Sparda City Triathlon Münster

MÜNSTER – Eigenlijk zou de Sparda City Triathlon de tweede zijn in een reeks van drie. Maar omdat ik gevoelsmatig niet snel genoeg herstelde van de twee halve triathlons die ik eerder deed (Mallorca en Nieuwkoop), leek het me niet verstandig om een week na de Steelman in Steinbeck alweer een OD te gaan doen. Dus: Steinbeck vorige week afgezegd en de focus op twee goede OD’s in Münster en Holten. Nou is net vandaag bekend geworden dat Holten aankomend weekend vanwege de extreme warmte niet doorgaat, dus blijft het bij die ene OD in Münster. En die ging met 2h07’19” helemaal niet verkeerd, drie minuten sneller dan twee jaar terug.

Het goed herstellen van een halve neemt dus wat meer dan een week in beslag. Reden voor mij om de wedstrijd in Steinbeck te laten voor wat het is. Helemaal niet erg trouwens, want het was het weekend van de 21e juni pokkeweer. Een week later in Münster is dat wel anders. De temperatuur loopt op tot boven de 25ºC, perfect triathlonweer dus.

Ik had er ook weer echt zin in gekregen. In mijn herinnering in 2013 was deze wedstrijd blijven hangen als een geweldig evenement. Niet eens een supermooi parcours of zo, maar de hele entourage, sfeer en organisatie was fantastisch. Deze wedstrijd moest ik dus weer op de kalender hebben. Daar werd zelfs op 1 februari een speciale hotline voor opgezet: ik was aan het feesten op het Kapellenfestival in Oldenzaal (ook dat wilde ik niet missen), Janneke verzorgde voor mij de inschrijving. Dat moest ook wel, want deze wedstrijd is altijd binnen enkele uren volgeboekt.

Die zondagochtend ging om half zeven de wekker en om acht uur wilde ik richting Münster. Alles had ik de vorige avond al gereed gemaakt, alleen de tubes van mijn FFWD wielen moesten nog op spanning. Het driespaaks voorwiel was wel erg leeg. De avond ervoor had ik daar nog 10 bar in gedaan, dus daarmee wilde ik geen risico lopen. Grote kans op een lek. Dus het 80mm hoge velg voorwiel er maar in. Discwiel op 10 bar, loop ik er mee naar de auto: PSSSSJJJJJJJJ. What the fuck? In een keer leeg. Omdat de tijd begint te dringen heb ik geen tijd om boos te zijn, maar baal wel. Dus ook het achterwiel wordt last minute vervangen door een 80mm hoge velg. In de auto prijs ik me gelukkig. Moet je voorstellen dat dit in Münster was gebeurd. Nu kan ik tenminste nog van start.

Ik ben nog steeds ruimschoots op tijd, de rit naar Münster is een klein uurtje. Wisselzone inrichten, wetsuit aan en op naar de zwemstart. Ik zit in de eerste startwave (van twee) met de snelste atleten. Per wave gaan 250 triatleten van start, totaal starten er 500 deelnemers op de OD. Een dag eerder nog een laatste zwemtraining gedaan bij mijn club WS Twente. Daar werd me door zwemmeester Kees (Seinstra) nog een belangrijke aanwijzing gegeven om mijn zwemtechniek te verbeteren. Die moest ik vandaag maar eens in praktijk gaan brengen. Het min of meer mislukte zwemmen in Nieuwkoop vergeet ik maar even en klamp me vast aan mijn goede zwemmen in Mallorca en de laatste weken. Ik ga dus “gewoon” op de tweede rij liggen. Het water is aanvankelijk nog wel redelijk fris, maar dat went snel. Pang. En weg zijn we.

Ik zit meteen lekker in mijn slag en zwem met de meute mee. Waar ik verwacht dat ik al snel overzwommen word, blijft dat achterwege. Ik lig lekker in de voeten van mijn voorganger en vind het zelfs te langzaam gaan. Er voorbij dan maar. Op naar de volgende. Even aanhaken. Gaat weer te langzaam. En weer er voorbij. Voordat ik het weet hebben we het einde van het havenbekken bereikt en mogen we om de boeien heen. Ik heb wel in de gaten dat er volgens mij niet zo heel veel mensen voor mij zwemmen, maar ik vertel mezelf dat ik me dat inbeeld. Gewoon blijven focussen op de techniek en doorzwemmen, wellicht zit er wel een nieuw PR in op de 1500 meter. Ik hoop op een tijd onder de 25 minuten. Dan komt het ponton in zicht. Ik word op de kant getrokken en loop richting de fiets. Dat was lekker zwemmen! Ik kijk op mijn horloge en geloof mijn ogen niet. De start was om 10:30 uur, op mijn horloge staat dat het nu 10:50 en een beetje is. Heb ik 20 minuten gezwommen? Of die afstand klopt voor geen meter, of ik zit nu ineens heel erg van voren in de wedstrijd...

Het bleek verrassend genoeg dat laatste te zijn. Ook de afstand zal wellicht aan de krappe kant zijn geweest, maar normaal gesproken verloor ik op een 1000 meter rond de 5-6 minuten op de kop. Op een 1500 meter liep dat dan op naar 8-9 minuten. Ik realiseerde nu een 34e zwemtijd op minder dan 3 minuten van de koplopers. Dus er is wel degelijk sprake van een enorme verbetering! Ga ik dat zwemmen toch nog eindelijk onder de knie krijgen?

                           Mijn zwemtijden van een behoorlijk aantal wedstrijden in de tijd uitgezet. De trend is duidelijk.
            De oranje lijn is de gemiddelde zwemtijd over 100 meter, de blauwe lijn de relatieve positie in het deelnemersveld.
              De opvallende piek in 2014 is de 1eDivisiewedstrijd in Oud Gastel, waar ik niet slecht zwom, maar waar zoveel
                          betere zwemmers aan de start stonden dat mijn plek in het veld relatief ontzettend tegenviel.

Vanaf dat moment spelen er ineens hele andere zaken door mijn hoofd. Hoeveelste lig ik nu in de wedstrijd? In 2013 noteerde ik hier 2h10’13” als eindtijd, het zwemmen ging nu bijna 8 minuten sneller. Ik besluit om het op de fiets wat rustiger aan te doen, met als doel op de afsluitende run nog extra tijd te kunnen pakken. In 2013 reed ik in 59’21” naar een 7e bikesplit. Nu gaat het inderdaad wat rustiger, er staat ook wat meer wind dan destijds. Halverwege heb ik er iets meer dan een half uur op zitten, dus binnen een uur zal de 40 kilometer fietsen dit keer zeker niet gaan. Wel haal ik nog steeds atleten in, alleen is het niet zoveel als anders. Er zitten nu ook minder triatleten voor me dan normaal.

In de tweede ronde word ik nog geconfronteerd met een smerig staaltje stayertrucjes. Als ik bij het inrijden van de buitenwijken van Münster iemand heb ingehaald, zit deze te plakken. Hij heeft blijkbaar door dat er een jurymotor achter ons rijdt, en in plaats van zich uit te laten zakken gaat hij er in een uiterste krachtsinspanning ineens voorbij. Zijn tempo valt meteen weer stil, maar nu mag ik de benen ineens stil houden, anders kan ik op een straf rekenen. Wat een @#%$. Meteen daarna er weer overheen en weg is ie. Uiteindelijk realiseer ik ook dit keer de 7e fietstijd, maar met 1h01:50 is dat wel tweeëneenhalve minuut langzamer dan twee jaar terug. Maar dat zijn de snelste fietstijden ook, dus relatief verlies ik weinig op de kop.

De tweede wissel levert dan nog wat tijdverlies op. Snel sokjes aan, schoenen aan en daar had ik dus geen snelveters in gedaan. Kost ongeveer een halve minuut schat ik in. Ik was als 11e terug na het fietsen, dus tien man voor me. De twee fietsers die ik als laatste had ingehaald zijn me in de tweede wissel weer gepasseerd, maar na 1 kilometer heb ik die al weer opgeraapt. Vlak daarna moeten we voor de eerste keer een viaduct over en dat gaat niet van harte. Ik zie dat mijn kilometertijden ruim onder de 4 minuten blijven, maar na het keerpunt op 2,5 kilometer is de schwung er wel uit. Vanaf dat moment zakt het tempo langzaam weg.

Het is ook warm. Ik schakel terug naar een soort overlevingstempo en kan op de weg terug precies zien wat er achter me aan komt. Ik zie al snel een groepje van 4 man een hoog tempo lopen, die ga ik niet voorblijven de komende 7 kilometer. Berusting. Gewoon lekker blijven lopen en technisch goed blijven lopen. Halverwege ben ik terug bij de finish en klok ik 20’06” na 5 kilometer. Nog steeds in 11e positie, maar het groepje van 4 is dichterbij gekomen. Na kilometer 6 passeren ze me en lig ik ineens 15e. Mijn tempo wordt er niet sneller op, maar ik handhaaf nu een ritme dat ik prima vol kan houden. Steady, met het oog op een hele triathlon. Doordat inmiddels veel meer atleten op het parcours zitten – bezig aan hun eerste ronde – houd ik mooi veel mikpunten en hoop ik ook uit het zicht te blijven van verdere achtervolgers.

Na het laatste keerpunt zie ik dat er van achteruit eigenlijk verder geen bedreiging meer komt. Wel zag ik dat er voor mij nog twee man liep die het moeilijker leken te hebben dan ik, maar ik krijg ze nog niet in zicht. Ach, ik ben eigenlijk super tevreden over mijn zwemprogressie. Ik ga hier een dikke verbetering neerzetten, alleen had ik onderweg al gehoopt op onder de 2h05. Dat gaat hem door de wat tegenvallende run niet worden. Maar uiteindelijk kom ik dan als 15e terug in het finishgebied en word ik door het talrijke publiek met een staande ovatie binnengehaald. Kippenvel. Wat een mooie wedstrijd! Uiteindelijk mag ik ook nog het podium op, met een tweede plek in de categorie M45 (achter overall winnaar Dirk Casimir). Met als prijs - heel handig - een nieuwe zwembril voor mijn jongste passie, hahaha.

Uitslagen 8e Sparda City Triathlon, Olympic Distance

Volledige uitslagen op de site van Sparda-Münster City Triathlon