In een seizoen zonder races is de spoeling dun. Net op het moment dat er voorzichtig weer wat georganiseerd kan worden gaat opnieuw het slot erop, tot frustratie van velen. Zo hadden we in september wat baanwedstrijden, de Singelloop in Enschede en ook in triathlonland werden weer wat wedstrijden georganiseerd op kleine schaal. De grote evenementen werden echter allemaal geannuleerd. Het alternatief: virtuele races. Zo besloot ik begin oktober in het weekend van de Ironman Hawaii mijn eigen hele triathlon af te leggen: de Ironman Hengelo.
De Ironman organisatie speelde al het hele seizoen in op de actuele situatie met virtuele races. Aanmelding is gratis en het biedt triatleten van over de hele wereld de mogelijkheid om “virtueel” de krachten met elkaar te meten. Persoonlijk leefde bij mij die behoefte niet zo. Ik haalde voldoende energie en motivatie uit de trainingen, ondanks het feit dat de ene na de andere wedstrijd van de kalender verdween: Ironman 70.3 Duisburg, Ironman 70.3 Westfriesland en wat het hoogtepunt had moeten worden, het WK Long Distance in Almere. Hiervoor had ik me gekwalificeerd op basis van mijn resultaat in Bahrain vorig jaar, waar ik de halve aflegde in 4h29’51”.
Het mailtje van de NTB, waarin wordt bevestigd dat ik voor Nederland mag starten op het WK
De trainingsschema’s van mijn coach Frank Heldoorn bleef ik braaf volgen, maar toen in juni duidelijk werd dat er een streep door het WK ging heb ik de kilometers flink afgeschaald. Meer tijd voor leukere dingen. De uitnodigingen voor de Ironman VR-races bleven wekelijks voorbij komen, van sprintafstand tot halve afstand. Ik nam ze voor kennisgeving aan. Tot dinsdag 6 oktober een mail in de mailbox zat met de tekst “Don’t miss our first virtual Ironman.”
De trainingsschema’s van mijn coach Frank Heldoorn bleef ik braaf volgen, maar toen in juni duidelijk werd dat er een streep door het WK ging heb ik de kilometers flink afgeschaald. Meer tijd voor leukere dingen. De uitnodigingen voor de Ironman VR-races bleven wekelijks voorbij komen, van sprintafstand tot halve afstand. Ik nam ze voor kennisgeving aan. Tot dinsdag 6 oktober een mail in de mailbox zat met de tekst “Don’t miss our first virtual Ironman.”
Voor Hawaii moet je je ieder jaar kwalificeren. Bij mij, met een druk gezinsleven, is die ambitie er niet, maar dichterbij Hawaii dan dit ging het niet komen: een virtuele Ironman in het weekend waarop de officiële race ook zou plaatsvinden. En je kon kiezen: de race verspreid over zeven dagen doen, over drie dagen, of in de officiële 17 uur die er voor staat op zaterdag. Ik besloot voor de 3-daagse weekendvariant te gaan: iedere dag een onderdeeltje. Met als beloning een Ironman VR medaille in de vorm van het eiland Hawaii. Loat goan!
De 3-daagse variant zou geen zware wissel op het weekend leggen. En zorgde er ook voor dat ik relatief in balans ieder onderdeel in kon gaan. Dus vrij last minute besloot ik om me voor deze uitdaging aan te melden. Het zwemmen zou ik mooi tijdens de vrijdagochtend training van WS Twente kunnen doen. Voor het fietsen op zaterdag had ik een 180 kilometer lang parcours uitgetekend dat me achter de Sallandse Heuvelrug langs zou voeren, daarna Duitsland en en vervolgens weer terug naar Hengelo. Op zondagochtend zou ik dan een marathon gaan lopen, waarvoor ik ook een mooi parcours in gedachten had: eerst via Borne/Hertme richting Albergen, vandaaruit naar Weerselo en dan via het Hulsbeek weer terug. Prachtige ronde.
De 3-daagse variant zou geen zware wissel op het weekend leggen. En zorgde er ook voor dat ik relatief in balans ieder onderdeel in kon gaan. Dus vrij last minute besloot ik om me voor deze uitdaging aan te melden. Het zwemmen zou ik mooi tijdens de vrijdagochtend training van WS Twente kunnen doen. Voor het fietsen op zaterdag had ik een 180 kilometer lang parcours uitgetekend dat me achter de Sallandse Heuvelrug langs zou voeren, daarna Duitsland en en vervolgens weer terug naar Hengelo. Op zondagochtend zou ik dan een marathon gaan lopen, waarvoor ik ook een mooi parcours in gedachten had: eerst via Borne/Hertme richting Albergen, vandaaruit naar Weerselo en dan via het Hulsbeek weer terug. Prachtige ronde.
 |  |
De originele parcourskaarten die ik had uitgetekend voor het fietsen en lopen. Maar daar kwam ik snel op terug
Maar al snel sloeg de twijfel toe. Voor het fietsen qua weer. Hoe ga ik me kleden? En hoe regel ik dat qua verzorging op een ronde van 180 kilometer, wat naar verwachting 5 uur fietsen zou betekenen? Met een bidon sportdrank per uur zou ik na twee uur door mijn voorraad heen zijn. Ik bedacht een alternatieve route van 90 kilometer die ik twee keer zou kunnen doen, waarbij ik me halverwege opnieuw kon bevoorraden thuis. Maar de meeste schrik had ik voor de marathon. Door de afgeschaalde kilometers liep ik ongeveer 30 tot maximaal 50 kilometer per week. Dat moest nu achter elkaar, non-stop. De loopomvang was flinterdun... en op een grote ronde van 42,2 kilometer was bevoorraden ook geen optie. Ik kon vragen aan iemand om mee te fietsen, maar als snel besloot ik het praktischer aan te vliegen: zeven rondes van ongeveer 6 kilometer. En iedere ronde langs huis voor sportdrank en een gelletje.
Eenmaal op dinsdagavond besloten om deze uitdaging aan te gaan en ingeschreven nam ik op woensdag contact op met mijn sponsor AthleteSportsWorld in Amsterdam. De benodigde sportdrank, hersteldrank en aquagels (perfect in te nemen zonder water) werden een dag later al bezorgd, top! Daarmee was ook aan alle randvoorwaarden voor wat betreft voeding voldaan.
Maar al snel sloeg de twijfel toe. Voor het fietsen qua weer. Hoe ga ik me kleden? En hoe regel ik dat qua verzorging op een ronde van 180 kilometer, wat naar verwachting 5 uur fietsen zou betekenen? Met een bidon sportdrank per uur zou ik na twee uur door mijn voorraad heen zijn. Ik bedacht een alternatieve route van 90 kilometer die ik twee keer zou kunnen doen, waarbij ik me halverwege opnieuw kon bevoorraden thuis. Maar de meeste schrik had ik voor de marathon. Door de afgeschaalde kilometers liep ik ongeveer 30 tot maximaal 50 kilometer per week. Dat moest nu achter elkaar, non-stop. De loopomvang was flinterdun... en op een grote ronde van 42,2 kilometer was bevoorraden ook geen optie. Ik kon vragen aan iemand om mee te fietsen, maar als snel besloot ik het praktischer aan te vliegen: zeven rondes van ongeveer 6 kilometer. En iedere ronde langs huis voor sportdrank en een gelletje.
Eenmaal op dinsdagavond besloten om deze uitdaging aan te gaan en ingeschreven nam ik op woensdag contact op met mijn sponsor AthleteSportsWorld in Amsterdam. De benodigde sportdrank, hersteldrank en aquagels (perfect in te nemen zonder water) werden een dag later al bezorgd, top! Daarmee was ook aan alle randvoorwaarden voor wat betreft voeding voldaan.
 |  |
Snelle levering van AthleteSportsWorld: dinsdag besteld, de volgende dag in huis
Op vrijdag 9 oktober begon de uitdaging van mijn AthleteSportsWorld Ironman Hengelo. Om 5 uur uit bed en om 05:50 dook ik het Twentebad in voor 3800 meter zwemmen. Tenminste, dat is wat het normaal is bij Ironman wedstrijden. De regels gaven echter aan dat de officiële afstand 3860 meter is. En dat die minimaal gezwommen moet worden, anders wordt geen geldige poging geregistreerd. Tot een kilometer langer mag wel, dus maximaal 4860 meter. Ik besloot dus op safe te gaan en 3900 meter te gaan zwemmen.
Om 05:45 in het Twentebad op vrijdagochtend... even een gevecht met de wekker maar dan kan het feest beginnen!
Na de eerste 300 meter begon mijn zwembrilletje zwaar te beslaan. Alsof ik door een mistige lagune voortpeddelde. Verdergaan was geen optie. Na 500 meter besloot ik daarom het bad uit te gaan en een andere zwembril te pakken. Kijkend op mijn Polar V800 zie ik tot mijn verbijstering dat er maar 450 meter is geregistreerd, geen 500. Is er risico dat ik nog meer meters ga missen in het vervolg? Anderhalve minuut later lig ik weer in het water en vervolg mijn eenzame zwemtocht. Naast mij liggen wat clubgenoten in het water die hun baantjes trekken. Op 3800 meter stop ik om te kijken hoeveel meters er nu zijn geregistreerd. 3750. Gelukkig, niet meer gemiste meters. Vanaf dat punt zwem ik nog 150 meter door om aan de vereiste 3900 meter te komen. Maar uiteindelijk zwem ik dus 3950 meter. Zonder wetsuit in een 50-meterbad, in 1u07’44”. Prima tijd, 1’43” per 100 meter. Lekker begin van de dag, op naar het werk!
Na de eerste 300 meter begon mijn zwembrilletje zwaar te beslaan. Alsof ik door een mistige lagune voortpeddelde. Verdergaan was geen optie. Na 500 meter besloot ik daarom het bad uit te gaan en een andere zwembril te pakken. Kijkend op mijn Polar V800 zie ik tot mijn verbijstering dat er maar 450 meter is geregistreerd, geen 500. Is er risico dat ik nog meer meters ga missen in het vervolg? Anderhalve minuut later lig ik weer in het water en vervolg mijn eenzame zwemtocht. Naast mij liggen wat clubgenoten in het water die hun baantjes trekken. Op 3800 meter stop ik om te kijken hoeveel meters er nu zijn geregistreerd. 3750. Gelukkig, niet meer gemiste meters. Vanaf dat punt zwem ik nog 150 meter door om aan de vereiste 3900 meter te komen. Maar uiteindelijk zwem ik dus 3950 meter. Zonder wetsuit in een 50-meterbad, in 1u07’44”. Prima tijd, 1’43” per 100 meter. Lekker begin van de dag, op naar het werk!
 |  |
Het vroege opstaan en op tijd klaar zijn was goed bevallen. Reden voor mij om het fietsgedeelte op de schop te gooien: in plaats van twee ronden van 90 kilometer besloot ik om de tijdritfiets op mijn Wahoo KICKR te zetten. Vijf uur op een smarttrainer: een leuke uitdaging.... meestal ben ik het na een uur al zat en wordt het zitten erg ongemakkelijk. Langer dan anderhalf uur op de KICKR heb ik dan ook nog niet gedaan. Vandaag is alles anders. Om 06:00 eruit, ontbijten en om 06:40 begin ik aan mijn 180.25 kilometer op de KICKR, die ik in de woonkamer heb opgezet. Op YouTube een New Beat Megamix opgezet van 3u15 om het eerste stuk door te komen.
 |  |
In hele triathlons fiets ik ongeveer 5 uur over 180 kilometer, oftewel 36 gemiddeld. Nu, zonder weer- en windinvloeden hoopte ik iets harder te kunnen. Plus ik hoef de marathon er ook niet meteen achteraan te lopen. 4u45 wordt het doel oftewel 38 per uur. Dat blijkt zeer goed te handhaven en na een uurtje heb ik het tempo opgeschroefd naar 40 per uur. Ik probeer het parcours in Bahrain te visualiseren, dat ik met bijna 43 per uur afraffelde. Na dat uur ben ik het eigenlijk al wel beu: zo prettig als ik op de weg op mijn tijdritfiets zit, zo beroerd voelt dit aan. Maar ik zet door. Na twee uur komt de eerste koter beneden en heb ik er inmiddels 80 kilometer opzitten. En na 4u30 zit mijn beproeving erop. Dit nooit weer. Uiteindelijk heb ik, net als bij het zwemmen, iets langer doorgefietst om zeker te weten dat mijn poging geldig is. 4h30’24” over 181.2 kilometer. Het is elf uur in de ochtend en ik heb lekker de hele dag nog voor me 😊
 |  |
Het fietsen geschiedde dus indoor. Een aardige beproeving 4u30 lang, maar het was het waard
Zondag 11 oktober. De marathon. Het onderdeel waar ik het meest tegenop zag. Vanwege het gebrek aan loopkilometers. Vanwege het gebrek aan zelfvertrouwen en goede loopwedstrijden in het algemeen over de afgelopen vier jaar of zo. Wat ooit mijn beste onderdeel was, is nu mijn slechtste. Kwestie van prioriteitstelling ook: vijf tot tien uur extra trainen in de week zal me op tien kilometer hooguit drie tot vier minuten tijdwinst opleveren op een tien kilometer. Dus ik stel me tevreden met het basisniveau dat ik met de huidige trainingsuren weet neer te zetten.
De strategie voor de marathon heb ik de avond ervoor bepaald. Met een zwemtijd van 1h07’44” en een fietstijd van 4h30’24” moet ik een marathon van 3h21’51” lopen om een totaaltijd van onder de 9 uur te realiseren. Ik zet in op een schema van 3h20: 12.66 kilometer per uur lopen, waarbij ik in het eerste stuk wat harder wil. Moe word ik toch, dus ik ben bang dat ik aan het eind tijd moet inleveren op dat schema. De bedoeling is om in het eerste stuk wat tijdwinst te pakken.
Zondag 11 oktober. De marathon. Het onderdeel waar ik het meest tegenop zag. Vanwege het gebrek aan loopkilometers. Vanwege het gebrek aan zelfvertrouwen en goede loopwedstrijden in het algemeen over de afgelopen vier jaar of zo. Wat ooit mijn beste onderdeel was, is nu mijn slechtste. Kwestie van prioriteitstelling ook: vijf tot tien uur extra trainen in de week zal me op tien kilometer hooguit drie tot vier minuten tijdwinst opleveren op een tien kilometer. Dus ik stel me tevreden met het basisniveau dat ik met de huidige trainingsuren weet neer te zetten.
De strategie voor de marathon heb ik de avond ervoor bepaald. Met een zwemtijd van 1h07’44” en een fietstijd van 4h30’24” moet ik een marathon van 3h21’51” lopen om een totaaltijd van onder de 9 uur te realiseren. Ik zet in op een schema van 3h20: 12.66 kilometer per uur lopen, waarbij ik in het eerste stuk wat harder wil. Moe word ik toch, dus ik ben bang dat ik aan het eind tijd moet inleveren op dat schema. De bedoeling is om in het eerste stuk wat tijdwinst te pakken.
Vrij last minute gooi ik nog een berichtje in de LAAC lange duurloop app of er mensen zijn die een stukje mee willen lopen. Ik krijg nog reactie van Ron Höfte dat hij zijn eigen virtuele uitdaging aangaat: de Eindhoven Marathon vanuit huis. Om iets voor half tien begin ik dan aan mijn marathon. Startend bij de voordeur en hopelijk iets na half een terug op diezelfde plek om te finishen.
 |  |
Voor de start, even een klein stukje warming-up en dan van start voor zeven ronden en ruim 42 kilometer
Ik loop een eerste ronde van 7.4 kilometer, gevolgd door zes ronden van 5.8 kilometer. De eerste ronde van 7.4 kilometer gaat moeizaam. Het schema van 12.7 km/h geeft aan 35’04”, ik loop de ronde in 35’01”. Heb last van de luchtwegen. Snel de eerste stop thuis, drinken, gelletje en even de trap oprennen om ventolin te pakken. Daarna zijn de luchtwegen open en gaat het beter. In de tweede ronde pak ik meer marge en kom ik zowaar Ron tegen. De parcoursen van de marathons van Eindhoven en Hawaii kruisen elkaar. Prachtig, die virtuele wereld!
In ronde drie staat mijn vader klaar om me een ronde op de fiets te begeleiden. Dat scheelt een stuk: met name tegen de wind in blijft het tempo strak. Dit rondje gaat op 13.5 km/h. Datzelfde tempo houdt ik daarna verrassend ook aan en inmiddels heb ik ruim twee minuten marge op het schema, met nog drie ronden te gaan. Ook de vierde ronde, die tot kilometer 31 gaat, blijft goed gaan. 2’30” marge opgebouwd, ik loop op schema 3h15’. Nog twee ronden te gaan! In de voorlaatste ronde merk ik dat het wat moeizamer wordt. Het gebrek aan loopvoorbereiding doet zich gelden. Het tempo zakt naar 12 kilometer per uur, maar echt heel veel verlies ik niet: een half minuutje lever ik in. Bij het ingaan van mijn laatste ronde heb ik nog altijd een marge van twee minuten op het schema van 3u20, dat mag haast niet meer misgaan! Maar het laatste rondje moet ik wel tot het gaatje. Ik krijg het ene been nauwelijks voor het andere, het tempo is nog zo’n 11 per uur. En iedere kilometer houd ik even stil, even wandelen. En dan weer door. Ik zie de tijd oplopen. Ik moet de laatste kilometer nog aan de bak. Uiteindelijk kom ik precies voor mijn huis uit op 42,21 kilometer. Eindtijd: 3h21’31”. 21 Seconden overgehouden om de totaaltijd onder de 9 uur te houden. Dit ging absoluut niet vanzelf, maar wat een gave ervaring om dit gewoon vanuit huis te kunnen doen.
Ik loop een eerste ronde van 7.4 kilometer, gevolgd door zes ronden van 5.8 kilometer. De eerste ronde van 7.4 kilometer gaat moeizaam. Het schema van 12.7 km/h geeft aan 35’04”, ik loop de ronde in 35’01”. Heb last van de luchtwegen. Snel de eerste stop thuis, drinken, gelletje en even de trap oprennen om ventolin te pakken. Daarna zijn de luchtwegen open en gaat het beter. In de tweede ronde pak ik meer marge en kom ik zowaar Ron tegen. De parcoursen van de marathons van Eindhoven en Hawaii kruisen elkaar. Prachtig, die virtuele wereld!
In ronde drie staat mijn vader klaar om me een ronde op de fiets te begeleiden. Dat scheelt een stuk: met name tegen de wind in blijft het tempo strak. Dit rondje gaat op 13.5 km/h. Datzelfde tempo houdt ik daarna verrassend ook aan en inmiddels heb ik ruim twee minuten marge op het schema, met nog drie ronden te gaan. Ook de vierde ronde, die tot kilometer 31 gaat, blijft goed gaan. 2’30” marge opgebouwd, ik loop op schema 3h15’. Nog twee ronden te gaan! In de voorlaatste ronde merk ik dat het wat moeizamer wordt. Het gebrek aan loopvoorbereiding doet zich gelden. Het tempo zakt naar 12 kilometer per uur, maar echt heel veel verlies ik niet: een half minuutje lever ik in. Bij het ingaan van mijn laatste ronde heb ik nog altijd een marge van twee minuten op het schema van 3u20, dat mag haast niet meer misgaan! Maar het laatste rondje moet ik wel tot het gaatje. Ik krijg het ene been nauwelijks voor het andere, het tempo is nog zo’n 11 per uur. En iedere kilometer houd ik even stil, even wandelen. En dan weer door. Ik zie de tijd oplopen. Ik moet de laatste kilometer nog aan de bak. Uiteindelijk kom ik precies voor mijn huis uit op 42,21 kilometer. Eindtijd: 3h21’31”. 21 Seconden overgehouden om de totaaltijd onder de 9 uur te houden. Dit ging absoluut niet vanzelf, maar wat een gave ervaring om dit gewoon vanuit huis te kunnen doen.
 |  |
De eerste reactie is: dit nooit meer. Maar met duursporten is het net als met een zware bevalling: direct erna moet je niet denken aan de volgende, maar na verloop van tijd ben je de pijn vergeten. Kom maar op met die volgende!
Uiteindelijk bleek ik de vierde tijd wereldwijd neer te hebben gezet in mijn Age Group (50-54). Waarbij moet worden aangetekend dat de eerste 3.8 kilometer ook hardgelopen hadden mogen worden, wat in mijn geval ongeveer 50 minuten had gescheeld. Maar ik heb bewust voor de officiële drie sporten in de juiste volgorde gekozen om wel het echte triathlon-gevoel te hebben.
Eind december kwam dan ook nog de officiële medaille met finisher shirt en cap van Ironman binnen, waardoor het geheel toch nog een beetje een echt officieel tintje kreeg.
Uiteindelijk bleek ik de vierde tijd wereldwijd neer te hebben gezet in mijn Age Group (50-54). Waarbij moet worden aangetekend dat de eerste 3.8 kilometer ook hardgelopen hadden mogen worden, wat in mijn geval ongeveer 50 minuten had gescheeld. Maar ik heb bewust voor de officiële drie sporten in de juiste volgorde gekozen om wel het echte triathlon-gevoel te hebben.
Eind december kwam dan ook nog de officiële medaille met finisher shirt en cap van Ironman binnen, waardoor het geheel toch nog een beetje een echt officieel tintje kreeg.
Screenshot van de begeerde en behaalde Kona badge
 |  |
En vlak voor Kerst kwam dan ook de echte "badge" binnen, die een mooie plek heeft gekregen in de Hall of Fame
De "officiële" uitslag. De 3,8 kilometer zwemmen mocht ook hardgelopen worden, wat enkele zeer rappe tijden denk ik verklaart. Omdat mijn zwemtijd eerst niet kon worden geupload heb ik ook nog eens 3,8 kilometer rustig gewandeld in iets minder dan een uur diezelfde vrijdagavond, omdat ik uiteraard wel een geregistreerde tijd wilde hebben en geen tijd had om opnieuw te gaan zwemmen. Daarbij wilde ik op ongeveer dezelfde tijd uitkomen als ik had gezwommen. De totaaltijd in de uitslag wijkt daarom negen minuten af van mijn werkelijke tijd, die hieronder wel goed staat weergegeven.
En mijn eigen in elkaar geknutselde Finisher Certificate :-)
RSS Feed
