RIJSSEN - Na de triathlon van Hengelo Gld. twee weken geleden en de tijden die ik daar zag, wist ik dat een tijd onder de twee uur dit jaar mogelijk zou moeten zijn. Sterker nog, zoals ik me daar voelde en uiteindelijk een PR op de achtste neerzette, had ik dat daar op de kwart al kunnen realiseren was mijn stellige mening. Het parcours in Rijssen leent zich daar iets minder voor met de Rijsserberg vier keer in zowel het fiets- als loopparcours, maar toch wilde ik een poging wagen om de twee-uurs-barrière te slechten. Dit lukte met verve: 1h56'46" - vijf minuten van mijn PR af - en ook nog eens een niet verwachtte podiumplek bij de Masters (3e).
 
Ik was iets later dan gepland in Rijssen, waardoor ik dit keer niet mijn gebruikelijke inlooproutine kon doen. Volgens mij ook alleen maar psychologisch geneuzel, want achteraf heb ik beter gepresteerd dan ooit. Of had ik anders... Sowieso had ik de wedstrijd al anders benaderd, want ik had besloten om voor het eerst in een triathlon op fietsschoenen te gaan fietsen in plaats van op mijn loopschoenen. 's-Ochtends nog even op de tijdritfiets geoefend of ik mijn Sidi-schoenen makkelijk los kon krijgen en na enig oefenen besloot ik dus mijn Look-pedalen gewoon te laten zitten. Dit was mij ingegeven door het feit dat ik in Hengelo Gld. met een behoorlijk dood gevoel in mijn voeten van de fiets af kwam. Aangezien ik nu de dubbele afstand moest fietsen hoopte ik a) een betere fietstijd te kunnen realiseren en b) een betere looptijd te klokken.

    Het startsein is gegeven voor het zwemmen, de kwart van Rijssen kan beginnen (ik zit in baan 5) (foto: Triathlon Rijssen)
 
Maar zoals altijd moest er eerst gezwommen worden. Ik zat in de baan bij cracks Guido Gosselink en Martijn Paalman, dus die zou ik na het zwemmen niet meer terug zien. Zaak was mijn eigen race te zwemmen en rustig te blijven en daarna zoveel mogelijk tijd goed te maken op de laatste twee onderdelen. Zoals verwacht namen Guido en Martijn gelijk het initiatief en afstand van de rest van het veld. Rudi Jansen was een goede best-of-the-rest, ik probeerde het spoor te houden van clubgenoot Henry Steenblik. Ergens halverwege moest ik heel even over op schoolslag door een hap water, maar herstelde snel en realiseerde een snelste 1000 meter tijd ooit in 19'29". Dat is de eerste minuut winst en hopelijk kan ik me daar in de toekomst nog verder verbeteren. Guido en Martijn waren toen al lang uit het water en uit zicht, na mij 2x te hebben ingehaald in een 50 meter bad...

                  Geconcentreerd bezig mijn 1000 zwemmeters af te leggen in een PR van 19'29" (foto: Triathlon Rijssen)
 
In de wisselzone verloor ik wel wat tijd door de keus te maken sokken aan te trekken, maar de schoenen waren snel aan en rennend door het gras van het parc fermé had ik nauwelijks last van die Look-plaatjes. Al met al zo'n 40-50 seconden laten liggen in de wissel, maar het voordeel van de sokken hoopte ik later terug te winnen tijdens het lopen.

                       Door de wisselzone op mijn fietsschoenen rennend met mijn fiets richting fietsparcours (eigen foto)
 
Op de fiets had ik meteen het juiste ritme te pakken en begon aan mijn gebruikelijke inhaalrace. De trip naar de Vercors had me duidelijk goed gedaan, want ik voelde me oppermachtig op de pedalen. In ronde twee ging er een tandje bij en ronde drie nog weer een tandje zwaarder, zonder dat ik daarbij op mijn trapfrequentie inboette. Ook fijn dat bij elke ronde Janneke bij start-finish stond aan te moedigen en mijn vader achter op het parcours.

   En op de Markeloseweg, vlak voor het opdraaien van de Singelweg waar het tempo richting 50 p/u kon (foto: Harrie Lentfert)
 
Toen ik in ronde drie Hans Everts inhaalde, toch geen misselijke fietser, had ik in de gaten dat ik aan een erg goede race bezig was. Nadeel in ronde vier was dat inmiddels ook de teams op het parcours zaten. Deze reden frequent in groepjes en bij een aantal waar ik langs fietste werd ook meteen gepoogd aan te haken. Dit werkte niet echt bevorderlijk op mijn humeur en toen een paar kilometer voor het eind van het fietsgedeelte daadwerkelijk iemand er in slaagde om in mijn wiel te zitten reageerde ik dit iets te fel af. Zonde van de energie en dus een leermoment voor de toekomst, had ik netter op moeten lossen (gewoon mijn eigen race blijven rijden en aan de jury overlaten). Uiteindelijk klokte ik wel de snelste fietstijd met 55'41", parcours is volgens mij iets korter dan 40 kilometer maar nog altijd goed voor een moyenne van ruim boven de 40 per uur.
 
Tijdens het laatste fietsgedeelte liet ik het tempo iets zakken om de benen voor te bereiden op de aanstaande loopbeproeving. Tevens het moment om de sluitingen van mijn Sidi's te openen en dat ging goed voor het ingaan van de wisselzone. Toch maakte ik een fout: puur uit automatisme klikte ik mijn schoenen vervolgens uit de pedalen, waar ik ze op de pedalen had willen laten zitten en het laatste stuk op de sokken had willen rennen. De impact op de tijd kan ik hier niet van inschatten, ik rende dus wederom op mijn - inmiddels open - fietsschoenen de wisselzone in. De schoenwissel voltrok zich snel, maar ik kwam door de fietsinspanning niet echt lekker in mijn loopritme. De eerste twee van vier ronden gebruikte ik eigenlijk meer om te kunnen herstellen. Aan het eind van de tweede ronde begon ik mijn lekkere loopritme te hervinden. Inmiddels had ik al wel een eerste voorganger opgeraapt (Martijn Schutteman van Argo volgens mij) en begon nu in te lopen op de andere lopers voor mij. De eerste die ik herkende was Rudi Jansen, die mij tijdens het zwemmen 1x had gedubbeld. De eerste twee ronden kwam ik niet dichter bij, maar in mijn ritme begon ik nu rap in te lopen. Janneke wees me er vervolgens op dat trainingsmaat Remko Siers (LAAC/TCT) ook niet ver voor me zat en bij het ingaan van de derde ronde zag ik hem inderdaad ook lopen. Op de Rijsserberg rekende ik vervolgens eerst Rudi in en vlak daarna Remko. Inmiddels zat Jendo Visser me op de hielen, ik zag hem iedere ronde iets dichter naderen.

              Derde loopronde onderaan de Rijsserberg, eindelijk mijn ritme gevonden en lekker op weg naar een nieuw PR!
                                                                                                 (foto: Harrie Lentfert)
 
Qua tijd had ik al in de gaten dat ik aan een goede race bezig was, want na de eerste ronde stond de klok op 1h26'38", na de tweede ronde 1h36'35" en na ronde drie 1h46'28". Een tijd in de 1h56 zat er dus aan te komen! Bij het ingaan van de vierde ronde zag ik dat ik mijn voorsprong op Jendo Visser (Triami Deventer) waarschijnlijk niet zou houden. Na het aflopen van de atletiekbaan van AV Rijssen passeerde hij me en ik informeerde in het voorbijgaan toch even of hij HOA of M40+ was. Anders moest ik die laatste ronde nog een keer erg diep gaan en de energie was toch wel een beetje op. Hij bevestigde gelukkig dat hij HOA was en aangezien ik niemand uit de achtergrond zag komen stelde ik mijn achtste plaats overall veilig. Op het eind wist ik nog even wat te versnellen en finishte daardoor in een tijd die ver onder de doelstelling lag, 1h56'46". Dat is ruim vijf minuten sneller dan mijn oude PR, vorig jaar gezet in Vroomshoop (2h01'49"). Achteraf niet helemaal happy met mijn looptijd (40'11", inclusief de wissel fietsen-lopen), maar dat is mede het gevolg van het selectieve parcours en de forse inspanning die ik tijdens het fietsen leverde. Dus daar zit ook nog ruimte voor tijdwinst vermoed ik.

                                          Moe maar voldaan finishend in een eindtijd van 1h56'46", een dik PR! (eigen foto)
 
De grootste verrassing voor me was dat ik op het podium eindigde in de klasse Masters: de winst overall was wederom voor de sterke Jan-Roelf Heerssema, die alweer zijn derde winst van dit seizoen kon bijschrijven. Daarachter verraste Peter van Grootheest (Triade) met een tweede plek en als winnaar bij de Masters, voor Guido Gosselink, die ik eigenlijk als winnaar had verwacht. Aangezien Bob de Vries klaarblijkelijk niet aan de start was verschenen was de derde plek dus voor mij: belangrijkste concurrent bleek Vincent Hentzepeter van Argo, maar die had ik halverwege ronde drie al opgeraapt met fietsen en blijkbaar genoeg marge opgebouwd (Vincent liep uiteindelijk een minuut sneller over de afsluitende 10km, maar bleef op z'n 50 seconden steken). Een super tevreden mensch derhalve met mijn nieuwe PR en derde plek!
 
Uitslagen 18e Pouw Triathlon Rijssen
Kwart
1. Jan-Roelf Heerssema        1h49'50"
2. Peter van Grootheest          1h51'20" (1e M40+)
3. Guido Gosselink                  1h52'49" (2e M40+)
4. Rob Woestenenk                 1h53'03"
5. Martijn Paalman                   1h54'15"
6. Marco Vernooij                      1h55'44"
7. Jendo Visser                         1h56'38"
8. Erik Lentfert                         1h56'46" (3e M40+)
9. Vincent Hentzepeter            1h57'34" (4e M40+)
10. Rudi Jansen                       1h57'48"
 
Dames
1. Brigit Landewé                     2h03'28"
2. Jony Heerink                        2h09'34"
3. Emelie Papenburg             2h25'46"
4. Carina Slingerland             2h26'51"
5. Margo Maasman                 2h33'01"
 
Achtste
1. Stefan Paalman                  57'18"
2. Bert-Jan Haarkamp            57'21"
3. Frank Aanstoot                    58'26"

DIE - Dit jaar stond er een trainingsweekje met mijn triathlonvereniging Trios'88 gepland halverwege juni. Vorig jaar waren ze al met de club een paar dagen naar Italië geweest (ruim 20 man/vrouw naar de Stelvio) en dit maal stond fietsen in de Vercors in de planning. Met elf man en een dame was het een select gezelschap. Dus hopen op goed weer, de fietsen mee en lekker veel klimkilometers maken!
 
Woensdagochtend 16 juni ging de wekker in alle vroegte om half zes. De avond ervoor had ik nog een looptraining op het Hulsbeek gedraaid met LAAC, waarbij de 1000 meters overigens erg lekker gingen (3.19-3.19-3.17-3.17-3.15). Daarna de tassen gepakt, gevolgd door een betrekkelijk korte nachtrust. Het officiële vertrek stond gepland om half zeven, maar een langslaper kon thuis worden opgehaald . De reis verliep daarna voorspoedig en via Duitsland, Luxemburg en Metz, Nancy, Dijon en Lyon werd omstreeks half zeven 's avonds camping La Pinède in Die bereikt. Daar stond een drietal mooie chalets tot onze beschikking.
 
Na een goede maaltijd en een onwennige eerste nacht konden we de volgende dag voor het eerst op de fiets. Deze was met het GPS systeem uitgezet en ging na een vlakke aanloop door het Drôme-dal redelijk steil omhoog naar de Col de Pennes. Geen reus met 1054 meter, maar wel 600 hoogtemeters in ongeveer zeven kilometer, met regelmatig stroken van rond de 10%. Omdat ik mijn tijdritcassette achter had (12-20) was dat dus zeven kilometers op pure kracht fietsen. Bijna alles uit het zadel klimmen derhalve, maar eenmaal boven was het uitzicht op de omgeving fantastisch. Daarna een mooie afdaling, terug naar Die en daar werden bij de koffiestop na 65 kilometer de hemelsluizen opengezet. Gieten dus en wij allemaal naar binnen om Argentinië te zien voetballen tegen Zuid-Korea. Tegen het eind van de wedstrijd was het weer droog en hebben we nog een lus van 35 kilometer gefietst om de 100km vol te maken.

           Genietend op het terras in afwachting van de bestelling, vlak voordat de regen met bakken uit de hemel zal vallen
                                                                                             (foto: Richard Sanders)
 
Eenmaal terug werd groots ingekocht bij de supermarkt en 2 kilo pasta met zijn twaalven soldaat gemaakt. De '33' Export vloeide ook rijkelijk en dat hielp ook bij het slapen die nacht. Goed uitgerust vertrokken we de tweede dag, vrijdag 18 juni, met beter weer. Na twee kilometers begon het al licht op te lopen en de eerste uitdaging was de Col de Rousset, met de top op 1254 meter. Hier testte ik mijn klimbenen eens goed in een 20 kilometer lange klim en wist het gemiddelde continu boven de 18 per uur te houden; de laatste kilometers zelfs continu boven de 22 per uur.

                                     Op weg naar de top van de Col de Rousset in mijn China-pak (foto: Albregt Menheere)
 
Boven allemaal weer op elkaar gewacht en vervolgens weer door voor een koffiebreak in Vassieux-en-Vercors. Vandaar maakten we een mooie lus met nog meer hoogtemeters, waarbij de Col de la Bataille met de top op 1313 meter het hoogtepunt moest worden. Het werd ook een hoogtepunt, maar in een heel ander opzicht.

              Even gezamenlijk vrolijk poseren voor de aanduiding "Route Barrée", nog niet wetende wat er op ons pad komt
                                                                                        (foto: Albregt Menheere)
 
Eenmaal aan de voet van de col werden we gewaarschuwd dat de route "barrée" was. Oftewel, de col zat dicht. We besloten het toch maar te proberen, wellicht dat het alleen voor auto's gold. Eenmaal op de col fietsten we zelfs even in de wolken en ongeveer twee kilometer voor de top stuitten we op een tweede wegafzetting. Ik ben toen doorgeklommen en na ongeveer een kilometer was het wegdek over de gehele breedte afgesloten met een hekwerk. Toch iets serieus aan de hand dus... We hadden daarna net besloten om te keren, toen plots twee fietsers en ook nog bekenden van Maarten van boven kwamen. Zij waren er dus langs gekomen en zeiden dat het wel te doen was. Kijk naar de foto's en oordeel zelf...

                                         De beelden spreken voor zich... (foto's: Albregt Menheere en Maarten van Bree)
 
Het werd dus een hele klauterpartij over een complete ingestortte bergwand, met aan de andere zijde een steile afgrond. Eenmaal voorbij deze barrage moesten we nog verder klimmen, over een met stenen en keien bezaaid wegdek. Wie mijn log van half maart in Mallorca heeft gelezen beseft dat het dus voorzichtigheid troef was. Daarna moest er nog een tunnel worden genomen, die aan de andere zijde ook met hekwerk was verzegeld. Gelukkig wist Bert met superkracht het hek uit de staanders te tillen en we konden er allemaal onderdoor. Een behoorlijk avontuur dus. Daarna volgden nog een lekkere afdaling waar snelheden van 70km/h werden gehaald en nog een fijn stukje vrij rijden in een volgende klim, waarin het tempo lekker strak werd gehouden. Na 130 kilometers terug op de camping lonkte het echte wielervoer, bier, chips en vleesch op den BBQ, gelardeerd met schitterende anekdotes van Hans van den Brink!

        Aanbrandingsgevaar tijdens het BBQ'en, gelukkig was de BurgerBescherming in de persoon van Hans van den Brink
                                                                                   aanwezig (foto: Richard Sanders)
 
Dag drie, zaterdag 19 juni, zou in eerste instantie de Mont Ventoux op het programma staan. Maar aangezien het nog eerst twee uur rijden was en ik de klim met mijn verzet van 12-20 niet echt zag zitten (12-17/19/21/23 was welkomer geweest) word de Ventoux voorlopig op de 'to do' list geplaatst. De dag werd daarom gekenmerkt door een verschil in prioriteitstelling: fietsen of dit combineren met de wedstrijd Nederland-Japan? Het weer was in ieder geval prima en na een mooie aanloop door wederom het Drôme-dal stond de eerste col ons op te wachten in de vorm van de Col de la Chaudière (1047m). Na tijdens het begin van de klim wat foto's te hebben geschoten gaf ik even gas en was redelijk vlot boven. Het laatste deel van de klim bleek hier het lastigst. Na de afdaling kwamen we aan in Bourdeaux, waar we wat dronken en vervolgens negen renners achterbleven om Nederland-Japan te kijken. Ik reed samen met mijn vader en Bert Huiskes door voor een fraai vervolg door de Vercors-regio: een zuidelijke lus met twee wat makkelijker klimmen en vervolgens opnieuw de Col de Pennes, maar dit keer van de zuidkant.

                                        Beeld van de Col de Pennes die zich in de Vercors omhoog slingert (eigen foto)
 
Deze klim langs deze kant was langer, 13 kilometer en met name de eerste zes kilometer omhoog met 4-5% ging de gaskraan vol open met een tempo van 25-26 km/h. Eenmaal voorbij de negorij Aucelon begint de klim steiler te lopen en na ruim 100 km was het beste er ook wel af. Het tempo zakte dan ook terug naar 15-16 km/h, maar wat een mooie klim. Daarna zakten we af richting dal en op de laatste 12 kilometer terug naar Die heb ik het tempo tegen de wind in nog redelijk strak gehouden met 35-36 km/h. Met 120 kilometer was dit een waardige afsluiter van drie mooie fietsdagen!
 
Deze 350 kilometer neem ik weer mee in de bagage naar de volgende week, wanneer de kwart triathlon van Rijssen op het programma staat. Hopelijk heb ik dan nog profijt van extra aangemaakte witte bloedlichaampjes door het fietsen op hoogte en de extra 350 kilometer asfalt die in Frankrijk onder mijn wielen doorgleden. Doel voor Rijssen: onder de 2 uur finishen.

HENGELO (GLD) - Deze maand barst het triathlonseizoen 2010 echt goed los. Wat dat betreft was de Run Bike Run van Deurningen vorige week een lekkere opwarmer. Ik kwam vandaag goed voorbereid aan de start en was met name van plan om nu eens een goede zwemafstand neer te zetten. Dit lukte: ik kwam redelijk voorin de middenmoot uit het water (in een snelste tijd ooit, 9:32) en wist daarna mijn beste achtste ooit te voltooien in een nieuw PR van 57:54.
 
Tevredenheid overheerst derhalve! Ik was ook niet eens echt kapot na afloop, maar heb gewoon een heerlijke wedstrijd kunnen sporten. De omstandigheden waren natuurlijk ook perfect: een snel fietsparcours, niet te warm en nauwelijks wind. Dit moest haast wel snelle tijden op gaan leveren en op de achtste resulteerde dat in nieuwe parcoursrecords van Cornelis Scheltinga (55'20" en nog altijd junior) en Susan Boode (1h02'54").
 
In de aanloop naar deze wedstrijd heb ik afgelopen week qua training vrij rustig aan gedaan na de inspanning van Deurningen. Maandag had ik nog redelijk zware benen, dinsdag wist ik al wel weer een vlotte duurloop 2 van 50 minuten te voltooien. Na rust op woensdag liep ik donderdag voor het eerst sinds 21 jaar weer een baanwedstrijd 5000 meter in het eigen FBK-stadion. Deze ging erg lekker. Iets té rustig van start, maar daarna wist ik het juiste ritme te vinden (km's 3'27", 3'21" en 3'23"). Doorkomst na 3 km in 10'11". In de tussentijd had ik wel de aansluiting met clubgenoten Edward Hertsenberg en Marcel Klamer gemist en dat brak me - samen met het drukkende warme weer - in de twee km's daarna wel op.  Aan het eind had ik echter nog voldoende over om in een eindtijd van 17'24"1 te finishen. Daags daarna weer rust en gisteren met buurman Willem Schreurs de benen even losgefietst.

Het klaarzetten van "mijn domein" in het parc fermé, de fietst hangt al en de handdoek wordt klaargelegd om na het zwemmen
                                               de voeten snel aan te kunnen drogen (foto: Peter Maatje)
 
Kortom: ik kwam goed geprepareerd en uitgerust aan de start. Ik zat in de snelste startserie van 12:00 uur en na mijn spullen in het parc fermé te hebben geïnstalleerd meldde ik me bij het zwembad. Baan 1 en 6 waren voor de schoolslagzwemmers, ik koos daarom in eerste instantie voor baan 5. Toen die met zes man aardig vol zat en ik opmerkte dat in baan 4 slechts twee zwemmers zaten heb ik snel verzocht van baan te mogen wisselen. Zwemt toch iets lekkerder, zonder al dat gespartel om je heen. Om 12:00 uur schalde de luchtdruktoeter en off we went!

                                                     Super lekker aan het zwemmen voor de verandering! (eigen foto)
 
Ik had al gecheckt bij de andere zwemmers hoe snel ze waren. Beiden sneller, dus ik begon lekker in derde positie. Maar ik zat lekker in mijn slag en ongeveer halverwege begon ik op een van de zwemmers in te lopen. Na een halve baan ingehouden te hebben achter zijn voeten besloot ik er voorbij te gaan, dat was nog niet zo makkelijk. Toch een aardige inspanning en hij keerde sneller. Volgende baan opnieuw geprobeerd en nu lukte het wel. Dus na 20 baantjes kwam ik als tweede van mijn baan uit het water, met een voor mijn doen prima zwemtijd van 09:32. Dat biedt perspectief voor de toekomst.

                                      Creatief gebruikmakend van de duikplankconstructie verlaat ik het water (eigen foto)
 
De wissel verliep ook vrij probleemloos en ik had al in de gaten dat ik goed gezwommen had toen ik bijna gelijktijdig met Hans Dat (TCT en clubgenoot bij LAAC) het parc fermé verliet. Hans is goed voor ongeveer 9 minuten, en na mijn wissel zat ik dus al vlak achter hem. Op de fiets was ik er dan ook snel voorbij en begon vervolgens weer aan de gebruikelijke inhaalrace. Want 9 minuten is dan wel 2 minuten sneller dan tijdens de UT-triathlon, het is nog steeds een middelmatige zwemtijd als je het totale zwemveld bekijkt.

                                        Het parc fermé verlatend voor mijn twintig kilometer op het racemonster (eigen foto)
 
Gevoelsmatig had ik snel een goede pedaalslag te pakken met het fietsen. In ieder geval beter dan vorige week in Deurningen: ik heb grote delen van het parcours minstens 1 tot 2 tandjes zwaarder kunnen trappen en toch de frequentie hoog kunnen houden. Het is een lekker snel en vlak parcours, technisch niet te lastig met goed aan te snijden bochten. Ik had de teller dan ook continu boven de 43 per uur staan en realiseerde uiteindelijk de tweede fietstijd achter Roland Besselink met 28:54, goed voor een gemiddelde van 41.52 km/h. Eenmaal terug in het parc fermé wist ik met een snelle wissel ook, na een aanloopstuk van ongeveer 500 meter, het juiste loopritme te pakken.

                  Snelle wissel, even de polschip laten registreren door de vrijwilliger en nog vijf kilometer knallen (eigen foto)
 
Eenmaal op het loopparcours zag ik opnieuw mensen voor me, blijkbaar was ik ongeveer als tiende van mijn serie van de fiets gekomen en liep meteen snel in op de lopers direct voor me. Het loopparcours was een heen-en-weer parcours van 2.5 kilometer, waardoor de verhoudingen in de wedstrijd mooi in te schatten zijn. Als eerste zag ik dus Cornelis Scheltinga voorbij komen, het broertje van nationale toppers Evert en Diederik Scheltinga. Zit in de genen dus daar! Een flink gat vervolgens naar Roland Besselink, die ook in het duathlon circuit als snelste fietser hoge ogen gooit. Daarachter de mij onbekende Rob Woestenenk uit Nijmegen, daar weer kort achter Scott Hentzepeter, die op de UT nog achter mij eindigde. Ik lag inmiddels dus vijfde in de serie (en daarmee ook overall).
Eenmaal het keerpunt gerond zag ik echter Gert-Jan Liefers aan komen snellen, dus die vijfde overall plek kon ik vergeten. Ik verkocht echter mijn huid zo duur mogelijk en Gert-Jan haalde me pas in de laatste kilometer in, veel later dan ik verwachtte. De looptijd was met 18:11 iets langzamer dan ik normaal zou kunnen, maar nog altijd goed voor een vierde looptijd overall.

              Nog even doorbijten bij de laatste meters voor de finish, vijftien seconden na Gert-Jan Liefers (foto: Hans Everts)
 
De teleurstelling over het verlies van de vijfde plek duurde maar kort, we hebben het natuurlijk wel over een Olympisch finalist op de 1,500 meter in Athene in 2004. En het was helemaal vergeten toen ik over de finish kwam en mijn eindtijd zag: 57'54"! Dat is 18 seconden sneller dan vorig jaar bij de Hulsbeek triathlon, waar het zwem- en fietsparcours echter iets te kort waren (fietsparcours daar is 18.7 kilometer). Tel daarbij op de eerste plek in het M40+ klassement en ik kan met recht terugkijken op een zeer geslaagde wedstrijd in het 'andere' Hengelo!

DEURNINGEN - De laatste log was ik niet uitgesproken positief gestemd. Twee wedstrijden daags na elkaar die niet lekker gaan... het gevaar schuilt erin nog harder en nog extremer te willen trainen. Om datgene eruit te laten komen waarvan je weet dat het erin zit. Ik deed eens verstandig deze week en schakelde een tandje terug. Niet met de illusie om nou in Deurningen de overall winst te gaan pakken (alhoewel, zou wel leuk zijn) maar meer met het oog op Holten begin juli. De zoete vruchten mocht ik in Deurningen echter al plukken: heerlijk gelopen, goed gefietst en prima gefinisht in een overall derde tijd en eerste in de categorie M40+!
 
Het weekendje Noordwijk aan Zee met Janneke vorig weekend en de voorstelling van Mary Poppins in het Circustheater hebben me dus goed gedaan. Ik had de loopschoenen wel meegenomen, maar ze zijn niet gebruikt. Gewoon eens ouderwets genieten en lekker uitrusten. Daarna de trainingen deze week weer goed opgepakt en zo langzaam naar de RBR van Deurningen toegewerkt. Wat al wel verbazing wekte was dat op zowel de site van de RBR als in de krant met geen woord werd gerept over de echte kanshebbers. In het nationale Duathlon circuit doe ik het toch volgens mij erg aardig om nog niet te spreken over Pim de Kok, die erg veel progressie heeft gemaakt en voor mij kanshebber numero uno was voor de eindzege.
 
Maandag hadden we met Trios al getraind op het fietsparcours; vanochtend om 11:30 heb ik bij wijze van voorbereiding op de tijdritfiets ook nog even een rondje op het parcours gefietst. Hoe welke bocht aan te snijden, of er geen steentjes lagen en dat soort ongein. Zo was ik tegen 12:00 uur weer thuis, omkleden, tri-pak van Step One aan, bandjes op 8 bar gepompt en hup, richting Deurningen. Na gezamenlijk met LAAC clubgenoot Dick Ramerman te hebben ingelopen (deed ook individueel mee) was het zaak om de schaduw te houden en goed water te drinken, want het was goed warm. Om exact 14:00 uur werd vervolgens het startschot gegeven.

  In volle concentratie weg, vlak achter Caimin, Pim en Ferry Schreven en achter mij zichtbaar Guido van Olffen en Jan Otter 
                                                                                   (foto: Margot Oude Wolbers)
 
Vanwege de warmte was mijn tactiek om wat behoudend te starten. Ik was de laatste tijd van de snelle starts, maar kwam mezelf dan onderweg toch telkens tegen. Zoals verwacht maakten Caimin Stevens en Pim de Kok zich snel los van de rest van het veld, maar ondanks mijn behoudende start kon ik goed volgen met Sam Landman naast me en Ferry Schreven achter me. Ik moest al snel een gaatje laten op Sam, maar dat werd toch minder groot dan ik verwachtte. Wel hoorde ik achter mij het koppel Aje Niks en Guido van Olffen naderen, concurrenten in de strijd om de zege in de categorie 40+.

Doorkomst eerste run: Pim de Kok en Caimin Stevens zij aan zij in 12:44, een twintigtal seconden later (13:07) het groepje met 
                             Aje Niks (125), Guido van Olffen (128) en ik. Hier tussen liep nog Sam Landman (eigen foto)
 
Met de laatste twee kwam ik na de eerste ronde door in 13:10. Vooraf had ik een eindtijd berekend die rond de 1h28 moest kunnen liggen: 7.4 kilometer in 27:30, dan 31 km fietsen in ongeveer 46:30 en een laatste run van 14:00. Daar pakte ik dus al winst, want voor de 27:30 rekende ik op 2 ronden 13:45. Ik moest wel even een gaatje laten vallen door bijna stil te gaan staan bij de drinkpost. Die miste ik bijna en wilde niet uitgedroogd nog 2 kilometer lopen. Ondertussen zag ik dat voor mij ook van alles gebeurde: Caimin en Pim vielen stil, Sam ging er over heen. Caimin had blijkbaar de bergloop in Malmédy een dag eerder niet goed genoeg verteerd. Halverwege de tweede loopronde ging ik hem dan ook voorbij en vlak daarna kreeg ik weer aansluiting bij Aje en Guido. Ik probeerde daarna een gaatje te slaan om met voorsprong aan het fietsen te beginnen. Dit lukte redelijk, Aje en Guido wisten te volgen maar ik dook als eerste van ons groepje en als derde overall het parc fermé in. De tweede loopronde leverde trouwens met 14:03 toch nog een behoorlijk verval op, maar met een totale looptijd van 27:12 kon ik tevreden zijn.

Laatste stuk voor het parc fermé, ik probeer mijn metgezellen nog even op de pijnbank te leggen door het tempo omhoog te
                                                                                  gooien (foto's: Margot Oude Wolbers)
 
Ik had verwacht met een snelle wissel meteen een gat te trekken. De helm had ik snel op, maar de bandjes voor het bevestigen zaten er te ver bij onder. Ik kreeg mijn helm dus niet dicht en heb dus even een flink aantal seconden staan knoeien om mijn helm fatsoenlijk dicht te kunnen krijgen. Inmiddels waren Aje en Guido vertrokken en ik zette de achtervolging in. Dan maar op brute kracht het verschil maken. In het eerste deel van het fietsparcours wist ik meteen goed mijn ritme te vinden en zag voor me ook de motor rijden met daarachter leider Sam en 300 meter voor me onderscheidde ik ook Pim. De achtervolging kon worden ingezet en in de tussentijd meteen het gat maken met mijn achtervolgers.

              Doorkomst na ronde twee, nog steeds derde in de wedstrijd maar Sam is in zicht (foto's: Margot Oude Wolbers)
 
Ik wist een redelijk constante race op de fiets neer te zetten, waarbij ik niet vergat goed te blijven drinken. De warmte is toch echt slopend onder deze omstandigheden. Met name in de laatste ronde begon ik krampverschijnselen in mijn kuiten te krijgen (en ik niet alleen, ik begreep van Pim dat hij last had van hetzelfde euvel). In die zin was de fietstijd van 46:50 met rondetijden van 11:41, 11:35, 11:41 en 11:46 dan ook een toonbeeld van regelmaat (5e fietstijd, 39.7 km/h gemiddeld - alleen Pim was individueel sneller, drie andere rijders kwamen tot een iets snellere tijd door samen te kunnen fietsen). Daarmee zette ik in verhouding wel een mindere fietstijd neer dan bv. vorig jaar in Borne en onlangs op de UT; normaal gesproken moet dat een minuutje sneller kunnen.

                                      Jakkerend door de hoofdstraat van Deurningen op jacht naar Pim de Kok (eigen foto)
 
Na iets meer dan twee ronden had ik Sam te pakken, iets later dan me lief was. Want zo superfit voelde ik me op dat moment ook niet meer. Op Pim liep ik tot op dat moment nog in, maar vlak daarna werd een status quo bereikt. Daarna zag ik hem heel langzaam weer iets bij me wegfietsen. Uiteindelijk verloor ik 20 seconden op Pim, maar kwam als tweede weer terug in het parc fermé op 53 seconden achterstand. De vraag was nu alleen of ik genoeg marge had opgebouwd op Sam, want de inspanning deed zich op dat moment al behoorlijk gelden.
Het antwoord op de laatste vraag: nee dus. Op het eerste punt waar ik de voorsprong goed kon inschatten (na één kilometer) zag ik Sam al naderen en wist dat ik me op dat moment beter kon concentreren op de eerste plek in het M40+ klassement. Ik wist nog wel iets te versnellen, maar het echte venijn was er goed uit. Ging de tweede loopronde uit de eerste run nog in 14:03, nu was het met 14:43 harken geblazen. Achter mij zag ik Aje Niks nog wel naderen, maar de voorsprong was gelukkig voldoende om niet meer tot het gaatje te hoeven gaan.

                  Als derde overall over de finish en eerste in de Masterscategorie in een keurige tijd van 1:29:23 (eigen foto)
 
Daarmee werd deze Run Bike Run een mooi succes, waarbij de vooraf gestelde doelen (top drie, eerste M40+) gehaald werden. Alleen qua tijd had ik op 1h28 gerekend, achteraf dus goed voor de eindzege. Maar het warme weer was hier de spelbreker. Alle hulde voor Pim de Kok, die de verwachtingen (in ieder geval de mijne) meer dan waarmaakte. En ook Sam uiteraard, die met name lopend nog een maatje te groot is. Conclusie is dat dit voor vandaag het maximaal haalbare was. Ik ben dan ook zeer tevreden als ik dit log op dit moment neerpen onder het genot van een welverdiend biertje!

HENGELO/AHAUS - Waar ik na de vorige wedstrijd dacht dat de vorm er weer aan zat te komen, concludeer ik na afgelopen weekend dat ik een pas op de plaats moet maken. Tijdens de Cyclespeed Duathlon in Groningen ging het lopen al een stuk beter dan de voorgaande weken. Ook daarna zette ik op de trainingen weer snellere tijden neer dan ik vorig jaar liep, dus ik stelde mijn verwachtingen naar boven bij. Dat betekende dat ik minimaal 10'45" wilde gaan lopen op de Dubbele Mijl van Hengelo, maar op basis van mijn trainingstijden en stijgende vorm hield ik stilletjes rekening met 10'30". Dat was ook het doel waar ik op weg ging afgelopen donderdag.
 
De dinsdag ervoor had ik nog erg lekker getraind en liep de 8 x 500 meter spelenderwijs in 1'30". Een tempo waar ik vorig jaar alleen maar van kon dromen en met even doortrekken goed voor kilometers van rond de 3'00". Dat zijn tijden waar ik in mijn jeugd op trainde. Met als gegeven de redelijk goede eerste run die ik in Groningen aflegde (16'14" over 4.8 kilometer, goed voor een tijd van net onder de 17 op de 5 km) durfde ik in Hengelo dan ook wel verder te kijken dan mijn eerste doelstelling, 10'45". Daarbij ging ik namelijk uit van kilometers van 3'20" plus 40 seconden over de laatste 200 meter. 10'30" Moest in mijn beleving dus mogelijk zijn.
 
Zover kwam het dus niet. Tijdens het inlopen had ik al last van maagkrampen, iets wat me echt nooit overkomt. Ik hoopte dat het minder zou worden, maar niet dus. Na het startschot om exact 20:00 uur in het FBK stadion ging ik nog wel redelijk goed weg, maar na een kleine kilometer ging iets in mijn maag of darmstelsel steeds vervelender signalen door mijn lichaam sturen. In plaats van verder naar voren in het veld op te schuiven werd ik door Jan en alleman ingehaald en heb na een kilometer of twee serieus overwogen om uit de wedstrijd te stappen.
Uiteindelijk toch doorgelopen, omdat ik benieuwd was op wat voor tijd ik uit zou komen, maar echt van harte ging het niet. Om een lang verhaal kort te maken: nooit gedacht dat ik met een PR ontevreden kon zijn. Want het was wel harder dan vorig jaar (11'06"), maar helaas heb ik mijn eigen verwachtingen niet kunnen waarmaken. Dus ontevreden met 10'55" en een 32e plek.

                       Direct na de start aan de leiding met rechts van mij de latere winnaar, Ralf Gottheil (1209) (eigen foto)
 
Aangezien het parcours ronden van 2.5 kilometer betrof liepen we al na een kleine kilometer achter op de laatste 5 kilometer lopers. Dat hadden ze wel wat handiger mogen bedenken; want na twee ronden begin je ook nog eens de laatste 10 kilometer lopers te dubbelen. Erg onoverzichtelijk en met name op de smalle paadjes in het park breekt dat het ritme doordat er weinig ruimte is om in te halen. Voeg daarbij het stuk dat door een parkeerkelder voert (inclusief DJ met opzwepende housemuziek) en zie daar de ingrediënten voor deze toch wel erg leuke loop.
 
De eerste ronde ging ook het lekkerst, met 8'52" zat ik hier goed op schema voor een tijd onder de 36 minuten. Ik liep op dat moment een twintigtal seconden achter de koploper en had het tempo lekker strak. Ook de doorkomst na ronde twee was nog alleszins acceptabel in 17'55", al verloor ik daarmee al wel tijd op mijn schema en realiseerde ik me dat een tijd onder de 36 minuten wel eens lastig kon gaan worden. Hoe lastig kon ik op dat moment nog niet bevroeden. De inspanning van de vorige avond (Dubbele Mijl) en de duurloop van eerder die dag (ongeveer 12 kilometer) begonnen hun tol te eisen. Hetzelfde gevoel als tijdens de Halve van Enschede kraakte mijn benen, de souplesse verdween langzaam maar zeker.

                                               Doorkomst na twee ronden, tijd voor verfrissing en verkoeling (eigen foto)
 
Ik zag mijn doorkomsttijd na drie ronden al zienderogen verslechteren, 27'28". Na de ronde van 8'52" en 9'03" was dat wel een erg groot verval, 9'33". Nog vervelender was dat ik al die tijd nog tweede in de wedstrijd had gelegen, maar nu eerst door een achtervolger werd bijgehaald en vervolgens voorbijgelopen. Halverwege de laatste ronde moest ik de gifbeker helemaal leegdrinken: een derde plek kon ik ook op mijn buik schrijven doordat locale loper Johannes Link me ook nog achterhaalde en met flink wat reserve ook nog op weg ging naar plaats twee.

                                              Vermoeid en gedesillusioneerd op weg naar de vierde plek (eigen foto)
 
Het zicht op de twee lopers voor me raakte ik in de parkeerkelder kwijt door de achterblijvers. Wat restte was één gevoel: de finish halen en stoppen met lopen, ik was er helemaal klaar mee. Na de tegenvaller van de vorige avond kon ik dit in de laatste ronde niet echt gebruiken. Het verval in de laatste ronde was gelukkig niet veel groter dan in ronde drie: 9'34". Maar in die twee ronden heb ik uiteindelijk ruim een minuut laten liggen, waardoor ik op een tegenvallende tijd uitkwam van 37'02". Wel goed voor de tweede plek in de categorie M40+, maar op die prijsuitreiking hebben we niet meer gewacht.
In een ander perspectief bezien: na een Dubbele Mijl een dag eerder en een duurloop van 12 kilometer eerder diezelfde dag geen gekke tijd. Als ik dat vermoeid op de klok kan zetten moet ik op een Halve Marathon gewoon makkelijk onder de 1 uur 20 minuten kunnen. Dus ik schreef mezelf na dit intensieve "Caiminnetje" een weekend rust voor in Noordwijk aan Zee!
 
Uitslagen Dubbele Mijl Hengelo:
 
1. Caimin Stevens          9'49"
2. Thijs Theunissen       9'56"
3. Ruud Blikman             9'57"
4. Wouter Doesburg       9'57"
5. Arnold Klieverik           9'58"
 
32. Erik Lentfert           10'55"
 
dames
1. Ingrid Prigge             11'09" (1e V40)
2. Nynke Beunders      11'21"
3. Marlin Nijhof              11'58"
 
 
Uitslagen 8. Stadtfestlauf Ahaus:
 
1. Ralf Gottheil              34'30"
2. Johannes Link         36'36" (1e M40)
3. Andre Winkelhorst   36'43" (1e M35)
4. Erik Lentfert             37'02" (2e M40)
5. Michael Brüning       37'40" (3e M40)