After Almere

De doelstelling van Almere was duidelijk. Ik wilde er graag onder de 10 uur. En dat leek heel dik te gaan lukken, tot ik de extreme maagklachten kreeg. Omdat ik niet met mijn gezondheid wenste te spelen en ik daar alleen voor een goede tijd naar toe was gekomen heb ik die wedstrijd voortijdig beëindigd. Om vervolgens nog 5 uur doodziek op bed te liggen in de hotelkamer. In de dagen voor Almere was ik grieperig, ik had tot donderdag aan de paracetamol gezeten. Wellicht was dat de oorzaak. Ik had Chris nog gemaild om eventueel Almere te annuleren en me in te schrijven voor de Ironman Mallorca, als alternatief. Maar goed, de keuze voor Almere was gemaakt. Helaas, mission failed.

In de dagen daarna heb ik de ervaringen van die wedstrijd in een verslag van me afgeschreven. Dat was het dan, klaar. Totdat Janneke het las. Ik zat op mijn werk en ze belde me. “Ik wil dat je naar Mallorca gaat” zei ze. Met het schrijven van het Almere verslag was ik er al wel klaar mee en had het laten landen dat mijn laatste hele helaas door ziekte niet was geworden waarop ik had gehoopt. Maar nu... ik hikte wel tegen de hoge kosten aan. € 550.- inschrijfgeld, nog 6% fee erover heen en dan nog een last minute vlucht en hotel zien te boeken... dat geintje zou me zo weer € 1,000.- kosten. Maar als het een geweldige ervaring zou worden: dan zou ik die kosten over een tijdje wel weer vergeten zijn. De herinnering zou voor altijd blijven. Ik was om. En schreef me in.

Dat betekende dat de knop ook weer om moest. Want ik had na Almere nog niet weer getraind. Dus nog maar weer een keertje de fiets op. Een keertje lopen. Een keertje zwemmen. En dan alweer taperen. In die zin is Almere dus een heel duur trainingsweekend geweest. Maar voor een mooie Ironman Mallorca: who gives a damn. The best is yet to come!

                        Bizarre ervaring. In mijn eentje op en neer reizen naar Mallorca om snel even een Ironman te doen

De reis: Donderdag 24 september

Op woensdag 23 september heb ik de tickets opgehaald. Daarna de koffer en fietskoffer inpakken en vervolgens om 19 uur naar bed. Want ik vloog op donderdagochtend 06:15 vanaf Düsseldorf. Dat betekende 04:15 daar aanwezig en om 02:15 vertrekken, dus om 01:15 opstaan.

Dan zou ik donderdagochtend om ongeveer 08:30 op Palma de Mallorca landen. Spullen oppikken, dan met de bus naar Alcudia, vervolgens verwachtte ik rond 11 uur bij het hotel te zijn. Inchecken, spullen naar de kamer, daarna naar de registratie om mijn startspullen op te halen. En dan ’s middags nog lekker even trainen onder de Spaanse zon. Een koppeltraininkje van anderhalf uur fietsen met drie kwartier lopen. Met de beruchte gel, puur om nog eens te testen of het daar aan kon liggen. Zou ik problemen krijgen, dan zou ik op zaterdag de Powerbar gels van de organisatie nog kunnen gaan gebruiken.

                                 Mijn verblijf voor de komende drie nachten. Met vier bedden had ik genoeg keus

Het was dus echt allemaal erg last minute. Vliegen, kort trainingsritje, fiets inchecken, zaterdag wedstrijd en dan zondagochtend om 08:25 terugvliegen. Met Hawaii slots ben ik dus ook totaal niet bezig: die uitreiking stond gepland voor 12 uur op zondagmiddag. Dan hoopte ik al weer lekker thuis te zijn. Gevolg van 08:25 terugvliegen is dat ik zondagochtend om 05:10 bij het hotel zou worden opgehaald. Maar bij een beetje normaal raceverloop hoopte ik rond 18:00 te finishen, waardoor ik tijd genoeg zou hebben om de fiets weer in te pakken, de koffers in te pakken, te eten en te slapen.

                                                                                                                                      Startspullen opgehaald en fiets gemonteerd

Vrijdag 25 september

Die vrijdagochtend het zwemparcours even een keer geprobeerd te zwemmen, maar na de heenweg heb ik terug ergens de verkeerde boeien gepakt. Ik kwam in ieder geval helemaal ergens anders aan wal dan wat de bedoeling was. Dus hoe het met het zwemmen stond, geen idee. Daarna nog weer even kort gefietst, gewoon even de beentjes losfietsen. En toen naar de briefing. Pasta party. Het gevoel kwam weer terug. Yes, ik ben weer hier. Op een van de grootste en mooiste hele triathlons! Op mijn favoriete eiland! De wedstrijdbuzz begon weer door mijn aderen te kruipen. Ik voelde me geweldig. En toch ook weer niet. Omdat ik helemaal alleen hier op dit eiland zat, om even heen en weer te vliegen voor een hele triathlon. Onwerkelijk. Bizar ook. Maar gezien de voorgeschiedenis van Almere was ik het aan mezelf verplicht om hier een mooie wedstrijd van te maken. En er van te genieten. Dat beloofde ik mezelf. Genieten van iedere centimeter parcours!

                                    Race briefing                                                                                                      Pasta Party

Daarna kon ik nog een keer heen en terug naar het hotel om de fiets op te halen en die met de tasjes in te checken. Dat ging probleemloos. Mijn last minute inschrijving was beloond met een zeer ongunstige positie in het parc fermée. Startnummer 2369. Na mij hadden nog vier mensen ingeschreven blijkbaar, want het laagste startnummer was 2373. Nadeel was dat je naam, nationaliteit etc. niet op het startnummer staat. Maar daar zou ik de volgende dag pas achter komen.

                                                                    Transition Zone. Weer een indrukwekkend geheel

Die avond ging ik op tijd eten in het restaurant van mijn hotel, Club Bellevue. Een aardig hotel, maar zeker niet meer dan dat. Ik zou er nooit op vakantie willen gaan. Daarnaast ontzettend luidruchtig: tot middernacht keiharde muziek van de animatie en voor het ontbijt rekening houden met de Ironman triatleten was er ook niet bij. Dus heb ik zelf maar wat wit brood en jam gehaald bij de lokale Spar. Om 21 uur had ik de oogjes dicht, ondanks de teringherrie die van buiten kwam. Op naar mijn laatste Ironman.

Zaterdag 26 september: Race Day

Om 04:30 uur ging de wekker. Heerlijk geslapen en ontzettend zin in de wedstrijd. Het geïmproviseerde ontbijt nuttigen op de hotelkamer en vervolgens om 05:30 richting de wisselzone gewandeld, een wandeling van ongeveer een half uur. Dus om 06:00 uur was ik in het parc fermée om de laatste voorbereidingen te treffen. De gelletjes in de tassen (wat ik dus beter achterwege had kunnen laten), de bidons op de fiets. Om 07:00 gaat de wisselzone dicht en moeten we richting het strand. Klaar voor de start. Mijn tweede Ironman, na Lanzarote. En de ultieme kans om mijn seizoen toch nog een mooi einde te geven. Kippenvel!

                                                                                                                                 Mijn geïmproviseerde ontbijt en de kleding. Ready.  

Voor de start kom ik nog een afvaardiging van Argo Wierden tegen. Even gekletst, succes gewenst en dan op naar de startzone. Om 07:30 starten de pro’s, wij mogen zeven minuten later. Met een rolling start, waarbij iedereen in een startvak moet staan gesorteerd op je verwachte zwemtijd. Er zijn zes startvakken, de snelste voor zwemmers onder het uur, en dan oplopend per kwartier. Ik neem plaats in het tweede vak, van 1 uur tot 1:15.

07:37 Zwemstart

Als de groep voor ons in het water ligt gaat het hek open en mogen wij ook. Wat gaaf weer! De zon is net aan het opkomen en ik ren het eerste stukje het water in. Ik heb behoorlijk wat ruimte en dan duik ik het zeewater in. Met wetsuit. Want dat was nog even de vraag. Het water was eigenlijk te warm voor een wetsuitswim, maar er is toch besloten dat wetsuits zijn toegestaan.
In de officiële documentatie stond dat de eerste zwemloop 2000 meter zou zijn en de tweede 1800 meter. Ik zwem heerlijk, kan steeds goed een paar voetjes pakken en ben uiteindelijk redelijk vlot bij het keerpunt. Maar het voelt wel verder dan 900 meter of 1000 meter. Weer op de weg terug krijg ik een flinke trap tegen mijn kaak. Even gedesoriënteerd, maar al snel zit ik weer in mijn slag. De kant komt weer dichterbij en als ik uit het water kom kan ik de tijd niet rijmen met mijn gevoel. Meer dan 40 minuten over 2000 meter gedaan? Achteraf blijkt de eerste loop 2400 meter te zijn. Dus met 1:41 per 100 meter was het zo slecht nog niet.

Terug het water in voor de tweede loop voel ik de kracht in mijn armen langzaam minder worden. Ik word ook ineens veel ingehaald, waar het aan ligt weet ik niet. Maar op de een of andere manier kom ik niet meer vooruit. Ik ben dan ook blij als ik weer bij het strand kom. Weinig verwachting van de tijd, maar hé: twee weken geleden deed ik de Challenge Almere. Dus welke gek doet normaal gesproken twee Ironmans in twee weken? Deze dus. Maar dat had te maken met het niet kunnen afmaken van het looponderdeel. Uit het water zie ik dat ik, ondanks het tijdverlies in de tweede loop, nog steeds anderhalve minuut sneller ben dan in Almere. Yeehaa! 1h06’23”. Op naar de fiets!    

                              Ondanks de vermoeidheid op het laatste stuk een PR met anderhalve minuut. Op naar de fiets

08:43 Wissel zwemmen – fietsen

Het is even een stukje lopen richting de wisselzone. Daar heb ik de wetsuit redelijk snel uit en neem even de tijd om de eerste long energy drink weg te werken (I wish I didn’t). Spullen in het tasje, op naar de fiets. Weer kippenvel op de armen, wat een voorrecht om hier mee te mogen doen. Geweldig weer, mijn trainingslocatie, ik ken alles hier op mijn duimpje. Een mooiere locatie voor mijn allerlaatste hele triathlon kan ik me niet wensen.

08:47 Fietsen

Al meteen in de straten van Alcúdia kan het grote inhalen beginnen. De een na de ander wordt weer opgepakt en ik houd het advies van coach Chris Brands in mijn achterhoofd. De eerste 40 kilometer rustig aan. En dan kijken hoe ik me voel. Dus ik peddel lekker op reserve. Geen gekkigheid. Dus in plaats van met 40 per uur richting Ca’n Picafort en Arta te razen gaat het op 37-38 gemiddeld. Doseren. Genieten. En beseffen hoe uniek het is dat ik hier rijd. Bizar natuurlijk. Twee weken geleden zat ik tegen de wind op te boksen in de Flevopolder. Nu lekker met 25ºC op Mallorca voor nog eens 180 kilometer. Voor mij. Voor Janneke. Voor de kids.

                                    De eerste fietsmeters door de straten van Alcúdia. De opdracht is doseren en genieten

Een aantal mannen heb ik heuvelop al eens ingehaald en stuift er in de afdaling weer voorbij. Waaronder een Pool en een Zwitser. Op een gegeven moment maar de krachten gebundeld en lekker op de toegestane afstand gedrieën richting Manacor. Ook al rijd je dan twee derde van de tijd op 10 meter, het scheelt toch kracht. Tot we Manacor voorbij zijn en afdraaien naar Petra. We naderen een groep van ongeveer 15-20 man. Die er ook geen enkele moeite voor doet om hun intenties te verbergen: er wordt gewoon vol in een groep gekoerst. En waar ik al bang voor was gebeurt: als we er voorbij gaan zit ineens de hele groep achter me in het wiel. Sommigen zijn blijkbaar doorgewinterde stayers die smerige trucjes kennen. Want op het moment dat er een jurymotor bij komt word ik ineens door twee man ingehaald. Doen alsof ze met een inhaalmanoeuvre bezig zijn. En proberen mij een tijdstraf aan te naaien. Ik laat me netjes uitzakken tot de toegestane afstand en duik er meteen weer overheen, want het tempo valt gewoon stil. De jurymotor heeft de blauwe kaarten in de aanslag en een groot gedeelte van de groep mag de penalty box in Alcúdia gaan opzoeken. Terecht.

                                          Vanuit Ca'n Picafort terug richting Muro. Nog nooit zo makkelijk 180 km gefietst

Via Santa Margalida gaat het terug naar Can Picafort, waar bij de rotonde weer zuidwaarts wordt gekeerd richting Muro en Sa Pobla. Van daar zit de eerste ronde van 90 kilometer er op en na 2h26 ben ik terug. Dat is dus ongeveer 37 gemiddeld. Maar het zwaarste komt dan nog: de klim naar Lluc. Ondertussen drink ik ieder uur volgens het aanbevolen schema een Long energy drink (I wish I didn’t). Ik blijf verder ook goed drinken en eenmaal in Port de Pollença gaat het richting de bergen.

                   Inmiddels over de helft. Langs de zee richting Port de Pollença. Wat een fantastisch fietsparcours

Vanuit Port de Pollença is het een kilometer of zeven richting Pollença en daarna begint de weg langzaam omhoog te lopen. Ik klok het maar eens, om het te kunnen vergelijken met de halve die ik in mei deed. Het verschil is echter dat op de halve Ironman deze klim na 20 kilometer begint, nu na 110 kilometer. Als de echte klim begint duurt het niet lang of de Pool, die richting Manacor tijdelijk mijn metgezel was, komt me weer achterop. Als hij voorbij komt sneert hij naar me “I guess this is where the race really begins”. Ik laat me niet opjutten. Lekker in een gestaag tempo naar boven, ik wil me niet opblazen op de klim. Ik wil finishen vandaag.

                Op de top van de Col de Femenia. Geen trap te veel gedaan om zo fit mogelijk aan de run te kunnen beginnen

Zo peddel ik rustig naar boven. Uiteindelijk doe ik er 10 minuten langer over dan in mei. Maar ben dan wel volledig fit boven, geen centje pijn. En in de afdaling pak ik dan de eerste renners al weer terug, terwijl ik daar in mei juist posities verloor. Beneden in Caimari kan het gas er weer op. Heerlijk om in deze prachtige setting weer hier rond te fietsen. Het slechte wegdek achter Moscari in mei is nu gemaakt en er ligt nu strak asfalt. In Campanet mag ik nog weer even in de beugels, stukje omhoog en dan weer lekker in tijdrit modus. Dat laatste stuk gaat ook echt als een dolle. Het stukje door de binnenlanden, dan de grote weg op naar het keerpunt en weer terug met tegenwind richting Muro. Maar omdat ik alles op reserve heb gefietst blijft het een vette inhaalrace. De adrenaline stijgt ten top.

Vanaf Muro gooi ik dan nog maar eens een versnellinkje er bij. Nu kan het nog. In de uiteindelijke uitslag lijkt het overigens alsof ik echt bruut hard gefietst heb, 41.3 gemiddeld over de laatste 15 kilometer. Het ging wel hard, maar niet zo hard. Want het fietsparcours komt uiteindelijk namelijk niet aan de 180 kilometer, maar blijft daar net onder. Maar toch, heerlijk gefietst, blij dat alles heel is gebleven en dat ik dus aan het lopen kan beginnen. Tijd voor de ultieme revanche op Almere.

14:01 Wissel fietsen – lopen

Ik maak een snelle wissel. Snel van de fiets, met de fiets richting mijn plekje en dan helm af. Snel richting de tasjes, loopschoenen pakken, petje op, veters strikken, een laatste long energy drink (I wish I didn’t) en we kunnen. Eerst nog even snel een sanitaire stop en dan kan het laatste onderdeel beginnen. De marathon.

14:06 Lopen

Wat ik niet had durven dromen blijkt ineens mogelijk in deze zware wedstrijd. In Almere was sub-10 het doel. Hier: gewoon een lekkere wedstrijd draaien en finishen. Maar met 1h06’23” en 5h14’17” en de wissels heb ik 6h25 minuten race tijd er op zitten. Met een marathon in 3h30, wat een beetje mijn worst case scenario is (12 km/h), is sub-10 gewoon mogelijk!

                         Met een brede lach begonnen aan het lopen. Ik geloof in een sub-10 finish en heb er nog altijd zin in

Ik begin daarom behouden. Meteen een goed tempo pakken, maar met de intentie zo vlak mogelijk te lopen. Van de bijna 2500 deelnemers ben ik als 644e uit het water gekomen en op de fiets ben ik opgeschoven naar de 261e plek. Andere triatleten beginnen onstuimig aan de marathon, ik word in het begin veel ingehaald, maar een flink aantal verwacht ik later in de wedstrijd wel weer terug te zien. Het voelt als een zegetocht. Lopend langs de plek waar Janneke, Fynn en Jinthe me in mei nog aanmoedigden op de halve. Langs ons hotel van toen. Geweldig. Het tempo ligt dan toch wel boven de 12 km/h, maar voelt erg rustig. Bij de eerste waterposten laat ik het tempo wat zakken om goed te kunnen drinken. Het tempo zakt daardoor wel wat, maar ik voorzie geen enkel probleem. Ik voel me goed. Ik voel me fris. Mijn benen hebben zin in een super goede marathon. Net als in Almere.

                                  Een ronde van 9 kilometer lang genietend van het lopen. Het lachen zal me snel vergaan

Het loopparcours is exact 9 kilometer lang. Dat vier keer, plus dan nog 6 kilometer richting de finish. Met 3u30 betekent dat 12 km/h en rondjes van 45 minuten. Die eerste ronde gaat, inclusief sanitaire stop en twee keer stoppen om te drinken, precies in 45 minuten. Op schema. Dit zou niet meer mis mogen gaan. En je denkt het nog niet of jawel. Alsof je een klap in je maag krijgt. Niet weer. Nee. Nee. NEEEE! Tegen beter weten in proberen door te gaan. Maar het wordt steeds erger. Tranen in de ogen. Hoe kan dit nou? Ik heb toch alles gedaan wat ik moest doen? En dan beseffen dat het maar aan een ding kan liggen. Die gels. Het kan niet anders. En nu?

Het is dan ongeveer kwart voor drie ’s middags. Tegen beter weten in hoop ik dat het weg trekt. Maar ik weet ook dat in Almere exact hetzelfde is gebeurd. Paracetamol my ass. Almere heeft niks met paracetamolgebruik te maken gehad. De laatste had ik toen ook twee dagen voor de wedstrijd genomen, dus dat zou al uit mijn lichaam moeten zijn geweest. Ik weet dat ik hier in Mallorca op advies van Sportvoedingwebshop hetzelfde voedingsschema heb gehanteerd. Dat dus gewoon totaal niet blijkt te kloppen. En dat ik in Almere tot acht uur ’s avonds kotsmisselijk op bed heb gelegen. Dat is nu geen optie. Ik ben hier nu toch. Ik heb ongeveer 10 kilometer gehad, dus het is nog 32 kilometer naar de finish. Een pokke eind. Een snel rekensommetje leert me dat ik wandelend dan tussen acht en half negen kan finishen. Niet rond half zes, waarop ik gehoopt had. Maar zo’n drie uur later. Nog steeds ruimschoots op tijd om te finishen, wat kan tot middernacht. Maar mijn logistieke planning wordt dan wel krap. Want ik moet mijn fiets daarna ophalen, demonteren en inpakken in de fietskoffer. Op een paar uur slaap had ik ook nog gehoopt. Want om 05:10 staat de bus klaar om me op te halen. Dat komt nu allemaal wel in het gedrang. Maar ik was naar Mallorca gekomen om te finishen. Ik heb geen verdere plannen voor die dag, ben er toch alleen dus: wandelen dan maar. 32 Kilometer.

            De lach is weg. Twee bandjes om, dus twee ronden gehad. Nog 18 kilometer wandelen met helse maagkrampen

Zelfs de wandeling is een martelgang. Op en af trekt de maag zich zo erg samen dat ik het gevoel heb dat hij gaat ontploffen of zo. Ik probeer het nog met water, maar op een gegeven moment komt alles er uit. Een halve ronde verder heb ik mijn hoop gevestigd op vast voedsel. Ik pak bij een verzorgingspost een halve banaan aan en eet die op. Geen goed plan. Vonden ook de bezoekers van het terras tegenover me. Een mooie gele straal bananensap klettert op het asfalt. Wat een genante vertoning. Weer een halve ronde verder kan ik niet meer van de buikpijn. Ik ben bij het hotel waar we in mei zaten. Ik maak niet dezelfde fout in Almere door een Dixie op te zoeken, maar duik mijn vertrouwde hotel in en zit daar 5 minuten op het toilet. Hoofdschuddend. Waarom?

Het wordt later en later. In mijn voorlaatste ronde komt Martijn Schutteman van Argo Wierden me achterop. Inmiddels ook al 5 uur onderweg aan zijn marathon. Ook op voeding van diezelfde sportvoedingleverancier. Vast toeval... Ook hij lag goed in de race na twee onderdelen. Even gepraat, hij door naar de finish, ik nog een ronde wandelen van 9 kilometer. In dit tempo nog bijna 2 uur. Het is nog licht, maar dat gaat snel veranderen. Normaal was ik een uur geleden al gefinisht. Pffff. Als ik 32 kilometer had willen wandelen had ik me ook wel voor de Vierdaagse van Nijmegen in kunnen schrijven. Want op basis van het verstrekte voedingsadvies is uitlopen van deze marathon nooit een optie geweest. Het klopt gewoon niet.

Iets verderop kom ik Marco Vernooij van TC Twente tegen als ik weer kotsmisselijk voorovergebogen bij het trottoir sta. Verder wandelen is even geen optie. Door het vochtverlies en doordat ik inmiddels al drie keer alles uitgekotst heb is rennen overigens ook geen optie meer. Tenzij ik mijn gezondheid op het spel wil zetten. En dat doen we maar niet. Marco vraagt wat er aan de hand is. Kort uitgelegd en vervolgens masseert hij nog even de buikstreek. Het brengt iets verlichting, maar weggaan doet het niet. Marco finishte in een keurige tijd van 9h45, maar was daar niet tevreden mee. Ik was graag gefinisht in die tijd... Ik neem afscheid en wandel verder. Want die bus wacht niet morgenochtend. Door de stops her en der op het parcours is mijn geplande aankomst inmiddels rond kwart voor negen.

                        Eens wat anders: finishen in het donker. Als een held worden binnengehaald, maar zo voel ik het niet

Dan mag ik bij kilometer 36 eindelijk mijn laatste bandje om de arm ontvangen. Ik hang maar een beetje de clown uit en neem het ding juichend in ontvangst. In de laatste vijf kilometer wandel ik dan een groot stuk samen met een sympathieke Duitser. Hij moet zelfs nog een ronde. Wat me allemaal passeert interesseert me allang niet meer. De wedstrijd is naar de maan. Ik babbel met de Duitser over van alles en nog wat. Wat voor werk we doen. Eigenlijk over van alles behalve triathlon. Twee kilometer voor de finish nemen we afscheid en probeert hij nog een ronde te rennen om op tijd binnen te komen.

Ondertussen heb ik nagedacht over hoe ik de finish wil passeren. In stijl, dus wandelend, net als de vorige 32 kilometer. Of toch maar rennend. Om het nog enigszins iets te laten lijken. Ik kies uiteindelijk voor het laatste. Bij het 42 kilometer punt, met nog 195 meter te gaan, zet ik er nog even een voorzichtig looppasje in. Ik kom dan om kwart voor negen het stadion in en wordt gigantisch toegejuicht door het aanwezige publiek, die natuurlijk geen weet heeft van mijn lijdensweg. Zes uur en drie kwartier over de marathon gedaan. Ik word door de race director persoonlijk binnengehaald, “YOU’RE AN IRONMAN!” en geeft me een high five. Ik voel me totaal geen Ironman. Ja, ik heb de finish gehaald. Maar ik voel me diep droevig. Ik twijfel nog even om met een koprol of een radslag over de finish te gaan, maar ik tart het lot maar niet. Ik mag mijn finishermedaille in ontvangst nemen.

                                                Als een boer met kiespijn over de finish na een marathon van 6:47

                                                                Die is in ieder geval binnen, een schrale troost

Waar om mij heen allerlei atleten in zilverfolie worden gewikkeld heb ik nergens last van. Geen spierpijn, geen onderkoelingsverschijnselen, niks. Alleen maagpijn. Dus het eten wat klaar staat na de finish kan me ook gestolen worden. Ik drink alleen een biertje. Beroerder kan ik toch niet worden. Dacht ik. Met een chronische hikaanval haal ik de fiets op en wandel terug naar het hotel om te proberen alles voor middernacht nog klaar te hebben, zodat ik nog vier uurtjes kan slapen. Tja. Zo had ik het allemaal niet gepland. Zo had ik het me wederom niet voorgesteld. En als je dan beseft dat het twee keer veroorzaakt is door een factor die gewoon voorkomen had kunnen worden... Echt diep triest.

                   Toch wel een beetje trots. Deze finish was mentaal zwaarder dan een wedstrijd waar alles voor de wind gaat

Normaal zoek ik het liefst de oorzaak van mijn falen bij mezelf. Daarom ben ik ook een individuele sport gaan doen. Maar op sommige vlakken heb je niet alle kennis zelf voorhanden. Die onzekerheid probeer je dan te ondervangen door te rade te gaan bij mensen die wel die kennis hebben op dat vakgebied. Zo ben ik voor mijn trainingen bij Chris Brands terecht gekomen. Af en toe sparrren en ben er een betere atleet door geworden. Zo goed als dit jaar was ik nog niet eerder. Ik heb ook vooral mezelf beter leren kennen. In wat ik wel en niet wil, mijn belastbaarheid. En als ik geen zin had, dan ging ik niet trainen. Ik heb zelf de regie in handen. Dus Chris, ook langs deze weg nogmaals ontzettend bedankt voor je topbegeleiding.

Voor sportvoeding dacht ik ook aan het juiste adres te zijn, bij mensen met wie ik al een behoorlijke tijd terug ga. Die ik vertrouwde. Maar die vertrouwensrelatie is volledig verstoord. Nu ik meer van de achtergronden over het product te weten ben gekomen snap ik het ook gewoon niet. Het lijkt wel boze opzet. En zo niet, dan is het pure onwetendheid over wat je verkoopt. Ik zeg niet dat de bewuste zelfbenoemde expert (bij verdachten nooit de naam voluit vermelden heb ik geleerd) niks van sportvoeding weet, maar het lijkt er sterk op dat hij geen weet heeft van de werking van de producten bij het gebruik in een triathlon. Het ergste is dat je vervolgens niet thuis geeft als een atleet problemen heeft gehad met jouw product. Maar het lijkt er op dat deze sportvoedingleverancier zo hard bezig is met groeien en schreeuwerige marketing, dat de klant niet meer op de eerste plaats staat. Mijn ervaring zal wel niet in het hallelujah-marketingplaatje passen.

ALMERE – Na een jaar ellende en zware huidproblemen werd eind vorig jaar het fysieke herstel ingezet. Waar ik twijfelde ooit nog weer op een beetje niveau te kunnen sporten krabbelde ik langzaam op. Na enig overleg met het thuisfront was de kogel door de kerk: nog één keer een hele triathlon! Want weten dat je binnen de 10 uur kunt finishen, maar dat ongedaan ziet worden gemaakt door een te lang parcours in 2013 was erg frustrerend. Dus nog een keer alles op alles gezet om dat doel te behalen. Wat volgde was een race die zich voltrok volgens het uitgestippelde scenario. Tot ineens mijn maag nog weigerde mee te werken. DNF. Ik zou daar een heel zuur verhaal over kunnen schrijven, maar feit is dat ik genoten heb van een topwedstrijd. En moest uitvallen om een reden die me nog altijd voor raadselen stelt. Want het was me absoluut gelukt.

De voorgeschiedenis

In de aanloop naar Almere ben ik me continu bewust geweest van mijn fysieke kwetsbaarheid na een jaar lang ellende. De insteek was dan ook volledig recreatief. Genieten, trainen naar mogelijkheden en zin en nog eens genieten. Dat resulteerde in mooie resultaten bij de Ironman 70.3 Mallorca (4h55’57”) en de halve in Nieuwkoop (4h42’27”). Dus blijkbaar gingen genieten, met mate trainen en goede resultaten goed samen. Ook het PR op de OD sneuvelde twee keer en kwam op 2h06’23” te staan. Ik kreeg steeds meer vertrouwen in die hele van Almere en de resultaten in Mallorca en Nieuwkoop boden aanknopingspunten om sub-10 uur te gaan.

Daarnaast had ik nog een appeltje te schillen in Almere. Twee jaar terug kwam ik tot 10 uur, 12 minuten en 16 seconden. En een vierde plek op het NK M40. Omdat er Pro’s meededen in de NK age groups. Wrang genoeg was dat ook het laatste jaar dat Pro’s in de age groups voor medailles mee mochten doen. Anders was ik tweede geweest. Wel nog als tweede M40 gehuldigd voor de totaaluitslag van de Challenge, maar dat voelde een beetje als een troostprijs. Als ik destijds wel onder de 10 uur was gefinisht was het overigens klaar geweest, dan had ik me nooit meer voor een hele ingeschreven. Maar nu had ik some unfinished business in Almere.

De voorbereiding

Na de succesvolle samenwerking twee jaar eerder had ik opnieuw de diensten van Chris Brands ingeschakeld. Het klikt gewoon goed met Chris, we zitten op een lijn en ik snap zijn filosofie. Door mijn ziekte gedurende het grootste deel van 2014 ben ik echter wel anders met zijn trainingsschema’s omgegaan. Het werd een leidraad, geen keurslijf. Dus wat ik wilde doen deed ik, als het niet uitkwam: jammer dan. Het moest wel leuk blijven.

Naarmate het seizoen vorderde en de trainingen langer werden kreeg ik flashbacks naar 2013. Daarom wilde ik geen hele meer doen: die lange trainingen. Ik vind ze gewoon niet leuk. Het mogen werd moeten. En als het moeten wordt, moet je heel snel wat anders gaan doen is mijn opvatting. Maar omwille van mijn doelstelling, die sub-10, was ik bereid nog een keer de meeste trainingen af te werken. Voor de allerlaatste keer. De cijfers: vanaf half december stonden er 99 uur zwemtraining, 256 uur fietstraining en 146 uur looptraining op het programma, totaal 504½ uur. Daarvan werkte ik er in totaal respectievelijk 33, 212 en 106 van af, goed voor een totaal van 372 uur. Net iets minder dan 75%. Waarbij ik in december, januari en februari echt nauwelijks heb getraind, maximaal 5 uur in de week. Daarna ging de focus vooral op de kwalitatieve component en niet zozeer op de omvang. Zo wist ik mijn zwemmen wederom flink te verbeteren, ondanks het beperkte aantal trainingsuren (slechts 33% uitgevoerd).

De laatste weken was ik echter wel op dreef en nam zelfs een week vrij om een complete fietsweek in te plannen, vier weken voor de wedstrijd. Die ging crescendo, voelde me steeds sterker, tot op de laatste dag. Die zondag was de planning zes uur wedstrijdtempo, maar na een uur ging ik in de regen op een glad houten bruggetje in Duitsland vol onderuit. Weg voorbereiding en weg triathlon Almere. Dacht ik. De onderarm werd opengehaald aan een uitstekend spijkertje. Deze genas gelukkig redelijk vlot en na een week kon ik er weer mee zwemmen. Liggen op een ligstuur was een ander verhaal. De spiermassa op mijn bovenbenen had de botten beschermd en zodoende kwam ik er genadig van af. Maar ik zag mijn doel al bijna vervliegen.

Al snel had ik me weer herpakt, niemand pakt mij mijn doel af. Die sub-10 gaat er komen! Dit zou mijn laatste hele worden en hier zou het gebeuren, niets en niemand zou me tegenhouden. Ik hield me steeds voor dat dit de laatste kans is om dit waar te maken. Als ik het moeilijk ga krijgen in de wedstrijd zal ik dat mantra ook in mijn hoofd afdraaien: nog een keer pijn lijden, daarna kun je de rest van je leven terugkijken op een geslaagde hele. Zo goed en zo kwaad als het kon pakte ik de trainingen weer op. Twee weken voor de wedstrijd, tijdens een lange training, word ik gebeld door de sponsor. Of ik in wil vallen bij de run-bike-run Borne in zijn team, zijn loper is ziek. Dat moet te combineren zijn, dus na 1 uur zwemmen, 3 uur fietsen en 2 uur lopen ga ik naar Borne met de intentie heel rustig mee te doen. Dat gaat prima, tot ik in de tweede loopronde vreselijke kramp in mijn bovenbeen krijg. Ik moet stoppen. Als de kramp er een beetje uitgestrekt is loop ik de run nog uit, maar echt bevorderlijk is het niet. Het “rustige” tempo na 6 uur training lag overigens boven de 15 km/u, dus mijn loopconditie is op dat moment geweldig.

Na wederom enkele dagen rust pak ik het weer op en wederom wordt de goede vorm bevestigd. Mijn zwemmen is afgelopen jaar zienderogen vooruit gegaan, daar ga ik winst pakken. De lange duurlopen van 2-3 uur gaan moeiteloos rond de 13 km/u, bij een hartslag van 120. Dat wordt mijn beoogde wedstrijdtempo, een marathon in 3u15-3u20 is het streven. Mijn enige zorg is het fietsen, daar zijn na de val de meeste trainingen van weggevallen. In de laatste week voor Almere word ik dan ziek. Het is niet waar. Ik voel me grieperig. Net als in 2012, toen ik vlak voor de wedstrijd ziek werd. Zou een mooie stunt zijn: 2012 DNS, 2013 genaaid met een te lang parcours en Pro’s die toch AG-medailles mogen ophalen, 2014 DNS en 2015 weer DNS. Het is ieder jaar wel wat met Almere. Ik ga preventief aan de echinacea en paracetamol. En waar de griep in 2012 doorzette, weet ik het dit keer gelukkig te counteren. Ik voel me drie dagen slecht, ga vanuit het werk meteen naar bed rond 17:00 uur, kan wederom niet trainen, maar op donderdag doe ik dan maar een kort testje. Uurtje fietsen, half uurtje lopen. Gaat het niet, dan annuleer ik. Ondanks veel slijm ophoesten gaat het tempo moeiteloos bij een rustige hartslag. Ik durf het wel aan. Almere here I come.

                                                           Samen onderweg naar Almere voor een leuk weekendje weg
                                                                            (waar niks vermeld: foto's Janneke Lentfert)

Vrijdag 11 september

Aangezien Fynn tegenwoordig naar school gaat en het voor de kinderen ook niet echt aantrekkelijk is om een wedstrijd van bijna 10 uur te gaan bekijken hebben we besloten de kids een weekend uit te besteden aan mijn zus. Zo slaan we twee vliegen in een klap: een leuk weekend samen weg, wat quality time en ik mijn laatste uitdaging op de lange afstand. De reis verloopt voorspoedig en om 13 uur zijn we in Almere. Inchecken in het Apollo hotel, direct naast de start/finish locatie: wat een fantastische plek! En de venue ademt triathlon, mooi om weer terug te zijn!

                                              Pasta Party! Met rechts op de voorgrond de tafel met de TC Twente deelnemers

Een dag eerder had ik mijn doelstelling nog maar eens becijferd. Mijn trainer Chris Brands wilde me wegsturen op 9:20-9:25. Dat leek me wel erg aan de optimistische kant, met 1 uur zwemmen, 5 uur fietsen en 3 uur 20 lopen. Vooral die 1 uur zwemmen zou lastig worden, 1 uur 5 was mijns inziens realistischer. Plus nog wat wisseltijd maakten voor mij 9 uur 30 tot doel. De beoogde fiets- en looptijd lagen prima binnen mijn mogelijkheden. En verder Almere 2013 geanalyseerd. En gaan rekenen. Als dat parcours destijds te lang was, dan ben ik eigenlijk wel benieuwd wat mijn tijd was geweest als de afstand wel had geklopt. Fietsen was 184 kilometer, lopen 44 kilometer. Mijn gemiddelde snelheid op beide onderdelen omgerekend naar de officiële afstand en verdomd. Mijn eindtijd op een officiële hele afstand is gewoon al sub-10. 9uur, 56 minuten en 56 seconden komt eruit rollen. Dat wordt dan mijn time to beat. Die kan ik dan tevens al vast als PR aanmerken op de officiële afstand. Want ik ga ook mijn looptijd op de 10 Engelse Mijl niet aanmerken als PR op de 15 kilometer.

Ik voel vooral rust die avond. De hele week heb ik door de griep al vroeg in bed gelegen. Nu weer. Nog wel even verplicht meekijken met Janneke naar K3 zoekt K3, dus uiteindelijk doe ik om 23 uur de luiken dicht.

Zzzzzz.

                                             6 uur in de ochtend, bepakt en bezakt op weg voor de laatste voorbereidingen

Zaterdag 12 september

04:30. De wekker. Ik slaap als een blok en heb nul komma nul zin om mijn mandje te verlaten. Dan het besef dat ik niet thuis in bed lig, maar in Almere. O ja. Triathlonnetje vandaag! Scheren en om 5 uur naar beneden voor het ontbijt. Daar gezellig gekletst met mijn oud-clubgenoten van TC Twente, Frans Segerink, Albert van der Smissen en Richard Mast. Even later haken ook John Röring met vrouw aan. Allemaal flink nerveus, slecht geslapen hoor ik. Ik heb nergens last van. Ik prijs me gelukkig dat ik zo lekker heb kunnen slapen. Goed ontbijtje achter de kiezen en om 6 uur op naar de wisselzone, de laatste voorbereidingen treffen aan de fiets. Schoenen op de pedalen, bidons erop, sportvoeding in de tasjes. Wetsuit aan. Verdomd. Normaal als ik wedstrijden heb ben ik zenuwachtig en moet ik wel 3x naar het toilet. Nu geen keer. Dus snel nog maar even in de rij gaan staan. Natuurlijk allemaal mensen die de halve doen, pas een uur later starten en die niet willen zien dat ik haast heb. Eindelijk aan de beurt, kan die wetsuit weer uit... Als ik naar buiten kom staat Janneke bij het hek en zij ritst me dicht. Kusje voor de wedstrijd en op naar de zwemstart.

                                                   Zicht op de zwemstart en finisharea vanuit ons hotel in alle vroegte

07:30 Zwemmen

Omdat het een vrij uitgebreid veld is zoek ik dit keer de buitenkant maar op. Links, tweede rij. Want mijn sterk verbeterde zwemcapaciteiten moeten me ergens naar 1 uur 5 brengen. Een week eerder in Oldenzaal (het zwembad in Hengelo zat dicht vanwege een waterpolotoernooi) zwom ik nog 3 kilometer in 50 minuten, dus ik ga me weinig aantrekken van snelstarters en gewoon mijn eigen tempo en cadans zoeken. Dat lukt redelijk in de menigte, al kom ik toch terecht in een fuik. Zo lang iedereen gewoon met zwemmen bezig is, niets aan de hand. Maar als er iemand bewust gaat uitdelen of over me heen probeert te zwemmen dan is het hommeles. Maar gelukkig niets van dat alles. Even druk bij de eerste twee boeien, maar ik pak vanaf daar de ideale lijn, waar de meesten veel verder naar buiten zwemmen en een bocht lijken te maken. Paar voetjes voor me die ik kan volgen en hey, op naar de tweede ronde!

                                                    Vlak voor 07:30, bijna 500 triatleten liggen klaar voor de zwemstart

                                                En we zijn weg! Op naar 3800 meter zwemmen in het 17ºC frisse Weerwater

Die komt gevoelsmatig vrij vlot. Achter de schouwburg kijk ik even heel snel op mijn horloge en zie dat het precies 8 uur is, dus ben nog maar een half uur onderweg. Daar komt straks nog wel wat bij, want dan moet ik nog weer linksaf terug naar de kant en ook nu moet ik nog een stukje naar de doorkomst, maar wellicht is 1u03-1u04 mogelijk. Tweede ronde. Ontspannen zwem ik door, lettend op techniek. Soms even uitrusten in een paar voetjes, dan weer versnellen en een gat dichten naar de volgende zwemmers voor me. Tot ik kramp krijg in mijn linker voet. Hè niet weer, in 2013 ook al! Even strekken en het is weg. Daarna zwem ik echter niet zo lekker meer. Bang dat het terug komt en weinig kick dus meer met de voeten. Als ik dan na 1 uur, 7 minuten en 51 seconden het water uit kom valt me dat toch een beetje tegen, ook al is het een verbetering van mijn PR met ruim 4 minuten.

08:37 Wissel zwemmen – fietsen

Geen tijd om daar over te gaan zitten piekeren, het is gewoon 4 minuten winst ten opzichte van 2013. De wissel verloopt vervolgens redelijk vlot. Eerst krijg ik mijn wetsuit niet los omdat ik het snoer aan de rits niet kan vinden. Daarna heb ik het pak snel uit. Ik neem de tijd om volgens schema de eerste long energy gel drink van Sportvoedingwebshop.com op te drinken. Daarmee heb ik genoeg brandstof voor de eerste twee uur op de fiets. Na iets meer dan 5 minuten ren ik met mijn fiets het parc fermée uit en mag beginnen aan 180 fietskilometertjes.

                                                Net uit de wissel, even de schoenen dichtmaken en fietsen maar

08:43 Fietsen

Zoals verwacht is het meteen al inhalen geblazen. Minder dan ik gewend ben, omdat ik tegenwoordig verder van voren uit het water kom. Dit keer 135e zwemtijd. Van de ruim 500, niet slecht. Scheelt toch zo ruim 100 plekken in vergelijking met 2013 (toen er ook nog eens minder deelnemers waren). Ik begin solide. Niet te hard, lekker vermogen trappen maar op reserve. Tot de Gooidijk en dan wham! Wind in de rug. Mooi om te zien dat een relay rijder er gigantisch hard overheen komt. En nog geen 20 kilometer verder al bijna geparkeerd staat.

Het fietsen. Het onderdeel waar ik de meeste onzekerheid over had. Gewoon door te veel gemiste trainingen in de laatste weken. Door die valpartij, door de griep. Maar ondanks dat weet ik gewoon dat ik nog steeds aardig kan trappen. En geen gekke dingen moet doen. Zo komen er in het begin ook nog enkele snelle mannen van de halve voorbij (Evert Scheltinga, Youri Severin, twee Duitsers), maar ik laat me niet gek maken. Ik moet dit rondje twee keer, zij maar een.

                                          Eerste ronde over de Oostvaardersdijk, juweeltje (foto: Bauke Wagenmakers)

Zo gaat de eerste ronde eigenlijk best vlot voorbij en zie ik dat ik de eerste ronde binnen de 2u30 heb afgelegd. Nog even dat extra lusje met keerpunt en daar zie ik oude bekende Cor Boerman rijden. Die rijdt er dus niet eens gek ver voor, een minuutje of 5-6 schat ik. Doel blijft cadans houden, en continu ram ik dat mantra door mijn kop: vandaag die sub-10. Alles zit mee. Prachtig weer, gunstige wind, ik ben fit (ook al ben ik dat misschien niet helemaal), maar het gaat goed. De atleet voor me geeft volgens mij nog eens extra gas als we weer bij de Oostvaardersdijk zijn. De wind is wat aangewakkerd en echt gunstig staat de wind daar niet. Ik hang op 50 meter en twijfel of ik mee zal gaan. Ik zet ook wat aan, maar daardoor gaat de hartslag richting 140. Dat is mij te hoog en besluit lekker verder te gaan op mijn hartslagzone van 130, ik wil per slot van rekening wel die 3u20 kunnen lopen straks.

                                                  Schitterende foto, in stijl door de Flevopolder.  Foto: Arjan Schalken

De dijk lijkt door de hardere en iets gedraaide wind nog langer dan de vorige ronde. Maar eraf voelt wederom als een verademing, terwijl de wind daar juist vol tegen blaast. Langzaam maar zeker nader ik dan weer een voorganger, die een voorgangster blijkt te zijn. Een Duitse, Kristin zie ik op later op haar startnummer staan, die een belachelijk zware versnelling draait en volgens mij een trapfrequentie heeft van 60 of zo. Van achteren is iemand terug gekomen, die had ik ergens op de Oostvaardersdijk al ingehaald. Die maakte handig gebruik van een landbouwvoertuig op de Duikerweg en had zo ineens zeer weinig last van de tegenwind... Een kilometer voor het eind van de Duikerweg passeert deze opmerkelijke combinatie mij en zo lang ik 12 meter houd is er volgens mij ook voor mij niks aan de hand. Kort voordeeltje, maar dat scheelde wel even, die ene kilometer.

Richting Gooimeerdijk ga ik dan maar het tempo bepalen en gooi het weer omhoog. Op enig moment houd ik even de benen stil om te drinken en weer een long energy gel erin te gooien. De man die terug was gekomen achter de tractor neemt over, maar zijn tempo is de Duitse dame blijkbaar niet hoog genoeg, want zij gaat er meteen overheen en schroeft het tempo op. Ik wil ook schroeven, maar dan de dop eraf. Van mijn gel. Die blijft vastzitten. Als het eindelijk lukt vliegt de helft van de gel eruit over mijn ligstuur, dat vervolgens plakt als de hel. Ik zie de strijd tussen de twee voor me, die zich langzaam steeds verder van me afspeelt en inmiddels fietsen ze op 200 meter. Eindelijk heb ik het restant van de gel achter de kiezen en maak dan ook weer tempo. De Duitse heeft haar belager dan al gelost. Daar rijd ik vlot naar toe, maar dat Duitse grietje is er vandoor. Ik  kom heel even weer wat dichterbij, maar korter dan op 100 meter kom ik niet meer.

                                         En na 180 kilometer weer terug bij de wisselzone, 36 gemiddeld getrapt

Kijkend naar de tijd ben ik echter zeer tevreden, dat wordt gewoon een sub-5 of in ieder geval een 5 uurs fietsonderdeel. Precies volgens planning. En dat is dan 12 minuten sneller dan in 2013, dus de totale winst op dat schema is nu al 16 minuten. Schema is dan dus 9 uur 56, bij een gelijke marathon van 3 uur 38. Maar het doel is 3 uur 20, dus nog eens 18 minuten pakken. Dus ergens in de buurt van de 9 uur 38 uitkomen. En liefst nog sneller.

13:42 Wissel fietsen – lopen

Wat een lekker gezicht, zo’n bijna leeg parc fermée! Als 135e begonnen aan het fietsen, als 56e overall van de fiets af. Inclusief 31 Pro’s die voor me zijn gewisseld, dus als 25e age grouper. En ontzettend op schema om die sub-10 te halen. Ik neem opnieuw de tijd in de wissel. Weer een long energy gel drink, de laatste. Daarna de fast energy gels, vanaf een uur in de run. Die gaan achterin de trisuit, vier stuks. Met die long energy moet ik het het eerste uur kunnen bolwerken, daarna de fast energy gels, een per half uur. Snel nog even naar de toiletten en dan op naar de marathon.

                                     En daar staat 'ie, eenzaam en alleen. Mooi gezicht zo'n vrijwel leeg parc fermée

13:47 Lopen

Het lopen. Het onderdeel waar ik het meest zeker van was. Nu kon het niet meer misgaan, want dit zou mijn sterkste onderdeel worden. Ik had op specifieke zones en tempo’s getraind en die tempo’s werden gaandeweg steeds hoger in dezelfde zone. Met als toppunt de week voor de wedstrijd 12km/u lopen bij hartslag 100. Het lopen voelt aanvankelijk nog wat onwennig, maar al snel kom ik in mijn ritme. Door de koude voeten van het fietsen heb ik nog niet echt het gevoel dat het lekker loopt, maar als ik al vlot door Dirk Wijnalda (die dan al zijn derde ronde ingaat) word ingehaald heb ik een aardig referentiekader. Die gaat niet eens zo heel veel harder. Ik houd hem continu in zicht. Mooi tempo!

                                                        Op weg voor de eerste ronde, lekker tempo opzoeken en gaan!

Ik heb geen idee hoe hard het gaat, maar wel hoe hard ik wil. Het zijn zes rondjes. Zes keer 35 minuten levert 3 uur 30 op, dat is 12 km/u. Dat is mijn slechtst denkbare tijd. Daarmee ga ik nu dus op 9:48 uitkomen. En ik kan harder dan dat. Rondjes 34 minuten is dus 3 uur 24, rondjes 33 minuten 3 uur 18. Ik moet oppassen, want ik voel enkele keren bijna een kramp opkomen vlak boven mijn linker knie. Op precies dezelfde plek waar ik het ook heb gehad bij die run-bike-run van Borne. Dus ik neem bewust wat gas terug. Reserve. Ik moet hierna nog 5 rondjes. Het eerste rondje, inclusief sanitaire stop, gaat in 33:15. Ik voel me King of the world. Ik ga dit makkelijk halen! Schema 3 uur 18 dus en als dat krampgevoel zo weg is gaat er een tandje bij! Janneke moedigt me aan vlak bij het ingaan van ronde twee, ik krijg de lach niet van mijn gezicht.

                  Doorkomst na ronde 1, voel me geweldig en tempo ligt perfect, de bedoeling is na 2 ronden een tandje erbij

Nooit gedacht dat kansen zo snel konden keren. Dat het euforische gevoel van dat moment een halve ronde later over en uit zou zijn. Ik kies ervoor heel even te stoppen om een sportdrank naar binnen te werken bij de eerste post die ik dan tegen kom. Niet lang daarna begint de ellende. Een licht krampachtig gevoel in de maag. Ik besluit het te negeren. Gaat wel weer over. Maar het gaat niet over. Het wordt erger. Zelfs zo erg dat ik even moet stoppen. Anderhalve ronde gehad. Wat is dit? Het gevoel zakt weg. OK, gaan we weer! Niet veel later keert het weer terug. Op en af. Ik stop, het gevoel verdwijnt. Ik ren, het keert weer terug. Volgende post: water drinken. Helpt niks. Zo goed en zo kwaad als het kan ga ik door, in de hoop dat het tijdelijk is, wegzakt en ik alsnog mijn sub-10 finish kan halen.

       Nog geen halve ronde verder, extreme maagkrampen. Iets verderop duik ik in de goorste Dixie ooit (foto: André Prins)

Dan, bij de filmwijk: een dixie. Yes. Inmiddels is het gevoel zo erg dat ik niet weet of mijn lichaam de rotzooi er van de bovenkant of van de onderkant uit wil gooien. Ik open de deur.... wat een droevenis. Wat een beesten zijn sommige mensen. Zoiets goors heb ik nog nooit meegemaakt. Pis en schijt op de bril en ik kan niet anders dan zitten. Ik voel me diep ellendig. Moet het zo eindigen? Hier, op de meest ranzige dixie ooit? Douchen moet ik toch na afloop dus ik zet me er maar overheen. Een minuut. Twee minuten. Drie minuten. Vier minuten. Ik zit daar, maar mijn lichaam doet niks. Niks om de pijn te verlichten en mij weer aan het lopen te krijgen. Fuck. Het pak weer aan, startnummer weer om, op naar de volgende verzorgingspost. Weer even wandelen. “Cola drinken” roept een supporter me toe. Dat doe ik bij die post. Het wordt niet beter. Alleen maar erger.

                         Ik verga van de pijn en zal hier bij Janneke even stoppen. Daarna loop ik nog een kilometer door,
                          om bij de volgende waterpost tot 2x toe terug te lopen, om me vervolgens toch weer te bedenken.
                       Maar bij de derde keer terugwandelen is de beslissing definitief. Zo ga ik niet onder de 10 uur. DNF.

De tweede ronde kom ik nog door in het stadion. Ik zie Janneke en stop. “Als het niet gaat moet je stoppen”. Ik weet het. Maar ik wil zo graag. Zo had ik me dit niet voorgesteld. En zo liep ik er een ronde geleden niet bij. Ik blijf hopen op een miraculeus herstel. Een kilometer verder. De volgende verzorgingspost. Weer cola. En dan berusting. Inmiddels win ik niet meer op mijn schema, maar verlies ik. En zo ga ik dat tempo van 13 per uur niet meer oppakken. Ik wandel terug richting stadion. Zie dan allemaal triatleten die het ogenschijnlijk veel moeilijker hebben dan ik. Want dat is het kromme aan alles: mijn benen doen het gewoon. Die voelen fris en fruitig en willen een toprun neerzetten. Alleen mijn maag verhindert dat. Ik denk nogmaals aan mijn mantra. De laatste kans om dit te doen. Pijn komt later. Ik draai nogmaals om. Ga weer op weg. Misschien gaat het toch beter zometeen en lukt het nog. Nog geen minuut later: van ellende op de grond zitten. De pijn komt niet later, de pijn is er nu, en heel erg aanwezig. Mijn hoofd wil, mijn benen willen, maar mijn maag belet verder gaan. Nog 27 kilometer. Zelfs wandelend haal ik het nog. Maar ik ben niet naar Almere gekomen voor een t-shirtje en een stuk blik. Die wedstrijd in de door mij beoogde tijd afleggen. Dat was het enige doel. En dat gaat niet meer lukken.

Weer draai ik me om. Dit keer voorgoed. Ik ga mijn gezondheid niet op het spel zetten na een jaar fysieke ellende in 2014. Jammer dat mijn laatste hele zo moet aflopen. In de wetenschap dat ik, ondanks alle tegenslagen vooraf, beter was dan ooit. In de wetenschap dat ik hier een hele mooie dikke 9 uurs finish had kunnen maken. Natuurlijk, ik moest nog 27 kilometer, er kan veel gebeuren in die tijd. Dit was geen garantie geweest dat ik het wel had gehaald. Maar ik wist zeker dat ik dat gehaald zou hebben, de rondetijden zaten vast in mijn hoofd, de benen voelden super, mijn mindset stond vastgepind op dat ene doel: sub-10.

Wat rest is terugkijken op een ondanks alles geslaagd evenement en mooi weekend Almere (waarin we ons ook spectaculair wisten te handhaven in de eredivisie met TTvW!). Twee onderdelen beter dan ooit, het lopen ging ook heerlijk. Tot dat ene moment. En veel respect voor alle vrijwilligers, een fantastisch evenement hebben zij er van gemaakt. En complimenten voor de organisatie. Want wát een verbetering van het fietsparcours in vergelijking met twee jaar geleden. Hetzelfde geldt voor het loopparcours trouwens, dit was mentaal makkelijker te behappen dan die 4 grote ronden. Ze hebben echt goed geluisterd naar de kritieken en een topwedstrijd neergezet. Iedereen bedankt, ik was graag nog eens terug gekomen. Maar al in een eerder stadium heb ik besloten dat het tijd is om andere keuzes te maken in het leven. Daar sta ik nog steeds volledig achter. Want triathlon is maar een spelletje en daar kan ik geen gezin mee onderhouden. En trainen voor een lange afstandstriathlon kost me simpelweg te veel tijd; daarnaast bieden die trainingen mij geen meerwaarde in de vorm van plezier. Plezier dat ik wel krijg van het samenzijn met mijn gezin. Dus het is mooi geweest.

Erik Lentfert

Race Number: 343

Swim Time: 1h07’51” (135)

T1: 5’08”

Bike Time: 5h00’41” (43)

After Bike: 6h12’42” (56)

T2: 5’17”

DNF

Volledige uitslagen op de site van Challenge Almere