BORNE – De Run-Bike-Run van Borne begint voor mij als teamdeelnemer toch een bedenkelijke reputatie te krijgen. In het verleden deed ik individueel mee, maar sinds ik definitief gevallen ben voor de triathlon krijg ik het niet echt warm meer van een duathlon. Met top-10 plekken in 2009 en 2010 deed ik met de nationale top mee. Maar als team wil het niet vlotten: 2011 lek, 2012 van te ver moeten komen en 2013 viel mijn loper geblesseerd uit in de eerste run. Weer een DNF.

 Ik denk dat lopers zich ook wel drie keer moeten gaan bedenken of ze wel met mij als team in zo’n evenement van start willen gaan. Of ik moet gewoon maar weer eens individueel gaan starten, misschien is dat de oplossing. Maar enkele weken voor Almere vond ik het geen optie om volle bak te gaan in een duathlon, die gewoon te a-specifiek is in mijn voorbereiding op Almere. Daarom had ik eerder die dag al een duurloop van anderhalf uur gedaan; nu een intensieve fietstraining dus.

Ik had het overigens best aangedurfd individueel, want ik voelde me top. Maar als team dus, voor het derde jaar op rij. In 2011 deed ik samen met Arnold Klieverik. Een vijfde plek na het lopen werd door mij al snel omgezet naar plek 2 overall, totdat ik wel heel moeilijk stuurde in de bochten. Voorband lek en exit. Vorig jaar met Hilco Doesburg als Step One team gestart. Hilco was echter lang geblesseerd geweest en kon niet voluit lopen. Daardoor begon ik pas als 40e aan het fietsonderdeel. Met een derde fietstijd in 43.5 km/h reed ik naar plek 13, om vervolgens samen als 15e te finishen. En daarna werd ik ziek en was het geen Almere voor mij.

                             Vlak na de start, Casper, Wouter en Mark hebben al een gaatje met de rest (foto: Harrie Lentfert)

Dit jaar deed ik met de zoon van Hilco, Wouter en ook teamgenoot bij Step One en clubgenoot bij LAAC. Ook Wouter keerde terug van een blessure, maar mag gerust een van de beste lopers in de regio worden genoemd. Hij had er vertrouwen in en ik ook. Bij de eerste doorgang zijn drie Step One lopers al los van het veld: Wouter, Casper Koelma en Mark Muller. Dat belooft veel goeds. Totdat ik zie dat Wouter al moet lossen. Dat is vroeg. In de tweede ronde staat hij ineens voor mijn neus met de chip: uitgestapt. Hij heeft in de eerste ronde zijn enkel verzwikt op een stoeprand. Einde wedstrijd.

                       Verbeten gezicht bij Wouter: door de enkel gegaan, maar toch nog even doorlopen (foto: Harrie Lentfert)

De vraag is wat te doen. Ik bedenk dat ik alsnog kan fietsen, de chip heb ik in bezit. Ik besluit om ongeveer op de plek waar Wouter in de wedstrijd zat het parc fermée in te lopen met de chip om mijn enkel. Dat levert natuurlijk vragen op van de NTB-official, aangezien ik dat wandelend doe op badslippers. Ik zeg dat ik gewoon deelnemer ben, loop door, badslippers uit, baseballcap af, helm op en fiets uit het rek. Tempo!

 Ik liep als vierde de wisselzone in, als vijfde kom ik er uit. Ik had wat nieuws bedacht voor de wissel, de eerste meters met de voeten op de schoenen al vast wat snelheid maken. Wel handig als je voeten er dan al wel iets in zitten. De zwaartekracht doet zijn werk op het moment dat ik mijn voet er af wil halen en de voet in de schoen wil doen. Schoen klapt om, in de remmen, extra tijdverlies. Dat herhaalt zich voor schoen twee. Eindelijk dan, nu echt tempo maken.

                                     Op weg voor twee fietsronden door het buitengebied van Borne (foto: Harrie Lentfert)

Het duurt daardoor even voordat ik nummer vier te pakken heb, die was door dat akkefietje al weer een stuk weggefietst. Achter op het parcours haal ik dan Arjen van den Berg in, de nummer drie. En niet veel later Dennis Heerink, de fietser van Casper Koelma. Die springt nog even vol op mijn achterwiel, maar een versnelling van mijn kant maakt aan dat gestayer een eind. Hop, tweede in de wedstrijd. Alleen de Mullertjes rijden nog voor me. Niet veel later komt amateurwielrenner Joost van Weerd voorbij. Met een serieus tempo. Ik weet op de reglementaire afstand van 10 meter te volgen, maar zijn bochtentechniek is beter. Na de scherpe bocht achter Hertme moet ik een gaatje laten en weg is Joost.

Ik rijd lekker mijn eigen tempo door, knallen ook in die tweede ronde. Achter me is niets te zien, voor me zie ik Joost van Weerd langzaam maar zeker uit het zicht verdwijnen. Van Marco Muller geen spoor, die rijdt daar nog voor. Weer terug in Borne is het tijd voor mijn volgende fout: veel te hard aanrijden op de wisselzone en daardoor maar 1 voet uit de schoen kunnen krijgen. Moet ik alsnog tot volledige stilstand komen en zien mijn andere voet los te maken. Kost weer een tiental seconden voordat ik op blote voeten het parc fermée weer in ren. Stiekem toch even kijken of Wouter toch niet klaar staat om de race af te maken… maar nee. Het is voorbij. Mijn fietstijd: 41’52”. Met dat geklooi op beide wissels slechts 5 seconden langzamer dan vorig jaar. En toen was het hoog in de adem rijden, nu lekker ronddraaien. Wederom een goede training voor Almere geweest en bevestiging dat het met snelheid en vermogen goed zit.

Maandag 12 augustus 2013: Proloog

Al vroeg in het jaar had ik besloten mijn deelname aan de TTT te annuleren en alleen de losse proloog in te schrijven. Ook al was het rondom de uitrekendatum, een tijdritje van 11 minuten moest kunnen, toch?

Nou, dat viel dus bitter tegen. Jinthe werd zaterdag 10 augustus geboren en na twee slapeloze nachten stond ik allesbehalve fit aan de start. Op de fiets naar Lonneker voelde ik me al niet optimaal en overwoog terug te keren. Toch maar gegaan en iets na achten mocht ik van start voor mijn tijdrit. Wel ontspannen, geen verwachtingen.

Ik wist goed vermogen te leveren, teken dat ik toch wel weer sterker ben geworden op de fiets. Maar voor mijn gevoel ging het voor geen meter. Bij de eerste bocht dacht ik er sterk over om de remmen dicht te knijpen en uit te stappen. Geen lucht, benauwd. Over het algemeen kan ik goed sporten met mijn astmatische bronchitis, maar met verminderde weerstand na twee slapeloze nachten is een ander verhaal. Ik reed uiteindelijk de proloog toch uit en verbaasde mezelf met een tijd die slechts 1 seconde langzamer was dan vorig jaar. En uiteindelijk de tweede tijd bleek bij de masters. En dat terwijl ik als een zombie rond reed. Als ik fit was geweest had het toch zeker 10-15 seconden harder gekund denk ik… Eindtijd: 11’35”. Maakt een gemiddelde van 42.5 km/h. Daarmee 15e overall en tweede master achter Peter van Grootheest (11’31”).

Zaterdag 17 augustus 2013: Hulsbeek Triathlon

Jinthe deed het erg goed de eerste week. Zo goed, dat een deelname aan de Hulsbeek triathlon bespreekbaar werd. Ware het niet dat die wedstrijd eigenlijk al volgeboekt was, maar gelukkig kon er nog wat worden geschoven met het schema. En omdat ik een week eerder de OD wedstrijd in Rheine had moeten laten schieten, toch nog een triathlon deelname voor Almere. Anders was het seizoen wel heel erg kort geworden.

Door de komst van Jinthe had ik niet zoveel getraind als zou moeten in de week voor de Hulsbeek triathlon. Maar daardoor was ik wel extra gretig. Dat merkte ik op donderdag al, toen mijn duurloop als een tierelier ging.

Als voorlaatste van de losse inschrijvers ging ik om 12½ minuut over drie van start. Een halve minuut na Mark Oude Bennink. Had ik een mooi mikpunt met zwemmen. In theorie. Het zwemmen ging overigens niet slecht. Zonder wetsuit, goede slag, goede lijn te pakken… na de eerste boei werd ik ingehaald door de snelste dame van de dag, Jony Heerink. Even geprobeerd daar in de benen te hangen, maar ging me toch te hard. Verder op eigen tempo en uiteindelijk bleek het zwemparcours ongeveer 50 meter te lang. Daarom is mijn eerste tijd, zwemmen plus eerste wissel in 10’54”, absoluut niet slecht. Het moet nog wel harder, maar de manier waarop geeft me vertrouwen.

Eenmaal met de fiets over de balk zette ik mijn tijdwaarneming aan. Acht rondjes fietsen op de wielerbaan. Ieder jaar lukt het me weer om hier de tel kwijt te raken. Voordeel dit jaar, tussen al die losse inschrijvers, is dat ik geen last heb van stayeraars en daardoor mijn aandacht beter gefocust kan houden op het tellen van de ronden. En als extra hulp is er nog mijn horloge, dus toen ik na een kleine 27 minuten weer rond was wist ik dat het acht ronden moeten zijn geweest.

Snel terug de wissel in, helm af, loopschoenen aan. Ik keek nog even op mijn horloge en zag dat ik inmiddels 28’38” bezig was na mijn fietsstart. Tijd om te gaan rennen. Ik wisselde vlak achter Elianne Huitema, die drie minuten voor me was gestart. Ze probeerde even mee te gaan, maar mijn tempo was meteen goed. Gebrand op een goede triathlon en eindtijd (wens was binnen het uur) schroefde ik het tempo op. Op het cross-achtige element in het bos na, waar ik even temporiseerde. Bij het ingaan van het bos zie ik steeds Mark Oude Bennink eruit komen. Maar die ligt dan al anderhalve ronde voor dus. In mijn laatste ronde weet ik nog even te versnellen, bleek ik nog extra krachten te hebben… En klok zo een eindtijd van 59’08”. Wel vreemd trouwens, want mijn eigen horloge stop ik dan ook en daar noteer ik 47’48”. Dat is dus de tijd vanaf de fietsstart tot de finish. Met de 10’54” erbij van de zwemstart inclusief T1 kom ik dan toch echt op 58’42” uit als eindtijd. Of de eerste zwem-wisseltijd is 26 seconden langzamer geweest, of de eindtijd klopt niet. Maar voor het totaalklassement had het niet echt veel uitgemaakt.

Hiermee eindigde ik overall als twaalfde en als derde bij de masters 40+. Mooi resultaat, want ik was ongeveer anderhalve minuut sneller dan vorig jaar, met dit jaar dus een iets te lang zwemonderdeel. En nog niet eerder zo snel geweest op dit parcours (de 57’50” die ik hier in 2010 klokte kende een compleet ander en makkelijker loopparcours).

Uitslag Hulsbeektriathlon:
1.    Mark Oude Bennink                 52’40”
2.    Gerbert van den Biggelaar     52’57”
3.    Henk Jan Dolsma                    54’54”
4.    Rudi Jansen                              55’02”
5.    Peter van Grootheest               56’12” 1e M40+
6.    Gerben Schreurs                      57’06”
7.    Casper van Dam                      57’35”
8.    André Aanstoot                         57’42”
9.    Han Peter Lucas                      58’29”
10.  Dennis Nijhuis                         58’52”
11.  Arnoud van Garderen              58’56” 2e M40+
12.  Erik Lentfert                             59’08” 3e M40+

Volledige uitslagen op de site van de Twentse Triathlon Tour

HENGELO – Tussen alle sportverslagen weer eens een moment van relativering. Want er is meer in het leven dan sporten. Vader worden bijvoorbeeld! Op zaterdag 10 augustus zijn Janneke en ik de trotse ouders geworden van Jinthe Marlou, oftewel kortweg Jinthe. Het kleine meisje en mams maken het uitstekend!

Toch weer frappant hoe snel die negen maanden voorbij zijn gegaan. En hoe anders ik het deze keer heb beleefd. Was de vorige keer alles spannend en nieuw, dit keer was ik er voor mijn gevoel toch wat minder actief mee bezig. Niet uit desinteresse, maar puur doordat je het hele circus al eens hebt meegemaakt.

Toch bleven de echo’s en tussentijdse checks best spannend. Want het lijkt zo vanzelfsprekend, maar uiteindelijk zijn we erg blij en gelukkig dat Jinthe gezond ter wereld is gekomen. Ook Fynn is helemaal blij met zijn nieuwe zusje!

Uiteraard gaat dit ook impact hebben op mijn sportieve uitspattingen. Het plan was om na Lanzarote de lange afstand triathlon vaarwel te zeggen. Maar omdat ik door ziekte vorig jaar Almere heb moeten missen heb ik de kans gekregen om die wedstrijd dit jaar alsnog te doen. En omdat alle trainingsuren voor Lanza toch al gemaakt waren… nog een lange afstandstriathlon dus dit jaar.

Daarna zal ik het aantal trainingsuren voorlopig een stuk naar beneden bijschroeven om ook meer thuis te kunnen zijn (Fynn’s eerste woordje was nog net geen “triathlon”, maar dat zegt hij dus wel inmiddels. En als ik weg ben: “papa hardlopen? Papa fietsen? Papa zwemmen? Papa triathlon?”). Ik wil dus meer tijd aan mijn gezin gaan besteden.

Daarmee verdwijn ik niet uit de triathlonsport, maar de focus zal weer op de achtste en kwart afstand komen te liggen. Met incidenteel een halve. Ook ga ik weer meer loopwedstrijden doen, ik acht een 34’er op de 10 kilometer mogelijk en dat wil ik graag nog eens realiseren voordat de sleet erop komt.


Ook een terugkeer naar de duathlons sluit ik niet uit. Maar dit alles met maximaal 8 tot 10 trainingsuren per week, waar dit de afgelopen anderhalf jaar vaak het minimum was. En dan, in de toekomst, als de kids wat groter zijn… over een jaar of 3-4… toch maar weer eens een mooie Ironman uitzoeken dacht ik zo ;-)