ENSCHEDE – Dit jaar deed ik al weer voor de derde keer mee aan de halve marathon van Enschede. De eerste keer stond in het teken van verkenning – het was in 2010 überhaupt mijn allereerste halve marathon – en de tweede vorig jaar stond in het teken van herstel en conditie opbouw. Ditmaal was ik terug voor een halve marathon die geheel in dienst stond van een groter doel: de Ironman 70.3 op Mallorca. Een veredelde trainingsloop derhalve, maar met een competitief element.

Gezien mijn progressie op het lopen de afgelopen maanden mocht ik wel mooie verwachtingen koesteren. En die had ik eerlijk gezegd ook wel een beetje vooraf: ik achtte een tijd onder de 1 uur en 20 minuten reëel. Mocht dat niet haalbaar zijn, dan zou ik toch minstens mijn PR aan flarden moeten kunnen lopen, dat ik bij de eerste gelegenheid in 2010 had gelopen (1.23.59). Daarnaast had ik net een fantastische trainingsweek op Mallorca achter de rug. En daar zat hem nou net het venijn: ik was met een keelpijntje teruggekomen uit Spanje, die in het weekend van de halve marathon doorzette naar een serieuze verkoudheid.

De mooie verwachtingen temperde ik dus maar een beetje; daarnaast had ik ook specifieke instructies van Frank Heldoorn over de te lopen hartslagzones: de eerste vijf kilometer in zone 3 (maximale hartslag 138) en de rest van de wedstrijd in zone 4 (maximaal 146). Dat betekent dus met de handrem erop starten en mijn doel was in het begin een mooi groepje te vinden waar ik mee op zou kunnen lopen.
       Doorkomst na twee kilometer in het centrum van Enschede, met Joop Vriend als gangmaker (foto: Willem van der Greft)

In het eerste startvak hebben zich ook de nodige mindere goden vooraan genesteld, zodat de eerste kilometer wat slalommen en inhalen is en het lastig is om te bepalen wie tot welke tijden in staat zijn. Gelukkig zie ik mijn baken voor het verdere verloop van de wedstrijd: LAAC-clubgenoot Joop Vriend. Op de tien kilometer loop ik momenteel een stukje harder, maar op het langere werk moeten we redelijk gelijkwaardig zijn vermoedde ik. Er sluiten nog wat meer mensen aan, maar we hebben een lekker tempo te pakken van ongeveer 3’50” per kilometer en in dat tempo leggen we ongeveer de eerste zes kilometer af (23’06”).
    Met de groep over de busbaan door Roombeek. Deze groep zal tot kilometer dertien redelijk intact blijven. Iets vooruit loopt
      Thomas Altehülsing, daarachter Jorik Huizinga, ik, Leo Martens, Roland de Haan en links Joop Vriend en Jerry de Jong
                                                                                             (foto: Harm Job)

Er lopen wat lopers bij ons die erg onregelmatig lopen, dan weer 10-20 meter pakken en vervolgens door ons worden ingelopen. Maar iets voor Lonneker lijkt het of Joop een versnelling plaatst en ik kan mee. Inmiddels liggen de eerste vijf kilometer ook achter ons dus het mag dan al wat intensiever. Iets voor de Lonneker Molen staat een verversingspost. Hier merk ik – niet voor het eerst – de gevolgen van de verkoudheid. Door gelijktijdig te moeten ademen en drinken raak ik in ademnood en moet een gaatje laten vallen. Deze krijg ik helaas niet meer dicht en het groepje dat we achter ons hadden gelaten komt weer terug in mijn spoor.
               Even buiten Lonneker heb ik Joop moeten laten gaan en komt de groep achter mij terug: Rik Eertman (2910),
                  Thomas Altehülsing (2004) en daarachter Roland de Haan, Jorik Huizinga, Carsten Böttick en daarachter
                                                         nog net zichtbaar Melvin van  der Voet (foto: Aly van Langen)

Niet lang daarna komt de Duitser Carsten Böttick voorbij met een aardig tempo. Ik probeer even aan te haken, maar hij heeft er serieus de sokken in. Ik ga even mee en klok ondertussen 38’49” als tussentijd op de 10 kilometer, wat betekent de eerste vijf ongeveer in 19’10” en de tweede vijf in 19’39”. Ik wil me wel aan de opdracht houden (maximaal 146 hartslag) en wederom zak ik terug in de groep achter mij, waar ik echter wel het meeste kopwerk blijf doen. Eenmaal bij de Miro draaien we de lange weg richting Glanerbrug op en hier staat veel publiek. Plus het feit dat de weg hier iets afloopt geeft mij nieuwe energie, ik verhoog de pasfrequentie en loop wederom weg bij de groep. Dit is volgens mij het moment waarop de groep achter mij uit elkaar valt, want tot dat moment liep er nog een man of zes, waaronder TCT-clubgenoot Roland de Haan, achter me.

Tot aan Glanerbrug loop ik solo, de doorkomst op 15 kilometer is exact op mijn PR-tijd, 58’42”. Dat betekent dat de derde vijf kilometer in 19’53” is gegaan. Nog niet al te veel verval, maar de 4 minuten per kilometer komt in zicht, terwijl ik weet dat op de weg terug de wind vol tegen staat. In Glanerbrug word ik achterhaald door de Duitser Thomas Altehülsing. Zijn tempo is me helaas op dat moment te hoog en wederom kies ik ervoor om mijn hartslagzone netjes aan te houden.
                              Op de weg terug richting finish, geconcentreerd lopend op de laatste meters (foto: Hans Everts)

Bij het uitlopen van Glanerbrug krijgen we de wind inderdaad volle bak tegen en ik vind dat ik genoeg op kop heb gelopen; er zijn nog twee mannen teruggekomen, Jorik Huizinga (die al wel een paar keer het tempo overnam op de Noord-Esmarker Rondweg) en Rik Eertman uit Ootmarsum. Ik nestel me op de lange weg terug van Glanerbrug naar Enschede achter de ruggen van deze twee heren en als in een zetel laat ik me lekker uit de wind richting Enschede voeren. Helaas laat Jorik Huizinga op ongeveer 1500 meter voor de finish een gat vallen naar Rik Eertman. Ik loop weer 10 meter daarachter, maar op ongeveer 800 meter voor de streep heb ik voldoende over om nog een tempoversnelling te maken. Zo loop ik naar een uiteindelijk 30e plek overall en 8e plek M40. En ik verbeter mijn PR met "maar liefst" 14 seconden! Groot verschil met twee jaar terug is dat ik toen in mijn tussentijden op 10 en 15 kilometer een minuut sneller was, maar op het eind volledig kapot ging. Nu kwam ik zo fris als een hoentje over de streep: ik ben klaar voor de Ironman 70.3 op Mallorca!

Uitslagen 65e Enschede Marathon, Halve Marathon:

1.     Casper Koelma                          1.12.14
2.     Leon Sanderman                       1.12.57
3.     Caimin Stevens                          1.14.19
4.     Johan Kats                                  1.14.45 1e M40
5.     Ricky Meylaers (BEL)                1.15.18
6.     Ronny Agten (BEL)                    1.15.28 1e M50
7.     Sam Landman                           1.16.25
8.     André Winkelhorst (GER)         1.16.41
9.     Arnold Klieverik                           1.16.50
10.  Jan Willem Nieboer                    1.17.40
11.  Maik Voppen                                1.18.02
12.  Steven Mengels                          1.18.35
13.  Guido van Olffen                         1.18.39 2e M40
14.  Frank Pol                                      1.18.52
15.  J. van der Markt                           1.19.11
19. Rik Spijkerman                            1.21.03
22. Joop Vriend                                   1.21.26 4e M40
26. Bart-Jan van Duuren                   1.22.37
30. Erik Lentfert                                 1.23.45 8e M40
Add Comment
 
 
PALMA DE MALLORCA – Begin april stond de jaarlijkse fietsstage naar Mallorca op het programma. Alweer voor de 8e keer togen mijn vader en ik naar dit doorgaans zo zonnige Balearische eiland. Met dat zonnige viel het dit keer wat tegen, qua training stond het dit keer in de voorbereiding van de Ironman 70.3, een aantal weken later op hetzelfde eiland. Zodoende reden we een flink aantal kilometers – 800 - en keerden voor de verandering eens ziekjes terug.

De fietsstages naar Mallorca zijn inmiddels een jaarlijks terugkerend fenomeen. In 2007 vroeg mijn vader me voor het eerst of ik zin had om mee te gaan fietsen op Mallorca. Leuk idee, maar eenmaal daar werd ik goed geconfronteerd met mijn conditionele achterstand. Het zaadje was echter geplant! Een jaar later bij onze tweede trip was het conditioneel niet veel beter gesteld en ik nam me voor dat ik bij een volgende gelegenheid op Mallorca topfit zou zijn. Ik ging vanaf de zomer van 2008 dan ook hard in training om mijn vader in september van dat jaar nog eens mee te nemen naar Mallorca, om te laten zien dat ik het echt nog wel kon. En zo is mijn vader indirect verantwoordelijk voor mijn sportieve revival sinds 2008: ik verloor 20 kilo, ging weer serieus in training en meldde me aan bij de triathlonvereniging in Borne. Een jaar later waren de eerste podiumplaatsen een feit, maar nog belangrijker: ik had het plezier in de sport terug gevonden!

Vorige jaren reden we altijd mee met JdR Cycling, wat ontzettend goed bevallen was: goede en professionele organisatie, met aandacht voor de klant. Dit jaar hadden we echter besloten om zelf iets te boeken en de eigen fiets mee te nemen. Het te volgen programma van Frank Heldoorn leende zich hier natuurlijk ook bij uitstek voor, en na zeven eerdere gelegenheden denken wij de meeste weggetjes inmiddels ook wel te kennen. Daarom streken we neer in Grupotel Orient, een prima hotel dat lekker dicht bij de aanrijroutes richting binnenland ligt.
                                           Uitzicht vanuit onze hotelkamer in Grupotel Orient, vlak na aankomst
Picture
Dag 1: 09-04 Aankomst en inrijden

We vlogen al vroeg, met Air Berlin dit keer, vanaf Münster-Osnabrück. Aankomst op tweede paasdag in hotel Orient was rond 08:00 uur ’s ochtends en we konden meteen aan het ontbijt. Daarna naar de hotelkamer en wat gemiste slaap inhalen, want we waren rond half twee vertrokken en je slaat dus al snel een hele nacht over. Daarna was het tijd om de fietsen te monteren, het fietspak aan te trekken en het eiland voor het eerst op de eigen fiets te verkennen. Op het schema stond drie uurtjes infietsen, dus we opteerden voor een niet te zware rit: door de binnenlanden richting Llucmajor en dan naar het haventje van Sa Rapita. Daarna reden we langs de lange kustweg terug en via een extra lusje Sa Torre kwamen we na 84.5 kilometer in iets minder dan drie uur terug bij het hotel. Lekker ritje met bijna 30 gemiddeld, de benen zijn losgereden! Daarna mocht ik ook nog even drie kwartier de benen loslopen en was ook dat onderdeel getraind.

Mijn vader tijdens de eerste rit in het gesponsorde shirt van zijn oude en mijn huidige werkgever, PANalytical
Picture
Dag 2: 10-04 Orient in de regen

Deze fietsstage was ik met name benieuwd naar mijn verzetten, met 52-42-30 voor en 12-21 achter. Een mooie test deze week om te kijken welke kransjes ik nodig zou hebben bergop. Zeker met de IM70.3 in het verschiet belangrijk om te weten of ik met de huidige set tandwielen het ga redden of niet. Deze dag was het al wat frisser en na het ontbijt fietsen mijn vader en ik richting Buyola, we hebben de rit naar Orient op het programma gezet. In het plaatsje S’Aranjassa rijden we achterop bij de speedgroep van Fred Rompelberg. Ik herken twee Belgen uit ons hotel, Bob en Dimitri, maar ook ontwaar ik een OWC-wielershirt, alsmede een shirtje van DSTV Aloha. Heee dat lijkt clubgenoot Roland de Haan wel! En jawel, het is Roland. Samen met zijn broer Martin, Dannis Brouwer en eveneens TCT-clubgenote Karin Truijen is hij ook neergestreken op dit mooie fietseiland. En ook zij gaan richting Orient, dus we sluiten aan bij de speedgroep van Rompelberg. Er wordt goed tempo gereden en eenmaal in Bunyola wordt het sein vrijgegeven voor vrij rijden in de klim. Belg Bob is er met zijn iele postuur snel vandoor, met voorrijder Tom in zijn kielzog. Ik rijd een lekker constant tempo en lig derde, met een drietal mannen aan mijn wiel. Niet lang daarna komt de tweede Belg, Dimitri, ons voorbij. Ik besluit mee te gaan en achter mij ontploft het. Niet veel verder moet ik even een gaatje laten en ik pas even. Het gat wordt echter niet veel groter dan 50 meter. Achter mij komt Dannis Brouwer nog terug en als vierde en vijfde passeren we de top, kort daarop gevolgd door Roland, die aan een inhaalslag bezig was van achteruit. Het volgende deel van de klim rijd ik alleen weg, het regent dan inmiddels. Met de lange afdaling richting Alaró heb ik geen zin om in een groep te zitten, afdalen doe ik het liefst zonder mensen om me heen. Uiteindelijk kom ik ruim twee minuten eerder beneden (foto: de groep komt beneden in de stromende regen, met op de voorgrond in het geel Dannis Brouwer en in derde positie mijn vader).
We besluiten vervolgens om geen stop meer te maken, want het regent inmiddels pijpenstelen. Het tempo blijft hoog en we houden voornamelijk de hoofdwegen aan, waar ik normaal de kleine binnenweggetjes prefereer. Tussen Algaida en Llucmajor zie ik dat het op een lint gaat en dat het breekt. Ik jump van het ene groepje naar het andere en kom zo terug in de kopgroep, waar het koers is. Er worden snelheden tot 65 km/h bereikt en we trappen lekker door tot in Llucmajor. Daar blijkt een renner de slag te hebben gemist en even wachten is het resultaat. Uiteindelijk fietsen we dan toch en groupe terug, na 110 kilometers en een lekkere doorweekte koersdag!
Picture
Dag 3: 11-04 Rondje westkust – Andratx

Bij JdR Cycling was dit op de donderdag altijd de koninginnerit. In verband met het programma verderop in de week (richting de noordkant) hadden we deze rit naar voren gehaald, om met wat relatieve rustdagen meer effect uit de langere ritten te kunnen halen. De aanloop was redelijk identiek aan die een dag eerder, waarbij we dit keer gezelschap kregen van een groep Duitsers. Deze mannen reden flink door op de weg naar Sa Cabaneta, die ik nog niet eerder in zo’n tempo heb afgelegd. Bovenop even wachten op pa, en vervolgens door richting Santa Maria en Palmanyola. Een Zweedse renner reed daarna met ons mee en met hem in mijn wiel reed ik vervolgens de klim naar Valldemossa omhoog. Tot zover leken de verzetten op mijn wegfiets afdoende, Valldemossa werd volt bedwongen. Daarna met zijn tweeën door en we maakten even een korte tussenstop bij de afdaling naar Port de Valldemossa, waar twee jaar geleden Marc Bierman een dodelijke val maakte in de afdaling van onze fietsgroep. Daar hebben we even stilgehouden bij zijn monument, dat zijn familie en vrienden daar voor hem hebben opgericht. Toch weer even een moment van bezinning; ik vond het ook niet echt prettig om daar weer te rijden, een vreselijk smal rotweggetje (foto: zicht op Port de Valldemossa)
Picture
Na een kort moment van stilte zijn we weer naar de grote weg gereden en vervolgden we onze tocht. Eerst nog een kort vervolg van de klim, daarna een afdaling richting de grote weg en daarna rechtsaf de kustweg opdraaien. Hier konden we mooi nog even samen fietsen, maar na Banyalbufar ging het weer omhoog en was het ieder voor zich. Ik heb de kustweg nog niet eerder in zo’n straf tempo weten te fietsen. Het ging als een tierelier en bergop wist ik een heerlijk tempo te ontwikkelen, dat niet vaak onder de 20 km/h kwam. Zo passeerde ik Estellencs en in de laatste klim voor Andratx rolde ik nog een groep Tsjechische triathleten op, altijd goed voor de moraal. Eenmaal beneden in Andratx was het weer even wachten op pa, waarna het tijd was voor het lekkerste broodje serrano van het eiland: in Sa Coma, net buiten Andratx. Na dit welverdiende intermezzo ging het verder, met nog een klim naar Es Capdella en uiteindelijk nog de Col de Sa Creu. Die heb ik in het verleden ook wel eens lastiger gevonden… ik heb hem dit keer vanaf de voet geklokt en binnen 7 minuten was ik boven: 6’49”. Stelt dus weinig voor. De laatste haarspeldbochten nog even op het buitenblad genomen voor de foto ;-)
Picture
Daarna was het een lastige afdaling met veel terugdraaiende bochten, richting Palma. De tocht door Palma ging eigenlijk ook vlekkeloos en in iets minder dan vijf uur waren we weer terug. Na de regenachtige tocht een dag eerder was het deze dag ouderwets goed weer, lekker zonnetje, niet te warm, kortom: perfect fietsweer voor deze tocht van 134.5 kilometer. Maar goed ook dat het zulk goed weer was, want ik had aan het eind van de dag ook nog drie kwartier loszwemmen op het schema staan. En het zwembad was k-k-k-k-koud!

Drie kwartier loszwemmen in het ijskoude bad van Hotel Orient. Volgende keer een wetsuit mee!
Dag 4: 12-04 Rustdag 1

Met twee lange tochten in het verschiet was het zaak om de boel op scherp te houden. Dus had Frank twee rustdagen ingepland. Wel moest er die ochtend ook weer gelopen worden. Het weer was ook al weer helemaal omgeslagen, dus ik was blij dat ik mijn trainingspak bij mij had. Na het lopen en het ontbijt vertrokken we voor een lekker luchtig ritje over het fietspad naar Palma. Totaal 16 kilometers, en vervolgens weer terug, onderbroken door een hapje en drankje. Daarmee kwam de teller op 32 kilometer voor de dag en vervolgens de gelegenheid om mijn boek van Michael Robotham, “De Afrekening”, eindelijk eens uit te lezen!
                      Uitzicht op de Catedral de Santa María de Palma de Mallorca tijdens ons lostrapritje van 32 km
Picture
Dag 5: 13-04 Koninginnerit 1

Voor deze rit had ik in eerste instantie de Col de Sa Bataia in gedachten, gevolgd door Sa Calobra en de Puig Major met de Col de Soller als afsluitstuk. Maar het weer in de bergen zag er niet goed uit, het waaide flink, dus het parcours werd aangepast. Het leek me wel leuk om de “Zevenheuvelenweg” van Llucmajor naar Porreres er in op te nemen (zie foto) en van daaruit richting Sant Joan, Sineu alsnog de westkant op te zoeken. De relatieve rustdag had mij blijkbaar geen goed gedaan, want ik had een beetje stramme benen. Tel daar bij de straffe wind, die we de gehele heenweg op kop hadden en mijn mentale inzinking is verklaard. Toch ontwikkelden we een behoorlijk tempo, maar eenmaal van Muro richting Sa Pobla was bij mij de koek toch wel een beetje op. Tijd voor een hartige versnapering in de vorm van een bocadillo con jamon serrano! Dat namen we dan in Buger en daarna kon de terugrit worden aanvaard. We pakten lekker de mooie binnenweggetjes en de benen voelden weer goed; tussen Binissalem en Biniali even flink gekoerst, 47-48 per uur, en op de weg terug over de Col de Militar nog even 65 op de klok gekregen. Omdat de benen niet super voelden hebben we de klim naar de Col de Sa Bataia achterwege gelaten, het aantal dagkilometers kwam hiermee op 140.
Picture
Dag 6: 14-04 Koninginnerit 2

Eigenlijk stond deze dag gepland als rustdag. Maar omdat het weer een dag eerder al niet geweldig was en de voorspelling voor zondag en maandag ook niet denderend was, bleek de zaterdag wel eens de laatste mooie fietsdag te kunnen zijn van ons verblijf. Daarom hebben we de tweede koninginnerit maar een dag naar voren gehaald. En terecht, want het was ineens weer fantastisch weer! De twee jonge Belgen in ons hotel, Bob en Dimitri, waar we eerder deze week mee in de speedgroep van Rompelberg hadden gereden, hadden deze dag ook plannen voor een lange rit: naar Cap Formentor. Besloten werd om de heenweg dan gezamenlijk te fietsen en onder werkelijk perfecte omstandigheden vlogen we via Algaida, Pina, Lloret en Sineu naar Muro.
Picture
Daar ging het richting Sa Pobla en vervolgens naar de noordkust in Alcudia, met ruim 60 kilometer stond er bijna 32 gemiddeld op de klok. Iets achter Alcudia scheidden onze wegen: onze jonge zuiderburen reden door naar de uiterste noordpunt, mijn vader en ik reden richting Pollença, om vanuit die plaats de klim naar het klooster van Lluc aan te vallen. Niet de meest aantrekkelijke kant van de klim vind ik (vanuit Inca-Selva is hij veel mooier), maar vanuit deze kant zit hij ook in het parcours van de Ironman 70.3 over enkele weken in Alcudia… tijd dus voor parcoursverkenning. En een hopelijk goede indruk welke verzetten ik nodig zou hebben. Ik was overigens ook werkelijk in de veronderstelling dat ik voor 53-39 had, net als bij mijn tijdritfiets… maar dat bleek dus 52-42 te zijn! Dus iets minder alarmerend dat ik op een gegeven moment over moest naar de tripel (42x21 weet ik goed rond te draaien tot 20 km/h, bij een langzamer tempo trapt het te zwaar). Dus toen ik op de steilere stukken even naar 15-16 per uur wegzakte moest ik toch de tripel gebruiken. Maar straks op de tijdritfiets heb ik 39x23 tot mijn beschikking, plus dan komt deze klim na 20 kilometer fietsen en niet na 80 kilometer. Ik was vanuit Pollença in ieder geval in 53 minuten boven (rond de 20 kilometer fietsen). Met de overige 70 kilometer op het IM70.3 parcours dan afdaling/relatief vlak hoop ik dan toch op een fietstijd van binnen de 2 uur en 45 minuten (dan heb ik voor de resterende 70 kilometer iets minder dan 2 uur, dus ± 36 per uur, dat moet toch haalbaar zijn).
Picture
Na een lekkere versnapering bij het tankstation op de top gingen we de afdaling in naar Caimari en Selva, en vandaar eigenlijk weer dezelfde weg terug als een dag eerder: Lloseta, Binissalem, Biniali (foto), Santa Eugenia en terug. Ditmaal niet met de wind in de rug, maar vol tegen! Dat was te merken op het stuk waar we een dag eerder nog 47-48 reden, daar lag de max nu op 42-43. De totale rit kwam daarmee op bijna 160 kilometer (156.7 km) en afgelegd in een mooi gemiddelde van 30 km/h.

Inmiddels was het wel flink kouder geworden en ook bewolkt; de afsluitende drie kwartier zwemtraining in het koude zwembad heb ik daarom maar gelaten voor wat het is.
Picture
Dag 7: 15-04 Rustdag 2

Na een supermooie zaterdag was het deze zondag weer bewolkt en werd er voor de middag flink regen voorspeld. Omdat er in La Terraza, onze favoriete pleisterplaats gerund door Frank, Carmen en Angelá, die middag koers op TV zou zijn (Amstel Gold Race) besloten we op tijd te vertrekken. We pakten dit keer de kustweg richting Cala Pi en reden, ondanks het label “rustdag” nog best een behoorlijk tempo. Er werden wat groepjes ingehaald en bij de Glashütte besloten we het binnenland en de mooie binnenweggetjes in te duiken. Het tempo ging toen ook naar beneden en we reden zo een mooi tochtje uit van 49 kilometer in ongeveer anderhalf uur.
Picture
Dag 8: 16-04 Rondje Sineu en noar huus!

De oude Lentfert had perfecte vluchttijden geregeld: de eerste dag vroeg aankomen en de laatste dag laat weg. Zo konden we mooi nog een dag fietsen! We hadden echter buiten de factor “weer” gerekend. Want die ochtend was het spreekwoordelijk kut met peren. Tegen de middag leek het echter dan toch op te klaren, ik had mijn tweede boek inmiddels ook uit (James Patterson – “Kill Alex Cross”) dus ik spoorde mijn vader aan om toch op de fiets te klimmen. Snel maakten we ons klaar voor de afsluitende rit, via de blauwe bol (langs de snelweg) naar Algaida en vervolgens naar Sant Joan, Petra, Sineu en via Lloret en Pina weer terug. Een ritje van 91.5 kilometer, dat in iets meer dan 3 uur werd geklaard. En dankzij goed weerkundig inzicht wisten we het droog te houden! Alleen de wind was koud en fris, met als gevolg dat we beiden met zere keel/zeer hoofd huiswaarts keerden. In mijn geval een gewone verkoudheid, maar met mijn vader was er toch iets meer aan de hand. Dus hopelijk is hij snel weer de oude. Want gezien het feit dat hij in december een zware operatie heeft ondergaan (prostaatkanker) en nu alweer zo fietsen… respect. Pa bedankt voor weer een mooie en speciale week!
                                                          Op weer een fantastische fietsweek superdad! Proost!
Add Comment
 
 
LOSSER – De schema’s van Frank Heldoorn zijn echt wonderbaarlijk. Op deze plek was ik er natuurlijk al eens eerder positief over, met name na de eerste Woolderesloopjes. Gekscherend zei ik toen dat ik er iedere loop een minuut af wilde hebben, maar toen ik de eerste loop 38’14” neerzette stelde ik die progressie maar bij naar een halve minuut. Dat zou wel betekenen dat ik eind maart/begin april in staat zou moeten zijn 36’45” te lopen. Eerlijk gezegd geloofde ik daar nog niet echt in. Die 37’45” eind januari bood wel aanknopingspunten, maar nog een volle minuut eraf… Toch lukte dat, met opdracht, in de Drielandenloop. En met 36’44” pakte ik nog het podium ook met een derde plek op de tien kilometer.

Een week na de wintertriathlon had ik geen idee hoe de stand van zaken zou zijn. Ik was fietsend nog niet op het niveau dat ik gewend ben. Ik kreeg via Gir’s Bikes de mogelijkheid om een van hun modellen te testen, de G-Max. Mooie fiets die geschikt is voor zowel weg als tijdritten. Dus vooral in het begin van de week veel fietsuren gemaakt. De donderdagtraining met lopen ging vervolgens als een speer. Ik voelde me prima en de snelheid zat er goed in met een duurloop in zones 1, 2 en 3. Daarna was er op vrijdag tijd voor ontspanning met Veldhuis en Kemper in het Rabotheater, zaterdag wederom een fikse fietstraining en daarna een verjaardag met toch wat alcoholische drankjes. Geen idee dus wat het effect zou zijn op de loop een dag later.

Ik versliep me ook nog eens die ochtend: half tien werd ik wakker, twaalf uur was de start. Dus ik moest snel ontbijten, omkleden en volgens schema op de fiets naar Losser. Dat ging in 50 minuutjes en eenmaal daar was het tijd voor ontspanning, om een half uur van tevoren te beginnen met inlopen. Samen met clubgenoten Edward Hertsenberg en Joop Vriend liep ik een kleine 4 kilometer in. Het was aan de frisse kant, dus tot vlak voor de start gewacht met het uittrekken van het trainingspak. En na de start van de 25 kilometer was het om vijf over twaalf de beurt aan de 10 en de 15 kilometer lopers.
 Start van de 10 en 15 km, v.l.n.r. Edward Hertsenberg, Ruud Blikman, Frank Pol, ik en Melchior van de Pol (foto: Bas Maathuis)

Ik stond goed opgesteld en was vanaf de start goed weg. Al snel scheidden zich drie lopers af, Melchior van de Pol van AV’34, Ruud Blikman (Atletics) en Frank Pol (MPM). Melchior zou de 15 km. doen, Ruud en Frank de 10 km. Daarachter pakte ik toch vrij vlot de vierde plek en kreeg niet veel later gezelschap van Edward Hertsenberg. Na een kleine kilometer kwam ook Rik Spijkerman voorbij en even later sloot ook Tom Hoefnagels aan. Zo hadden we een mooie groep van vier, waarmee we niet eens al te veel terrein verloren op het leidende trio.
                              Ongeveer 400 meter onderweg, het leidende trio heeft al een gat, ik loop samen met Edward
                         op plaats 4 en 5, gevolgd door Rik Spijkerman, Tom Hoefnagels en Rob Benerink (foto: AV Iphitos)

Het schema voor mij schreef de eerste vijf kilometer een maximale hartslag van 146 voor. Ik checkte regelmatig, want het tempo was best pittig. Flink hoger dan de voorgaande weken in ieder geval. Maar de hartslag bleef keurig rond de 142-143. Langzaam liep hij wel op, maar 148 vond ik nog wel acceptabel en zo kwamen we bij de 5 kilometer door in 18’17”, terwijl ik toch flink op reserve liep.

Niet ver daarna splitsten onze wegen. Ik zag Ruud en Frank tegemoet komen, Ruud had inmiddels een gaatje geslagen. Van ons groepje bleek ik de enige te zijn die de 10 kilometer deed. Ik lag dus ineens derde in de wedstrijd. Vanaf dat moment was het echter ook volle bak wind tegen. Ik legde de focus echter op de looptechniek en mijn ademhaling en had het gevoel dat ik het tempo prima vasthield. Achter mij ook geen directe bedreiging, dus ik liep heerlijk ontspannen. De laatste twee kilometer kreeg ik in de gaten dat een 36’er er in zat. Dus ik heb toen nog even flink kunnen versnellen, waaruit ook weer blijkt dat de inhoud flink is toegenomen: de eerste en de laatste kilometer gingen uiteindelijk even snel. Onderstaand de gerealiseerde kilometertijden:

1 km       3:33    3:33
2 km       7:11    3:38
3 km     10:51    3:40
4 km     14:38    3:47
5 km     18:17    3:39
6 km     22:05    3:48
7 km     25:51    3:46
8 km     29:35    3:44
9 km     33:11    3:36
10 km   36:44    3:33

Tussen kilometer vijf en zes zat ook het 180º keerpunt, dus daardoor laat ik daar denk ik wat extra tijd liggen. Maar al met al zeer tevreden over een constant gelopen race, ik heb volgens mij slechts een keer eerder zo constant gelopen en dat was tijdens mijn PR in Oldenzaal, 2009.

De progressie dit seizoen loopt trouwens ook aardig parallel met seizoen 2009: ik loop ongeveer dezelfde looptijden als destijds in dezelfde fase, maar dan telkens een halve minuut sneller. En het gaat nu gedoseerder, dus hopelijk kan dit nog tot mooie dingen gaan leiden… Nog anderhalve maand naar de Ironman 70.3 Mallorca!
                                          Finish na 10 kilometer, en klokken maar! Derde, dus podium! (foto: Bas Maathuis)

Uitslagen 15e Drielandenloop:

10 kilometer

1.     Ruud Blikman               34’37”
2.     Frank Pol                        35’31”
3.     Erik Lentfert                    36’45”
4.     Albert Oosterwijk           37’19”
5.     Luuk Wijering                 37’46”
6.     Joop Vriend                    37’49”
7.     Rob Benerink                 38’12”
8.     Anton ter Elst                  38’38”
9.     Huub van Langen          39’32”
10.  John Hampsink              39’57”

Dames
1.     Henrieke Krommendijk 39’29”
2.     Marlies Schoonhoven    42’56”
3.     Wendy Steenbeeke        44’43”

15 kilometer

1.     Melchior van de Pol        54’31”
2.     Edward Hertsenberg     55’01”
3.     Rik Spijkerman               55’35”

Dames
1.     Astrid Benerink            1h03’37”
2.     Martine Roord              1h06’10”
3.     Bianca Menderink       1h08’45”

Alle uitslagen op de site van AV Iphitos
Add Comment
 
 
HENGELO/ENSCHEDE – Twee jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan de Wintertriathlon Twente, samen met mijn vader. Een erg geslaagd evenement en super om zo samen als team aan een wedstrijd deel te kunnen nemen. In de aanloop naar de Ironman 70.3 Mallorca was dit dan ook een uitgelezen mogelijkheid om een leuke testcase neer te zetten en tevens weer eens samen met Der Alte samen een sportieve prestatie neer te zetten. De nadruk lag uiteraard op het plezier en de fun in de wedstrijd, maar op de achtergrond was het voor mij natuurlijk een mooie momentopname van waar ik sta. En dat viel niet tegen!

We waren al vroeg ter plekke voor de aanmelding. Na het inrichten van de wisselplek in het parc fermée besloot ik allereerst om de loopschoenen van elastische veters te voorzien voor een snellere schoenwissel. Want de Wintertriathlon kent naast het lopen en fietsen een derde onderdeel dat ik totaal niet wíl beheersen: het schaatsen. Was ik vroeger overigens wel erg bedreven in, tot mijn vijftiende heb ik ook fanatiek geschaatst en lange toertochten gedaan in de winter. Maar volgens mij nadat ik mijn enkelbanden voor de eerste keer scheurde met volleyballen had ik het wel gehad met schaatsen: ik heb ze ruim 15 jaar niet meer aangeraakt. Dus ik kan het nog wel, maar vind het gewoon niet meer leuk. Ruim een jaar geleden tijdens het jaarlijkse feest van TC Twente heb ik weer wat baantjes geschaatst op de ijsbaan Twente, maar na vijf ronden deden mijn voeten té zeer. Dus schaatsen: laat maar.

Ideale gelegenheid dus om als estafetteteam in te schrijven en mijn vader het schaatsen in de maag te splitsen. Het lopen en fietsen voor mij dus. Met het lopen zit het wel snor de laatste tijd, maar hoe het met het fietsen staat, geen idee. Ik heb veel gespind bij sponsor Life Health & Racquet Club, ik ben weer op de weg aan het fietsen, maar net als met het lopen op een erg lage intensiteit. Vergroten van de inhoud, het finetunen van de motor. In deze wintertriathlon voor mij dus de grote onbekende factor.

Na het inlopen richting FBK stadion loop ik in het stadion nog een rondje in met Ronny Leeftink uit Markelo, die net als ik ook twee onderdelen voor zijn rekening gaat nemen. Ronny was enkele weken geleden nog top-drie in de cross-RBR Lageveld. Dus wat verder in de voorbereiding en qua vorm dan ik. Maar tijdens de jongste Woolderesloop kwam hij pas na acht kilometer voorbij, dus mijn plan was om eerst maar eens te kijken of ik hem tijdens het lopen zou kunnen bijbenen. Binnen de gestelde opdracht van Frank uiteraard; die wel heel behoudend was, hartslag 142 max.

De temperatuur steeg deze zaterdag de 24e maart naar bijna tropische temperaturen. Ja overdrijven is ook een kunst, maar toch aardig warm in vergelijking met voorgaande weken. Daardoor werd het extra moeilijk om de hartslag binnen de juiste zone te houden. Maar mijn opzet slaagde, vanaf de start zocht ik het spoor van Ronny en al snel liepen we op plek vier en vijf: Dennis de Vries en Gert-Jan Stevens waren zoals verwacht de snelste lopers, met diesel André Oude Elferink op plek drie. Na een drietal kilometers zie ik dat mijn hartslag toch richting 145-146 gaat en verder oploopt. Ik besluit Ronny te laten lopen en verder te gaan met mijn eigen strijdplan.
                                           Tijdens het looponderdeel lig ik continu op een vijfde stek (foto: Tom Zomer)

Langzaam verlies ik steeds meer terein, maar ik houd de hartslag goed in de gaten en forceer niks. Na 38’26” loop ik als vijfde de wisselzone in. Helaas verlies ik door de schoenwissel een paar plaatsen, want binnen een halve minuut achter me wisselen nog enkele teams en die doen dit sneller. Maar ik zit voor mijn gevoel redelijk snel op de fiets en probeer een fatsoenlijk tijdrit tempo te pakken. Dat is dus boven de 40 km/h. Ik heb al meteen in de gaten dat dit me meer moeite kost dan ik normaal gewend ben. Dat kon dus wel eens lastig worden op 50 kilometer…

Ik heb al snel Henk Knol in het vizier, iemand die ik normaal gesproken toch wel achter me moet kunnen laten. Maar naderen kost al moeite genoeg. De eerste drie ronden rijden we redelijk gelijk op, met name de bochten neem ik sneller en heb het gevoel dat ik wel een verschil kan maken. Ik probeer weg te rijden en dat is de grootste fout van de dag: ik mis de power en al snel komt Henk er weer over. Op dat moment kan ik ook niet meer mee in hetzelfde tempo en dit wordt de inleiding naar een solorit, de laatste vier ronden.

Ondertussen word ik door andere teams ingehaald, waardoor ik de indruk krijg echt slecht te fietsen. Echt slecht is het niet, maar echt goed ook niet. Als echter na de vierde ronde mijn bidon ook nog leeg is heb ik een probleem. Ik krijg de pedalen niet meer rond en mijn rondetijden gaan met een halve minuut per ronde omhoog. Hierdoor verlies ik in de laatste drie ronden drie minuten op mijn schema. Uiteindelijk rijd ik toch nog een tiende fietstijd en wissel als zevende op mijn vader.

                    Mijn vader bezig aan zijn 57 ronden schaatsen, de meute aanvoerend richting finish (foto: Jan Kuijer)

Die wissel heeft nog even wat voeten in aarde, want ik zie hem niet in de ijshal. Eenmaal gevonden is het even klooien met het transponder, die om zijn enkel moet. Daarna kan pa lekker zijn rondjes gaan draaien. 54 in totaal. Hoort u mij? 54. Inmiddels is ook mijn zus met mijn kleine nichtje Luna gearriveerd en samen moedigen we paps aan in zijn strijd tegen de andere teams en de klok. Hij zet, gezien de operatie in december, geen verkeerde tijd neer. Hij heeft er zelfs zoveel zin in dat hij gewoon doorschaatst. 54 ronden! Meneer had daarvoor de sprintafstand zitten kijken en die moesten 27 ronden, dus zat ineens met 57 ronden in zijn hoofd…

Het was een mooie middag, we finishen uiteindelijk als achttiende. En voor mij een signaal dat ik de inhoud voor het fietsen nog mis. Of de snelheid. Of beide. Nog niet meer dan 50 kilometer gefietst in een training, tegen maximaal 27-28 per uur. En dan nu ineens diezelfde afstand af willen leggen met een snelheid van boven de 40 per uur is nogal een verschil. Als training: niet gek! We’re getting there!

Uitslagen 4e Wintertriathlon Twente:

1. IJsvogels 1            2h19'24"  (35'10"/00'47"/1h10'17"/01'18"/31'54")
2. Tjellens                  2h26'25"  (37'09"/00'55"/1h14'49"/01'16"/32'20")
3. Brandweer             2h29'03"  (38'35"/00'53"/1h15'41"/01'26"/32'30")

18. Me, Myself & Dad/Ironman4KiKa  2h42'55"  (38'26"/01'17"/1h19'27"/01'35"/42'13")

Volledige uitslagen op de website van Wintertriathlon Twente
Add Comment
 
 
HOGE HEXEL – Een vreemde eend in de bijt in mijn voorbereiding. Zo mag de Lageveldloop toch wel genoemd worden. Meestal zoek ik mijn wedstrijden op in Noord-Oost Twente, zeg maar Hengelo – Enschede – Oldenzaal en omstreken. In de voorbereiding geef ik echter meerdere wedstrijden en loopjes aan en zo stuitte ik een tijd geleden op de Lageveldlopen van AV Twenterand. Frank vond hem goed in mijn schema passen en zo kon ik op zaterdag 17 maart op de racefiets richting Hoge Hexel of all places. De hartslag was wederom graadmeter, maar ik zette toch een verrassend sterke tijd neer op de 10 kilometer: 37’12”.

Het was allemaal haasten die zaterdag. De volgende dag kregen we bezoek, dus ook de boodschappen moesten allemaal binnen zijn voor de middag. Met start om 14:30 uur was mijn vertrek richting Hoge Hexel op de racefiets om 13:20 dan ook aan de late kant. Er moet per slot van rekening ook nog worden ingeschreven en ik had geen idee hoe lang ik er over zou fietsen. 52 Minuten dus: om 14:15 was ik ingeschreven en kon ik nog snel tien minuutjes inlopen. Maar ach, met die 50 minuten in DT1 had ik natuurlijk al een aardige warming-up achter de rug.

Een week eerder liep ik de laatste Woolderesloop, waar de 15 kilometer werd gewonnen door Geert Tuinstra. Twee jaar geleden kon ik hem nog partij bieden, maar hij loopt momenteel erg sterk en is de man in vorm. Toen ik hem aan de start zag staan was mijn doel ook om achter hem een groepje op te zoeken, zodat ik me aan mijn opdracht kon houden: max DT4. Dat betekent ongeveer hartslag 146. Dat lukt, in eerste instantie achter Erik Fokke (AVT), maar deze moet er al snel af. Ik vervolg mijn weg in gezelschap van Wilco Wolfs en Robin te Wierik, mij beiden onbekend.
                     Doorkomst na ongeveer 2½ kilometer, heerlijk ontspannen lachend een loopje doen (foto: Ronald Mollink)

Na een kleine twee kilometer laat ik me even uitzakken, de hartslag gaat iets omhoog en tikt de 150 aan. Niet de bedoeling, dus ik laat mijn twee metgezellen lopen. Omdat ik ze niet ken verwacht ik wellicht ze in een later stadium nog weer op te pikken. Maar het gaatje wordt langzaam groter. De wedstrijd beslaat twee omlopen van vijf kilometer en na de eerste doorkomst klok ik 18’43”. Niet slecht, zeker omdat ik met de handrem erop loop. Eigenlijk wil ik de tweede ronde harder, maar het schema is streng en schrijft DT4 voor voor de hele wedstrijd.

Het schema is door de progressie nu even heilig voor me en zo houd ik me keurig aan de opdracht. In de tweede ronde loop ik ook niet echt in op de mannen voor mij, Wilco Wolfs loopt zelfs verder uit en het gat met Robin te Wierik blijft ongeveer gelijk. Even omkijkend zie ik achter mij geen bedreiging, dus ik loop lekker door. Eenmaal terug in de buurt van de finish zit ik nog op 35 hoog, wat? Oh ja, er moet nog een lus worden gelopen… maar wel een heel bijzonder gevoel om die tijd weer te zien staan met de finish in zicht.
              Geconcentreerd bezig tijdens de tweede ronde, op weg naar een mooie eindtijd van 37'12" (foto: Ronald Mollink)

Ik besluit toch even aan te zetten en zo finish ik na tien kilometer – als de afstand klopt – na 37’12”. Daarmee liep ik een negatieve split, de tweede vijf kilometer ging in 18'29". Dat begint er weer een beetje op te lijken... Weer ruim een halve minuut sneller dan de vorige keer, en weer op reserve. Zou een 36’er er al in zitten? Misschien moeten we dat binnenkort maar eens testen. Maar eerst komt de Wintertriathlon, en, zoals gezegd, het schema is heilig. Min of meer ;-)

Uitslagen 4e Lageveldloop:

1.     Geert Tuinstra               33’05”
2.     Wilco Wolfs                    35’14”
3.     Robin te Wierik             36’03” 1e M40
4.     Erik Lentfert                 37’12” 2e M40
5.     Bronnie Dodde             37’59” 3e M40

Volledige uitslagen op de site van de Lageveldlopen
Add Comment
 
 
HENGELO - De jaarlijkse Woolderesloopcyclus is een mooie test om te zien hoe je er voor staat. Hoe is het winterseizoen verteerd? Is de wintervacht eraf? Zijn we klaar voor het wegseizoen? Daarnaast bestaat de mogelijkheid om van afstand te wisselen. Na twee Wooldereslopen had ik me op de tien kilometer een redelijke uitgangspositie verworven in het klassement bij de Masters (top-vijf). Door het carnaval had ik de derde loop echter gemist en voor de vierde loop stond de vijftien kilometer op het schema. Geen klassement dus, maar strak het schema aanhouden in de voorbereiding op de echt belangrijke wedstrijden later in het seizoen!

De loopjes die ik moet doen zijn meer en meer met een opdracht. Zo ook deze vijftien kilometer: de eerste vijf kilometer in DT4 (maximale hartfrequentie 146), daarna mocht de hartslag omhoog naar 152. In de beginfase van de race is zoiets redelijk lastig, aangezien je dan toch in de juiste groepjes terecht wilt komen en de eerste kilometer standaard te hard wordt gelopen. Zo ook deze loop. Ik heb al snel aansluiting met de groep die de vorige keer 35-hoog/36-laag noteerde op de tien kilometer. Dat is dus te hard, zeker als ik een vijftien kilometer ga doen. Maar het tempo ligt ook weer niet absurd hoog, dus ik laat me lekker meevoeren in de flow.
              Ongeveer 500 meter onderweg, ik loop in de groep met Maarten Nijland, Bert Leusink en Roland de Haan

Nog voor het eerste kilometerpunt vind ik dat het toch wel te hard gaat. Ik besluit om even iets gas terug te nemen, per slot van rekening moet ik nog veertien kilometer. Een aantal mannen passeren me, ook niet de minste. Mannen die uiteindelijk gaan uitkomen op 54 minuten, dus de start was inderdaad nogal voorbarig. Of ik ben gewoon heel erg goed aan het worden, dat is een andere uitleg ;-) Niet veel later komt Hans Rawee voorbij, tijdens de tweede Woolderesloop nog gewaardeerd mikpunt. Nu kan ik makkelijk aanpikken en samen met Hans loop ik kop-over-kop tegen de wind in richting Twickelbos.
                    Na ongeveer 1 km, ik laat me uitzakken, in gezelschap van Benno Scharenborg, Roland de Haan, Edward
                                            Hertsenberg, Guido van Olffen en Remko Siers (foto: Judith Spekschoor)

Het punt net na de tunnel wordt ditmaal volgens Nico de Buijzer gepasseerd in 19'10". Ongeveer tien seconden sneller dan tijdens de vorige loop, waar ik de tien kilometer deed. Nog steeds voel ik me op-en-top en het gaat erg makkelijk. Ook het 6 kilometer punt passeer ik tien seconden sneller (22'20") dan de vorige keer. Inmiddels raap ik mijn clubgenoot Remko Siers weer op, die veel te voortvarend is gestart. Net na kilometer zeven buig ik dan af voor mijn tweede ronde door Twickel en ineens ben ik mijn compagnon Hans Rawee kwijt. Net als een heleboel andere mikpunten waar ik inmiddels vlak achter liep, o.a. Harry Dijk. Had ik de 10 kilometer gedaan, dan was ik ongetwijfeld op een mooie tijd uitgekomen van rond de 37'10"-37'15". Nu werd het een ander verhaal.

Tijdens mijn tweede ronde door Twickel zakt het tempo al iets in. Eerst passeert Ronny Leeftink en ik pik niet aan, vlak daarna volgt clubgenoot Joop Vriend met Gerton Prinsen. Daar haak ik een kilometer bij aan, maar echt lekker gaat het niet meer. Toch de kilometers die beginnen te tellen? Of gebrekkige verzorging: voor een 10 kilometer wedstrijd ontbijt ik nooit en die afstand is blijkbaar net kort genoeg om dat zonder kleerscheuren te doorstaan. Nu zakt mijn glycogeengehalte naar een te lage waarde, waardoor ik een flauw gevoel van hongerklop begin te krijgen. Uiteindelijk loop ik de wedstrijd uit op een nog altijd keurige tijd van 58'59" (op hartslag), maar als ik het tempo enigszins kan vasthouden moet een 57'30" er toch inzitten. De les van vandaag: altijd ontbijten voor de wedstrijd. Frank Heldoorn liet me weten dat dit OOK voor de tien kilometer geldt... dus daar is ook nog winst te behalen!

Uitslagen 15 kilometer Woolderesloop 4, 11 maart 2012:
1. Geert Tuinstra                 52'52"
2. Edwin Veenstra              54'17"
3. Guido van Olffen             54'45"
4. Benno Scharenborg      55'51"
5. Richard Loendersloot   56'15"
6. Joop Vriend                     57'36"
7. Gerton Prinsen               57'37"
8. Ronny Leeftink               57'46"
9. Simon Engelberts         58'37"
10. Erik Lentfert                58'59"

Volledige uitslagen op de site van MPM Hengelo
Add Comment
 
 
WIERDEN – Al enkele dagen voelde ik me niet helemaal top. Echt ziek wil ik het niet noemen, maar ik moest alle zeilen bijzetten om niet het randje over te gaan. Slecht slapen, overal spierpijn, zere keel, kortom, alle tekenen van een griepaanval waren aanwezig. Daarbij hoestte ik ook het nodige slijm op waarvan ik de kleur hier maar in het midden laat; een bronchitis kon er ook nog wel bij. Met veel fruit, vroeg naar bed en preventief aan de echinaforce probeerde ik het tij te keren. Op zaterdag en zondagochtend zelfs nog flink aan de paracetamol; waarschijnlijk niet mijn verstandigste beslissing, maar daarmee dacht ik wel de cross run-bike-run op het Lageveld te kunnen doen. Toch maar wat beter naar mijn eigen lichaam luisteren voortaan.

Paracetamol verbloemt blijkbaar veel, want na de tabletjes voelde ik me zowaar goed en in staat om een sportwedstrijd tot een goed einde te brengen. De twee dagen daarvoor had ik ook wel gewoon getraind, ondanks het feit dat mijn hartslag wat hoger lag dan normaal. Ook een teken dat ik niet 100% was/ben. En onder die omstandigheden wordt doorgaans afgeraden te gaan trainen of sporten, laat staan een pittige wedstrijd van meer dan een uur te gaan doen. Maar ik wil nog wel eens eigenwijs zijn…
Picture
Het inlopen verliep prima, mountainbike in het parc ferme, wisselzone geprepareerd en om 12 uur: de start. De instructies van Frank Heldoorn waren de eerste run in DT4 (HFmax: 146) en daarna vrij. Maar met de griep- en bronchitisverschijnselen zou het een veredelde training worden. Toch wil ik me direct na het startschot wel enigszins van voren melden, omdat het lopen de laatste weken steeds beter wordt. Maar na een halve ronde voelt het alsof mijn benen vandaag geen zin hebben om me te dragen. De griep of de paracetamol? Ik weet het niet, maar ik ga in ieder geval drastisch in tempo terug om geen schade aan mijn lichaam toe te brengen onder de huidige omstandigheden. Na twee van de vier looprondes twijfel ik zelfs of ik niet moet stoppen.
Ik besluit om het nog even aan te zien. De groep waar ik aanvankelijk in liep is allang uit zicht en inmiddels word ik door velen ingehaald, mensen die ik normaal nooit voor me heb in een loopwedstrijd. Wederom bekruipt me het gevoel om er mee te kappen, naar huis te gaan en op bed te gaan liggen. Toch nog even door richting wisselzone en kijken hoe het fietsen gaat. Ik neem lekker de tijd in T1, even een slok uit de bidon, shirtje aan, schoenen wisselen, helm op. En eenmaal op de fiets kom ik alsnog lekker in de wedstrijd! De schwung zit er verbazend genoeg in en ik haal vanaf dat moment alleen maar mensen in. Volgens mij zet ik dan ook wel een aardige fietstijd neer.
Eenmaal weer terug in T2 ben ik weer wat langer bezig door de schoenwissel, maar als de veters eenmaal gestrikt zijn en ik op het parcours loop gaat het lopen ook een stuk beter dan tijdens de eerste run. Ik loop zelfs vlak achter Martijn Paalman, maar die is dan al een ronde voor me ;-) Maar qua tempo gaat hij niet veel rapper, ik heb er een lekker tempo in en beëindig zo mijn tweede cross duathlon ooit in een acceptabele 1 uur 20 minuten en 58 seconden. Mijn tweede run ging in 8:43 en was daarmee een redelijke looptijd in de tweede run; hetzelfde tempo in de eerste run had me anderhalf a twee minuten gescheeld schat ik zo in. Al met al toch een veel betere wedstrijd gedraaid dan in Nijverdal half januari, ondanks die rare eerste run en twee erg langzame wissels die me denk ik ook nog eens anderhalve minuut hebben gekost:
- Zat ik in Nijverdal ruim 17 minuten achter de winnaar, nu is het gat slechts zeven minuten
- En was ik na Nijverdal niet echt positief over een toekomstig vervolg op een cross duathlon, deze wedstrijd heeft me ondanks de ziekte een positieve vibe gegeven: ik ga dit zeker vaker doen!

Het is alleen te hopen dat ik hiermee mijn lichaam niet onnodig heb gepijnigd. We shall see!

Uitslagen 23e ARGO Cross RBR Lageveld:

1.     Roland Besselink                       1.13.35 1e M40
2.     Rudi Jansen                                 1.13.40
3.     Ronny Leeftink                             1.14.28
4.     Ruud Blikman                              1.14.35
5.     Dennis Nijhuis                             1.15.14
6.     Martijn Paalman                           1.15.51
7.     Gerben Ronhaar                          1.16.25 2e M40
8.     Kees Timmerman                       1.16.57 3e M40
9.     Arie Reurink                                  1.17.09 1e M45
10.  Henkjan van Goor                        1.17.14 4e M40
11.  Aje Niks                                          1.17.19 1e M50
19. Thijs Wiggers                                1.20.15
24. Erik Lentfert                                  1.20.58 8e M40

Volledige uitslagen op de site van RBR Lageveld
Add Comment
 
 
LOSSER – Dit jaar is de Twentse Cross Competitie weer in ere hersteld. Een serie mooie crosslopen in ons fraaie Twentse land, waar ik mooie herinneringen aan koester. Ergens bij mijn ouders op zolder moeten nog drie bekers liggen die ik als junior B en A heb gewonnen in deze competitie. De serie bestond toen nog uit een achttal wedstrijden; daar zijn er helaas maar vier van overgebleven. De laatste was de Dinkelcross: in het kader van de opbouw naar de hele triathlon werd deze weer eens als training gelopen, met geen onaardig resultaat.

Het blijft een prachtig parcours, daar in de Zandbergen langs de Dinkel. Alle elementen die een cross mooi maken zitten er in: wat bultjes op en af, mooie bospaadjes, grind, single tracks en een heerlijke zandvlakte die er goed inhakt na twee ronden. Om de een of andere reden kon ik de ochtend van de 12e februari echter niet uit bed komen. Zoals ik deze maand wel meer motivatieproblemen heb gekend, met name zwemmend. Volgens mij heeft dat met de plotselinge weeromslag te maken gehad, de extreme kou nodigde mij niet uit tot het doen van sportieve inspanningen. Maar uiteindelijk dus toch maar richting Losser gereden, in een iets te hoog tempo (waarbij ook nog een bobine het begaf, lekkere kostenpost erbij). Zo kwam ik vijf minuten voor de start bij het parcours en inlopen was dus niet aan de orde.

Bij de lage temperatuur van -5ºC is het natuurlijk niet verstandig om te gaan knallen zonder in te lopen, dus met dikke kleding (extra windstopper, lange tight, handschoenen, muts) startte ik rustig. Samen met oud-clubgenoot bij Sisu, Rik Hardon (nu TION) brengen we zo de eerste halve ronde keuvelend door. Aangezien ik reeds twee van de drie gelopen crossen heb gemist – tijdens de Pingelloop moest ik voor mijn werk naar Seoul, de Wintercross in Eibergen viel qua tijd ongelukkig in verband met het Kapellenfestival – was er voor mij ook geen klassement, dus ik kon er met een gerust hart een veredelde training van maken.
            Nog in de eerste ronde, ik volg Rick Bouwhuis van Iphitos op enige afstand, achter mij is Rik Hardon nog zichtbaar
                                                                              (foto: AV Iphitos / Nicole Beernink)

De eerste ronde ging nog best redelijk in 10’30”, de tweede deed ik iets sneller in 10’28”. Ik liep op dat moment op een 21e plaats overall. Daarna was ik mijns inziens warm genoeg en trok vervolgens het gas iets verder open. In de derde ronde haalde ik al wat mannen in, deze ronde ging in 10’11”. Daarmee was ik na drie ronden sneller dan bij de eerste Dinkelcross in november, toen ik de 7,5 kilometer aflegde in 31’20” (doorkomst nu: 31’08”). In de laatste ronde probeerde ik nog even flink door te trekken: ik kreeg clubgenoten Dick Ramerman en Ben Platier in zicht, maar strandde op tien seconden. Eindtijd 41’29”, met een laatste ronde van 10’20”. Toch iets verval helaas, zoals eerder dit seizoen merkte ik dat ik qua kracht minder ben dan andere jaren in de cross. Maar dit heeft ook met de specifieke trainingsbelasting te maken die ik momenteel doe.

Om de training geheel af te maken en aan de juiste omvang te komen – ik had eigenlijk moeten fietsen naar de wedstrijd, maar omwille van de tijd en de kou reed ik dus een bobine naar zijn mallemoer – liep ik ook nog eens twee ronden uit, waarmee de totale crossomvang op 15 kilometer kwam. Een mooie investering op weg naar The Lanza-Road!

Uitslagen 3e Dinkelcross:
1.     Caimin Stevens             35’51”
2.     Arnold Klieverik              35’57”
3.     Rik Spijkerman              36’58”
4.     Michel van der Heide    37’35” 1e M40
5.     Benno Scharenborg     38’41” 2e M40
15.   Erik Lentfert                  41’29” 8e M40

Volledige uitslagen op de site van AV Iphitos
   Op sleeptouw bij de boys van Sportvoedingwbshop.com tijdens de Wilgenweard Wintermarathon (foto: Henk-Jan Koershuis)

Na een carnavalesk intermezzo - of was het vijf dagen intensief trainingskamp in de Boeskoolstad? - was het zaak om het trainingsritme weer snel op scherp te krijgen. Gelukkig stond er de laatste zondag van februari de Wilgenweard Wintermarathon op het programma: een mountainbiketocht van 55+, 75+ of 100+ kilometertjes. Ik koos voor de middelste variant, die uiteindelijk uitkwam op 80 kilometers. De eerste 25-30 kilometers samengefietst met de mannen van Sportvoedingwebshop.com, die vervolgens doorgingen voor de 100 kilometer. Daarna vervolgde ik de tocht alleen en reed zo weer nuttige trainingskilometers in de prachtige omgeving van Lemelerveld, Hellendoorn en Nijverdal.
Add Comment
 
 
HENGELO – De jaarlijkse Woolderesloopcyclus is een mooie test om te zien hoe je er voor staat in de wintermaanden. Door de opeenvolging van vier wedstrijden om de drie weken bestaat de mogelijkheid om jezelf te verbeteren en eventueel een andere afstand te kiezen. Drie weken geleden verraste ik mezelf met een lage 38’er (38’14”), waar ik 40 blank had willen lopen. Daarom moest de doelstelling iets gewijzigd worden. Ik had me ingedacht een halve minuut sneller te lopen, 37’45”; en 37’45” werd het. Dat noemen we strakke planning en dito uitvoering.

In vergelijking met de eerste wedstrijd zorgde ik allereerst dat ik mijn wedstrijdkleding nu wel allemaal aan had ;-) Daarnaast was ik iets eerder het bed uit, nadat ik eerst Fynn van zijn ontbijt had voorzien. Daardoor kon ik lekker ruim inlopen. Tot zover de positieve kanten van de voorbereiding; mijn gewicht was de laatste weken wederom mooi afgenomen, tot onder de 78 kilo. Nog geen wedstrijdgewicht, maar zeker een bijdragende factor tot snellere tijden. Door een cursus elders in het land deze week was mijn trainingsregime echter minder strak, terwijl qua eten goed werd ingenomen. De ochtend van de wedstrijd was ik dan ook 81.6, waardoor ik enigszins aan de doelstelling van 37’45” ging twijfelen.

Toen om 11:00 uur het startschot viel bedacht ik me echter niet en koos het spoor van Hans Rawee, die de vorige keer 37’32” op de klok zette. Leek me een mooi mikpunt. Even probeerde ik nog aan te haken bij de groep die er vlak voor liep, met o.a. Bart-Jan van Duuren, Bert Leusink, Joost Fortkamp en Maarten Nijland. Maar dat ging me net iets te hard, dus ik zakte weer terug en liep zo de eerste 4 kilometer samen met Hans Rawee, collega-triathleet Marco Vernooij (15 km), Tom Hoefnagels en Benno Scharenborg (ook beiden 15 km). Na ruim 4 kilometer moest ik heel even passen. Daardoor kwam ik vanaf dat moment helaas alleen te lopen.
Picture
Iets na het vijf kilometerpunt kwam ik door in 19’20”, waar ik drie weken terug 19’48” klokte. Ik had dus bijna een halve minuut marge opgebouwd ten opzichte van de eerste loop. Het gevoel was goed en ik wist lekker door te trekken. Ik koos er bewust niet voor om bij de kilometerpunten op mijn horloge te kijken, maar lekker op gevoel te lopen. Alleen bij kilometer zes keek ik even, ter vergelijking met de Slangenbeekloop. Doorkomst 22’30”, waar ik twee weken geleden 22’54” als eindtijd had, dus dat gaf een prima gevoel! Ook het feit dat Hans Rawee voor mij niet echt verder uitloopt zie ik als een positief teken. De volgende keer dus toch maar even doorbijten en blijven aanhaken. Maar zolang er verbeterpunten zijn zie ik het positief in voor de volgende wedstrijden!

Op twee kilometer voor het einde komt alleen Roy te Lintelo nog over me heen, maar niet ver voor me zie ik, naast Hans Rawee, Bert Leusink, Bart-Jan van Duuren en in de verte ook nog Maarten Nijland lopen. Teken dat ik voor mijn gevoel behoorlijk lekker in de wedstrijd zit. De laatste kilometer wordt wel wat lastiger, maar op karakter trek ik door, nog even gegangmaakt door John Roring, clubgenoot bij TCT. In de verte zie ik de klok de 37’30” passeren, een kleine 15 seconden later passeer ik de finish. Exact op planning!

De laatste honderden meters richting finish, ik steven relaxed af op mijn geplande eindtijd van 37'45" (foto: Herman Oude Alink, Sportfoto-RegioTwente.nl)
Kanttekening is dat ik die halve minuut marge ten opzichte van de eerste Woolderesloop al in de eerste 5 kilometer te pakken had, dus in de tweede helft is er voor mij nog winst te boeken. En toch nog weer reserve overhouden, dus ik mag de volgende wedstrijd naar 37’15” van mezelf. Of dat tijdens de derde Woolderesloop gaat worden is de vraag, want MPM heeft deze midden in het carnavalsweekend gepland…

Het mooiste aan de wedstrijd was overigens toch wel mijn supporters, Janneke en de kleine Fynn! Beiden trotseerden de kou en Fynn vond het prachtig om papa te zien rennen. Supergaaf dat de fotograaf van Sportfoto Regio Twente, Herman Oude Alink volgens de site, ons nog even op de gevoelige plaat vastlegde. Bedankt voor de leuke foto(‘s)!
                  Blij met het weerzien na de wedstrijd, Fynn geeft mij een grote glimlach en die wordt door mij beantwoord :-)
                                                        (foto: Herman Oude Alink, Sportfoto-RegioTwente.nl)

Uitslag 2e Woolderesloop 2012

1.     Thijs Theunissen                        31’40”
2.     Alex Stienstra                               32’26” 1e MVet
3.     Casper Koelma                           32’37”
4.     Michiel Snuverink                        32’57”
5.     Sam Landman                            33’21”
6.     Dennis de Vries                          34’17”
7.     Arnold Klieverik                           34’24”
8.     Pim de Kok                                  35’06”
9.     Reina Visser                               35’07” 1e V
10.  Johan van der Dennen              35’23”
12.  Nynke Beunders                         35’33” 2e V
22. Erik Lentfert                                 37’45” 7e MVet

Volledige uitslagen op de website van MPM Hengelo
        Gezamenlijk uitlopen door het fraaie buitengebied van Hengelo (foto: Herman Oude Alink, Sportfoto-RegioTwente.nl)
Add Comment
 
 
NIJVERDAL – In de aanloop naar het grote Ironman avontuur had ik me eigenlijk voorgenomen de duathlons even links te laten liggen. De focus ligt op een zo compleet mogelijke triathleet worden, waarbij deze winter veel geïnvesteerd wordt in het zwemmen. Maar een week voor de DRW Run-Bike-Run had Frank Heldoorn deze wedstrijd op mijn schema gezet. En eigenlijk is het ook een ideale gelegenheid om in de winter twee van de drie onderdelen te trainen. Zo maakte ik dus op zaterdag 21 januari mijn debuut op de cross duathlon.

Lekker bijtijds was ik naar Nijverdal gereden om het fietsparcours met Maarten Nijland te kunnen verkennen. We zagen al snel dat de regenval van de voorgaande dagen het fietsparcours flink zwaar maakte op sommige plekken. Een nog groter probleem was echter het ontbreken van pijlen: blijkbaar waren er “leuke” lieden geweest die de routepijlen in het bos hebben verwijderd. Alle lof voor de organisatie dat ze dit in het laatste uur voor de start alsnog hebben weten op te lossen: tijdens de wedstrijd bleek het parcours weer keurig uitgezet te zijn. Grote klasse!

Daarna nog even een rondje ingelopen en om 12:30 uur vond dan de start plaats van de 12e DRW Run Bike Run. Ik vermoedde dat onder de deelnemers veel fietsers zaten, want: niet al te veel bekende gezichten. Maar onder de bekende gezichten veel regionale en landelijke toppers, dus een erg sterk bezette wedstrijd. De opdracht van Frank: de eerste run op reserve (DT4), daarna volle bak. Ik start daarom redelijk voorin het veld, weet aan te haken bij het groepje van Maarten Nijland, maar wil niet forceren en laat me wat afzakken in het veld.
Tweede doorkomst op de Ravijn-klim, vlak achter Marco Douma, de latere nr. 2 bij de M40 (foto: Hart van Hellendoorn)
Picture
De eerste keer de Ravijn klim op (zo’n 45% stijging of zo, erg steil in ieder geval en door mul zand) schiet de hartslag uiteraard omhoog, maar door niet te forceren kom ik goed door en in gezelschap van o.a. Marco Douma, die uiteindelijk 2e zal worden in de categorie M40. Dus zo slecht lig ik dan niet in de wedstrijd. Waar ik echter in een normale Run-Bike-Run tijdens het fietsen naar voren rijd, is het nu andersom: mountainbiken is niet echt mijn ding en ik laat veel tijd liggen. Ook neemt niet iedereen het even nauw met het parcours, want soms duiken er uit het niets weer fietsers op, terwijl ik ook mensen voor me heb in de einduitslag die me nooit hebben ingehaald.
Geconcentreerd bezig aan twee rondes mountainbiken, voor de kou even een extra shirtje aangetrokken (foto: John Veenstra)
Picture
Op de uitdraai van mijn Polar hartslagmeter blijkt zelfs dat ik niet boven DT3 ben geweest tijdens het fietsen. Kortom, aardig relaxed gefietst. Eenmaal van de fiets gaat mijn Ruiten Drie shirt weer uit, de loopschoenen weer aan en ik weet nog een sterke laatste run neer te zetten. Tevreden kom ik na ruim 1 uur en 40 minuten over de streep. Een dikke tien minuten langzamer dan ik vooraf had ingeschat, maar als training was de DRW Run-Bike-Run zeer geslaagd te noemen. Met warming-up en cooling-down weer bijna drie uur in de pocket op weg naar de Lanza-road!

Nog een laatste keer het Ravijn afdalen en richting finish (foto: John Veenstra)
Uitslag 12e DRW Run-Bike-Run Nijverdal:
1.     Arie de Jong                 1.24.01
2.     Maarten Nijland           1.24.10
3.     Joost Christiaans        1.24.38
4.     Carlos Baltus               1.27.18
5.     Ruud Blikman              1.29.51

M40:
1.     Samme Steenstra       1.32.55
2.     Marco Douma               1.33.10
3.     Patrick ter Brugge        1.33.35
4.     Gerben Ronhaar          1.34.06
5.     Micha de Bruin              1.35.29
15.   Erik Lentfert                 1.41.21

Dames:
1. Ingrid Tempert                  1.42.32
2.Silvia Brouwer                    1.44.58
3. Manon van Hees              1.45.48

Volledige uitslagen op de website van de DRW Run-Bike-Run Nijverdal
Add Comment