ENSCHEDE - In mijn oorspronkelijke schema had dit hem dan moeten worden: mijn piekwedstrijd in het voorjaar, mijn eerste Halve Marathon! Door de valpartij en het lange herstel daarna was de voorbereiding echter niet dusdanig dat ik verwachtte er klaar voor te zijn. De twee zware weekends twee weken terug verteerde ik echter goed, de tempo's op de trainingen gingen weer makkelijk en als vanouds de laatste twee weken: dus toch stille hoop dat een goede tijd tot de mogelijkheden zou behoren. Tot het weer roet in het eten gooide...
 
Als ik de voorbereiding van anderen hoor met betrekking tot de Halve, met trainingsomvang van 90-100 km per week, heb ik het nog niet eens zo gek gedaan. Eigenlijk heb ik gewoon mijn hersteltrainingen vastgehouden en zit pas sinds een week of drie weer echt goed in mijn oude trainingsopbouw. Waarbij tempo's op 1000 meter bv. weer makkelijk in 3.30 gaan. Het kostte allemaal steeds minder moeite, teken dat de vorm groeiende is. Maar wel met schema's zoals ik daarvoor ook trainde, voor 10 km wedstrijden, ik kom aan 40-50 trainingskilometers per week. Daarmee loop ik vrij soepel zo'n 15 km in Hengelo mee uit, maar een Halve is toch andere koek. Dus qua duur heb ik de afstand wel wat onderschat.
 
Daarnaast had mijn werkgever PANalytical aan deze loop een sponsoractie voor het goede doel verbonden. Vele collega's hadden zich op de diverse afstanden ingeschreven en haalden hier en passant tevens geld mee op voor KWF Kankerbestrijding. Dus ik zou de 21.1 kilometer niet louter voor mezelf volbrengen!
 
Zondagochtend, 25 april 2010. De start is om 12:00 uur, dus ik stap om 10:45 op de fiets richting Enschede. In mijn trainingspak vond ik het al warm en eenmaal de tas en fiets geparkeerd wordt dat gevoel alleen maar erger. Na het inlopen en de oefeningen is het vlak voor twaalven en ik ga startvak A in, waar zowat iedereen zich al heeft verzameld. Voor het ongeluk had ik 1.17-1.18 als richttijd opgegeven, vandaag ben ik tevreden als ik onder de 1.20 weet te lopen. Met mij nog een flink aantal lopers met diezelfde doelstelling zo blijkt: Maik Voppen wil ook op die tijd weg, zo ook MPM'ers Joost Fortkamp en Bert Leusink. Tot mijn verrassing zie ik ook collega-triathleet Willem Schreurs, die ook op 1.20 weg wil. Verder ook clubgenoten en trainingsmaten Arnold Klieverik, twee weken terug in Hengelo goed voor 1.16 en Marcel Klamer, die onder de 1.18 wil. Die laat ik maar lopen dus.
 
Als de fuik richting startlijn opengaat ben ik er snel door en sta dus bijna op de eerste rij. Vrij kort daarna valt het startschot en we zijn meteen goed weg. De groepjes vormen zich en zoals verwacht zet de Rijssense tandem Leon Sanderman/Jan Paalman zich op kop van de wedstrijd. Marcel en Arnold vinden elkaar ook snel, maar dat tempo is mij te gortig; Willem probeert aan te haken maar blijft ook hangen. We passeren een span Afrikaanse dames wat ik op dat moment al geen goed teken vind: even twijfel ik of ik er achter zal blijven, maar bang dat ik de aansluiting mis trek ik door in het spoor van Willem. De eerste kilometer gaat zo dus in de verzengende hitte vlot, in 3.35.

    Eerste kilometer: Willem Schreurs was vlot weg na de start, iets verscholen achter de motor doe ik pogingen om het gat te 
                                          dichten wat een kleine 500 meter verder zal lukken (foto: www.join-it.nl)
 
Op dat moment gaat alles crescendo. De eerste snelle starters rapen we al weer op en ik zit met Willem in een goed ritme. Het gaat behoorlijk in een roes, want eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks herinneren waar we exact langs zijn gelopen. Dat we over de Markt zijn gegaan herinner ik me al helemaal niet. De wedstrijdcontouren worden pas weer helder op het moment dat ik op de singel loop en we via de Voortsweg over een lange busbaan richting Lonneker lopen. Nog steeds samen lopend met Willem zit het tempo er lekker in, maar op een gegeven moment gaat ons een groepje van een man of vier voorbij, inclusief Dirk Hoekman van AV Holten. Ik durf niet te versnellen, Willem wel en pikt aan. Het moment dat ik het laat lopen is het begin van een lange lijdensweg.

    Doorkomst voor de kerk in down town Lonneker, inmiddels de aansluiting met mijn groepje verloren (foto: Maarten Nijland)
 
Waarschijnlijk puur om wat het mentaal met je doet, in combinatie met de verzengende zon... Ik zit nog wel redelijk fris als we Lonneker doorlopen, het gaatje wordt maar langzaam groter, maar het wordt groter. Achter me hoor ik dan ook opnieuw lopers naderen, niet goed voor de moraal. En ik ben nog niet eens halverwege. Krachten sparen is een optie, iets gas terug. Bij het uitlopen van Lonneker word ik achterhaald door Sam Landman en Joost Fortkamp van MPM, begeleid door Bianca Damme op de fiets. Kijken of ik hier kan aanhaken... we passeren kort daarna het 10 km punt, 38:00. Ik weet dan al dat ik de 1.20 kan vergeten. Want 38 minuten maal twee is 1.16, plus vier minuten voor de laatste kilometer is 1.20. Maar in de eerste 10 km was ik nog fit en zat de opening van 3.35...
 
Weer maar iets gas terugnemen dan, het is nog ver. Niet wetende dat bewust gas terugnemen dan nog een optie is; later niet meer, dan zal dat vanzelf gebeuren. De verzengende zon doet ondertussen ook zijn werk en zo wordt je langzaam maar zeker verder gesloopt. De volgende die me achterhaalt is Guido van Olffen, na iets meer dan 12 kilometer. Weer kan ik niet mee en blijf zoeken naar een eigen tempo wat prettig aanvoelt om in te blijven lopen. En waar blijven verdorie die waterposten? Om de vijf kilometer... twee kilometer na de waterpost ben ik al weer uitgedroogd en moet dus drie kilometer lijden tot de volgende.

 Na 12 kilometer, Guido van Olffen loopt nog een dertigtal meters achter me, maar zal me spoedig passeren (foto: Jacco Maat)
 
Daarna de vreemde gewaarwording door het Miro terrein te passeren. Je bent vlak bij de finish, maar ook nog lang weer niet. Eerst nog een lus richting Glanerbrug heen en terug. Welke idioot dat bedacht heeft... geestdodend lang stuk. En qua sfeer een leuk evenement hoor, maar zorg dan in ieder geval dat die kilometer aanduidingen op de juiste plek staan. In ieder geval kom ik na 15 km door in een tussentijd van 54.47. Goed voor een zwaar PR, maar totaal niet in lijn met hoe ik me op dat moment voel en met de 38 blank die ik als 10 km tussentijd had. Als ik hetzelfde tempo door heb gelopen zou ik logischerwijs op 57 blank uitkomen en één ding weet ik zeker: ik ben absoluut niet sneller gaan lopen! Die kilometer aanduidingen bleken voor de eerste ronde marathon te zijn en die hebben in het begin ergens een extra kilometerlusje gemaakt. Kortom, geen schoonheidsprijs dit.
 
Glanerbrug ben je dan nog wel snel door en verrek, ik zie voor mij Arnold in zicht komen en zie ik iets verderop ook niet Marcel lopen? Ik loop blijkbaar toch niet zo beroerd, want ik loop in op meerdere mensen. Het voelt echter alsof er zand in de raderen zit en alsof ik elke stap iets meer tot stilstand aan het komen ben. Een dag later de spierpijn eruit fietsend met Willem evalueren we de race nog eens en een van de conclusies is dat je als triathleet waarschijnlijk beter gewend bent om vermoeid te lopen. Zeker na een inspanning als zwemmen en fietsen. Maar om eerlijk te zijn, bij een kwart triathlon ben ik twee uur aan het sporten en die inspanning vind ik fysiek beter te doen dan deze Halve Marathon.
 
Ook op de weg terug van Glanerbrug naar de finish enerzijds de irritatie omdat de kilometerpunten niet kloppen... hoever moet ik nou nog eigenlijk? Anderzijds de vermoeidheid. Ik heb na kilometer 17 meerdere malen met de gedachte gespeeld om te stoppen, alles ging pijn doen. Zelfs mijn schouders en daar loop ik toch echt niet mee. En die hitte, inmiddels aan het oplopen naar boven de 25ºC, helpt ook niet echt mee. Wat een dorst. Maar goed, doorzetten maar, ik moet en ik zal mijn eerste Halve volbrengen. En daarmee ook de tegenprestatie leveren voor alle mensen en bedrijven die mij hebben gesponsord voor het KWF.
 
Eindelijk kom ik dan binnen de laatste kilometer. Lopers blijven me inhalen, maar bijvoorbeeld Maik en Bert Leusink heb ik nog niet langs zien komen. Wel irritant dat Edward Hertsenberg me vlak voor de finish passeert. Dat wist ik op dat moment nog niet dat dat irritant was, want ik wilde alleen maar stoppen en klaar zijn met deze lijdensweg. Als ik de tijd bij de finishboog zie trek ik nog even aan, want de tijd gaat richting 1.24... dus even versnellen en gelukkig, 1.23.59! Maar waarom was het nou irritant dat Edward me inhaalde? Bleek ik de hele wedstrijd als 3e in de 35+ categorie te hebben gelopen, nu op 4 seconden vierde. Als ik dat had geweten had ik nog wat eerder volle bak aangetrokken. Maar wie weet had dat een blessure gekost. Het is mooi zo, finish gehaald. En mijn eerste reactie was: "wat een ontzettend niet-leuke afstand." Dit nooit weer.
 
Maar na een paar dagen bezinken, de omstandigheden en mijn voorbereiding in ogenschouw nemend, heb ik niet eens zo gek gepresteerd. Genoeg klinkende namen achter me gelaten ook. Deze afstand is niet "my-cup-of-tea", geef mij maar 5 en 10 km. Maar volgens mij voelde ik me na mijn eerste 10 ook ooit zo. Dus ik kan het mijn afstand maken. Dus die 1.23.59 zal zeker worden aangevallen in de toekomst, alleen niet op korte termijn 
 
Het triathlon seizoen komt er weer aan!
 
Sponsoren, namens KWF Kankerbestrijding, PANalytical en mijzelf: bedankt.
 
Uitslagen Halve Marathon van Enschede:
 
1. Leon Sanderman                    AV Rijssen       1.12.34
2. Jan Paalman                           AV Rijssen        1.13.15  (1e M35)
3. Ronny Agten                            Hechtel              1.14.16  (1e M50)
4. Michel Rietheide                                                 1.14.49
5. Ricky Meylaerts                                                   1.15.21
6. Patrick Kuijken                       Athlos                  1.16.10 (2e M35)
7. Tonny Stouten                        AV Veluwe           1.16.32 (1e M40)
8. Jörg Amt                                  LC Nordhorn      1.17.55 (2e M40)
9. Naomy Jepkosgei                 Kenya                  1.18.21 (1e dame)
10. Emily Chemutai                  Kenya                   1.18.24 (2e dame)
15. Willem Schreurs                 TCT                      1.20.21
17. Joost Fortkamp                   MPM                     1.20.53
19. Sam Landman                    MPM                     1.21.40
20. Guido van Olffen                 Step-One             1.21.48
25. Aje Niks                                AV Twenterand   1.22.19 (3e M45)
27. Marcel Klamer                     LAAC Twente      1.22.54 (5e M45)
32. Edward Hertsenberg         LAAC Twente      1.23.55 (3e M35)
33. Erik Lentfert                        LAAC Twente     1.23.59 (4e M35)
36. Maik Voppen                        LAAC Twente      1.24.12
38. Bert Leusink                        MPM                      1.24.16

HENGELO - Op weg naar mijn eerste Halve Marathon, in Enschede, had ik als voorbereiding twee leuke wedstrijden gepland. De drielandenloop in Losser op Tweede Paasdag (10 kilometer) en dit weekend de Halve van Hengelo, waar ik weer eens een 15 kilometer wilde doen. Echter, vorige week nam ik ook nog even de Ronde van Vlaanderen mee en zaterdag stond een Duathlon op de rol die ik echt niet wilde missen. De 15 kilometer moest daarom eigenlijk een herstelloop worden, met instructies deze niet onder de 1 uur 10 te lopen. Maar ach, ik voelde me goed, dus toch maar een PR gelopen ;-)

Tja, en zo maakte ik er een "Caimin Stevens" weekend van! Zaterdag eerst die duathlon in Dordrecht dus, die eigenlijk behoorlijk goed ging. Alleen over het loopgedeelte was ik niet echt tevreden. Dus op zijn Henk Gemser's: "Dat kan beter". Ik had toen eigenlijk al besloten om de 15 in Hengelo gewoon lekker vol in te gaan en zien waar het schip zou stranden.
 
Na de warming-up besloot ik niet geheel vooraan te gaan staan, maar lekker in de luwte op de tweede rij te starten. Kon ik ook niet als een bezetene weg. Om exact 11:00 uur werden de 10, 15 en Halve Marathon lopers weggeschoten voor hun afstanden en na een rondje door het FBK stadion werden we losgelaten in de Hengelose bebouwde kom.

Vlak voor het uitgaan van het stadion, in gezelschap van o.a. Martijn Paalman (86), daarachter Detmar Roessink, links van me
                              André Oude Elferink (127) en Eric Borg (7) en achter me Arnold Klieverik (foto: Riet de Jager)
 
Bij het uitlopen van het stadion had ik aansluiting met een mooi groepje, waarvan iedereen wel een andere afstand liep. De gebroeders Martijn en Stefan Paalman, ook triathleten en bezig aan een halve marathon; Aje Niks van AV Twenterand, die net als ik de 15 km liep, Hans Rawee van AV Triathlon uit Amersfoort en even later kregen we ook aansluiting van de dames Ingrid Prigge en Irma Heeren. Met deze groep ging ik ongeveer drie kilometer lekker mee, maar daarna begon ik de inspanning van een dag eerder al te voelen. De benen werden steeds zwaarder en daarop besloot ik het toch maar iets rustiger aan te doen. Vlak daarna zwaaiden ook de tien kilometer lopers af en werd het groepje voor me uitgedund, ik liep inmiddels al alleen. Tot het keerpunt op 7.5 kilometer kon ik daardoor mooi de wedstrijd voor me inschatten: ver voorop kwam me als eerste Johan Kats van Daventria tegemoet. Daarachter clubgenoot Maik Voppen, die richting Enschede goed bezig is en waar ik in december nog voor hem liep in de regionale wedstrijden heb ik nu dus blijkbaar een fikse achterstand. Maik was in het gezelschap van Aje Niks en streden om plaats twee en drie. Ik was dus de nummer vier in de race en achter mij  zag ik na het keerpunt geen bedreiging.
 
Gewoon lekker doorlopen dus was het devies. Niet forceren en kijken of ik in ieder geval mijn vier jaar oude PR uit de boeken kon lopen: begin 2006 heb ik tijdens de Wooldereslopen een keer 59 blank geklokt, met een 10 km tijd onder de 36 minuten moest dat er inmiddels toch wel aan kunnen. Aangezien ik altijd zonder tijd loop en gewoon op gevoel was het een raadsel waar ik op uit zou komen, maar ik schatte 57 hoog, 58 laag. Met de brug over het Twentekanaal voor me had ik nogmaals zicht op de achterblijvers, nog steeds geen gevaar. Voor me zag ik hoe Maik inmiddels Aje Niks had afgeschud en op de tweede plaats afstevende. Inmiddels begon ik de staart van de tien kilometer in te halen, wat soms tot wilde inhaalcapriolen leidde. Maar veel lopers hielden netjes de linkerkant vrij, zodat ik goed kon passeren.

                            En over de brug, op richting ijsbaan en dan nog drie kilometer naar de finish (foto: Riet de Jager)
 
Langs het spoor terug richting Hengelo liep ik lekker ontspannen, haalde de achterblijvers van de tien in en dacht onbedreigd op de vierde plek te lopen. Komt er een kilometer voor de streep toch ineens iemand in een tempo voorbij stuiven... ik dacht eerst met een gefrustreerde tien kilometer loper van doen te hebben, dus ook maar even versneld om te kijken of zijn startnummer met een 2 (10 km) of een 3 (15 km) begon. Bleek het toch een 15 km loper te zijn. Waar kwam die ineens vandaan? Ik probeerde even om mee te gaan, maar mijn door de duathlon geteisterde benen protesteerden. Terug naar de comfort-zone en gewoon lekker uitlopen waar ik daarvoor ook mee bezig was. Vierde of vijfde boeit ook niet, heel blijven en over twee weken een goede tijd op de Halve neerzetten wel.
 
In het stadion versnelde ik nog een keer, aangezien ik de klok al in de 58 minuten zag lopen. Niet al die moeite voor niets doen natuurlijk, even een PR neerzetten wat in de nabije toekomst ook nog weer makkelijk verbroken kan worden ;-) Dus passeerde ik de finish relatief fris in 58'42" als vijfde, niet gek na de inspanning van de dag ervoor. Dat uitlopen komt morgen wel; nu afbouwen richting Enschede en daar toch maar proberen om de 1.20 grens aan te vallen. 1.17-1.18 zit er voorlopig nog even niet in ben ik bang.

                                                Laatste ronde op de baan, op weg naar een nieuw PR (foto: MPM Hengelo)
 
Uitslagen Halve van Hengelo:
 
15 kilometer
1. Johan Kats                          53'53"
2. Maik Voppen                       55'50"
3. Aje Niks                               56'59"
4. Gert-Jan Nieuwenhuis     57'57"
5. Erik Lentfert                        58'42"
 
Halve Marathon
1. Said Kanfaoui                  1h10'38"
2. Leon Sanderman            1h11'38"
3. Jan Paalman                   1h11'38"
4. André Oude Elferink       1h13'28"
5. Michiel Snuverink            1h14'02"
 
dames
1. Ingrid Prigge                  1h19'01"
2. Irma Heeren                  1h22'28"
3. Brigit Landewé              1h26'17"
 
10 kilometer
1. Casper Koelma                33'28"
2. Caimin Stevens                34'00"
3. Patrick Kuijken                  34'09"
4. Niels Mellema                   35'36"
5. Edward Hertsenberg       35'51"
 
dames
1. Marlin Nijhof                    39'58"
2. Carla Jager                      42'00"
3. Dione Scheuten              42'13"
 
5 kilometer
1. Thijs Theunissen              16'26"
2. Wouter Doesburg              16'33"
3. Koen Veldhuis                   16'59"
4. Bert-Jan Haarkamp          17'24"
5. Ivo Meijer                             17'43"
 
dames
1. Nynke Beunders                19'28"
2. Bianca Damme                  20'05"
3. Hilde Pape                          20'08"

DORDRECHT - In de aanloop naar de halve van Enschede was na de Ronde van Vlaanderen nog een "dissident" in mijn schema geslopen: het nationaal duathlon circuit. De zeer bevredigende achtste plek vorig jaar in Borne, in een nationaal topveld, smaakte naar meer. Zou ik in staat zijn me met de nationale top te meten op deze discipline? Wat ook meehelpt is dat de NTB andere leeftijdsgrenzen hanteert dan de KNAU. Zo kan het dat ik dit jaar met mijn 39 jaar in de triathlonwedstrijden voor het eerst deel neem in de masterklasse 40+. En dat biedt podiumperspectieven! Dit leverde gisteren in Dordrecht eremetaal op: zilver.
 
Het is natuurlijk wel een enorm takke-eind rijden richting Dordrecht. Maar gezien het resultaat was het de rit dus zeker waard. De voorbereiding was prima, ik had 's ochtends alles voor elkaar, 7.5 bar in de banden gedaan... kreeg ik de Look pedalen niet meer los. Dus de rit naar Dordrecht snel begonnen met een ritje naar Borne, waar Henk Brama zelf mijn pedalen wisselde. Dank! Zo vertrok ik iets voor elven richting Dordrecht, waar ik na bijna twee uur rijden aan kwam, ruim een uur voor de start. Na de verplichte controles de fiets in het parc fermé gehangen en het loopparcours verkend. Volledig onverhard, dus een beetje cross-achtig.
 
Om exact twee uur werd het startschot gegeven. Het totale deelnemersveld was ongeveer 150 man, het paadje bij de start smal, dus dat was dringen geblazen. Ik wist me wel meteen op de voorste rij te posteren, ondanks dat ik lopend nog niet op mijn oude niveau zit. Het is een sprint duathlon, dus relatief korte afstanden: 5 km. lopen, 22 km. fietsen en vervolgens weer 2.5 km. lopen. Dus vanaf het begin maar gewoon hard meegaan.

  Vlak na de start: de latere winnaar Wim Nieuwkerk (11242) neemt meteen de leiding, gevolgd door Enschedeër Pim de Kok 
                                           (rode outfit). Ik volg in ongeveer 5e-6e positie (foto: TV Dordrecht)
 
Na een kleine kilometer merk ik dat het aanvangstempo me te hoog is: ik krijg het akelig warm en verzuringsverschijnselen in mijn bovenlichaam. Daarop schakel ik een tandje terug, met als gevolg dat ik aansluiting verlies met de eerste groep. Een tweede groepje met daarin duathlon-grootheid Armand van der Smissen en Wardie van Wouw passeert me en ook daar sluit ik niet aan. Zo verlies ik een aantal plaatsen.

   Doorkomst eerste ronde: vlak achter Ruth van der Meijden en Rolf de Jong, in het gezelschap van de Belg William Vyncke
                                                                                             (foto: TV Dordrecht)
 
Ook nationaal kampioene Ruth van der Meijden passeert me op een gegeven moment, daar liep ik Borne vorig jaar nog mee samen. Voor mij een indicatie dat het met het lopen nog niet goed zit. Maar veel meer plaatsen verlies ik niet meer en na enige recuperatie hervind ik mijn ritme. Dat resulteert in een doorkomst van 18'57" na vijf kilometer (die denk ik iets langer is, of mijn tijd is echt zo bagger). Inmiddels weet ik drie man voor mij in de M40+ categorie: de ongenaakbare Armand van der Smissen, Rolf de Jong in tweede positie en als derde de Belgische master William Vyncke.
 
Ik maak een snelle wissel en begeef me op het fietsparcours. Er staat een flinke wind, die op het eerste gedeelte van het parcours door de polder flink op kop staat. Wel in mijn voordeel, zo kan ik meer gebruik maken van mijn kracht. Al na twee kilometer heb ik de twee man die voor mij liepen te pakken, net als Ruth van der Meijden. Ik schat dat ik 2 à 3 kilometer per uur harder fiets, dus ik trap flink door om marge op te bouwen voor het laatste loopgedeelte van 2.5 kilometer. Daarbij zet ik ook de jacht in op de fietsers voor mij, die behoorden tot de tweede groep lopers waarin o.a. Armand van der Smissen liep.

                            Doorkomst eerste fietsronde, weer een flink aantal plaatsen gewonnen! (foto: TV Dordrecht)
 
In de tweede ronde word ik tot mijn verbazing eerst weer ingehaald door iemand die ik al in een eerder stadium op achterstand reed. Zit die gast nou in mijn wiel? Eenmaal voor mij rijdend is zijn tempo er gelijk uit en ik ga er maar weer voorbij. Vervolgens komt er nog even een treintje voorbij van drie renners, onder wie jeugdtriathleet Kevin Lek uit Emmen. Controle op stayeren is er blijkbaar niet vandaag. Ik kies er toch voor om mijn eigen lijn aan te houden waardoor ik contact met dat groepje verlies, ze rijden uiteindelijk een vijftiental seconden bij me weg voordat we weer wisselen. Voor mijn klassement in de 40+ categorie maakt het toch niets uit, ik vermoed dat ik marge genoeg heb om mijn tweede plek te consolideren. En meegaan in zo'n groepje en diskwalificatie riskeren heb ik geen zin in, zeker niet zo'n eind van huis.
 
Na wederom een snelle wissel heb ik snel mijn loopritme weer te pakken. Ik ga op jacht naar de mensen voor me en halverwege het parcours streef ik in ieder geval Maarten van Kooij (Maastricht, een van de rijders uit het stayergroepje) weer voorbij. Een vijftigtal meter voor mij zie ik Kevin Lek lopen, ik kom langzaam dichterbij maar de benen voelen wel flink zwaar aan van de inspanning. Aan het eind moet ik zelfs nog even flink sprinten omdat achter mij nog een loper is genaderd, maar gelukkig is het niemand uit de 40+ categorie. Twaalfde overall en dus tweede in de Masterklasse, yes!

            Het podium bij de Masters: v.l.n.r. ik (2e), Armand van der Smissen (1e) en Rolf de Jong (3e) (foto: TV Dordrecht)
 
Met een beetje progressie weer in het lopen moet een plaats in de top 10 zeker kunnen, ik denk dat ik ten opzichte van mijn oude vorm circa een halve minuut per loopronde inlever. Scheelt dus al snel anderhalve minuut op de totaaltijd. Daar maak ik Armand van der Smissen nog steeds niet ongerust mee, maar goed! Werk aan de winkel!
 
Na de prijsuitreiking spoedde ik me terug om nog wat van de wedstrijd van mijn volleybaldames van Webton Hengelo te kunnen zien. Bij binnenkomst stond het 1-1 in sets, helaas ging de wedstrijd tegen Twente Sparta uiteindelijk met 3-1 verloren. Nog een bedankje voor Petra Petzinger die de coaching wilde verzorgen in verband met mijn escapades in Dordrecht.
 
Uitslagen 6e Megabike Duathlon De Elzen:
 
senioren
1. Wim Nieuwkerk                 1:00:05
2. Michel van de Wall            1:01:32
3. Dirk Londema                    1:02:10
4. Wardie van Wouw             1:02:37
5. Pim de Kok                        1:03:25
 
masters
1. Armand van der Smissen   1:02:01
2. Erik Lentfert                           1:05:18
3. Rolf de Jong                          1:06:01
4. Piet van Tol                            1:06:28
5. Jack Niessen                        1:09:09
 
dames
1. Heleen bij de Vaate            1:06:48
2. Ruth van der Meijde            1:09:34
3. Monique Burger                   1:10:01
 
junioren
1. Juul van de Kruijs               1:03:02
2. Alexander Picard                 1:04:09
3. Kevin Lek                              1:05:04
 
overall uitslag op de site http://www.tvdordrecht.nl/

LOSSER - Qua planning is de maand april niet bijster handig ingedeeld door mij. De maand stond in het teken van voorbereiding richting halve marathon van Enschede. Daarbij waren twee wedstrijden ingepland, de 10 kilometer bij de Drielandenloop in Losser en de 15 kilometer in Hengelo tijdens de Halve van Hengelo. Maar zoals je in de vorige log hebt kunnen lezen heb ik op Paaszaterdag de Ronde van Vlaanderen "even tussendoor" meegenomen. Wat voor effect dat heeft gehad op mijn tijd in Losser is moeilijk te zeggen: maar met een zesde stek in 37'31" kan ik vrede hebben.
 
Daags na de Ronde voelden de benen o zo zwaar. En als je dan ook nog een verjaardag hebt in Borne waar je op de fiets naar toe gaat... belachelijk eigenlijk dat je de dag daarvoor zo sterk kunt fietsen en je de volgende dag een wrak voelt. De benen deden goed zeer in ieder geval. Na de verjaardag weer terug op het fietsje naar Hengelo voor het paaseieren zoeken met mijn nichtjes en het aansluitende Paasdiner bij mijn zus en Joost. Het was allemaal weer erg gezellig en smaakte goed, en hopelijk was de dag rust voldoende om weer een goede prestatie neer te kunnen zetten de volgende dag bij de Drielandenloop.
 
Vorig jaar liep ik in Losser voor het eerst onder de 38 minuten: 37'15" was toen het resultaat, waar ik ontzettend blij mee was. Des te meer omdat ik toen voelde dat de 37 minuten grens ook te slechten was. Toen had ik echter geen Ronde van Vlaanderen gefietst en bewust naar die wedstrijd toe gepiekt. Nu fungeert de wedstrijd enerzijds als opbouw na mijn blessures, anderzijds als opbouw richting de halve marathon in Enschede. Dus van een echte serieuze test mogen we nog niet spreken.
 
Tijdens het inlopen was het echt zware gevoel in de benen van een dag eerder al flink minder geworden. Na de warming-up zorgde ik dat ik vooraan stond bij de start en het strijdplan was: gewoon meegaan en zien waar het schip strandt. Na het startschot was dat redelijk snel dus: om precies te zijn ongeveer 800 meter. Direct na de start nam Michael Groenewegen (een Zuid-Hollandse loper, op paasbezoek in de regio waarschijnlijk) de leiding, gevolgd door een groepje met Melchior van de Pol uit Apeldoorn - die de 15 liep, Marcel Klamer, Joost Fortkamp van MPM en ik. Dat ging de eerste kilometer wel, maar merkte dat ik niet lekker liep. Daarop heb ik het tempo laten zakken en besloten de wedstrijd uit te lopen op souplesse.
 
Na ongeveer twee kilometer werd ik toen ingehaald door Marijn de Jonge van Phoenix en Haaksbergenaar Albert Oosterwijk, heel even geprobeerd hier nog aan te haken maar ook dan kwam ik buiten mijn "comfort-zone". Dus lekker door blijven lopen in mijn eigen tempo en dat ging prima. Mijn achterstand halverwege, vlak na het keerpunt, was niet eens dermate groot. Marcel liep mij tegemoet en ik moest nog ongeveer 100 meter richting keerpunt. Geschatte achterstand: 200 meter oftewel zo'n 45 seconden.
Op de terugweg blies de harde wind vol tegen. Ik bleef lekker constant lopen en zag voor mij Joost de aansluiting verliezen met Marcel in de strijd om plaats twee en drie; intussen liet ook Albert Oosterwijk zijn metgezel Marijn de Jonge achter zich en ging op jacht naar Joost en richting podium. Het gat tussen Marijn en mij werd intussen niet meer groter.
 
Ik wist uiteindelijk nog weer dichterbij te komen, maar door gewoon lekker constant te lopen en op de looptechniek te letten kwam ik dus zonder te forceren in een nette eindtijd van 37'39" als zesde over de finish. Zonder die Ronde van Vlaanderen in de benen was een podiumplek absoluut mogelijk geweest, waarschijnlijk derde achter Marcel (die ik op de training ook nog niet helemaal kan volgen). Met bijna een zelfde tijd als vorig jaar is het grappig om te constateren dat, waar toen het gevoel euforisch was, nu (puur gelet op de tijd) toch een beetje teleurstelling heerst. Maar als voorbereiding op Enschede was dit een geslaagde test: ik had wel het gevoel dit tempo nog langere tijd te kunnen doortrekken.
 
Uitslagen Drielandenloop, 10 kilometer
 
1. Michael Groenewegen    35'06"
2. Marcel Klamer                   35'36"
3. Albert Oosterwijk               36'11"
4. Joost Fortkamp                 36'25"
5. Marijn de Jonge                37'19"
6. Erik Lentfert                       37'31"
 
dames
1. Karin Klamer                    41'22"
2. Anja Hofman                    42'59"
3. Evelien Reef                     44'44"
 
15 kilometer
1. Melchior van de Pol            54'14"
2. Hans Rawee                       57'10"
3. Ben Nijland                         58'38"
4. René Dubbelink            1h01'08"
5. Ronald Rumawatine    1h01'27"
 
dames
1. Brigit Landewé              1h00'27"
2. Ria Roosink                  1h05'34"
3. Elly Buijvoets                1h07'50"
 
25 kilometer
1. André Oude Elferink    1h28'54"
2. Bertil Krukkert               1h32'06"
3. Harry Dijk                      1h33'35"
4. Jens Erik Bergmann   1h34'26"
5. Guido van Olffen          1h35'19"
9. Ingrid Prigge                1h38'58" 1e dame
 
5 kilometer
1. Thijs Theunissen            16'05"
2. Caimin Stevens               16'06"
3. Wouter Doesburg            16'17"
4. Ruud Blikman                  16'26"
5. Arnold Klieverik                16'27"
 
dames
1. Bianca Damme              20'10"
2. Stefanie Buijvoets          21'08"
3. Adèle Smits                     21'44"

    Trainingsmaatjes Wouter Doesburg (581) en Arnold Klieverik (695) in actie op de vijf kilometer, waarop ze beiden een PR 
                                          noteerden met een derde en vijfde plek (foto: AV Iphitos/Jack Scholtens)

Volledige uitslagen op de site van AV Iphitos

NINOVE/MEERBEKE - Wie denkt dat penselen, waterverf en een doosje eieren tot de uitrusting behoorden voor dit Paasweekeinde heeft het goed mis. Een vastgelopen voorderailleur, meerdere lekke banden, afgebroken schoenplaatjes, een gebroken voorvork, valpartijen, afzien op de kasseistroken en op de lastige kasseiklimmen in de Vlaamse Ardennen: zie daar de ingrediënten voor de Paaszaterdag 2010!
 
Ergens eind 2009 kreeg ik via mijn vader de vraag of ik zin had om aan te sluiten bij een initiatief van zijn wielervereniging, Ruiten Drie uit Almelo. Er zou met een grote groep begin april naar België worden afgereisd om de Ronde van Vlaanderen te rijden. Met een zestal Luik-Bastenaken-Luik's in de benen leek me dat wel wat, eens een andere klassieker proberen.
Vanuit de Almelose organisatie werd alles tot in de puntjes voorbereid. Zo werd al vanaf begin januari iedereen uitgenodigd om iedere zaterdag aan de groepstrainingen deel te nemen, waarbij iedere week de omvang en moeilijkheidsgraad werd opgeschroefd.
 
We weten allemaal hoe het weer tot ongeveer half februari is geweest: sneeuw, glad, puinhoop. Dus de voorbereidende trainingen werden voor bijna 50% afgelast. Daarnaast was mijn eigen persoonlijke voorbereiding natuurlijk helemaal dramatisch: zegge en schrijve één training heb ik mee kunnen maken (op zaterdag 23 januari). De week daarna lag ik met mijn gezicht op het asfalt en de looptrainingen hervatte ik pas weer eind februari; tegen die tijd had ik ook de fiets weer een keertje aangeraakt. Dus wat dat betreft kwam de trainingsweek op Mallorca als geroepen, de 700 kilometer die ik daar heb gemaakt half maart bleken genoeg bagage te zijn voor de Vlaamse onderneming. Ook de voorbereidingsavond in Café België op vrijdag 26 februari moest ik helaas aan me voorbij laten gaan vanwege coachverplichtingen met de volleybaldames van Webton Hengelo.
 
Het was de bedoeling om de startnummers vrijdagmiddag per fiets op te halen uit Ninove, ongeveer 20 kilometers verwijderd van ons hotel Erasme in de Brusselse deelgemeente Anderlecht. Na 's ochtends nog even flink aan mijn scriptie te hebben gesleuteld werd in de middag koers gezet richting Brussel. Op Goede Vrijdag is dit echter een onderneming die meer tijd in beslag neemt dan de geplande drie uurtjes. Dit ondervonden alle deelnemers en uiteindelijk werden de startnummers aan het begin van de avond maar per auto afgehaald, omdat de regen inmiddels ook met bakken uit de hemel kwam. De beloning in Ninove was echter daar: het startpakket voor Ruiten Drie lag klaar!

         Organisatoren Harold Plettenburg en Mark Kuiper met de "catch of the day": onze startbewijzen! (foto: Rik ter Halle)
 
's Avonds om 19:30 zette de meute zich aan een pastabuffet, nadat de eerste Leffe's er al goed in gingen. Leffe helpt om het bloed dun te houden en zo dus tijdens het fietsen sneller zuurstof door je lichaam transporteert. Dit geldt zowel voor de blonde als de bruine variant. Na een goede nachtrust werd zaterdagochtend om 07:00 uur het ontbijt geserveerd. Voor zes liefhebbers nogmaals een uit de kluiten gewassen bord spaghetti, de overige tien hielden het toch maar bij het reguliere ontbijtprotocol.

                 Vlak voor vertrek, het voltallige Ruiten Drie peloton poserend voor de bus van Hugo (foto: Hugo Olde Olthof)
 
Iets na achten vertrok het Ruiten Drie peloton, begeleid door de bus van Hugo Olde Olthof, met één gastrijder - in mijn persoontje, in de fraaie kobaltblauwe Obifit outfits richting Ninove voor de start van de Vlaamse Hoogmis. De aanloop van twintig kilometer werd al in een redelijk straf tempo gefietst en eenmaal in Ninove bleek dat het wel eens lastig kon worden om als groep flink tempo te kunnen blijven rijden: met ons stonden er nog ruim 20.000 fanatiekelingen aan de start! Indrukwekkend wat voor een groot pak zich in beweging zet, de fietsers bleven maar langs komen. Iets na negenen zetten ook wij ons in beweging om de Ronde van Vlaanderen te gaan rijden.
 
Omdat we niet vanuit Brugge startten misten we de eerste helling, Den Ast. Maar verder lagen alle bekende kuitenbijters die het profpeloton ook voor de kiezen krijgt op onze route. Gelukkig werkte het weer ook mee en kwam de regen met bakken uit de lucht, zodat het een heroïsche strijd zou worden die dag. Nog voor de eerste helling opdoemde, na een dertigtal kilometers, viel het eerste pechgeval al te noteren. Op de aanloop richting eerste kasseistroken had ik al moeite om mijn ketting op het buitenblad te tillen, maar na de kasseistroken was het helemaal gebeurd. De ketting was op het binnenste blad van mijn tripel terecht gekomen en ik kreeg hem met geen mogelijkheid meer op de buitenste bladen. En om nou nog 120 kilometer op zo'n klein voorblad te gaan fietsen... achter had ik dan wel 12-20 staan, maar dit was te gortig. Mijn geluk was dat ik op dat moment 1 kilometer van het plaatsje Zwalm verwijderd was. Daar naar toe gefietst en een fietsenmaker gevonden, die het euvel relatief snel verhielp. Kostte me wel een nieuwe versnellingskabel, maar gelukkig kon ik daarna weer verder! En zonder ook maar iets van de Ronde te moeten missen.
 
Inmiddels was de groep al verder gefietst, men had niet in de gaten dat ik materiaalpech had. Dus mijn vader een sms gestuurd en onderweg Hugo gebeld dat ik weer op het parcours zat. Daarna flink doorgetrokken tot kilometer 50, waarna zo ongeveer de eerste klimmetjes zouden beginnen. Na doorkomst in het plaatsje Ruien lag de eerste klim, de Kluisberg, ongeveer een kilometer lang met een maximaal hellingspercentage van 14.5%. Hier ging het lekker en kwam goed boven, op naar de volgende! Die liet niet lang op zich wachten en ook de Knokteberg werd makkelijk genomen. Tot zover vond ik die Ronde van Vlaanderen nog niet zo bijzonder, ik had het profiel van de volgende klim al in gedachten: de Oude Kwaremont, 2200 meter lang en met een gemiddeld stijgingspercentage van slechts 4% (maximaal 11.6%) wilde ik daar eens even alle registers opentrekken om mezelf te testen. En toen liet Vlaanderen zien waarom het zo lastig is: hier bestond de volledige klim uit kasseien, die ook nog eens door de stromende regen spekglad waren geworden. Uit het zadel klimmen was er dus niet bij, full power alles uit je dijen halen en stampen naar de top... Dat was wel even een andere belasting dan ik gewend ben met klimmen, maar eenmaal boven zag ik de complete groep van Ruiten Drie staan, ik was weer terug!
 
Weer compleet zetten we ons in gang richting de volgende klimmen, de Paterberg en de Koppenberg. Deze waren in het drukke peloton en door de weersomstandigheden moeilijk neembare vestes. Veel mensen die afstapten, midden op de weg gaan lopen etc. dwongen bijna alle achteropkomende fietsers, onze groep incluis, ook van de fiets te stappen. Slechts een enkeling wist zich met geluk fietsend door de massa te manoeuvreren, voor zover ik weet zijn Frank Wever en Wim de Boer de enigen die alle hellingen fietsend hebben kunnen bedwingen.
 
Kort daarna maakten we een stop, Hugo Olde Olthof had de bus netjes in de berm geparkeerd en verzorgde onze ravitaillering. Na op krachten te zijn gekomen werden de fietsen onderworpen aan een laatste inspectie. Hier bleek dat de carbon voorvork van Wim de Boer's Giant TCR het gestuiter over de kasseien niet had overleefd. Er zat al flink wat speling in, een volgende kasseienstrook zou wel eens tot vervelende gevolgen hebben kunnen leiden. Gelukkig had Mark nog een reservefiets meegenomen en na deze te hebben gecustomized voor Wim werd de Ronde vervolgd. Niet lang daarna bleek de groep incompleet te zijn. Onze Alpe d'Huzes man, Frank Wever, bleek kort achter elkaar twee keer lek te zijn gereden. Na een tijd te hebben gewacht kwam Frank aangelopen. Mecanicien Eric Krukkert haalde zijn expertise wederom van stal en repareerde het wiel van Frank vakkundig, waarna we weer verder konden.
 
Gezamenlijk werd koers gezet naar de Steenbeekdries, ook de volgende hellingen werden zonder problemen door het Almelose peloton bedwongen: Taaienberg, Eikenberg en Molenberg. In de aanloop naar de Leberg zag ik dat er eindelijk eens geen kasseien bergop lagen en gaf even goed gas, maar eenmaal boven begon een lange wachtperiode. Bleek Frank voor een derde maal lek te zijn gereden... De door hem gemonteerde Schwalbes waren duidelijk niet bestand tegen de Vlaamse ondergrond en de extreme omstandigheden van afgelopen zaterdag. Ik zou sowieso al mijn wenkbrauwen fronsen als fietsbanden genoemd zijn naar vallende Duitse voetballers, maar goed. Aan zijn benen lag het in ieder geval niet, want Frank fietste beresterk.
 
Langzaam maar zeker kwam de finish dichterbij. De Berendries en daaropvolgend Tenbosse waren weer geasfalteerd, dus eindelijk weer eens lekker op techniek klimmen en niet op brute kracht. Bovenop Tenbosse, in het plaatsje Brakel, stond Hugo weer voor een laatste verversing voordat we koers konden zetten richting Geraardsbergen. Nog eenmaal de bidons bijvullen (of vervangen, want op die kasseistroken ben je je bidons zo kwijt, of niet Harold), nog even wat zoete troep in de maag, het vizier nog eenmaal op scherp... en gaan! Blijkbaar was er een signaal gegeven voor vrij koersen, want een drietal renners (Frank, Mark en Bas) waren vooruit. Ik zette mij als tijdrijder in de achtervolging, met Peter Gödde en Willem Dubbelman in mijn wiel, en vlak voor het plaatsje Geraardsbergen kregen we de aansluiting.  Eenmaal in de straten van Geraardsbergen werd de benen even rust gegund en na een bocht naar links ging het dan meteen steil omhoog: de Muur van Geraardsbergen lag voor onze neus!

      Een plaatje van de profs bezig aan de beklimming van de Muur, in iets betere weersomstandigheden dan wij afgelopen
                                                                                                           zaterdag
 
Ik zocht meteen het kleinste verzet op, wetende dat het maximale stijgingspercentage op 19.8% lag. Zonder te forceren en lekker licht trappend fietste ik omhoog, de geasfalteerde Muur op. Na een 300 meter draait de weg dan naar rechts en vanaf dat moment tot bovenaan de Kapel (Kapelmuur) is het wegdek weer voorzien van de altijd comfortabele kasseien. Inmiddels regende het ook weer, dus dat scheelde. Gelukkig stond de hele Kapelmuur vol met fanatiek aanmoedigend publiek en duidelijk te zien was dat zij menig coureur verbaal over het dode punt heen hielpen. De weg is hier ook relatief breed (breder in ieder geval dan bv. de Paterberg) zodat je hier goed fietsend naar boven kon. Vlak achter Willem en Frank zette ik als derde mijn fiets tegen de Kapel. Na even te hebben gewacht was het hele pak boven en na een fotootje te hebben gekiekt als bewijsmateriaal kon het richting finish in Meerbeke.
 
Op weg naar Meerbeke lag nog één noemenswaardige bult, de Bosberg. Organisator Harold Plettenburg vond hier de kracht en was het aan zijn stand verplicht om nog eenmaal alle registers open te trekken. Hij zette zijn imposante twee meter in gang en trok vol door tot op de top, met nog een lastige 11% nivellation op het eind. Daarna kon het echte uitrijden richting finish beginnen en in Meerbeke kwam de beloning, waar we onder de officiële finishboog van de Ronde mochten finishen.