Vitadis Healthcare en Racket & Fit Center Borne; mijn ouders voor hun steun en aanwezigheid bij beide wedstrijden en last but not least mijn gezin: Janneke voor haar onvoorwaardelijke steun tijdens dit niet altijd makkelijke traject van twee jaar. En Fynn, die zijn papa vaker niet dan wel zag. En Jinthe, die er in haar 5 weken bij ons nog niet veel van heeft meegekregen. Vanaf nu is papa weer vaker thuis!
Huldiging van de top-drie van alle age groupers. Op het podium in deze triathlon-klassieker! (foto: Marleen Vos)
31e Challenge Almere-Amsterdam
44. Erik Lentfert 10.12.16
Men’s rank: 41
Division rank: 2 (M40+)
Swim: 1.11.56 (236)
T1: 0.05.06
Bike: 5.12.51 (33)
T2: 0.04.10
Run: 3.38.14 (43)
Totaal 415 deelnemers op de hele, waarvan 328 gefinisht (21% uitvallers)
Volledige uitslagen op mylaps.nl
31e Challenge Almere-Amsterdam
44. Erik Lentfert 10.12.16
Men’s rank: 41
Division rank: 2 (M40+)
Swim: 1.11.56 (236)
T1: 0.05.06
Bike: 5.12.51 (33)
T2: 0.04.10
Run: 3.38.14 (43)
Totaal 415 deelnemers op de hele, waarvan 328 gefinisht (21% uitvallers)
Volledige uitslagen op mylaps.nl
RSS Feed
