RIJSSEN – Met de halve van Bocholt werd een week eerder de aftrap gegeven voor het eerste triathlon-wedstrijdblok van dit seizoen. Met daarin als speerpunt de eerste divisiewedstrijden. Tussen Bocholt en die eerste wedstrijd zat nog Rijssen ingeklemd. Als voorbereiding op de OD in de 1e divisie koos ik daarom dit keer niet voor de kwart, maar voor de achtste afstand. Met de snelheid zit het wel goed: 5e overall en winnaar M40+.

Vooraf was ik vooral benieuwd naar wat ik zwemmend zou kunnen. Maar ook de twee andere onderdelen waren nog raadsels voor me: ik had nou niet bepaald denderend gefietst in Bocholt en in de week na Bocholt had ik enorme last van mijn kuiten, wat uiteindelijk met dry-needling is verholpen. Dat betekende wel een dag niet belasten en de hele week weinig intensief trainen, voornamelijk herstellen. Dus lopend had ik ook geen idee hoe ik ervoor stond.

Ik start in de tweede serie, met op papier de snelste mannen en vrouwen. De baan waarin ik lig is met acht personen goed vol. De watertemperatuur is 19ºC, dus wetsuits zijn toegestaan. Ik twijfel, zal ik hem aantrekken of niet. Zeker na dat geklooi een week eerder in Bocholt, toen ik dat pak niet uit kreeg. Ik besluit toch maar in wetsuit te starten en bij het startschot volg ik in eerste instantie de koplopers. Maar we liggen 4 man breed in de baan en de snellere starters voor me zorgen ervoor dat  ik halverwege ruimte krijg in het 50-meter bad. Ik keer als vijfde en ga dan lekker in de benen van mijn voorgangster volgen.

Na 200 meter heb ik al wel in de gaten dat dit veel te makkelijk gaat. Ik blijf er nog 100 meter achter, maar op het 300 meterpunt besluit ik een snelle inhaalactie te maken bij het keerpunt. Ik lig nu vierde in de baan en zwem eigenlijk redelijk vlot naar de volgende toe. Die irriteert zich al snel aan het feit dat ik zijn voeten een paar keer aantik en op 400 meter stopt hij even om mij er langs te laten. Derde in de baan. De eerste twee liggen te ver voor en zwemmen 7:45, ik tik na 8:27 aan. Benieuwd of ik in de benen van die eerste twee had meegekund (Saskia Bekhuis en René de Jager). Maar tevreden met deze tijd, zo rap was ik nog niet eerder in een officiële wedstrijd.

De wissel. Als eerste mis ik de rij waar mijn fiets gestald staat en besluit er dan maar helemaal omheen te lopen, aangezien mijn fiets toch helemaal vooraan staat. Het wetsuit werkt dit keer beter mee dan in Bocholt, maar toch verlies ik hier zeker een halve minuut met een wisseltijd van 1:21. Tijd om mijn dingetje te doen op de fiets, het volgende vraagteken.

Het fietsen gaat eigenlijk wel lekker. Niet super, maar ik haal lekker iedereen in en weet goed op te stomen in het veld. De uiteindelijke fietstijd valt me wel wat tegen, aangezien ik hier 3 jaar achtereen op de kwart 55:30 heb gereden. Ik achtte dus een tijd onder de 28 minuten mogelijk. Maar dit betreft twee ronden met het vervelende aanloopje en sluitstuk over de hobbelsteentjes. Precies de twee ronden waarin je gemiddelde het meest wordt gedrukt. Uiteindelijk verlies ik daarmee wat tijd, maar rijd toch de derde fietstijd in 29:21.

Lopen. Zou mijn kuit helemaal hersteld zijn en weer belastbaar zijn? Ik lag inmiddels derde in de serie en had in de laatste ronde vlak voor de Middeldijk meervoudig oud-winnaar Klaus Schlüter en Fré Adema ingehaald. De laatste komt ongeveer 20 seconden na mij de wisselzone in, waar ik gekozen heb om snel even sokjes aan te trekken. Ik wil niet weer mijn voeten aan gort lopen zoals op de UT. Ik ben nog net voor hem de wisselzone weer uit en besluit daarop om meteen een goed wedstrijdtempo in te zetten om hem te ontmoedigen mij te volgen.

Dat lukt: ik loop meteen alleen en heb een lekker tempo te pakken dat ik goed kan volhouden. Ondanks twee keer die vervelende Rijsserberg er in. Want fietsend is die toch wel makkelijker dan lopend. Na de eerste ronde staat Jan Paalman langs de kant en zegt dat ik sneller ga dan mijn voorganger. In het finishgebied roepen de broers Ardjan en Hans de Groot dat ik niet ver achter Stefan Paalman zit. En inderdaad: ik zie hem lopen. Hij mij helaas ook, want nu gaat hij versnellen, waardoor ik in de tweede ronde nog maar een klein beetje dichterbij kom.

De serie wordt gewonnen door mijn teamgenoot Omar Cornelis, die een snelle 55:16 op de klok zet. In de vierde serie waren André Plette en Sander Hoogeveen ook snel, snel genoeg voor een tweede en derde overall plek. Stefan Paalman eindigt daardoor als vierde, mijn derde plek in mijn serie was goed voor de vijfde plaats overall en winst in de M40+ categorie. Toch weer mooi, het uitzicht vanaf dat hoogste treetje. :-)

                                                Winst in de 40+ categorie met een tijd onder het uur (foto: Marcel ten Hove)

Uitslag 1/8e triathlon Rijssen:

1. Omar Cornelis                     55’16”
2. André Plette                          56’35”
3. Sander Hoogeveen             57’21”
4. Stefan Paalman                   58’31”
5. Erik Lentfert                        59’25” 1e M40+
6. Klaus Schlüter                 1h00’39”
7. René de Jager                 1h01’20”
8. Jelmer Lenstra                1h01’33”
9. Paul Lijten                         1h01’37”
10. Joost Somsen               1h01’48” 1e M14+

Volledige uitslagen op de site van Triathlon Rijssen

BOCHOLT – Na een schitterende bruiloft en twee weken huwelijksreis was het de vraag hoe de conditie er voor stond. Al in december had ik me voor de halve triathlon van Bocholt ingeschreven, wetende hoe de planning zou vallen. Maar dat twee weken all-inclusive me 5 kilo extra zouden opleveren had ik niet ingecalculeerd... Net als op de UT Triathlon was het dus weer een start vol vraagtekens. En wederom bevestigde ik voor mezelf dat het basisniveau heel degelijk is: geen topwedstrijd, maar ook niet slecht. Met 4:27:05 zette ik gewoon een heel aardige tijd neer op de halve afstand.

Die vijf kilo extra deden me toch wel schrikken, toen we terugkeerden van onze vakantie op Kos. Meteen daarna hadden we een teamdag met Tri Team van Wijnen, waarbij ik fietsend ook twee keer moest passen. Een duidelijk gebrek aan trainingskilometers deed zich gelden. Daarom besloot ik de wedstrijd meer als training in te steken, met het doel weer zo snel mogelijk op wedstrijdgewicht te komen. Daarbij piekte ik ook niet naar de wedstrijd toe, maar deed daags voor de wedstrijd nog een lange combitraining met voormalig waterpolo-topper Rianne Guichelaar. Inmiddels ook besmet met het triathlonvirus. Daarbij zette ik in een 1500 meter zwemtest al mijn PR’s scherper, ik bleef constant 8:10 per 500 meter zwemmen en via 16:22 kwam ik uit op 24:31. Revolutie!

Met daarna 50 kilometer fietsen en 4 kilometer lopen kwam het aantal trainingsuren op 4 een dag voor de wedstrijd. Dus geen ideale voorbereiding en niet goed uitgerust, maar belangrijkste is dat van die 5 all-inclusive kilo’s inmiddels in een week er weer 4 zijn verdwenen. ’s-Ochtends erg vroeg het bed uit, eten, auto inpakken en iets na zessen Pascal ophalen die ook de halve ging doen als voorbereiding op de Ironman Wales in september.

Eenmaal aangekomen in Bocholt pak ik de fiets uit en de pomp en besef dan ineens dat ik mijn valve adapter niet heb meegenomen. Ik ga dus geen lucht in mijn discwiel krijgen... paniek. Ik klamp als eerste Nederlander Ruben Crusio aan, maar hij heeft de verkeerde. Meer dan 5-6 bar krijg ik er niet in. Gelukkig kom ik dan Bernard Hilferink tegen en hij heeft de juiste. Toch nog 10 bar in de bandjes, maar inmiddels is het een kwartier voor de start en mag ik ontzettend haasten.

      Klaar voor de start. Ruim 200 deelnemers hebben zich opgesteld om zich in de Aasee te storten (foto: Karsten Dahlhaus)

Na snel de wisselzone te hebben ingericht (provisorisch tegen een hek, alle plekjes in het parc fermée waren inmiddels bezet) en het wetsuit te hebben aangetrokken ren ik richting zwemstart. Nog een minuutje te gaan: toch weer mooi, dat just-in-time principe. Na de 3 PR’s een dag eerder heb ik hoge verwachtingen van mijn zwemmen. Dus ik ga wat verder naar voren staan dan normaal. Het eerste zwemmen gaat ook goed, maar in de tweede ronde merk ik dat het erg rustig wordt om me heen. Lig ik 30-40 meter links van de meute te zwemmen en wijk steeds verder af. Ik zwem weer terug naar de groep en pik weer aan in de kudde.

                                          Zwemstart. Door mijn progressie heb ik me eens wat verder van voren opgesteld
                                                               en ga op de derde rij het water in (foto: Melanie Ivens)

Hetzelfde herhaalt zich in de derde ronde, wederom zit ik niet meer in de groep op hetzelfde rechte stuk. Gelukkig merk ik het nu eerder, maar de extra meters kosten tijd. Uiteindelijk verlaat ik het water en passeer de mat na 35’17”. Toch 31 seconden sneller dan een jaar eerder in Didam, maar ik had eigenlijk op een tijd onder de 34 minuten gehoopt. Toch de extra meters, of het competitie element dat me beklemt? Maar met een 83e zwemtijd in een veld van ruim 200 deelnemers is de progressie meetbaar. Vorig jaar zwom ik in het midden van het veld bij triathlonwedstrijden, dus zou dan rond plaats 100 uit het water zijn gekomen.

            2 Kilometer zwemmen erop zitten. Lekker gezwommen, maar had sneller gewild (foto: Susanne Bottke-Prummer)

In de wisselzone krijg ik vervolgens mijn wetsuit niet uit. Echt stom, de chip zit om mijn enkel en had ik niet onder mijn pijp gestopt. Deze blijft dus achter de chip haken en ik ben een kleine minuut bezig om zittend de linkerpijp uit te krijgen. Daarna weet ik me redelijk te herstellen, pak de fiets en duik het fietsparcours op. Degene die me als eerste hulp bood met de valve adapter, Ruben Crusio, is dan ook net op het parcours. Ik haal hem in en heb hem vervolgens ruim anderhalve ronde in mijn wiel, waarvan een groot deel op niet-reglementaire afstand. Ik merk dat mijn benen niet top zijn, dus waar ik normaal gas zou geven en weg zou kunnen rijden lukt dat nu niet. Na een kilometer of 40 krijgt hij dan eindelijk in de gaten dat hij betere benen heeft en gaat er voorbij. Na gelukkig wel een tijdstraf te hebben gekregen van de jurymotor.

                                     Niet de fietsbenen die ik gewend ben. Het gebrek aan trainingskilometers wreekt zich.
                                Daardoor weet ik niet weg te rijden bij mijn schaduw Ruben Crusio (foto: Karsten Dahlhaus)

Het parcours bestaat uit 3 ronden van 30 kilometer, grotendeels over de afgezette B67. Kortom, brede weg, snel parcours, alsmaar rechtdoor. In de eerste ronde rijd ik aardig tempo, maar voel dan al dat ik niet top rijd. Vandaar dat iemand blijkbaar kan volgen. Ik vermoed dan al wel dat ik het wel eens lastig kan gaan krijgen. Als Ruben Crusio halverwege de tweede ronde is gepasseerd lopen de benen dan ook aardig vol. Het tempo valt stil en bij het keerpunt word ik opgepikt door een Duitser die ik al lang en breed had ingehaald. Met de moed der wanhoop probeer ik in dat tempo mee te gaan, uiteraard wel op reglementair toegestane afstand. En zowaar, op 10-12 meter afstand weet ik me te handhaven en weer enigszins tempo te draaien. Ik besluit dan geen gas meer te geven, maar deze positie te handhaven en me te sparen voor het lopen.

                                    Ingaan tweede ronde, op weg om Robert Schreurs in te halen (foto: Karsten Dahlhaus)

Dat gaat goed, tot we eind tweede ronde een groep passeren die het ook wel wat lijkt om aan te haken. Maar dan weer op de niet-correcte manier. Eentje duikt er voor me tussen, waardoor hij 2 stayerzones creëert: eentje tussen hem en de voorganger en eentje voor mij. Ik rem wat bij om de afstand weer reglementair te maken, volgens mij tot grote verbazing van het peloton dat nog achter me zit. Bij de keerpunten blijft het dan nog bij elkaar en is het lastig om de gewenste afstand te respecteren, maar eenmaal weer op de B67 is de man op kop het zat en geeft weer gas bij. De tweede man kan hem niet houden en ik ga er weer voorbij om de aansluiting met mijn gangmaker niet te verliezen. Zo rijd ik geen denderend fietsonderdeel, maar weet de schade redelijk te beperken.

De tweede wissel is ook niet een van de snelsten, aangezien ik sokken aantrek en rustig de tijd neem om veters te strikken. De fietstijd inclusief beide wissels komt daarmee op 2 uur 25 minuten, zonder wissels heb ik 2 uur 20 minuten gefietst. Goed voor 38.6 km/h. Ongeveer 1.5 km/h minder dan gebruikelijk dus. Daarmee laat ik op het fietsonderdeel ongeveer 5 minuten liggen denk ik. En dan weer het grote vraagteken: het lopen. Zou ik last krijgen van de achillespees? Gezien het wedstrijdverloop was het ook de vraag hoe de benen zouden voelen na zo’n belabberd fietsonderdeel.

      Degelijk looponderdeel. Hier bij het ingaan van de zevende ronde, nog eentje te gaan (foto: Susanne Bottke-Prummer)

Maar eenmaal op het loopparcours weet ik een degelijk tempo te ontwikkelen. Niet goed, niet slecht. Op het compleet onverharde parcours (gravelsteentjes door een park) loop ik eigenlijk vrij soepel naar 1:26:47. In goeden doen moet dat ongeveer 1:20 zijn, maar voor nu, gezien de voorbereiding, de weinige trainingskilometers op de fiets en na twee weken huwelijksreis, ben ik hier zeer tevreden mee. Het lastigste was het aantal ronden, 8 stuks in totaal. Maar eigenlijk was het daardoor ook wel te overzien. Alleen qua positie was het wel onoverzichtelijk, zeker met ook nog eens de sprintafstand op het parcours. Ik finish daarmee onder de 4:30, een tijd waarop ik vooraf eigenlijk ook hoopte.

Met de matige wissels (wetsuit niet uit kunnen krijgen in T1, sokken aan en veters strikken in T2) en het mindere fietsonderdeel had dit echter een stuk sneller gekund. En de verschillen waren klein: 7 minuten sneller en het was top-10 overall geweest. Conclusie: ik ben nog niet top, maar weet wel tijden neer te zetten die bij mijn vorm van vorig jaar horen. Daarmee is er voldoende ruimte voor progressie, met als belangrijkste wedstrijd over 2 weken de OD triathlon in Oud-Gastel voor de 1e divisie.

Uitslag Aasee Triathlon Mitteldistanz (2-90-20):

1. Eddy Lamers                       3:56:52
2. Alexander Janitzki               4:03:12 1e M40
3. Roland de Haan                 4:09:31
4. Michael Schroers               4:09:58
5. Dirk Heshe                          4:10:22
6. Mathieu Pohl                       4:12:40
7. Manuel Terhuerne              4:13:08
8. Bernard Hilferink                4:17:57 2e M40
9. Sven Dittrich                        4:18:32
10. Stephan Goraus              4:20:33
23. Erik Lentfert                     4:27:05 5e M40

Volledige uitslagen op de site van de Aasee Triathlon