ENSCHEDE – Een datum die met rood was omcirkeld: 17 april 2016. Daar wilde ik de Enschede Marathon lopen en de 3-uurs barrière slechten. Doel was weggaan op 2:55 en hopelijk zou het nog wat sneller gaan. Maar door de operatie en ziekte miste ik in de voorbereiding zoveel trainingen dat ik dat niet meer reëel achtte. En heel diep gaan om het toch te halen met mogelijke gevolgschade voor de rest van het seizoen zag ik ook niet zitten. Dus werd het een halve. Als training.

De laatste wedstrijden die ik liep gingen niet echt geweldig. Zeg maar gewoon bagger. Dus het zelfvertrouwen was ook even flink minder. In de aanloop naar Enschede heb ik dan ook getwijfeld of ik überhaupt wel moest starten. Sinds de beslissing om de hele marathon te laten schieten ben ik zeer ongemotiveerd en van 70-80 loopkilometers in de week haalde ik de 30 niet eens meer. Over, uit. En andere beslommeringen. Ik kon me eenvoudigweg niet meer opladen om nog te gaan trainen, de zin en motivatie ontbrak volledig.

De dag voor Enschede wist ik ook nog steeds niet of ik zou starten. Afhankelijk van het weer en hoe ik me zou voelen als ik die zondag opstond zou ik beslissen of ik naar Enschede zou gaan of niet. Zondag. Ik sta op en zowaar, ik heb wel zin om wat te gaan doen. Prima loopweer ook. Als ik wakker word om 10:00 uur besef ik nog wel even dat ik anders nu aan mijn hele marathon was begonnen. Maar de halve dus, en die start pas om 12:30. Dus op het fietsje naar Enschede. Eenmaal bij Saxion aangekomen blijkt mijn startnummer spoorloos te zijn. Lekker dan. Kan ik in de rij gaan staan voor een nieuw startnummer. Komt uiteindelijk allemaal goed, maar pas 5 minuten voor de start kom ik bij de startvakken aan. Nu wilde ik hem toch als training lopen, dus een warming-up heb ik niet nodig. Ik duik een van de laatste startvakken in en besluit om achter de pacegroep van 1:50 te beginnen.

Wel een aparte ervaring. Sta je normaal altijd vooraan, nu duurt het echt drie minuten voordat je eindelijk de startstreep passeert. Mijn strijdplan voor de training heb ik klaar: de eerste vijf kilometer in 5 minuten per kilometer, op 12 km/u. En dan iedere 5 kilometer een tandje erbij en de laatste 6,1 kilometer finishen op 4 minuten per kilometer, oftewel 15 km/u. Dat wordt veel mensen inhalen, altijd leuk.

De eerste kilometers gaan erg relaxed. Midden in het centrum van Enschede loopt dan een dame schuin voor me die de handen in de lucht steekt om te zwaaien en daardoor het drempeltje mist dat midden op de weg ligt. Wat volgt is een nare valpartij. Gelukkig staat ze weer op en ik vervolg mijn training. Niet veel later passeer ik oud-collega Vincent Peters. Hij gaat voor 1:50. Even een praatje maken en weer verder. Ik passeer nu de pacers van de 1:50-groep. Niet veel verder besef ik me dat ik eigenlijk voor de race naar het toilet had gemoeten. Een sanitaire stop, vlak achter de Prinsessentunnel onder het spoor. Kost een halve minuut, maar daarna weer vrolijk verder. Verbaasde blikken van lopers als ik weer het parcours op kom. En Vincent is weer gepasseerd, dus die passeer ik nog een keer, vragend “Is Erik Lentfert hier al voorbij gekomen?”

Op de busbaan ligt dan het 5 kilometerpunt. Ik heb na de sanitaire stop iets gas bij gegeven om weer op schema te komen en inderdaad, de doorkomst is 24’55”. Keurig in 4’59” per kilometer. Het mag wat sneller. Ik voer het tempo wat op richting Lonneker en het is nog steeds erg druk op het smalle fietspad. Af en toe door de berm inhalen en het sfeervolle Lonneker in. Normaal hakt de heuvel bij de Lonnekermolen er wel aardig in, maar nu ben ik nog nooit zo soepel en fris daar tegenop gelopen. Sterker nog: dit voelt gewoon als vlak. In mijn ooghoek ontwaar ik Patrick Scholing met zijn camera en ik steek joviaal de handjes in de lucht.

                            Lekker freewheelen op de Lonnekermolenweg (foto: Patrick Scholing, PS Designfotografie)

Zo loop ik verder richting het tien kilometerpunt, waar ik doorkom na 48’10”. De tweede vijf kilometer ging daarmee in 23’15”, oftewel 4’39” per kilometer. Easy. Weer een tandje erbij en de Noord Esmarkerrondweg op. Leuk dat daar een snelheidsmeter staat. Alle lopers zitten op 11-12 kilometer per uur, ik ben alleen maar aan het versnellen. Voor het zelfvertrouwen erg lekker. Niet veel later kom ik achterop de pacegroep van 1:45, met onder andere Martijn Pol daarbij: we zwemmen beiden bij WS Twente in de techniekgroep. Wederom even een kort praatje, dan moet ik wachten omdat de groep uitwaaiert bij de waterpost. Maar als er ruimte komt kan ik er weer voorbij. Op naar de Miro en het lange stuk heen en weer naar Glanerbrug.

Normaal vind ik dat het vervelendste stuk, nu loop ik hier erg soepel. Verder kan ik de wedstrijd aan de andere kant van de weg goed bekijken en inschatten waar ik normaal zou hebben gelopen. Achteraf denk ik dat ik ongeveer 1:25 neer had kunnen zetten, maar of dat nu toegevoegde waarde had gehad… Ik wilde of een toptijd, of niks. Trainen dus maar. Op naar het 15-kilometerpunt. Die doorkomst gaat net onder de 1u10, 1u09’55”, oftewel een vijf kilometer split van 21’45”. Dat waren gemiddeld kilometers van 4’21”. Nog een keer een tandje erbij en op naar de finish. Leuke is dat een enkeling probeerde mee te gaan, maar door de nieuwe tempoverhoging loop ik weer alleen, verder met mijn inhaalrace.

Inmiddels heb ik hardloopbroeders in het kwaad Martijn Slagers en Coen Schilderman ook gespot. Ja, die van de Bulten Bierloop. Ik loop redelijk dicht achter Coen en na het keerpunt loop ik er redelijk vlot naar toe. Ik zit nu op het tempo van 4 minuten per kilometer. Eenmaal bij Coen geeft hij aan dat hij mee wil. Ik schakel dus weer een tempootje terug en neem hem ongeveer twee kilometer op sleeptouw. We komen korter op de groepen voor ons en ik zie de 1:40 pacers. Ook wil ik Martijn nog inhalen, dus ik neem afscheid van Coen en gooi de turbo er nog eens op. De pacers van 1:40 passeer ik dan ongeveer bij de Miro en niet veel later wederom een Grolsch shirtje en een wit petje. Martijn.

 Voor de tweede keer haas voor Martijn Slagers. Zelf naar een mooie tijd van 1h35 (foto: Patrick Scholing, PS Designfotografie)

Ik ga er naast lopen, vraag hoe het gaat en dat blijkt allemaal onder controle. Daarna lopen we samen richting finish. Ik het tempo makend, Martijn erachter. De mannen die bij hem liepen moeten er al snel af en zo gaan we naar een prima eindtijd van 1u38’55”. Onder de 1u39. Later besef ik me pas dat ik ruim drie minuten later ben gestart, waardoor mijn netto eindtijd dus veel sneller uitvalt: 1u35’33”. De laatste 6.1 kilometer heb ik dus niet continu op de 4 minuten per kilometer uitgelopen, maar toch een keurige opbouw met 4’12” per kilometer gemiddeld over dat laatste stuk.

Dit was goed voor het zelfvertrouwen. Nu gewoon de trainingen weer oppakken en wie weet zit er dan in het najaar toch nog een goede marathon in. Als de situatie het toelaat uiteraard, want in september is ook de komst van Lentfert junior drie gepland. We zullen zien.

Volledige uitslagen op de site van Enschede Marathon

HENGELO – In de voorbereiding naar de Enschede Marathon zou dit de laatste voorbereidingswedstrijd zijn geweest. Het doel: rond de 1u20 finishen, net erop, net eronder. Maar alles liep anders. Zo ook dit weekend. De dag voor de halve hadden we een trainingsdag gepland met het eredivisie triathlonteam van TTvW. En waar ik gedacht had een rustige training te kunnen doen moest ik volle bak meedoen in de ploegentijdrit omdat we een mannetje tekort kwamen. Het goede nieuws: de fietsbenen zijn nog altijd op eredivisieniveau. Een fatsoenlijke loopwedstrijd een dag later kon ik echter wel vergeten.

Overigens had ik na de beslissing twee weken eerder – geen hele marathon meer in Enschede – ook de organisatie in Hengelo gecontact. Er was geen noodzaak meer voor een snelle halve in Hengelo en de beslissing om de stekker eruit te trekken deed me besluiten om het maar lekker bij een 15 kilometer te laten. Dus de afstand om laten zetten.

De dag voor de wedstrijd had ik dus de trainingsdag met TTvW. Eerst twee uur zwemmen. Na ruim een uur had ik er wel genoeg van. Ook absurd trouwens, we hadden van tevoren aangegeven dat we met het team wilden trainen, maar uiteindelijk leverde dat twee megavolle banen op met 14 zwemmers. In een 25-meter bad. Door de geplande zwemtest kon dus een dikke streep.

Daarna die ploegentijdrit getraind, waar ik dus ongepland volle bak mee moest koersen. Daarna nog een duurloop gedaan van 1u45 met Jessie Muller en toen had ik er op een trainingsdag net zoveel uren opzitten als normaal in een hele week. Zeker nadat ik besloten heb Enschede te annuleren: de motivatie was compleet weg en ik train sinds die tijd nauwelijks meer.

Zondag 3 april dan. Het inlopen gaat wel aardig en ik neem me voor om te kijken of ik makkelijk de 4 minuten per kilometer kan vasthouden. Als dat zou lukken zou het al winst zijn met de twee vorige wedstrijden, de laatste Woolderesloop en de Haaksbergse Mijlenloop. Niet te ver vooraan starten, maar lekker relaxed weg. En dat gaat prima. Ik heb een goed tempo en ga niet te hard. Dat laat ik lekker aan de rest over. De eerste kilometer gaat in 4’03”, dus zelfs te relaxed. Tandje erbij.

                            Ongeveer 2 kilometer onderweg, het gaat voor geen meter (foto: PS Designfotografie)

Het ligt al aardig uit elkaar en als ik wat sneller loop richting de Waarbeek begin ik de te snel gestarte lopers al weer op te rapen. Met een tweede kilometer van 3’55” kom ik op 7’58” door na twee kilometer, dus weer goed op schema. Ik blijf mensen inhalen, maar het tempo van 4 minuten per kilometer, normaal gesproken een snel duurlooptempo, is me al te machtig. Ik voel de inspanning van een dag eerder, de benen lopen vol. Na drie kilometer zit ik nog op 12’02”, maar weer een kilometer boven de vier minuten. En dat kost nog moeite ook. De conclusie is heel snel getrokken: dit wordt hem niet.

                             Na een kilometer of zes, inmiddels op duurlooptempo verder (foto: PS Designfotografie)

Eigenlijk heb ik dan zin om er maar mee te stoppen, ik zie het niet zitten om nog 12 kilometer te lopen. Linksaf bij de splitsing is een optie, de 10 doen. Maar gezien mijn gebrek aan trainingskilometers besluit ik er maar een nuttig trainingsloopje van te maken. Het tempo laat ik flink zakken tot duurloop 1-2 en ik word aan alle kanten voorbij gelopen. Boeien. Zo hobbel ik relaxed terug naar de finish.

     Relaxed over de brug bij het Twentekanaal en nog even weer iets versnellen op het fietspad (foto's: PS Designfotografie)

Op het laatste rechte stuk van de ijsbaan terug naar het stadion gooi ik het tempo nog weer een beetje omhoog. Puur voor het gevoel. Eenmaal in het stadion merk ik dat iemand ook nog wil proberen mij weer in te halen. Voor plek 856 of zo, vooral doen: ik laat me niet verleiden tot een eindsprint, maar houd helemaal in tot bijna stilstand, waarop de “concurrent” me verbaasd aankijkt. Kom op, ik heb wel wat beters te doen. Daarna loop ik weer verder om de finish te passeren na 1h07’15”. Ik loop overigens op een startnummer van de halve, dus even lijkt het erop dat ik het parcoursrecord heb verpulverd. Maar daar trapt helaas niemand in.

Volledige uitslagen op de site van de Halve van Hengelo