RIJSSEN – Een week na mijn avontuur in Herning stond de kwart triathlon van Rijssen op de rol. Toen ik me inschreef leek dat nog een goed plan, maar de week na Herning had ik totaal geen zin om te trainen. En dus deed ik een hele week niks. Dat er toch nog een 1u58’47” uitrolde viel me dan ook 100% mee.
 
Ik besloot op het laatste moment te beslissen of ik naar de wedstrijd zou gaan. Zelfs op de wedstrijddag twijfelde ik nog. Totaal geen zin. Uiteindelijk besloot ik er maar een leuke training van te maken: na een week niks doen was dit misschien wel het moment om in ieder geval weer uit die impasse te komen. Het doel was daarbij lekker hard zwemmen, goed fietsen en dan op het lopen maar een beetje uithobbelen, want dat onderdeel loopt dit jaar voor geen meter.

De laatste keer dat ik hier mee deed was al weer in 2014. Dit was altijd een vaste wedstrijd op mijn agenda: laagdrempelig, gemoedelijk en super georganiseerd. Met snelle tijden. In 2009 deed ik voor het eerst de achtste, daarna enkele jaren de kwart (2010, 2012,2013) en in 2014 weer de achtste. Toen was ik al ernstig ziek. Vervolgens stopte ik (wat achteraf tijdelijk bleek) met triathlon, maar ik Rijssen kwam ik nog niet terug: de voorgaande twee jaren startte ik in hetzelfde weekend op de halve Ironman van Luxemburg. Maar dit jaar weer op de agenda dus!

Als ik in Rijssen de startspullen heb opgehaald en de zaken heb geïnstalleerd in het parc fermé trek ik snel mijn wetsuit aan. De watertemperatuur van zwembad De Koerbelt is 21.6ºC, dus er mag met wetsuit gezwommen worden. Voor mij een mooie test om te kijken hoe hard het kan. Op de training bij WS Twente heb ik als snelste tijd 15’02” staan, vorig jaar zomer gezwommen. Dus een tijd ergens tussen de 15-16 minuten moest er zeker inzitten.
 
Na tweehonderd meter lekker rustig inzwemmen gaan we aan de kant hangen voor de start. Ik zit wel bij allemaal snelle zwemmers in de baan, dus ik wil alleen maar volgen. Met acht man is het vooral heel erg druk in de baan. Als het startschot valt is het dan ook een partijtje vrij worstelen en voor ik het weet ben ik al aan de overkant. Ik lig in voorlaatste positie en volg goed, maar degene achter mij slaat me telkens erg irritant op de voeten. Als we weer terug zijn na 100 meter ga ik daarom maar even aan de kant hangen. Ik zit er toch niet lekker in, met acht man levert het me erg claustrofobische ervaringen op. Ik moet ruimte hebben. Dus ik laat die ander voor, maar die sluit totaal niet aan bij de rest van de groep. Na 100 meter in zijn benen te hebben gehangen gaat het me te langzaam en zwem ik er weer voorbij.

Maar vanaf dat moment zwem ik wel alleen. De andere zwemmer volgt nog even, maar heb ik na 400 meter gelost. Ondertussen komt de snelste zwemmer, Klaus Schlüter, voor de eerste keer voorbij. Na 600 meter volgt dan de groep die ik had willen volgen. Als de laatste van de groep van vijf voorbij is versnel ik en wat ik al dacht: ik kan makkelijk volgen. Zo zwem ik 50 meter mee aan de staart van de groep, maar omdat ik al de hele tijd naar adem aan het snakken was kan ik geen fatsoenlijk keerpunt maken. Daar raak ik de groep weer kwijt. Klaus Schlüter komt nog eens voorbij en dubbelt ook de groep. Als ik dan uit het water stap in mijn mooie nieuwe Vanquish wetsuit zie ik 17’18” op mijn horloge staan. 17’18”. Ik zwem zonder wetsuit nog sneller. Ik laat hier minimaal een minuut en waarschijnlijk wel twee minuten liggen. Echt heel zwak dit. Geen verklaring voor ook. Anders dan dat ik me aardig paniekerig voelde en moeite had met mijn ademhaling, vergelijkbaar met de beginjaren van mijn triathloncarriere. Een paar jaar geleden zou ik blij zijn geweest met deze zwemtijd, maar dit is echt niet goed.
 
Ook de eerste wissel gaat niet echt lekker. Ik neem de tijd, ook al omdat het zwemmen niet lekker ging. Dus de wedstrijd is voor mij toch al een beetje verpest. Ik laat ongeveer 20 seconden liggen in die wissel en neem ook op het eerste stuk van het fietsen te veel tijd op de hobbelsteentjes. Op de Rijsserberg merk ik dan al dat ik totaal geen macht heb. Op souplesse pendel ik maar naar boven. Op de vlakke stukken kan ik wel aardig tempo rijden, maar het is bij lange na niet wat ik gewend ben.
 
Na twee rondes staat er iets meer dan 27 minuten fietstijd op mijn horloge, dus ik verkeer in de veronderstelling dat het toch wel aardig hard gaat. In 2010 en 2012 zette ik de beste fietstijd neer in ongeveer 55’30”, in 2013 had ik de tweede fietstijd van het veld in 55’50”. Ongeveer 27’45” halverwege zou duiden op een vergelijkbare tijd, maar achteraf zie ik op de Polar dat die doorkomst 28’45” was. Eigenlijk rijd ik verder erg constant, geen gekke dingen. De meeste tijd verlies ik op dat aanloopstuk, waar ik bijna een minuut over doe en hetzelfde op de terugweg: 55 seconden over dat kleine rotstukje, waar ik niet harder rijd dan 15 km/h. Met 57’50” als geregistreerde fietstijd verlies ik hier dus ook twee minuten ten opzichte van wat ik normaal kan. In de wissel laat ik wederom twintig seconden liggen ten opzichte van de meeste anderen, dus ook mijn wissels zijn voor verbetering vatbaar.

Het lopen dan. Geen enkele verwachting van. Zeker niet na het zwemmen en fietsen, waar ik dus nu al vier minuten heb laten liggen. Aan de andere kant: ik zou het als een goede training benaderen. En na de inspanning van vorige week en een week niet trainen moet ik er misschien ook niet meer van verwachten. Achter mij komt een redelijk grote groep tegelijk met mij van de fiets af. Dat had al een teken aan de wand moeten zijn, dat ik bepaalde fietsers niet op afstand kon zetten.
 
Maar op het lopen vind ik gek genoeg vrij snel een goed ritme. Waar ik er geen enkele verwachting van heb loop ik eindelijk weer eens lekker. Niet supergoed of zo, maar gezien de problemen in Hengelo en in Herning: een wereld van verschil. Probleemloos. En met vier keer die Rijsserberg erin weet ik toch een prima tempo te handhaven. In de laatste ronde krijg ik zelfs Arnoud van Garderen nog in het vizier, dus ik probeer die laatste ronde nog te versnellen. De achterstand van 300-400 meter bij het ingaan van de laatste ronde heb ik op de parkeerplaats, ongeveer 200 meter voor de finish, gedicht. Nog even door op tempo en dat snellere laatste rondje zorgt ervoor dat ik nog onder de 1u59 finish: 1u58’47”. Daarmee 3e M40 in mijn serie, helaas is er in de tweede serie net eentje sneller. Beter wisselen had me al de derde plek kunnen opleveren, maar goed. Een week na Herning onder de twee uur op de kwart met een looptijd van 41’17”: daar ben ik eigenlijk toch best heel erg tevreden mee. Vooral over dat lopen. Zeker gezien het aantal trainingsuren wat ik tegenwoordig maak. Prima wedstrijd gedraaid en op naar de volgende wedstrijden.

Volledige uitslagen op de site van Triathlon Rijssen

De prijsvraag
 
Eind vorig jaar was er een facebook actie, waarbij je een gratis startbewijs voor Challenge Herning kon winnen door pro-atlete Camilla Pedersen succes te wensen op Hawaii. Ik doe wel eens vaker van die acties mee, maar win nooit wat. Dus hier ook verder niet bij stilgestaan, tot er na het weekend van Hawaii ineens een persoonlijk bericht in mijn meldingen zit: Congratulations Erik Lentfert, you have won a free entry to Challenge Herning 2018! Wat gaaf! Ik hoefde me niet echt te bedenken, natuurlijk ging ik die doen. Vier weken na Mallorca moest dat ook geen enkel probleem zijn. Alleen wel jammer dat het geen vakantie is voor de kinderen, die moesten gewoon naar school. Janneke wilde de kinderen ook niet vier dagen alleen laten, dus boekte ik in mijn eentje een accommodatie, op ongeveer 50 kilometer van Herning.
 
Woensdag 06 juni, heenreis

De kinderen vonden het in ieder geval niet leuk dat ik een paar dagen alleen weg zou zijn. Met name Fynn had het er moeilijk mee. Nadat ik dinsdagavond alles had ingepakt besloot ik om de volgende dag dan maar wat later te vertrekken: dan kon ik nog eerst de kinderen naar school brengen.
Daarna moest ik nog even wat voor het werk doen, en zo stapte ik uiteindelijk om 10:30 in de auto, waar ik oorspronkelijk om 07:00 had willen vertrekken. De bedoeling was om rond 14:00 uur daar te zijn, zodat ik het fietsparcours kon verkennen. Maar niets zo flexibel als ik: dan gooien we de boel toch om. Dat moest ook wel, want de weg naar Denemarken was een aaneenschakeling van files op de Duitse Autobahn. Voor Bremen anderhalf uur vastgestaan en ook rondom Hamburg was het puinhoop. Uiteindelijk was ik pas om 17:30 op het sleuteladres. Boodschappen doen, spullen uitpakken en toen was het inmiddels 19:00 uur. Daarop deed ik een rustige duurloop van anderhalf uur. Daardoor kon ik om 20:30 douchen en aansluitend een uitgebreide pan pasta koken, waar ik de komende dagen op kon teren.

Donderdag 07 juni, parcoursverkenning

De parcoursverkenning had ik dus een dag opgeschoven. Eerst even lekker uitgeslapen, want de afgelopen dagen waren aardig stressvol op het werk. Dus het was ook even vakantie/uitrusten voor me. Na een goed ontbijtje de fiets in de auto gegooid en naar Herning gereden, een ritje van ongeveer 50 minuten. Daar aangekomen staat het parc fermé al opgebouwd en de eerste triatleten liggen in het water. Verder is het nog redelijk rustig.

Het is ook vooral heel erg warm. Dacht ik na Mallorca nu een wat koelere triathlon te kunnen doen, ik kwam bedrogen uit. Ook hier liep het kwik op naar 27ºC-28ºC en de voorspellingen voor zaterdag waren nog warmer. Hierdoor vreesde ik al weer voor het looponderdeel; dat overigens de avond ervoor in de warmte prima ging. Maar toen had ik er nog geen drie uur zwemmen en fietsen opzitten.

Ik begeef me op het fietsparcours en probeer uit te vinden waar ik langs moet. Een eerste poging faalt hopeloos en na twintig minuten ben ik terug. Maar dan zie ik dat er Challenge logo’s met groene pijltjes op het wegdek zijn gespoten. Niet heel erg duidelijk, maar ik onderneem een tweede poging. En verrek, na een kilometer of tien kom ik inderdaad een “10km” punt tegen, teken dat ik goed zit. Ik rijd uiteindelijk drie keer verkeerd, maar kom daar snel genoeg achter als ik geen nieuwe pijltjes op het wegdek zie. Alleen de vierde keer rijd ik door, maar dat is bewust: ik zie dat ik dan vlak bij het startpunt ben. Dat laatste stuk richting centrum van Herning geloof ik wel.

Ik heb wel moeite met het fietsen overigens: veel pijn tussen de schouderbladen en aan het zitvlak. Toch een teken dat de houding niet goed is. Ik besluit daarop dat ik, eenmaal terug, toch nog even wat aan de fiets moet gaan sleutelen. Ik rijd het rondje in iets meer dan 3 uur.

Daarna rijd ik richting centrum van Herning, om me bij hotel Scandic Regina aan te melden bij de registratie. Ik ben echt een van de allereersten, bijna alle enveloppen liggen er nog. Ik check of alles in de envelop zit, zodat ik niet nog een keer terug hoef. Vervolgens zie ik de officiële Deense trisuits. Erg mooi, maar ook erg duur: DKK 2000. Dat is ongeveer € 250.-. Beetje veel geld voor een nice-to-have pakje, dat ik toch niet veel zal kunnen dragen in verband met mijn eigen mooie sponsorkleding. Daarna weer terug naar het huisje, voor opnieuw mijn zelfgemaakte pasta en om verder te lezen in het geheime dagboek van Laura Palmer.

Vrijdag 08 juni, laatste voorbereidingen

De dag voor de wedstrijd wil ik niet zo veel meer doen. Wel besluit ik toch nog een keer naar Herning te rijden, want ik wil het zwemparcours een keer doen. Om een idee te hebben hoe hard het kan, en om mijn nieuw gesponsorde wetsuit van Zone3, de Vanquish, te testen. Dat valt vies tegen. Ik mis een boei, waardoor ik deels terug moet zwemmen, en uiteindelijk doe ik 34’30” over de zwemronde. In Mallorca zwom ik 30’48” in mijn Sailfish Attack, maar ik zie dat ik hier ook meer meters heb gemaakt. We zullen zien in de wedstrijd, maar de indruk is dat het aan de lange kant is.

Daarna doe ik nog een korte run langs het Fuglang meer, een half uurtje. Even de benen prikkelen. De briefing die om 15:00 ’s middags is sla ik over. Het is zulk mooi weer. Die briefings ken ik wel. Omdat het zo warm is, is het wel de vraag of er met wetsuit gezwommen mag worden, maar dat hoor ik morgen wel. Dus mijn plan is om lekker naar het strand te gaan, waar we vorige zomer nog met het hele gezin waren. Terug bij het huisje doe ik nog de laatste aanpassingen aan de fiets en test die nog even. Het zadel een paar mm omlaag, het stuur een ringetje omhoog. Dat blijkt precies het juiste te zijn: de problemen zijn verdwenen. Daarna rijd ik via Varde en de locatie waar we vorig jaar verbleven (gek om daar weer in mijn eentje langs te rijden) naar Henne Strand. En zo geniet ik van een lekker strandmiddagje in plaats van bij een suffe briefing te zitten.

Zaterdag 09 juni: Race Day

Ideaal aan deze wedstrijd is dat de start pas om 12:20 is. Daardoor is er gelegenheid om de zaken op de wedstrijddag in te checken. Vind ik net zo prettig. De wekker gaat desondanks vroeg, want het inchecken kan maar tot 10:30 en dan gaat het hek ook echt op slot. Dus ik heb besloten dat ik er al om 09:00 wil zijn. Dat betekent om 08:00 rijden en dus om 07:00 eruit. Omdat ik drie uur voor de wedstrijd het laatste eten wil nuttigen betekent dit wel dat ik eten mee moet nemen: om 09:20 ben ik nl. al in Herning.

Waar ik vooral tegenop zag, twee verschillende wisselzones die 5 kilometer uit elkaar liggen, en met de logistieke nachtmerrie van het WK Rotterdam in het achterhoofd, blijkt fantastisch te zijn opgelost door de organisatie: alles kan worden ingecheckt in T1. De organisatie zorgt ervoor dat de tas met loopspullen naar T2 worden vervoerd, net als de streetwear bag. Daardoor ben ik echt reuzesnel klaar met de boel klaarzetten en zit ik om 09:30 weer in de auto op de parkeerplaats tegenover het Fuglsang meer. Daar ben ik om 08:45 aangekomen en dat had niet veel later moeten zijn, de parkeerplaats is inmiddels helemaal vol. En er komen nog steeds auto’s de plek oprijden in de hoop nog een plekje dicht bij de start te kunnen krijgen.
Het wachten begint. Want ik hoef pas over drie uur te starten. Ik eet mijn boterhammetjes met jam in de auto op, drink een flesje water leeg. En baal dat ik mijn boek van Stephen King, Mr. Mercedes, niet heb meegenomen. Want het dagboek van Laura Palmer had ik de dag ervoor inmiddels uitgelezen. Dus ik zit maar wat op de passagiersstoel en rust maar wat uit, waarbij ik oppas dat ik niet in slaap val. Rond 11:00 sluit ik de boel dan af en begeef me naar het startgebied. Let’s rock!
 
12:20 Swim
Ondanks dat de dag bewolkt begon is het warm. Het verdict van de jury was gunstig: ik mag mijn Vanquish wetsuit voor het eerst aan in een wedstrijd. Inzwemmen laat ik voor wat het is: ik kijk nog even naar de Deense kampioenschappen sprint, de start van de Challenge 4 all (een achtste triathlon) en vervolgens probeer ik zo ver mogelijk naar voren te komen voor het zwemmen. Ik heb snode plannen in mijn Vanquish van Zone3. Ik sta in het vak 25-30 minuten, maar uiteindelijk sta ik bij de rolling start bijna vooraan. Als de eerste wave van 25 atleten in het water ligt mag ik een halve minuut later in de tweede wave al weg.

Ik lig zoveel mogelijk rechts, waar links van me flink wordt gevochten in het water. Ik zie wel dat ik bij snellere zwemmers in het water lig, want daar aan de linkerkant lopen ze langzaam van mij weg. Ik probeer de laatste voeten te pakken en ga daar in liggen en haak zo aan.
 
Al snel komen de snelste zwemmers van de volgende wave aanhaken en er overheen. Maar ik lig nog steeds goed. Echt veel ingehaald word ik niet. Op het midden van het meer is het even goed oriënteren, want daar zwom ik een dag eerder dus verkeerd. Terwijl ik in een paar goede voeten lig voel ik ineens dat mijn badmuts langzaam afglijdt. Er zit niks anders op dan even stilliggen en dit probleem verhelpen. Ik trek hem weer goed en probeer weer naar mijn groepje toe te zwemmen, maar daar kom ik helaas niet meer bij. Hetzelfde probleem heb ik daarna nog twee keer, waarmee ik denk ik zo’n tien seconden per keer verspeel. Plus de tijd die ik verlies omdat ik niet meer achter mijn groepje aan kan zwemmen.

Het laatste rechte stuk is dan nog vrij lang, maar gevoelsmatig zwem ik goed door. Dat zie ik later ook op mijn Polar: eigenlijk heb ik continu 4.0/4.1 km/h gezwommen. Dat zou betekenen dat ik op een hele onder het uur moet kunnen. En op de halve onder het half uur…. Maar als ik uit het water kom staat mijn horloge op 32’13”. En als ik over de tijdwaarneming ren heb ik er inmiddels al 32’26” opzitten. Op Mallorca zwom ik 30’48”. Hoezo bijna anderhalve minuut langzamer, terwijl ik nu over een beter wetsuit beschik? Het zwemparcours blijkt dus inderdaad te lang. 2.12 meet ik. En dan heb ik ineens helemaal niet zo slecht gezwommen. Dat is 1:31 per 100 meter, dat is me nog niet eerder gelukt. Ik ben als 92e uit het water gekomen, dus ik zit al in de top 100. Ook een noviteit.

12:52 T1

Als ik de wissel in ren heb ik snel mijn tasje. De wetsuit heb ik ook erg snel uit, sneller dan me bij de Attack van Sailfish lukte. Met name bij de benen kan ik hem erg snel uittrappen. Wetsuit, zwembril en badmuts in de tas, tasje om de hoek op de andere tasjes flikkeren en de wisselzone doorrennen naar mijn fiets. Die stond in het vierde pad, dus even tellen, 1, 2, 3, 4…. Helm op, fiets pakken en weg. Met 2’45” maak ik een aardig snelle wissel en pak in de wissel twaalf plekken. Als 80e stap ik de fiets op/
 
12:55 Bike

Van de parcoursverkenning op donderdag weet ik dat het venijn in de staart zit: in de eerste 30 kilometer zitten wel wat klimmetjes, maar daar ga je ook weer vanaf. Maar vanaf kilometer 60 loopt het langzaam op en krijg je de wind vol tegen. Dus het is zaak om mezelf te sparen.
Maar wat krijg je dan: fietsers om je heen die aardig kunnen doortrappen en dus van een gelijk kaliber zijn. Moet je die dan laten wegfietsen, of, binnen de reglementen, volgen? Ik koos voor dat laatste. Overigens was er deze wedstrijd een absolute non-draft policy afgekondigd: de afstand tussen de fietsers moest minimaal 20 meter zijn. Ik zag al dat sommigen er zeer korte 20 meters op nahielden. Een fietser voor mij hield wel keurig 20 meter aan (nummer 254), ik probeerde op dezelfde afstand daarachter te volgen. Maar toen hij eenmaal het groepje (vijf man, twee vrouw) passeerde kreeg hij dat lint achter zich aan. Dus proberen weg te rijden had weinig zin zag ik al, tenzij je echt 2-3 kilometer per uur harder kon trappen dan de rest. En we reden al boven de 40 km/h gemiddeld, dus ik heb me maar gedeisd gehouden in laatste positie.

Na 20 kilometer hadden we 29’43” fietstijd erop zitten. Daarna kwam een fikse klim, maar die moesten we dus ook weer af. Voordeel was wel dat dit de groep uit elkaar blies: na de klim rijd ik alleen. Op mijn gemiddelde had dat overigens weinig effect: na 59’52” passeerde ik het 40 kilometerpunt. Lekker, dan ben je al bijna op de helft. Zo speelde door mijn hoofd dat een eindtijd van 4u30 misschien mogelijk zou moeten zijn: als ik rond de 2u25 kon fietsen en na 3 uur op het loopparcours zou zijn, zou ik gaan voor een halve marathon van 1u30.
 
Na 50 kilometer zat de vaart er nog steeds goed in. Ik passeer het dorpje Aulum na 1u17, door de aantrekkende wind zakt het tempo dan al wel iets. Na 60 km heb ik 1u33 gehad. Dus het gaat nog steeds loeihard, maar ik heb niet het gevoel dat ik overbodige energie aan het verspillen ben. Dat groepje was ik dus al lang kwijt (op die klim na 28 kilometer ben ik er bij weg gereden), maar alleen tegen de wind in duurt het niet lang of er kom weer vier man voorbij. Inderdaad, het restant van diezelfde groep. Ik sluit me er maar weer bij aan, probeer de 20-meter regel te respecteren en spaar daarmee toch nog de nodige energie.

Verbaasd constateer ik wel dat de enige overgebleven dame in deze groep continu op kop fietst, de atleet erachter rijdt op ongeveer 5-6 meter en volgt alleen maar. Ga je schamen. Ik rijd er weer voorbij en ga zelf maar weer in mijn eentje tempo rijden. In de wetenschap dat ik die drie niet ga lossen, maar het tempo zakt weg, ik heb het gevoel dat ik 2 kilometer per uur harder fiets als ik zelf op kop rijd. En ik ga ook een vrouw niet al het werk op laten knappen. Doorkomst na 80 kilometer is dan 2u07’27”. Nog steeds een prima gemiddelde van ruim 37 per uur.
 
De laatste tien kilometer richting Herning rijd ik eigenlijk continu voorop, maar doe geen trap te veel. Eenmaal in Herning komt zowaar de plakker met nummer 201 voorbij. Als hij straks harder loopt word ik pissig. Maar goed, niet te veel op letten, focus op de wissel en het lopen. Na wat draaien en keren komen we dan bij de wisselzone, die ik als 66e overall inga.

15:21 T2

Daar was ik nog niet eerder geweest, dus nieuw terrein. Fiets afgeven aan een vrijwilliger (ideaal!), tasje zoeken en dan de tent in. Snel alles uit het tasje op de grond gooien, helm in de tas. Heel even rust pakken en de hartslag laten zakken. Zie ik ook nummer 254 binnenkomen, die in het begin zo hard fietste. Die trekt snel zijn schoenen aan en weg. Dat was snel. Ik knijp nog snel even een gel leeg en in de tussentijd komt er nog een Nederlander de tent binnen die mijn Nederlandse trisuit herkent. We wensen elkaar snel succes, ik ren de tent uit, pak twee bekertjes water en begin dan aan het lopen. De benen voelen goed, we gaan voor 4u30!
 
15:24 Run

Het is een kort stukje over de weg voordat ik het eigenlijke loopparcours op kom. En daar zie ik al vrij vlot twee man mij tegemoetkomen. Een pro (die twintig minuten eerder is gestart en aan zijn derde ronde is begonnen) en een snelle age grouper, die aan zijn tweede ronde begint. Ik zet er een flink tempo in. Ik verwacht dat die twee me wel snel in zullen halen, maar als ik op mijn Polar kijk zie ik tempo 3’52” staan. Uiteindelijk duurt het bijna twee kilometer voordat de twee me passeren.

Vlak daarna is een waterpost met dixies, waar ik snel even induik. Op openbaar urineren staan fikse boetes in Denemarken, plus ik vind het ook niet echt in de sfeer van de wedstrijd om dit mooie land te bezoedelen. Daarna snel weer verder en dan doe ik het toch iets rustiger aan: ik pak een tempo wat rond 4’10”-4’12” ligt. Daarmee rond ik het eerste rondje af, maar ik krijg het wel ongelooflijk warm. Als ik na de eerste ronde stop bij de waterpost zie ik wel dat ik de eerste ronde heb afgelegd in 22’22”. Dat is rap. Dat maal vier is 1u28 op de halve marathon. Maar het mag dus wel iets rustiger.
Ik sta dan even uit te puffen bij die waterpost, drink even water en word in de tussentijd geïnterviewd door de Deense televisie. Of ik het zwaar heb. Ik geef aan dat de wedstrijd zwaarder is dan ik van tevoren had verwacht. Daarna zet ik me weer in beweging. Ik probeer de 4’15” weer op de klok te krijgen, maar de schwung is er uit. Alle energie lijkt bij die waterpost te zijn achtergebleven. We moeten iedere ronde ook een loopbrug over het spoor over. In de eerste ronde ging ik daar nog soepeltjes tegenop, maar vanaf ronde twee vervloek ik dat ding. Drie rondes lang roep ik bovenop die brug “wat een kutparcours”.
 
Het is daarna niet heel ver naar de volgende waterpost. Dan heb ik er ongeveer zeven kilometer opzitten, tijd voor de volgende gel. Hopelijk geeft die me nieuwe energie. Ik blijf daar veel te lang staan, krijg mezelf niet meer in beweging. Maar uiteindelijk zal ik toch moeten, wil ik naar de finish. Nog nooit heeft uitstappen zo vaak mijn hoofd gekruist als in deze wedstrijd. Maar ik ben niet helemaal naar Denemarken gereden om een DNF achter mijn naam te krijgen.

Het wordt een lijdensweg van 15 kilometer naar de finish. Waarbij ik dan al heel snel die 4u30 loslaat. En ook iedere andere tijd. Zeker als ik zie dat ik die tweede ronde in 30 minuten afleg. Ik had gehoopt op 25 minuten, dat zou al flink verval zijn. Maar acht minuten per ronde… en ik moet er nog twee. Gelukkig staan daar weer de meisjes in het roze, de cheerleaders, die iedere ronde een glimlach op mijn gezicht toveren.
 
Achteraf was het blijkbaar niet zo slim om met deze warmte op dat tempo te starten. Maar in Mallorca lukte het heel makkelijk om 4’45” te handhaven. Dus ik wilde gewoon proberen hoe hard het nu echt zou kunnen. Met het Mallorca-tempo zou ik rond de 4u40 zijn uitgekomen. Die tijd heb ik al staan. Dus ik ging gewoon voor een dikke verbetering van die tijd. Alles of niets. De waarheid zal op deze afstand voor mij waarschijnlijk in het midden liggen: en zal ik richting 4’20”-4’25” moeten proberen te starten. Maar terug kan inmiddels niet meer. Ik moet naar de finish. Op bepaalde stukken lukt het dan nog wel om 4’45” te lopen, maar ik ben bang om van mijn stokje te gaan als ik harder loop. Een sympathieke Deen pikt me op de loopbrug op en daar loop ik de derde ronde mee samen in een tempo van 5’00” per kilometer. Dat voelt enigszins comfortabel aan, maar bij de waterpost kies ik toch weer voor wandelen en koelen. Zo sleep ik me langzaam maar zeker richting finish. Als ik dan in die derde ronde weer door de bibliotheek loop (je gaat echt dwars door de bibliotheek van Herning) denk ik nog een rondje. Kijken of die nog sneller kan. Ook de derde ronde gaat in 30 minuten. Veel langzamer kan ik niet volgens mij, dus ik schat in dat mijn eindtijd rond de 4u54-4u55 zal liggen. Nog steeds goed, gezien de problemen die ik ken.

17:15 Finish

In die laatste ronde denk ik regelmatig aan versnellen, maar de daad voeg ik niet bij het woord. Pas op de laatste kilometer lukt het me om de aandrang tot wandelen te negeren, na een aanmoediging van een fraaie Deense vrijwilligster die me aanspoort met een harde klap op de schouders. Eindelijk is de finish daar. Ik ben nog nooit zo blij geweest om de finishlijn te zien.

Na 4h55’08” passeer ik dan de finish. Nog steeds een prima tijd, maar als ik op z’n Mallorca’s had gelopen was dat zeker tien minuten sneller geweest. Nu: een halve marathon in 1u51’23”, waarvan ik 14 minuten heb gewandeld of stilgestaan. Wat een lijdensweg. Maar harder had echt niet gekund, ik ben tot het gaatje gegaan. Dat merk ik aan de tijd die ik nodig heb om te herstellen: het kost me meer dan een half uur om weer een beetje mezelf te worden. Als een halve zombie strompel ik een beetje rond in dat finishgebied. En bij het pastabuffet aan de finish krijg ik geen hap door mijn keel.

Omdat ik dat gratis startbewijs had gewonnen stond ik blijkbaar op de startlijst als Deen, met een Deense licentie. Omdat de Challenge Herning het officiële Deense Kampioenschap is over de halve afstand ben ik dit jaar dus officieel ook de nummer 10 van Denemarken op de halve afstand in mijn Age Group: 10e. Overall wordt ik 107e, dus ik verlies op het lopen ruim 40 plaatsen. Zonde, want dit was toch ooit echt mijn beste onderdeel. Maar doordat het steeds minder goed gaat en de terugkerende problemen krijg ik er wel steeds minder lol in. Met als gevolg minder trainingskilometers: waar ik in het verleden 60-70 kilometer per week maakte blijft dat nu echt hangen op maximaal 30. Dus wellicht moet ik toch weer meer investeren in het lopen.
 
En aan die hele later dit jaar moest ik direct na afloop al helemaal niet denken. Maar dat zal over een paar daagjes vast weer anders zijn ;-) De wedstrijd zelf was in ieder geval super leuk, goed georganiseerd en ben dankbaar dat ik deze kans heb gekregen. Hopelijk keer ik er nog eens terug.