ENSCHEDE – Aangezien ik de vorige weblog de titel van een potentieel slechte griezelfilm had meegegeven heb ik dit keer voor een sympathiekere oplossing gekozen: het zou zomaar eens een fantastisch Suske en Wiske verhaal kunnen zijn met deze allitererende titel. Ook al is Suske en Wiske al sinds het overlijden van Willy Vandersteen niet meer te pruimen, maar dat terzijde. Dit jaar heb ik wederom gekozen voor de TION Herfstloop als overbrugging van het winterseizoen. Mooi parcours, goede organisatie, schitterende omstandigheden: kortom, het was een heerlijke hardloopdag in Enschede.

Zoals vorige keer reeds gemeld heb ik de goede elementen uit de oude schema’s meegenomen en kies ik voor een wat andere benadering. Dat betekent iets intensievere tempo’s, maar vergeleken bij wedstrijdtempo nog altijd extensief. Het is nu zoeken naar de juiste balans, de mix van goede ingrediënten qua training in combinatie met een stabiele situatie bij het thuisfront. Deze meen ik gevonden te hebben en ik heb er ook echt weer lol in. Nog niet te hard trainen, maar lekker weer genieten en met plezier naar de trainingen gaan en ook nog eens optimaal genieten van de beschikbare tijd met Fynn. En nee, ik vergeet het werk niet, want dat blijft toch wel de hoofdmoot. Al dit sportieve gehobby moet ook op de een of andere manier bekostigd worden uiteraard!

Na een lekkere trainingsweek stond er op vrijdagavond een whisky entertaining dinner op het programma in Old Coopers Hall in Zenderen. Negen gangen met evenveel whisky’s. Overbodig om te zeggen dat ik die nacht behoorlijk kachel tussen de lakens verdween. Niks aan het handje op zich, ware het niet dat ik met Pim de Kok had afgesproken om de volgende dag om half tien te gaan fietsen. Nog voor ik ons afgesproken vertrekpunt bereikte lag ik al met de fiets gestrekt op het marktplein. Stoeprandje gemist en nog niet geheel nuchter volgens mij… wat werd bevestigd door een klein wondje aan de vinger, maar wat  bloedde als een rund en ook niet te stelpen was. Daarop maar iets voorzichtiger de fietstraining met Pim ingestoken en een mooie tocht van ruim 80 kilometer gemaakt richting Boekelo – Hengevelde – Diepenheim – Goor.

Wat ik van de Herfstloop mocht verwachten na dit avontuur en de ietwat tegenvallende Huttenkloasloop een week eerder was me dan ook onduidelijk. Doel was lekker ontspannen te lopen en niet voorbij het omslagpunt te komen, dus maximaal Z4. Vanaf de start ging het lekker en ik had een prima tempo te pakken, maar op een gegeven moment had ik in de gaten dat ik 10-15 meter voor een groepje liep dat hetzelfde tempo aanhield (± 4 minuten per kilometer). Daarop mezelf laten terugzakken in dit groepje en dat liep meteen een stuk makkelijker. Nadat enkele lopers afzwaaiden voor de 14 kilometer liepen we met drie man (Arie Fröberg, Roy Kolkman en ik) kop-over-kop richting een drietal voor ons, Richard Loendersloot, Melvin van der Voet en Simon Engelberts. Roy Kolkman ging het iets te hard, maar nog voor kilometer tien had ik de aansluiting gemaakt. De kilometers gingen toen ook rond de 3’54”. Na de aansluiting gingen we in hetzelfde tempo als het groepje lopen en dat brak het ritme bij mij. Omdat ik ook de kuit iets voelde besloot ik na kilometer 12 het tempo los te laten en geen risico te nemen.

Een goede beslissing, want de doorkomst na 10 km. was 39’48”. Waar ik een week eerder in Oldenzaal moeite moest doen om 39’18” te lopen liep ik nu redelijk op reserve slechts een halve minuut langzamer als doorkomst. Maar ik had een tijd van 1 uur 30 in gedachten en dan was dit te gortig. Dus ik liet de touwtjes vieren, ging naar 4’30” per kilometer en liep heel relaxed de halve marathon uit. Onderweg werd ik nog maar door twee lopers ingehaald, dus het gat was behoorlijk. Als ik door was gelopen was ik waarschijnlijk op PR-koers uitgekomen. En daarvoor is het nu te vroeg in het seizoen. Met een eindtijd van 1:28:45 was ik dik tevreden en daarna kon ik heerlijk op het fietsje terug naar huis, waarmee ook weer extra fietskilometers werden gemaakt.

Uitslagen 35e TION Herfstloop:

1.    Geert Tuinstra                     1:16:19
2.    Mitchell Wisden                  1:17:44
3.    Detmar Roessink              1:18:29
4.    Edwin Veenstra                  1:21:50
5.    Nico Klein Poelhuis           1:22:53
6.    Richard Loendersloot       1:23:12
7.    Simon Engelberts              1:23:20
8.    Melvin van der Voet            1:23:30
9.    Arie Froberg                        1:23:46
10.  Roy Kolkman                      1:23:55
11.  Brigit Landewe                   1:26:28
12.  Harry Dijk                             1:27:33
13.  Erik Lentfert                       1:28:45
14.  Joost Legtenberg              1:28:57
15.  Gerrit-Jan Soetman           1:29:30

Volledige uitslagen op de site van AC TION

                                              Laatste meters op de atletiekbaan, lekker weer met de ogen dicht.

Misschien had ik wel te hoge verwachtingen van mezelf. Ik dacht, met een redelijk relaxte wedstrijd, toch wel 37’30” te kunnen lopen. Ondanks een trainingsachterstand van enkele weken na het echec van Almere. Maar dat viel dus behoorlijk tegen. Twee weken ziek en vervolgens een week met vakantie was me niet in de koude kleren gaan zitten. De fysieke conditie gaat dus harder achteruit dan ik dacht. Achteraf was de gerealiseerde 39’18” dan misschien niet eens zo beroerd.

Nu ik mijn eigen schema’s maak is er ook weer ruimte voor de clubtrainingen van LAAC. Eindelijk! De eerste week van oktober was dan ook de eerste week sinds een jaar dat ik weer aanhaakte bij LAAC. En dat zowel op de dinsdag als de donderdag. Wat resulteerde in een enorme spierpijn, voornamelijk in mijn bovenbenen. Heerlijk gevoel! Maar niet als je een wedstrijd moet lopen, want na iets meer dan twee kilometer begonnen die pijnlijke bovenbenen me tegen te werken.

               Opperste concentratie voor de start, daar nog de hoop makkelijk naar een 37'er te lopen (foto: Henk Offenberg)

Vanaf de start was ik goed weg. Mijn doel was om in Z4, dus rond het omslagpunt, te lopen. De eerste kilometer ging dan wel iets harder, maar dat is niet zo’n probleem. Overigens ging die in 3’36”, dus zo verschrikkelijk hard was dat nu ook weer niet. Dat de tweede kilometer in 3’47” ging was meer op schema, maar daarna begonnen mijn bovenbenen tegen te stribbelen. Neem daarbij de klim in de Rhododendronlaan tijdens kilometer drie en het was einde wedstrijd. Tenminste, voor wat betreft mijn geplande race. Die derde kilometer ging nog wel in 3’56”, maar het lopen voelde niet meer fijn en ik schakelde terug naar een tempo dat ik nog comfortabel tot de finish zou kunnen volhouden. Dat bleek 4’04” per kilometer te zijn.

                 Nabij kilometer vier, ik moet het tempo loslaten en schakel terug naar 4'04" per kilometer (foto: Tom Jochem)

Ik word dan ingehaald door het damesduo Lesley Smit en Henrieke Krommendijk. Ik dacht dat beiden de vijf liepen, maar Henrieke bleek ook de tien te doen. Toen ik daar achter kwam was ik echter al los en kon niet meer aanhaken. Was ook niet verstandig geweest trouwens, na een jaar enkel extensieve duurlopen waren twee intensievere intervals in een week wellicht ook teveel van het goede. Daarom mijn keus om de race uit te lopen op het snijvlak van intensief/extensief.

           Ruim 600 meter voor de finish, Joop Vriend is me kort genaderd en gaat vlak hierna me voorbij (foto Harry Kemna)

Dat ik daarmee uitkwam op 39’18” viel me in eerste instantie dus tegen. Maar relativerend na de voorgaande weken en de eerste echte trainingsweek, geen eens een verkeerde tijd. Wel jammer dat ik op 500 meter voor de streep nog werd ingehaald door trainingsgenoot Joop Vriend. Hij had zijn race wat beter opgebouwd. Dat 200 meter voor de streep nog iemand voorbij kwam pikte ik echter niet. Bleek ik toch nog een flink eindschot in huis te hebben. Nu maar weer verder opbouwen en dan komen de betere tijden hopelijk vanzelf terug.

Uitslagen Huttenkloasloop 10 kilometer:

1    00:33:45   00:33:44   Thijs Theunissen             Hengelo         1e M
2    00:34:59   00:34:59   Rick Spijkerman               Ambt Delden 2e M
3    00:35:06   00:35:05   Jan-Roelf Heerssema    Enschede      3e M
4    00:35:46   00:35:44   Marco Vernooij                  Enschede      4e M
5    00:35:51   00:35:50   Roland de Haan               Eindhoven      5e M
6    00:35:56   00:35:55   Rudi Jansen                      Markelo          6e M
7    00:36:21   00:36:19   Edward Hertsenberg       LAAC Twente 7e M
8    00:37:09   00:37:09   Michel van der Heide       Goor                8e M
9    00:37:52   00:37:51   Ronny Leeftink                  Goor                9e M
10  00:37:52   00:37:51   Henrieke Krommendijk   Atletics           1e V
11  00:38:17   00:38:16   Rob Lanting                       Hengelo        10e M
12  00:39:19   00:39:17   Joop Vriend                       LAAC Twente 11e M
13  00:39:22   00:39:18   Erik Lentfert                     LAAC Twente  12e M
14  00:39:24   00:39:21   Johann Aden                     Aurich (GER)  13e M
15  00:39:30   00:39:27   Marc Raanhuis                 LAAC Twente  14e M

Volledige uitslagen op de site van de Huttenkloasloop

Ik had hoge verwachtingen van mijn eerste hele triathlon van Almere. Ik verwachtte veel heroïek, ontberingen, maar ook een prachtige bekroning op maandenlange trainingsarbeid. Mijn coach Frank Heldoorn hanteerde hierbij het motto “understand the process, enjoy the outcome.” Nou, er viel voor mij verdomd weinig te genieten. Op de dag van de wedstrijd lag ik met een bacteriële infectie aan de luchtwegen en koorts in bed.

Ik had het wedstrijdverloop al helemaal in gedachten. Diverse scenario’s speelden zich af in mijn hoofd. De maandenlange trainingen moesten omgezet gaan worden in een mooie prestatie. Ik had wel last gekregen van mijn achillespezen, maar deze werden zeer vakkundig behandeld door mijn fysiotherapeut Erik Langeveld en met het wisselen van schoeisel leken de klachten precies op tijd te verdwijnen. Wel verbaasde ik me over het extensieve programma een week voor de race: op zaterdag vier uur (voornamelijk lopen) en op zondag zeven uur (zes uur fietsen en 1 uur open water zwemmen). Maar het zou allemaal wel goed zijn, hield ik mezelf voor. Het scenario dat ik niet zelf had kunnen bedenken: mijn Almere 2012.

Achteraf vermoed ik dat ik dat laatste weekend net over de weerstandsgrens ben gegaan. De maandag erna pakte ik een rustige zwemtraining. Nog niets aan de hand, wel veel hoesten. Geen pretje als je met je hoofd in het water ligt kan ik je verzekeren.

Op dinsdag een rustige koppeltraining. Met het gevoel alsof er cement in plaats van bloed door mijn aderen liep. Ik kreeg de pedalen nauwelijks rond en alles deed zeer. Na afloop onder de douche koud en rillerig. Hè verdorie, het zal toch niet, vlak voor de race… Met verhoging naar bed. Paracetamol en vroeg onder de wol.

Woensdag. De koorts lijkt verdwenen. Ik voel me ook weer wat beter. Dus gewoon aan het werk. Dit is waar ik op hoopte, gewoon iets geks en niets aan de hand. Hoopte ik. Wel de ochtendduurloop geskipt voor alle zekerheid. Met acupunctuur de luchtwegen proberen open te krijgen. Het grieperige gevoel bleef echter wel, overal spierpijn. Stug door aan de paracetamol, weer vroeg het mandje in.

Waar een verbetering was verwacht en gehoopt volgt de terugval. Donderdag. Ik voel me niks beter, slechter zelfs. Ik wil er nog niet aan, maar moet toch stilletjes met een rampscenario rekening gaan houden. Het Apollo hotel gebeld wanneer de kamer (geboekt voor twee nachten) uiterlijk geannuleerd kan worden. Dit kan gelukkig nog kostenloos tot vrijdagochtend. Nog één kans dus, wederom goed rusten en hopen op een wonderbaarlijk herstel…

Vrijdag. Heerlijk geslapen, maar voel me doodweg ellendig. Wel doen, niet doen, wel doen, niet doen… Ik begon me af te vragen: als ik me zo voel, zou ik dan een tien kilometer wedstrijd gaan lopen. Nee. Daarmee werd het antwoord voor de Holland Triathlon ook meteen gegeven. Met pijn in het hart het Apollo hotel gebeld. Want stel dat ik me in de loop van de dag toch ineens beter ga voelen… als ik gebeld heb is er geen weg meer terug. De telefoon gaat over. Er wordt opgenomen. En een minuut later is de annulering gemaakt. Geen hele voor mij. Maanden van training en geen wedstrijd. Een DNS. Daarna ook maar eindelijk ziek gemeld voor het werk, nu proberen echt te herstellen.

Zaterdag. De triathlon. Op de weg naar de Ironman Lanzarote had dit de grote test moeten zijn. En dan zijn de omstandigheden ook nog eens perfect… Ik had niet zoveel met Almere, vanwege het onaantrekkelijke parcours in de polder. Ik dacht nog, had nou beter naar mezelf geluisterd en gewoon Kopenhagen gedaan. Blijkbaar dacht mijn lichaam daar hetzelfde over. De uitslagen ook niet echt meer gevolgd, de knop maar omgezet. Dit was een iets andere triathlon Almere dan ik me ervan had voorgesteld. Het voelt als een diskwalificatie, maar niet wetende waarom. En niet achteraf, maar vooraf.

Drie dagen later toch maar de huisarts bezocht. Bacteriële infectie aan de luchtwegen, CRP-waarde was 108 voor de mensen die dat wat zegt (een week na de eerste klachten). Deze behoort onder de 10 te zitten. Antibiotica, herstellen, herpakken en de weg vervolgen. Nog negen maanden tot aan de Ironman Lanzarote. Dan maar als onbeschreven blad daar aan de start staan. Ook een uitdaging. De vraag is of een mooie finish in Almere representatief zou zijn geweest. Want voor Lanzarote geldt: “normal limits do not apply”.  En in het traject voor KiKa ga ik de strijd met die grenzen in mei volgend jaar graag aan. Zonder coach, want ik heb besloten het begeleidingstraject voortijdig te beëindigen.

Er speelden van mijn kant al wat meer irritaties. Laat het duidelijk zijn: aan Frank zijn kennis en kunde twijfel ik niet, zijn staat van dienst als atleet en trainer bewijzen dit. Maar zijn coaching capaciteiten vind ik onder de maat. Wellicht komt dat omdat ik uit een teamsport (volleybal) kom en daar meer contactmomenten zijn. Maar de manier waarop de communicatie doorgaans verliep kwam op mij erg ongeïnteresseerd over. De trainingsschema’s kwamen steevast een of twee dagen te laat (in een exceptioneel geval zelfs een week). Er werd gewerkt met een planning, die ik telkens enkele maanden vooruit maakte. Als je je als trainer/coach afficheert met een persoonlijke aanpak, vind ik het ondenkbaar dat als ik een half jaar van tevoren aangeef dat op een bepaalde datum Fynn 1 jaar wordt, je als trainer op die dag toch twee trainingen inplant. Ja, daar kun je als atleet op een flexibele manier invulling aan geven en mee schuiven. Maar als ik dat zelf moet gaan doen hoef ik daar ook niet iemand voor in te huren. Ander voorbeeld is dat ik in voorbereiding naar Almere met Frank heb overlegd over welke wedstrijden wel en niet te doen in augustus. Op basis van zijn adviezen daarop de planning aangepast. Als het dan augustus is en het nieuwe trainingsschema binnenkomt, staan daar gewoon wedstrijden op die hij in een eerder stadium zelf heeft afgeraden en ik dus van de planning had gehaald. Dat schema kwam zoals gewoonlijk te laat, binnen no-time was het schema daarna aangepast met daarop o.a. het fatale weekend een week voor Almere. Het kwam op mij over alsof het even snel afgeraffeld werd. Kijk, als het goed was gegaan en ik had Almere wel kunnen doen en had goed gepresteerd… dan had ik waarschijnlijk deze move niet gemaakt. Maar bovenop alle irritaties daarvoor (begon al in januari, toen ik de Wooldereslopen en Slangenbeekloop had verzocht op de schema’s te zetten, die stonden er niet op inderdaad… deze heb ik overigens wel gewoon gelopen) was het moeten missen van Almere de druppel.

Het missen van Almere zelf werd ook totaal niet door hem opgemerkt. Toen ik na twee dagen niets hoorde heb ik zelf maar een mail gestuurd. Als reactie kreeg ik te horen dat ik hem “net voor was” en dat hij wel persoonlijk bijna veertig jubelverhalen had gehoord en persoonlijke felicitatiemails de deur uit had gedaan. Met de startlijst ernaast wilde hij die ochtend "net kijken of er misschien ook atleten uit zijn stal niet gestart waren". Ongeacht of dit nu waar is of niet: in mijn optiek zal een goede coach eerst de teleurgestelde deelnemers op moeten pakken om deze betrokken te houden bij het proces. De succesvolle atleten (of dat nu in een teamsport is of individueel) zitten toch wel op die roze wolk. De behoefte aan de coach is groter bij die atleten die teleurgesteld zijn, ook om met de verwerking te kunnen beginnen. Daar schiet hij mijns inziens vreselijk tekort. Als dit soort zaken je niet storen heb je er een prima trainer aan. Misschien was mijn verwachtingspatroon wel niet in lijn met wat ik van een individuele triathloncoach mag verwachten. Maar omdat het mijn eerste hele triathlon is en ik daardoor met onzekerheden kamp verwachtte ik juist meer, juist op het persoonlijke vlak. En dat heeft hij niet kunnen waarmaken.

Ik heb dan ook absoluut geen spijt van mijn beslissing. Ik ken mijn eigen situatie het beste en de huidige trainingsaanpak geeft nu al veel meer rust en balans met thuis. De goede elementen uit de trainingen van het afgelopen jaar neem ik mee, alles wat me tegenstond (waaronder de lange, solitaire trainingen) gaat eraf. Ik train vanaf nu ook weer gewoon mee met mijn club LAAC Twente voor wat betreft het loopgedeelte. Het voelt nu al lekker om ook weer wat intensievere tempo’s te lopen. Ik zie wel waar het toe leidt. Belangrijkste is dat het plezier in het bedrijven van de sport terug is, want die was aan het eind van het trainingsregime van Frank Heldoorn ver te zoeken.