Ironman 70.3 Bahrain

Drie jaar na mijn fantastische race in Bahrain mocht ik op herhaling. ProLab Systems wilde opnieuwe iets doen met Ironman. Inmiddels zijn de waarden van Ironman geïntegreerd in de waarden van het bedrijf en wat is dan een beter uithangbord dan deze thuiswedstrijd. Het is een voorrecht om wederom namens ProLab Systems mee te mogen doen aan dit geweldige evenement. Waar ik in 2019 tot een superrace kwam, was ik nu blij dat ik überhaupt de finish haalde: na iets meer dan veertig kilometer stond ik met een lekke band en was het bijna einde wedstrijd. Uiteindelijk leverde mijn negende plek M50 (eindtijd 4h56’02”) zowaar nog een WK-slot voor Lahti op. Een kans die ik nu maar eens aan heb gegrepen.

​De weg naar Bahrain toe was sowieso een hobbelige. Ik kwam natuurlijk erg goed de zomer uit. De trainingen op vakantie in Daumazan brachten me naar twee sterke races in Duisburg en Almere. Het jaar wilde ik vervolgens vlammend afsluiten in Bahrain. Maar begin november, bij de 27.5 kilometer van de Twentse Smokkeltrail, ging het flink mis. Na een kleine tien kilometer trapte ik op een boomwortel en klapte mijn enkel volledig dubbel. Uiteindelijk heb ik verder gelopen, maar de enkel voelde flink dik aan. En toen ik off-road over een maïsveld moest was de pijn niet meer te harden en besloot ik uit te stappen. Daarna was het drie weken revalideren en hopen dat ik nog bijtijds fit zou zijn voor de race in Bahrain.

De Twentse Smokkeltrail, een maand eerder op 6 november. Na ongeveer tien kilometer met een zwaar verzwikte enkel uitgestapt

​Het was de bedoeling om deze keer niet als poor lonesome cowboy te starten, maar met een compleet team. Daarbij wilden we de balans Bahrain – Nederland zo goed mogelijk bewaken. Op de achtergrond was ik dus bezig met het benaderen van atleten, het regelen van nieuwe trisuits (via Bioracer deze keer) en om het evenement luister bij te zetten was het de bedoeling om ook speciale trainingspakken te laten maken. Dit zou via Taymory gaan, maar dat bedrijf bestond inmiddels niet meer en was overgegaan in het Spaanse Oval. Op de achtergrond werden dus meerdere ballen hooggehouden, met de uitdaging alles voor eind November gereed te hebben.

De drie atleten die naast mij van start zouden gaan: als eerste een oude bekende. Ik had oud-TTvW teamgenoot Niels Esmeijer bereid gevonden om ook mee te gaan naar het Midden Oosten. Niels is niet alleen een ongelooflijk sterke atleet, maar ook een heel fijn, plezierig en betrouwbaar teamlid. Iemand die naadloos aansluit op de waarden van ProLab Systems. Voor de atleten die ik op afstand moest selecteren was het iets lastiger. Maar met wat videocalls viel de keus al snel op Mohammed Darwish, met wie er gelijk een klik was. En last but not least wilden we graag een lokale vrouwelijke atlete aan het team toevoegen. Na flink wat zoekwerk kwamen we uit bij Roya Alsaati, een leuke spontane dame die zowaar een hele fraaie palmares bleek te hebben in de regio.

Dinsdag 6 december. De reis begint
Op maandag 5 december, Sinterklaasavond nota bene, reed ik naar Amsterdam, om te overnachten in Van der Valk Hotel Schiphol. Een ideale uitvalsbasis, aangezien ik de volgende dag dan niet in de ochtendspits richting Amsterdam hoefde te rijden. En nu relaxed kon ontbijten, de auto daar kon achterlaten en netjes met de shuttlebus naar de luchthaven werd gebracht. Daar trof ik Niels en op Schiphol werkte ik meteen even aan de presentatie, die ik woensdag 7 december zou moeten geven op de American University of Bahrain. Na een voorspoedige vlucht, met een tussenstop op Kuwait, kwamen we midden in de nacht aan op Bahrain Airport en werden we naar ons appartement in het Somerset Al Fateh gebracht.

Woensdag 7 december. Presentatie @AUBH, fotoshoot en trainen
Na een redelijk goede nachtrust en dito ontbijt werden Niels en ik opgepikt om naar de American University in Bahrain (AUBH) te gaan. Daar zou een fotoshoot worden gehouden met het nieuwe team, en tevens zou er een presentatie zijn voor de studenten over ProLab Systems en het Ironman team. Ik had een presentatie voorbereid waarin ik vertelde over hoe de waarden van Ironman aansluiten op de waarden van het bedrijf ProLab Systems. Maar ook hoe je de ervaringen als triatleet kunt gebruiken in het dagelijks leven en in je studie. Het was een erg leerzame en leuke middag, waarbij aan het eind nog een Q&A was met de atleten.

Weer terug in het hotel was het tijd om wat te gaan trainen. Niels en ik hadden de fietsen klaar en reden drie keer rond de baai, waarbij het tempo telkens iets werd opgevoerd. Gevolgd door een lekker stukje lopen van ongeveer een half uur. Daarbij probeerde ik Niels maar niet te volgen, want dat tempo was me echt te gortig. ’s Avonds zochten we een prima Thais tentje op, dat recht tegenover het hotel is gelegen.

Donderdag 8 december. Registratie, verkennen zwemparcours, laatste training en bike check-in

De dag voor de race was er de mogelijkheid om het zwemparcours te verkennen. Dit was al redelijk op tijd, dus we hadden op tijd ontbeten en vertrokken toen voor het eerst naar Reef Island. Dit is een andere locatie dan The Avenues, waar in 2019 de start en finish was. Wat opviel was dat het vrij hard waaide, iets wat ik me van de vorige keer niet kon herinneren. We begonnen echter met de registratie. Na de ontvangst van startnummer, tasjes, cap en event laptop bag scoorde ik nog een leuk sportshirt en daarna doken we de baai in om het zwemparcours te verkennen.

​Niels was ik al meteen kwijt, maar ik wilde ook niet te gek doen op dit rondje inzwemmen. Vol goede moed legde ik het parcours van 1900 meter af, waarvan de laatste 200 meter vol tegen de wind in was. Dat schoot niet echt op.... maar verder voelde het wel goed eigenlijk. Tot ik de tijd op mijn nieuwe Garmin Forerunner 745 zag staan. 37’49”... Gemiddeld 2’02” per 100. Niet best. In Duisburg drie maanden eerder zwom ik nog vier minuten sneller. Voor het zelfvertrouwen was deze sessie wel killing.

Terug bij het hotel deden we nog een korte bike en run sessie. Veertig minuten losfietsen en twintig minuten loslopen. Daarna naar de lokale supermarkt om ingrediënten voor het ontbijt te halen. Het avondeten werd weer genuttigd bij de Thai tegenover ons hotel en daarna lagen we er supervroeg in, omdat de wekker al weer zo gaan om 03:30.

Vrijdag 9 december. Race Day
03:30. De wekker gaat. Race Day. Een gezonde spanning jaagt door het lichaam. Normaal hoef je mij op dit tijdstip niet wakker te maken, maar als er geraced moet worden ben ik toch in een keer uit bed. Het te koken ontbijt bestaat uit Spaghetti Bolognese. Simpel, maar effectief. In tien minuten op tafel en de nodige hoeveelheid koolhydraten in de mik om een goede race te draaien. Ik heb er zin in!
​
De wisselzone gaat om 05:00 open en we zijn er mooi op tijd. De laatste voorbereidingen aanbrengen op de fiets, voeding in de tasjes en afwachten maar. In de tussentijd nog maar eens naar het toilet, nu kan het nog. En zo tikt de tijd langzaam weg richting 06:30, wanneer het startschot zal klinken.

​Niels heeft dan al ergens vooraan post gevat. Hij zwemt ook veel harder en zal naar verwachting voor in de race te vinden zijn. Ik ga wat verder naar achteren staan, maar verwacht/hoop toch nog steeds ergens tussen de 30’ en 35’ te kunnen zwemmen. Daar tref ik ook teamgenoot Mohammed. Hij is lid van de lokale triathlon club Al Kheelan en met dat team gaan ze vlak voor de start nog even op de foto. Mooi moment voor een fotobomb.

                    Vlak voor de start even met Triathlon Club Al Kheelan op de foto, de vereniging waar Mohammed lid van is

Klaar voor de start

                                                                                 En zwemmen maar!

06:33 Swim
Drie minuten na het startschot duik ik dan de baai in van Reef Island. Het waait zowaar nog harder dan de dagen ervoor. Dat betekent dat op het eerste stuk de wind wat mee is, maar dat je er de laatste 200 meter opnieuw vol tegenin moet zwemmen. Ik doe mijn best om sneller te zijn dan de dag ervoor en zowaar, ik kom na 37’02” aan de kant. Nog steeds een bedroevend tempo van 1’57” per 100, maar toch wel sneller dan een dag eerder. Waar het aan ligt, geen idee. Toch maar weer vaker in het zwembad liggen denk ik.

07:10 T1
De officieel geregistreerde tijd is 37’11” leer ik later, maar dat komt omdat de timingmat iets verder weg lag. De eerste wissel ben ik dan vrij rap door. De fiets staat op een gunstige plek en het wetsuit heb ik ook mooi snel uit. Daardoor zit ik een kleine drie minuten later al op het fietsparcours (2’54”).

07:13 Bike
Op de fiets voel ik me meteen in mijn element. Van de race in 2019 weet ik nog dat ik vooral op de heenweg niet te gek moet doen. Alleen stond er toen geen tot weinig wind. Dat is nu wel anders. De wind staat op de heenweg richting het zuiden vol in de rug, wat betekent dat we hem op de terugweg vol tegen gaan krijgen. Mijn tactiek daarom wordt gelijk aan de race in Samorín eerder dit jaar: met de wind in de rug redelijk behouden fietsen, en op de terugweg gas geven.

​Zo gaat de heenweg eigenlijk wat harder dan ik vooraf had voorzien. Maar het heeft geenszins effect op de kracht in mijn benen: ik weet perfect te doseren en bij een hartslag van maximaal 130 weet ik een gemiddelde te produceren van bijna 43 kilometer per uur. Na 31 kilometer ben ik nog geen drie kwartier onderweg. Op weg naar het keerpunt draaien we dan richting zee en krijgen we de wind wat tegen. Aan de andere kant van de weg zie ik dan Niels fietsen, die zo te zien al behoorlijk van voren ligt.

Met de lichte tegenwind begint zich iets van een groep te vormen. Men vindt het weer nodig om lekker achter elkaar te gaan zitten en ik laat me daarop maar wat uitzakken. Geen penalties voor mij. Als we het keerpunt hebben gehad en weer terug gaan, richting het Formule 1 circuit, wil ik de groep achter me laten. Als ik ze wil inhalen moet ik op enig moment iets uitwijken, omdat de groep ook een andere fietser inhaalt. Vlak voor een bocht naar rechts raakt mijn voorwiel daarbij een oneffenheid in het wegdek. Ik hoor meteen gesis en hoop nog dat het de band van iemand anders is... maar als ik de bocht instuur en bijna wegroetsj bij 35 kilometer per uur weet ik zeker dat het mijn band is. Lek.

Het grappige is dat ik niet van plan was reservemateriaal mee te nemen. Maar Niels waarschuwde me nog een dag voor de race. Stel nou dat er wat gebeurt, je wilt toch niet helemaal naar Bahrain toe voor een DNF? Met dat in het achterhoofd had ik daarom, voor het eerst, reservemateriaal meegenomen. Dus ik heb snel mijn voorband eraf, de nieuwe band erop, CO2 patroon in de aanslag en... niks. Op de een of andere manier zit het patroon niet goed op het ventiel, met als gevolg dat het ventiel bevriest. Lucht komt er niet in en daar sta ik dan. Grote groepen atleten komen langs en ik sta op een vluchtheuvel met een lege voorband. Einde wedstrijd.
​
Na tien minuten komt er ineens een auto aanrijden en stopt. Organisatie. Met een pomp! Omdat ik de band er al op had liggen is het snel pompen en zo ben ik dus ineens weer deelnemer aan de race! Dit geintje heeft me veel tijd gekost, maar hey, ik doe nog mee en kan nog finishen. Niet snel daarna duik ik het F1 circuit op. 

Ik neem me voor om nu niet de fout te maken om de verloren tijd te willen inhalen, dus ik blijf fietsen met beleid. Maar de meeste fietsers die ik tegenkom reden natuurlijk niet voor niets achter me. Zo begint een vette inhaalrace en stuif ik lekker over het circuit als een echte Lentfert Hamilton.
​
Weer terug op de snelweg blijft het inhalen. Maar de terugweg is zoals gezegd vol wind tegen. De eerste die weet aan te haken is een Bahraini. Wel eentje die gelukkig ook wil meewerken: hij neemt regelmatig de kop van me over en zo kan ik de benen iets rust geven. Met zijn tweeën fietst dan toch weer iets lekkerder dan alleen. Maar hoe dichter we bij Manama komen, hoe meer groepen we in zicht krijgen. En bij het inhalen gaan ze schaamteloos achter ons rijden. Kansloos.

​Ik probeer me er niet aan te ergeren en rij gewoon mijn eigen tempo. Af en toe wenste ik dat ik nog net zo sterk kon fietsen als ongeveer vijf jaar geleden. Dan was twee keer aanzetten genoeg geweest om die hele groep eraf te rijden. Maar met zo’n 25-30 man in mijn wiel rijd ik dan terug richting wisselzone. Een Brit geeft dan ook nog commentaar als we hem inhalen, maar het is mijn keus niet om honing aan mijn achterwiel te smeren.

Uiteindelijk is mijn officiële fietstijd 2h29’06”. Nog steeds een prima tijd, maar zonder die lekke band was dat dus zeker tien minuten sneller geweest.

09:42 T2
De inhaalrace op de tweede helft heeft door de harde tegenwind toch wel iets meer van mijn krachten gevergd dan ik in eerste instantie had gewild. Dat merk ik aan de manier waarop ik van de fiets kom. De benen voelen wat onwennig, en ik neem dan ook iets meer de tijd in de tweede wissel om de hartslag iets te laten zakken. De tweede wissel kost ook een minuutje meer dan de eerste en na 3’48” begeef ik me op het loopparcours.

09:46 Run

​De wind is wel verfrissend: daardoor valt in eerste instantie de hitte wel mee. Ik heb het gevoel dat ik rubberen benen heb en echt in mijn tempo moet komen, maar de eerste kilometers gaan achteraf best goed in een tempo van rond de 4’35” per kilometer. Niels kom ik dan tegen, hij heeft er een akelig tempo in en zal met een halve marathon van 1h19 en een eindtijd van 4h06’09” zelfs vijftiende overall worden. Hij gaat dan dus finishen, ik mag nog twee rondjes rennen.

​Mijn tempo in de tweede ronde, tot een kilometer of tien, blijft nog redelijk steady rond de 4’40” per kilometer. Daarna begin ik het wel zwaarder te krijgen en gaan de kilometer tijden naar boven de 5 minuten per kilometer. Als dan in de derde loopronde ook nog mijn linkerveter losgaat en ik die wil strikken, krijg ik kramp. Ik sta op en begin weer met lopen, maar de echte schwung is er dan wel uit.

​Met in het achterhoofd die verloren tien minuten tijdens het fietsen verdwijnt bij mij ook de echte noodzaak om voor een toptijd te kunnen gaan, zoals ik dat in 2019 nog wel kon. Toen had ik die tijd van onder 4u30 in het vizier, nu heb ik eigenlijk geen idee waar ik op uit ga komen. Ik weet mijn zwem- en fietstijd, maar heb geen idee hoe lang ik stil heb gestaan na die lekke band en rekenen lukt eigenlijk ook niet meer. Het enige dat ik wil is finishen.

​Voor me zit dan nog een Zuid-Afrikaan, die me na die krampaanval had ingehaald. Daar maak ik in de laatste loopronde dan nog maar de wedstrijd in de wedstrijd van. Ik doe mijn best om hem nog weer te achterhalen en op het laatste rechte stuk kom ik steeds dichterbij. Als we dan nog een keer de bult op moeten merk ik dat hij het zwaarder heeft dan ik en snel ik er voorbij. Op naar de finish.

​In de finishstraat geef ik dan nog even goed gas, ik wil niet meer ingehaald worden. Een feestje vierend zie ik vanuit mijn ooghoek dat er een hand wordt uitgestoken voor een high-five: het is zowaar wereldrecordhouder Kristian Blummenfelt, die in 2019 de wedstrijd won bij de pro’s en dit jaar in een estafetteteam is gestart. Uiteraard maak ik nog snel even een omweggetje om de high-five in ontvangst te nemen en ren dan door naar de finish lijn. Die kom ik dan over na 4h56’02”. Daarmee word ik zowaar nog negende M50 ook. 

​Een snelle blik op de tijden voor mij leert echter dat ik zonder pech minimaal vijfde was geweest. Nummers drie en vier hadden 4h43’19” en 4h44’08”, dus wie weet wat anders nog mogelijk was geweest... Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik in 2019 wel een stuk fitter aan de start stond dan dit jaar. En zonder Niels had ik geen reservemateriaal meegenomen en was ik helemaal niet gefinisht. Dus achteraf ben ik superblij met het feit dat ik gewoon de finish heb gehaald en desondanks toch een top-tien notering heb bemachtigd in mijn age group.

Post race
Na de finish praten we nog even na met het team en halen we teamgenoten Mohammed en Roya binnen. De laatste had nog wel wat voeten in aarde, want ze wilde niet starten in het witte pak – wat voor een moslima te begrijpen is, wit kan heel transparant zijn, zeker na het zwemmen. Daarom zou ze in een eigen trisuit deelnemen, maar wel een ProLab shirt aantrekken tijdens het lopen. Maar ook dat deed ze niet. Dat leverde bij de directie van ProLab in ieder geval geen blije gezichten op. Mohammed daarentegen is absoluut een aanwinst. Hij had alleen de pech dat hij de dag voor de race was gevallen met zijn fiets en een vinger brak. Hij beleefde een zware wedstrijd, maar behaalde alsnog een prima finish.

​Eenmaal in het hotel was het tijd om bij te komen van de inspanningen. Even lekker in de jacuzzi liggen, de wedstrijd herbeleven en de uitslagen bekijken. Negende... Hoeveel WK slots zouden er zijn in mijn Age Group? Ik ben nog nooit naar die prijsuitreikingen en roll downs van slots geweest. Nooit de behoefte gehad om aan een WK deel te nemen, al hoorde ik achteraf dat ik bij drie eerdere races een slot had kunnen pakken (Luxemburg 2016 en 2017, Mallorca 2018). Maar die races waren altijd een pokke eind weg. USA, Nieuw Zeeland... Het WK volgend jaar is in Finland. Toch wel een uitgelezen mogelijkheid om eenmalig zo’n slot te pakken, al kost dat een bak geld. Ter plekke zo’n € 700.- afrekenen en dat is dan alleen het startbewijs; daar komen dan de reis, verblijf etc. nog overheen.

​Omdat Niels zijn Age Group had gewonnen en sowieso naar de prijsuitreiking ging, besloten Zaid en ik om mee te gaan. In de auto uiteindelijk de beslissing genomen dat, als ik een startbewijs zou kunnen krijgen, ik deze ook zou accepteren. Later thuis maar eens uitleggen hoe ik dat allemaal moet verantwoorden, haha. Het was een mooie ervaring om eens bij de prijsuitreiking en het slotbanket te zijn. Ook al werden we verwacht bij het ProLab etentje. We gaven aan dat we wat later zouden komen en probeerden niet al te veel te eten. Allereerst werd Niels naar het podium geroepen. Winst in zijn Age Group M35-M39 en tweede age grouper overall. Roya mocht zelfs drie keer naar het podium: snelste Bahraini, snelste GCC atlete en tweede in haar Age Group. Ik was dus negende in mijn Age Group en totaal waren er zeven slots te verdienen. Dus toen de eerste twee hun slot niet claimden wist ik dat ik naar het WK in Lahti kon. Gaaf!

WK slot geaccepteerd. Ik ga naar Lahti in 2023!