HENGELO – De Wooldereslopen staan deze winter volledig in dienst van het voorjaarsdoel van 2016, de Enschede Marathon. Daarbij heb ik van mijn trainer Huub van Langen een paar opdrachtjes meegekregen: de eerste moest in 60 minuten en dan mag het iedere keer een minuutje sneller. De eerste in 60 minuten lopen was nog lastig genoeg. De tweede in 59 minuten lopen blijkbaar ook: was ik de vorige keer een halve minuut te langzaam, nu ging het iets te rap. Maar met 58’34” ging het toch als Zwitsers uurwerk en ben ik uiteindelijk erg tevreden.  Op naar nummer drie!

De aanloop naar de tweede Woolderesloop was een stuk anders dan ik op had gehoopt. Bij de eerste moest ik moeite doen om me aan het schema te houden, dit keer had ik vooraf flinke twijfels of een minuut sneller wel ging lukken. Na twee relatief rustige wedstrijden (Slangenbeekloop en Holterbergcross) volgde het jaarlijkse Kapellenfestival. Dat was weer een erg geslaagd feestje, waar ik zwaar geschminkt onherkenbaar rondhobbelde. Maar de dagen erna was ik dodelijk vermoeid. Waardoor de maandag- en de dinsdagtraining vervielen. Om acht uur lag ik beide dagen in bed. Kapot. Volgens mij word ik te oud voor dat gedoe.

                                             Kapellenfestival 2016. Wedstrijdspecifieke voorbereiding in Boeskoolstad

Daarna heb ik de maandagtraining op woensdag gedaan (rustige duurloop van een uur) en de dinsdagtraining op donderdag (4x2000). Tijdens het inlopen met clubgenoot Marcel Klamer hoorde ik al dat dat een verstandige keuze was, want het was wederom glad op de baan in het FBK stadion. Op vrijdag wederom de training geskipt en zaterdag een lange duurloop van twee uur, waarbij ik een mooie ronde om het vliegveld Twente maakte. 24 Kilometers. Maar wat ik nou werkelijk mocht verwachten? Ik vond op schema lopen die eerste wedstrijd al best lastig. Laat staan dat het een minuut sneller moet. Ach, we zien wel.

De start. Ik ben goed weg en leg het tempo bewust heel iets hoger dan drie weken eerder, alhoewel ik weet dat die eerste kilometer óf te kort is óf standaard te hard gaat. Zo ook deze keer: 3’48” is de doorkomst. Voor mij lopen Guido van Olffen en Arjan Nieborg en de verleiding is er even om er naar toe te lopen. Maar ik weet ook dat zij de vorige keer 58-laag hebben gelopen en dat is voor vandaag te hard. Dus ik volhard in mijn eigen ritme en dat gaat goed. Erg goed zelfs. Dat vinden blijkbaar meer mensen, want achter mij vormt zich een redelijk grote groep van mensen die de 10 of de 15 doen. Doorkomst na twee kilometer is dan 7’45” en na drie kilometer 11’37”.

         Ongeveer 1700 meter onderweg, ik voer het groepje aan waar er nog wat bij zullen aansluiten (foto: Patrick Scholing)

De eerste te hard gestarte lopers zijn weer ingerekend en als een Zwitsers uurwerk blijven de kilometertijden zich aaneenrijgen. De doorkomst na vijf kilometer is 19’28”, iets harder dan de geplande 19’40”.We zijn het bos in en mogen het rondje Twickel twee keer doen. De volgende doorkomst klopt volgens mij niet, want na zes kilometer staat 23’08” op de klok. Een kilometer van 3’40”? Ik verwacht vervolgens bij het afslaan naar de tweede ronde dat bijna iedereen afhaakt en de 10 doet, maar er gaan toch behoorlijk wat mannen mee voor de tweede ronde en dus de 15.

Het tempo blijft goed en het blijft erg makkelijk gaan. Wel even laveren tussen alle achterblijvers van de 10 en de 15 in die tweede ronde, waar we uiteindelijk met drie man overblijven: Arie Fröberg, Benno Scharenborg en ik, waarbij ik continu het tempo bepaal. Doorkomst na 10 kilometer is dan 39’02”, waar de planning 39’20” was. Een tweede 5 kilometer van 19’34”. Strak gelopen. Nu nog de laatste vijf kilometer ook dat tempo volhouden.

In de tunnel moet Arie er dan af. Vlak daarna komt Huub aanfietsen en zegt dat we moeten samenwerken. Maar we zijn nog maar met twee. Ik blijf tot kilometer  11 het tempo bepalen. Die kilometer gaat in 3’49”. Daarna volgt het lange stuk waar de wind tegen staat. Ik zeg tegen Benno dat hij daar mooi op kop mag lopen. Geen probleem. Hij op kop, ik erachter. Het voelt alsof het tempo wat inzakt, maar met 3’57” met die tegenwind gaat het super. Dat is gewoon het schema voor 59’00” en daar lopen we dus nog op voor. Ook de volgende kilometer gaat in 3’57” en dan zijn er nog maar twee kilometers te gaan, doorkomst na 13 kilometer is 50’45”.

                 Laatste meters richting finish, ziet er wat moeilijker uit dan ik me daadwerkelijk voelde (foto: Patrick Scholing)

Het lijkt alsof Benno dan wat versnelt en ik vind het wel best. Ik loop mooi op schema en ga die 59 minuten makkelijk halen. Maar achteraf versnelde hij niet, maar heb ik wat gas terug genomen. Want de voorlaatste kilometer gaat dan in 4’00” exact. Doorkomst is dan 54’45”. Het gaatje wordt ook niet groter en niet ver voor ons zie ik ook Arjan Nieborg nog lopen. Ik besluit de laatste kilometer toch maar even een tandje bij te zetten om het tempo over de gehele afstand constant te houden. Dat lukt: met een laatste kilometer van 3’49” gaat de derde 5 kilometer in 19’32”. Daarmee een eindtijd van 58’34” en dus een half minuutje sneller dan gepland. Er zijn ergere dingen. De volgende keer op voor 58 blank dus.

Tweede Woolderesloop, 15 kilometer:

Volledige uitslagen op de site van MPM Hengelo

HOLTEN – Er staat hopelijk een mooi eredivisiejaar voor de deur voor TTvW. Niet voor mij als atleet persoonlijk, want ik houd het voorlopig lekker bij hardlopen; maar met het team hopen we flinke stappen te zetten. Op zaterdag 23 januari was de eerste teamdag van 2016 en na 2 uur zwemmen en een stuk fietsen deden we met een selectie van het team mee aan de Holterbergcross. Op de korte afstand was het een drukte van jewelste, het parcours was verraderlijk glad en ik nam geen risico’s. Dat ik na afloop het podium mocht bestijgen als 3e M40 was me dan ook volledig ontgaan.

Een mooie trainingsdag. We begonnen al vroeg. Elf man sterk in het zwembad, voor 2 uur zwemgeweld. De snelle jongens legden vijf kilometer af, ik zat in de baan ernaast en deed het iets rustiger aan. Maar met een laatste 1000 meter in 16 minuten was ik toch best heel tevreden. Totaal denk ik toch ook wel 3,5 kilometer zwemmend te hebben afgelegd.

Daarna lunchen bij Rudi en vervolgens door op de fiets naar Holten voor de Holterbergcross. Ik had het liefst voor de langste afstand (10,2 kilometer) gekozen, maar die begon al om 13 uur en dat was na het zwemmen niet haalbaar. De korte afstand maar weer een keer dus: 5,3 kilometer. Van de elf zwemmers zijn er om diverse redenen zeven afgehaakt, waardoor we met vier man gaan starten: Pascal Dankelman, Joost Somsen, Jessie Muller en ik. Als ik heb ingelopen met Pascal en we ons melden voor de start zijn me twee zaken opgevallen: 1. Ongelooflijk veel deelnemers en 2. Links en rechts verraderlijk glad op het parcours. Aangezien ik in training ben voor de Enschede Marathon had ik vandaag twee uur duurloop op het schema staan. Daar past zo’n korte cross natuurlijk sowieso al niet in. Dus ik besluit het maar rustig aan te doen.

                         Start van de 5,3 kilometer, ik sta ergens rechts en moet nog onder het startdoek door (foto: AV Holten)

Bij de start gaan weer allerlei lieden vooraan staan die daar totaal niet thuis horen. Normaal zou ik me daar wat drukker over maken, maar aangezien ik rustig aan wil doen: who cares. Als we worden weggefloten gaat het meteen hard bij de meesten. Ik weet dan al dat ik een heleboel mensen na de helft wel weer terug ga zien. Ik doe het dus lekker henig an, zoals we in Twente zeggen. Al snel begin ik de eerste mensen in te halen. Als we dan het bos ingaan wordt inhalen lastiger. Hier temporiseer ik wat. Echt op reserve lopen. Voor me gaat nog iemand vol onderuit. Wat mij nog weer sterkt in mijn strategie: vandaag valt er op deze cross niks te winnen, alleen maar te verliezen als ik niet oppas.

Nog voordat we op de helft zijn, achter in het bos, merk ik dat mijn linkerveter los zit. Maar dan ook echt goed los, het ding zwiept tegen mijn rechterenkel. Geen risico. Ik stop om de veter vast te maken. Gelijk maar een dubbele knoop. Ik loop op de Cortana’s, precies dezelfde schoen als waar ik dat probleem mee heb gehad bij de Hoge Lage Torenloop. Verdacht. Ondertussen ben ik weer door een man of vijftien ingehaald en heb ongeveer 30-40 seconden verloren. Ach, ik was toch niet met een tijd of plaats bezig, maar als we weer op het zandpad komen kan ik wat meer gas geven. Dus tandje erbij.

              Laatste bocht om, ik was er al voorbij maar nummer 291 meent nog voor plek 43 te moeten sprinten. Gefeliciteerd.
                                                                                             (foto: Berto Somsen)

Zo begin ik dan aan een mooie inhaalrace en begin ik in de tweede fase van de race aardig richting wedstrijdtempo te lopen. Waar de meesten beginnen in te kakken begin ik steeds harder te lopen. En mensen die voor me lopen, waarbij het lijkt of ze veel te ver weg lopen, haal ik toch vrij vlot in. Ik loop in die fase zeker een halve minuut per kilometer sneller dan mijn meeste voorgangers die ik in zicht heb. Bij de laatste bocht vindt iemand die ik net heb gepasseerd het dan nog nodig om te sprinten om plek 43 of zo. Wees er blij mee. Mooi gelopen, jammer van die losse veter. En bij thuiskomst lees ik op de uitslagen dus dat ik nog derde bij de bejaarden ben geworden ook. Dat is toch weer een leuke opsteker. Nu weer op naar de langere afstanden.

Uitslagen Holterbergcross 5,3 km:

1     Tom Hendrikse                       1998    Assen                                    18:07     18:06
2     Danny Koppelman                 1997    Hoge Hexel                          18:10     18:10
3     Ibrahim Abditli                          2001    Groenlo                                18:42     18:42
4     Harm-jan Martens                   1980                                                   18:44     18:43
5     Nick Marsman                          1997    Ommen                                19:04     19:03
6     Pascal Dankelman                 1986    ACO Van Elderen                19:06     19:05
7     Jamil Hlal                                  1981    Hoogeveen                          19:06     19:06
8     Wouter Jansen                         1993    Rotterdam                           19:13     19:12
9     Arne te Nijenhuis                     1994    Marathon Pim Mulier         19:21     19:20
10   Koen Wiggers                          1998    Marathon Pim Mulier         19:36     19:35
11   Ruben Eijsink                           1986    TION                                     19:52     19:50
12   Jan Paalman                            1974    AV Rijssen                           19:52     19:50  1e M40
13   Ynze Keulstra                           1995    TION                                      19:57     19:57
14   Branco van Minnen                 1992    Marathon Pim Mulier          20:02     20:00
15   Harald Derks                           1981    LAAC Twente                        20:03     20:01
16   Guus Beking                            1982    Hanzesport                           20:04     20:00
17   Dick Elzenga                            1966    AV Veluwe                              20:05     20:04  1e M50
18   Joost Somsen                         1999    Eibergen                                20:17     20:15
19   Marc Averesch                          1996    AV Rijssen                            20:42     20:37
20   Michel van der Heide              1970    AV Goor’75                            20:44     20:42  2e M40

24   Jessie Muller                            1994    Holten                                    21:16     21:13
44   Erik Lentfert                             1970    LAAC Twente                       22:20     22:16  3e M40
 
Volledige uitslagen op de site van het Crosscircuit

HENGELO – De voorbereiding op de Enschede Marathon is in volle gang. Lange trainingen, dito wedstrijden. De jaarlijkse Slangenbeekloop bij mij door de wijk stond ook niet echt in het schema, maar wat is er nou leuker dan door je eigen wijk een wedstrijdje te mogen lopen. De afstand moest ik nog uitkiezen en gezien de lange afstanden in de trainingen was de 10 km een logische keuze. Het werd dus de 6 km. En ik mocht weer met een mooie beker naar huis.

De Slangenbeekloop lijkt de laatste jaren patent te hebben op winterse omstandigheden. Zo ook dit jaar. Toen ik om acht uur ’s-ochtends de gordijnen opendeed lag er ineens een bescheiden wit dekentje in de tuin. Mooi! Maar ook meteen de vraag welk schoeisel ik aan moest doen. Want mijn snelle lichte wedstrijdschoentjes hebben niet zoveel profiel en zin in blessures heb ik natuurlijk niet. Dus werden het de nieuwe Saucony Rides, daar zit het meeste profiel op.

De bedoeling was eigenlijk eerst met Fynn aan de familieloop mee te doen. Ik heb eerder vorig jaar een paar mooie hardloopschoentjes gekocht voor hem en hij rende moeiteloos met mij een kilometer rond de vijver. Maar afgelopen week was Fynn behoorlijk ziek en had vrijdag nog koorts. Dus dat plan maar afgeblazen. Volgend jaar is er weer een kans. Dus ik heb maar weer voor de 6 kilometer gekozen. Na alle rustige trainingen en rustige wedstrijd vorige week wilde ik kijken of ik 3’45” per kilometer kon lopen en wilde dus weg op 22’30”. De vraag was of dat realistisch was op het soms wat gladde parcours, ervoer ik al bij het inlopen.

                           Start, horloge afdrukken en dan de eerste kilometer rustig aan i.v.m. de gladheid (foto: Bob Eskes)

Ik besloot daarom de eerste kilometer vooral rustig te starten. Met name het beginstuk was glad en daar gaat iedereen er altijd als een gek in, zeker alle jonge kinderen die zich op de eerste rij opstellen. Lekker doen. Na het startschot doe ik rustig aan en zie het allemaal aan. Zoals verwacht gaan de meesten veel te hard weg. Het fietspad op de Bordeauxstraat is vervolgens aardig sneeuw- en ijsvrij. Tijd om een tandje bij te zetten. Ik loop naar een omvangrijke groep voor mij toe en wil er links langs, als ik Janneke en de kids aan de rechterkant zie staan. Ik houd even in en ga dan aan de rechterkant lopen. Natuurlijk wel even contact maken met mijn lieverds!

       Aansluiting makend bij de groep ontdek ik ineens mijn kroost! Even wachten met inhalen dus :-) (foto: Janneke Lentfert)

Daarna op naar de Slangenbeekbrug en de eerste kilometer. Gaat die nog in 3’39”. Ik ben dan al blij dat ik op reserve zit. Ik ben weer aangesloten bij de groep en ga er voorbij. Alex Stienstra is al een eindje vooruit, maar verder zit het allemaal bij elkaar. Richting de Houtmaat loopt er een man iets voor de groep, twee gaan mee in mijn tempo en daarop trekt de gehele groep uit elkaar. De doorkomst na kilometer twee is 7’24”, oftewel 3’45” over de kilometer. Perfect.

                      Op naar de Slangenbeekbrug. Daar zal ik de kop van deze groep pakken en de boel uit elkaar trekken
                                                                                              (foto: Janneke Lentfert)

Over de Houtmaat laat ik een van de jongelingen het tempo maken. Het lijkt of het tempo gelijk blijft, maar met wat draaien en keren en twee gladde bruggetjes leveren we toch wat in. Maar volgens mij kloppen de kilometerbordjes daar ook niet. Want na kilometer drie komen we door in 11’45”, een kilometer in 4’21”? Kan nooit. Maar goed. We zitten nog met drie man bij elkaar, ik en twee jonge gastjes. Alex Stienstra is al 300 meter verderop, oftewel een minuut voor ons. Hij is ook 40+ (50+ zelfs) dus over de klassering maak ik me geen illusies. Als ik het tempo van mijn metgezellen peil zit een tweede plek overall er in. Maar eerlijk gezegd maakt me dat niet zo veel uit, ik word alleen gehuldigd in de M40 categorie en daarin loop ik sowieso onbedreigd tweede. Belangrijker is dat ik lekker dit tempo kan blijven lopen.

De vierde kilometer. Doorkomst 15’30”. Gewoon weer 3’45”. Oftewel van die derde kilometer klopt niks. Maar goed, als dit zo blijft doorgaan wordt het dus geen 22’30”, maar 23’00”. Inmiddels is er een gaatje gevallen en ik heb geen zin om het dicht te lopen. Het gaat prima zo. Een dag eerder heb ik nog twee uur gelopen en het weektotaal zit boven de 70 kilometer. Ik ben allang blij dat het een stuk beter gaat dan vorig jaar, toen ik met flink overgewicht na vier kilometer volledig was opgebrand. De laatste anderhalve kilometer gaan over het fietspad. Ik probeer mijn metgezel, een klein ventje en volgens mij nog junior, een paar keer te testen, maar hij weet elke plaagstoot te pareren.

                  Nog steeds zij aan zij met Pavel Palyanov. Genoeg marge gepakt op de achtervolgers (foto: Bob Eskes)

Dan nog het laatste stukje weer langs de vijvers en waar ik me had bedacht over de weg te gaan lopen in verband met de gladheid worden we over het voetpad gestuurd. Streep door de rekening. Het kleine mannetje kan beter (of durft beter) overweg op de gladde ondergrond. Ik loop lekker uit naar de finish als vierde overall, maar dus niet ver achter de nummers twee en drie. Vlak voor de finish nog weer even Janneke, Fynn en Jinthe groeten en dan over de streep in 23’21”. Geen bijzondere tijd, maar de loop ging ook niet echt ergens om. Gewoon lekker gelopen en mooi om weer het podium op te mogen in deze leuke laagdrempelige loop. De 3’45” per kilometer was in ieder geval goed te doen op de plekken waar het niet glad was. Dat is de belangrijkste constatering en biedt weer perspectief voor het vervolg van het seizoen.

                            Laatste stuk naar de finish. Mooi detail het juichende handje van Fynn (foto: Janneke Lentfert)

Uitslagen 6 kilometer Slangenbeekloop:
1. Alex Stienstra                               21'13" 1e M40
2. Bart Balkenende                         22'52"
3. Pavel Palyanov                            23'17"
4. Erik Lentfert                               23'21" 2e M40
5. Anatoliy Palyonov                        23'29" 3e M40
6. Maurijn Annink                             23'43" 4e M40
7. Erik Nijhof                                     24'07" 5e M40
8. Martijn Pol                                     24'22"
9. Frank Meere                                 25'45"
10. Bert Nijkamp                             26'25" 6e M40

Volledige uitslagen op de site van Wijkcentrum Slangenbeek

    Prijsuitreiking: Alex was al naar huis, ik als tweede en de nummer vier per abuis als derde gehuldigd (foto: Bob Eskes)

HENGELO – Een gelukkig nieuwjaar iedereen! Weer een jaartje verder, de feestdagen achter de rug en wat staat dan altijd als eerste op de agenda: de Wooldereslopen. Aangezien ik mijn focus heb verlegd van triathlon terug naar hardlopen, met als voorjaarsdoel de Enschede Marathon, kreeg ik een opdracht mee. Vier minuten per kilometer lopen. Dat bleek met de harde wind een lastiger opdracht dan vooraf ingeschat. Met 1h00’33” over 15 kilometer voldeed ik echter redelijk aan de invulling.

Terug naar alleen hardlopen dus. Voelt echt als een bevrijding. Ik vind triathlon nog steeds een hartstikke mooie sport, alleen weet ik niet waar ik alle tijd vandaan moet halen om drie onderdelen te trainen. De afgelopen jaren lukte dat door heel veel in te leveren op het lopen. Dan maar geen 35-36 meer op de 10 km, 37-38 was in een triathlon hard genoeg. Maar het werd steeds minder. Dus maar even mijn knopen gaan tellen. Hardlopen is het enige onderdeel waarbij ik enorm flexibel ben, want dat kan ik doen wanneer ik wil. Die andere twee niet. En met maximaal tien trainingsuren per week moet ik hardlopend hopelijk weer wat vorderingen kunnen maken, nu ik die tijd niet meer over drie sporten hoef te verdelen. De beslissing was snel gemaakt.

De marathon van Eindhoven smaakte ook naar meer. Want puur op duurvermogen naar 3h06 lopen: daar moet meer in zitten als ik op een specifiek marathon schema ga trainen. Dus met trainer Huub van Langen om tafel gezeten en de planning voor 2016 was geboren. Waarbij ik de Wooldereslopen met opdrachten moest gaan lopen. De eerste in 60 minuten. Vier minuten per kilometer. Vooraf dacht ik er nog over om er maar een minuut sneller over te doen, want 60 minuten vond ik maar zo-zo. Maar strak dat tempo blijven lopen bleek nog lastig genoeg.

Het mooiste was dat mijn gezinnetje voor het eerst sinds lange tijd weer eens kwam kijken bij een wedstrijd. Zeker op het 15 kilometer parcours leuk, want dan kun je elkaar zes keer zien. Na het inlopen, weer vele bekenden gegroet te hebben, kwam ik vlak voor elven weer terug bij de start. Het Webton pak uit, in mijn fraaie nieuwe sponsorkledij aan de start en daar gaan we dan. De eerste van vier keer 15 kilometers.

                                         Na 700 meter mijn lieve supporters gespot. Zwaaien maar! (foto: Janneke Lentfert)

Ik vind het lastig een tempo te kiezen. Aanhaken bij de bekende groepjes kan niet. Die gaan allemaal harder. Ik loop maar wat die eerste kilometer, meegaand met de meute, niet te hard, niet te zacht. Aankomend bij de eerste kilometer blijkt het toch te hard te zijn:3’53”. Een tandje terug dan maar. Ik zit dan lekker in mijn ritme, de eerste te snel gestarte mannen raap ik al weer op en achter mij vormt zich volgens mij een klein groepje. Kilometer twee: precies 8 minuten. Kijk aan.

                     Ongeveer 200 meter verder, goed gemutst op weg voor een 15 km met opdracht (foto: Patrick Scholing)

                                    Fynn en Jinthe hebben er lol in, enthousiast papa aanmoedigen (foto: Janneke Lentfert)

Daarna is het echt lopen als een Zwitsers uurwerk. Iedere kilometer gaat precies in vier minuten. Dit gaat goed tot kilometer zes, waar ik na precies 24 minuten door kom. Daarna is het wat glibberen op de gladde bospaadjes en bij kilometer zeven zie ik dat ik vijf tellen heb ingeleverd: 28’05”. Niet lang daarna komen we bij de splitsing en mogen de 10 km lopers rechtdoor en ik linksaf voor nog een rondje. En daar staat mijn trouwe supportersschare mij weer aan te moedigen :-)

                                    Iets meer dan 7 kilometer achter de rug, licht achter op schema (foto: Janneke Lentfert)

Ik heb dan nog maar een loper bij me, Frank Hering. Die had ik rond kilometer vier al ingehaald, maar hij had blijkbaar aangehaakt. In het bos neemt hij het tempo over en ik vind het best. Dat scheelt weer. Ik loop lekker in het spoor mee en bij het tunneltje geeft Nico de Buijzer de tussentijd weer door. Ik ben vooral benieuwd naar de tijd bij kilometer negen, maar doordat we achterop het grote veld achterblijvers lopen is het inhalen nogal een gedoe en op een gegeven moment ben ik bang dat we het bordje gemist hebben. We lopen al op 32’17” dus we zijn er voorbij. Dacht ik. Zie ik ineens dat ding in de rechterkant van de berm staan. 32’21”. Verdorie. Ik heb me in slaap laten sussen! Gelijk plaats ik een versnelling en ga alleen verder. Het moet ineens harder dan 4 minuten per kilometer om terug op schema te komen.

                       Een rondje verder, een trage kilometer aan het compenseren met een snellere (foto: Janneke Lentfert)

Bij de brug mag ik dan voor de tweede keer linksaf en Fynn en Jinthe moedigen me goed aan samen met mama. Fynn had zelfs nog een oranje ratelding van huis meegenomen wat blijkbaar ook bij veel andere lopers goed in de smaak viel, hoorde ik achteraf. Ondertussen ben ik onderweg naar kilometer tien. Tussentijd 40’10”, Dus een kilometer van 3’49”. Dat gaat weer de goede kant op. Dan weer de tunnel in en ineens zie ik weer iemand voor me lopen. Ik loop in en aardig rap ook. Met weer een vlotte kilometer van 3’55” kom ik na elf kilometer door in 44’05”. Weer bijna op schema.

                                   Harde tegenwind. De soepele tred is ingeruild voor hard werken (foto: Patrick Scholing)

En toen draaiden we rechtsaf. Terug richting de Woolderes. Met 2,5 kilometer lang volle bak wind tegen. Ik was er al bang voor, hier lukt het inderdaad niet om 4 minuten per kilometer aan te houden. De tijd zakt weer weg, 48’15” en 52’26” met nog twee kilometer te gaan. Op dat punt nog een keer kruisen bij de brug, en weer de fijne aanmoedigingen van vrouw en kroost meenemen op weg naar de finish. Ik zie ze straks nog een keer. Ik loop ook niet echt meer in op mijn voorganger, maar plek is niet zo interessant vandaag. Wel of ik goed een schema kan lopen.

                                 Nog iets meer dan twee kilometer te gaan, er kan nog een lachje af (foto: Janneke Lentfert)

Eenmaal van de wind afgedraaid staat hij de laatste anderhalve kilometer weer in de rug. 56’37” is de doorkomst na veertien kilometer, waarmee de laatste drie kilometers allemaal rond de 4’11” zijn afgelegd. Duidelijk de invloed van de wind. Maar dat dat tien seconden per kilometer zou kosten had ik niet op gerekend. Dan kom ik weer bij de splitsing, waar ik voor de zesde keer wordt aangemoedigd door Janneke en de kids. Fynn en Jinthe vinden het prachtig. Ik mag nog 700 meter richting finish. De laatste kilometer leg ik af in 3’56” en zo finish ik de eerste Woolderesloop na 1h00’33”. Dat valt dan toch nog vies tegen, een halve minuut boven schema. Strak op schema lopen onder je reguliere wedstrijdtempo blijkt dus lastiger dan verwacht, zeker met zo’n harde wind. Maar het is een mooie leerervaring. Eindelijk eens een wedstrijd zonder gigantisch verval.

Volledige uitslagen op de site van MPM