ALMELO – Het sportjaar 2018 ging weer als een razende voorbij. Wat een prachtig jaar was het weer: mooie wedstrijden gedraaid, met als hoogtepunten Ironman 70.3 Mallorca, Challenge Herning en als kers op de taart de hele bij Challenge Almere. Prachtig om dan het jaar weer traditioneel af te sluiten met de Oudejaarscross bij mijn oude cluppie Sisu.
 
Vroeger startte deze cross op het Maatveld en doken we vandaar het Nijreesbos in. Toen Sisu verhuisde naar de Kolthofsingel werd daar een nieuw crossparcours uitgezet achter de Haghoek. Ook leuk, maar toch niet echt hetzelfde. Toen de cross in 2015 weer terugkeerde naar het Nijreesbos was ik dan ook superblij. Echt een zeer mooie omgeving en, niet onbelangrijk, erg selectief qua parcours.

Zoals ieder jaar ging ik weer op het fietsje. Ik had met Arnold Klieverik afgesproken samen te fietsen, maar het afgesproken punt bleek niet helemaal duidelijk. Daardoor liepen we elkaar toch mis en ik heb dan ook niet gewacht, maar ben alleen richting Nijreesbos gefietst. Lekker rustig in D1, om bij aankomst even kort in te lopen en het startnummer op te halen. Als ik klaar ben met inlopen wil ik naar de start, maar vergeet daarbij bijna een van de belangrijkste zaken: verzorging. Ik had een gelletje voor voor de race meegenomen, maar die zit nog in de tas. Met nog twee minuten op de klok snel ik nog even terug naar Liedenbaum, werk het gelletje weg, een flinke slok water erachteraan en weer terug naar de start. Daar zie ik iedereen al opgesteld staan. Vooraan komen gaat niet meer lukken. De opdracht is daarbij ook nog eens de eerste 4 kilometer hartslag max 135, en daarna 136-145. Om me aan die opdracht te kunnen houden besluit ik achter de meute aan te starten om me niet mee te laten slepen in de race.

Zo start ik driekwart minuut na de rest. Niet dat het iets uitmaakt, want al op de eerste hoek, 150 meter verderop, loop ik de fuik in. Alles en iedereen staat stil. Als ik daar eenmaal door ben begin ik met inhalen, maar iets verderop gebeurt dat nog eens. Daarmee raak ik twee keer een halve minuut kwijt. Tja, eigen schuld. Als ik dan de weg over ben kan ik eindelijk mijn eigen tempo gaan lopen. En monitor de hartslag. Die zit erg goed en komt alleen in de klimmetjes even boven de 140. Daarna weet ik hem weer te laten zakken naar max 135 en ondanks dat begin ik al mensen in te halen. Grappig dat iedereen toch altijd weer veel te hard start. Mijn eerste ronde gaat in 13’02”.

               Op weg tijdens de Oudejaarscross. Lekker ontspannen door het Nijreesbos hobbelen (foto: Patrick Scholing)
 
In de tweede ronde blijf ik lekker doorlopen. Ik heb gezelschap van een tweetal lopers die dit tempo goed kunnen volgen. Ik kijk steeds op mijn horloge. Op zoek naar het vier-kilometerpunt. Het punt waar ik harder mag. Niet al te veel harder, maar waar de meesten de rekening gepresenteerd gaan krijgen zal ik een stapje extra kunnen doen. Halverwege de tweede ronde kom ik dan bij kilometer vier. Ik wacht nog even, maar na 4,5 kilometer gooi ik het tempo dan omhoog. Mijn tweede ronde gaat dan in 12’37” en doorkomst halverwege is dan 25’39”. Voor me loopt dan Jacob Wietsma, die ik aan het begin van de derde ronde inhaal. In mijn jeugd bij Sisu ben ik ooit nog eens met hem samen naar een wedstrijd gereden volgens mij.

                                      Derde rondje in, het tempo mag erop (foto: Patrick Scholing/PS Design Fotografie)
 
In die derde ronde kan ik mooi doorversnellen. Geen gekheid, maar lekker tempo gaan lopen zonder tot het gaatje te gaan. Zonder schade aan de spieren toe te brengen. Want dat is een van de bijkomende voordelen van deze manier van lopen: ik heb de afgelopen maanden geen enkele keer spierpijn gehad. Bij LAAC, waar het altijd volle bak trainen was op donderdag, voelde ik dat altijd goed de dag erop. Ik denk absoluut dat ik hierdoor weer een betere atleet word dan ik voorheen was. Rondje drie gaat dan in 12’03”. Weer een halve minuut sneller dan de vorige. En ik blijf nieuwe mikpunten voor me zien.

De vierde ronde gaat er nog een klein beetje tempo bij. Ik focus me op mensen voor me. Zo haal ik halverwege de laatste ronde collega Frank Weijling in, die volgens mij aan een goede race bezig is. Ook clubgenoot Clemens Meuleman passeer ik voordat we het technische gedeelte voor de laatste keer ingaan. Voor me zie ik nog een paar mensen lopen en ik krijg aansluiting met een atleet van AV Iphitos. Maarten Vaneker zie ik later in de uitslag. Die probeert mee te gaan. Ik laat me aanvankelijk niet verleiden om te gaan versnellen, maar probeer het tempo en de hartslag goed vast te houden. Maar als ik merk dat ik op de bultjes toch wat sterker ben en een paar meter pak besluit ik in de laatste 500 meter nog even door te trekken. Dat lukt: ik sla een beslissend gaatje en ga zo op een prima netto eindtijd van 49’14” af. Slotronde in 11’32”, wat ook prima is. Zou dus op vier ronden kunnen duiden op een potentiële eindtijd van 45’00”-45’30”. De vraag is alleen als ik op dat tempo begin, of ik het dan ook vier ronden vol ga houden. We zullen zien; ik ben nog steeds in opbouw. Dit was in ieder geval een super mooi besluit van een prachtig sportjaar. Op naar de oliebollen en champagne!

BORNE – Twee weken na de zeer geslaagde Nijverdalse Bergcross mocht het weer een tandje minder. De Winter Step One Loop. Met dit keer ook heen en terug als inlopen/uitlopen, waardoor het totaal boven de 20 kilometer zou uitkomen. Net als in Markelo onlangs startte ik te laat, waardoor ik me prima aan de opdracht wist te houden. Ik finishte na 43’55”, mijn netto tijd was 42’17”. Maar vooral de laatste kilometer in 3’39” stemde tot grote tevredenheid.
 
Zo vlak voor de kerst is deze loop inmiddels een zekerheidje. Helaas niet meer hetzelfde parcours als voorheen, maar via de brug naar Azelo. Het oude parcours door Twickel was mooier. Maar goed. We hebben het er als loper mee te doen. Blijft een leuke wedstrijd, zo vlak bij huis.

Met de start om 11 uur en een afstand van 5 kilometer naar de start wilde ik op 10 kilometer per uur inlopen. Precies een half uur. Het startnummer had ik een dag eerder al opgehaald, dus ik kon meteen vertrekken. Wel even trainingspak uit en in de kleedkamer hangen, dus ik had voor mezelf een marge van 5 minuten ingebouwd. Gepland vertrek: 10u25. Zul je zien dat je dan net naar het toilet moet…. Dat werd dus 10u27 toen ik de deur achter me dicht trok. Dan kan ik natuurlijk wat harder gaan inlopen om geen risico te nemen, maar ik vond de trainingsopdracht (inlopen onder 100 hartslag) belangrijker dan een tijdige start. Dus vertrok ik om 10u 27 op mijn dooie gemak om hardlopend naar Borne te gaan.
 
Ik kwam inderdaad om 10u57 aan bij het sportcomplex van v.v. Borne. De wedstrijdleiding dirigeert iedereen al achter de startstreep. Ik moet nog naar de kleedkamer. Pak uit. Ik wil weer terug richting start, maar besef dat het niet echt koud is voor een 23e december. Dus ik besluit om het t-shirt, dat ik onder de singlet draag, ook maar uit te trekken. Op dat moment hoor ik “PANG” buiten. Mooi. Hoef ik me niet te laten verleiden door “concurrentie”, maar kan ik me braaf aan de opdracht houden. Want die luidt: eerste 5 kilometer max hartslag 135, in het vervolg niet boven de 143. Kortom, echt hard mag het nergens.
 
Als ik buiten kom zie ik het startveld vertrekken en de laatste mensen net onder de startboog doorlopen. Ik hobbel die kant op. De vijf kilometerlopers maken zich al klaar voor de start. Ik kijk nog of ik over een startmat moet lopen, maar dat is niet het geval. Ik zet me in beweging en mijn horloge aan. Let’s go! Ik ben overigens niet de enige die later start, een twintigtal meters voor me loopt er eentje van Trios die ook de start heeft gemist.
 
Al snel kom ik achterop het startveld en kan het inhalen beginnen. Op het fietspad is er niet veel ruimte, maar op het kruispunt kan ik er langs. Als we bij het viaduct komen is de weg breed en is er genoeg ruimte. De Trios-man voor me heeft er zin in en loopt nog steeds voor me en loopt licht uit. Ik houd mijn zones goed in de gaten. De eerste vijf kilometer loop ik op hartslag gemiddeld 134 en het tempo dat daarbij hoort is 4’32” per kilometer.
 
Voor het vervolg had ik een gelletje meegenomen. Want inclusief inlopen had ik er natuurlijk inmiddels al tien kilometer en bijna een uur hardlopen opzitten. Dus ik haal die gel tijdens het lopen uit mijn loopbroekje, maar de waterpost laat nog even op zich wachten. Als hij er dan eindelijk is, na ruim 5½ kilometer, besluit ik om even te wandelen. Het zojuist opgevoerde tempo wordt verstoord, maar het belangrijkste is: goed verzorgen. Dan verlies je in het vervolg minder tijd door vochtverlies. Daardoor gaat die 6e kilometer in 4’09”, zie ik achteraf. Daarna voer ik het tempo weer op. Ik haal nog aardig wat mensen in.
 
Kilometer 7 gaat dan in 3’58”. Dat is dan inclusief een keerpunt om de afstand op exact tien kilometer te krijgen. Vanaf dat punt weet ik het tempo goed strak te houden. Aan de hartslag is te zien dat ik wel iets boven de toegestane 143 zit: 152 kom ik aan. Maar het gaat gewoon lekker. Ook het viaduct op verlies ik geen tempo. Sterker nog, de achtste kilometer gaat gewoon harder met 3’57”. Ik kom dan weer bij de rondweg en zie voor me nog een groepje lopen. Met een kilometer van 3’55” ben ik er bij en dan gaat de laatste kilometer in. Ik zie nog steeds mensen voor me en probeer er gewoon nog zoveel mogelijk in te halen. Dat resulteert in een slotkilometer van 3’39”. Dat is een kilometertijd die ik al drie jaar niet meer op de klok heb gekregen. Niet in de eerste kilometers, en zeker niet in de laatste (na vijftien kilometer). Kortom: ik ben erg tevreden over de opbouw en wat het me brengt. Ik lijk sterker te zijn dan ik in tijden geweest ben. En dat geeft vertrouwen.

NIJVERDAL – Op de zaterdag na Sinterklaas toog ik naar Nijverdal voor de tweede cross uit het Crosscircuit van het Oosten. De opdracht was drie kilometer met de rem erop en daarna mocht ik voor het eerst vrij lopen. De zaak was dus de schade beperkt te houden in die eerste drie kilometer. Het leverde een mooie race op en een acceptabele tijd van 45’58”, een half minuutje langzamer dan vorig jaar.
 
Dit is toch wel een van de mooiere crossjes in Twente. In 2009 al eens aan de start gestaan. Toen was het parcours nog behoorlijk anders, met een diepe zandkuil erin. Maar ook nu was het nog pittig genoeg. Eigenlijk kom je nergens echt in je ritme; het parcours is erg afwisselend en voert over lastige stukken, waaronder een trap in een openluchttheater.

Dit jaar dus eens voor een ander circuit gekozen dan de Twentse Cross Competitie. De reden: de TCC heeft 6 wedstrijden in een zeer beperkt tijdsbestek (half november-half januari). Het Crosscircuit van het Oosten heeft er 5, met de frequentie van 1 per maand (van half november tot half maart). Meer dan genoeg, met ook nog wat wegwedstrijden erbij. Dus beter te doseren, plus de wedstrijden zijn op zaterdag. Kan ik ook nog eens wat anders doen op zondag dan alleen maar wedstrijdjes lopen :-)
 
De avond ervoor had ik nog een etentje met sponsor AthleteSportsWorld. Naar Utrecht gereden voor een gezellig avondje met alle mede sponsoratleten uit de stal van ASW. Erg leuk om met deze gedreven atleten te spreken. Allemaal op en top sportmensen met een mooie drive en doelen. Het was dus erg geslaagd en ben trots dat ik hier deel van mag uitmaken.

                 Met alle AthleteSportsWorld atleten na afloop van het etentje in Utrecht bij de Mexicaan. Matthias, bedankt!

De volgende dag dus opnieuw in de auto. Kijken of de verorberde steak van de avond ervoor me goede benen zou geven. Na te hebben ingelopen ga ik naar de start. Ik ga ergens midden in het startveld staan, omdat ik weet dat ik wederom rustig van start zal gaan. Te rustig blijkt, want ik mag langs de Regge al beginnen met inhalen. Maar de hartslag houd ik goed in de gaten en zorg dat ik niet boven de 135 kom. Dat betekent dat het eerste rondje sowieso rustig gaat. Ik krijg ook wat gezelschap van mensen die mijn tempo willen volgen, maar die weten niet dat ik na drie kilometer los mag. Na de eerste kleine ronde lig ik dan nog 67e overall.

                                                     Op weg voor de tien kilometer langs de Regge (foto: De Wilgenweard)

Halverwege de tweede ronde, de eerste keer de grote ronde, mag ik dan harder. Eigenlijk doe ik dat dan beheerst: niet te gek, want het parcours blijft lastig en het is verleidelijk om te hard te gaan. Op de kleine klimmetjes kun je je in een paar kilometer makkelijk kapotlopen. Na de eerste ronde van 8’26” zet ik een grote ronde neer van 12’13”. Inmiddels is het tempo serieus omhoog gegaan en schuif ik mooi op in het veld. Waar ik op de eerste cross pas na 5 kilometer mocht versnellen, is dat nu dus twee kilometer eerder en daardoor krijg ik mensen die ik in Rijssen in de slotfase pas in zicht kreeg nu al veel eerder in het vizier.

                         Doorkomst tweede ronde, ik heb net de versnelling aangezet (foto: Marian Freriks/De Wilgenweard)

Zo ga ik in het begin van de derde ronde de koploper bij de M60, Richard Beldman, voorbij, die ik in Rijssen pas in de slotfase passeerde. Ook zie ik Bob Kendle op het heen en weer stuk. Die loopt de laatste twee rondes niet meer uit, integendeel, ik loop in. In de laatste ronde zie ik ook clubgenote Jorina Braamhaar lopen. In Rijssen moest ik van tever komen, nu ga ik er halverwege de laatste ronde voorbij. Ik blijf op zoek gaan naar doelen voor me. Het lijkt er in die laatste ronde op dat ik 5e M40 lig en blijf, maar de speaker geeft bij de terugkeer naar de Wilgenweard aan dat voor mij de nrs. 4 van de M40 en M50 gezamenlijk lopen. Ik zie het tweetal en versnel langs de Regge nog eens. Het lukt om erbij te komen en dan is het erop en erover. Van de 67e naar de 18e plek gelopen en 4e M40. Erg tevreden met deze progressie!

Volledige uitslagen op de site van Het Crosscircuit van het Oosten

DE LUTTE – Nu het lopen onder begeleiding van Frank Heldoorn weer de goede kant op gaat had ik goede hoop op een mooi resultaat bij de jaarlijkse Snertloop. Vorig jaar klokte ik daar 38’30” en ik ben nu beter dan destijds. Helaas was ik wat ziek de week ervoor en kampte met een luchtweginfectie. Daardoor werd het niet wat ik ervan gehoopt had.
 
De voorbereidingen voor seizoen 2019 verlopen eigenlijk heel erg lekker. Het zwemmen gaat goed, fietsen blijf ik lekker door doen en het onderdeel dat ik de laatste jaren flink had verwaarloosd, het lopen, gaat voor het eerst in drie jaar tijd weer erg lekker. Ik loop makkelijk tempo’s waar ik tot voor kort erg veel moeite voor moest doen. Het geheim schuilt daar vooral in andere (vooral rustige) trainingen en een wat aangepaste looptechniek.
 
Omdat ik vorig jaar zo lekker liep en toen 38’30” op de klok kreeg had ik nu eigenlijk stille hoop dat het harder zou gaan. Ondanks dat ik wederom de eerste kilometers rustig aan moest doen. Het werd wederom een combitraining, na een dag eerder gezellig sinterklaas te hebben gevierd met de familie. Na de lichte verkoudheid kwam daar de paardenallergie nog bij, want ik bleek toch te reageren op mijn nichtje die net van de paardenstal kwam, ondanks dat ze schone kleren aan had getrokken. Geen man overboord, maar tijdens een wedstrijd wel vervelend als je niet voldoende lucht krijgt. Frank noemde het later “gratis hoogtetraining.”

 Een lang lint heeft zich in beweging gezet. Ik loop iets rechts van het midden, achter dat felgele shirt (foto: Rob Kwekkeboom)

Na een fietstocht van een goede drie kwartier had ik mijn startnummer al snel, daarna twee kilometertjes rustig inlopen en op naar de start. Omdat ik rustig wil starten spring ik ergens rond plek 50-60 in het 500-koppige startveld, dat al ongeduldig klaar staat. Als het startschot valt blijkt dat die plek ook nog wel optimistisch was ingeschat, want velen kiezen ervoor om (te) hard te starten. Ik let op de hartslag, die door de lichte verkoudheid en de problemen met de luchtwegen hoger is dan normaal. De eerste drie kilometer mag die niet boven de 135.

                             Iets verderop, hartslag 135 max en controleren in het miezerweer (foto: Rob Kwekkeboom)

Ik heb dan een groepje om me heen en wordt braaf gevolgd door wat mensen. Sommigen vinden het tempo van 4’40” te langzaam en gaan er voorbij. Ik denk dat ik inmiddels ben afgegleden naar plek 80 of zo. Ik wacht rustig af en hobbel lekker mee. Geen problemen met de klim op de Farwickweg daardoor, die ik probleemloos op loop. Iets verder, voorbij de Wilmersberg, staat dan het drie kilometerbordje. Als ik daar ben ga ik meteen een tempo hoger lopen. Voor het eerst dat ik dat doe dat ik hoorbaar iemand mee hoor probeer te gaan. Dapper. Het tempo is namelijk van 4’40” naar ongeveer 4’05” per kilometer gegaan. De verwachting is dat diegene er niet lang aan zal blijven, en inderdaad, na 100 meter is hij eraf.
 
Een kilometer verder kegel ik bijna de tweede dame, Stefanie Semmekrot, omver. Bij een plas water passeert zij links, degene die rechts van haar loopt rechts. Er komt ruimte, dus ik wil door het midden. Alleen voorbij de plas komen beiden weer naar binnen, waardoor ik even in aanraking kom.met Stefanie. Geen handige actie van me, maar het gaat gelukkig goed. Bovenop de klim passeer ik ook de eerste vrouw, Marlin Snuverink. Inmiddels zitten er vijf kilometers op.
 
Ik blijf daarna wel een redelijk tempo lopen en mensen inhalen, maar zo lekker soepel en makkelijk als in Goor en Rijssen gaat het niet. Ik mis duidelijk lucht. Als De Lutte weer in zicht komt zie ik nog wat groepjes voor me lopen, waarbij ik probeer in te schatten of ik ze nog in kan halen. Het eerste groepje haal ik bij nog voor we het bos ingaan, daarvoor zie ik nog een drietal lopen. Ik kijk even op mijn horloge en zie dat ik inmiddels ruim 38 minuten onderweg ben. Die 38’30” kan ik vergeten. Wel krijg ik aansluiting met de volgende lopers, zo’n 600 meter voor de finish bij het negen kilometer punt. Erop en erover.

             Bijna nog eentje verschalkt, maar hij begint te sprinten. Toch een mooie inhaalrace gehad (foto: Frans Bosch)

Tot mijn verrassing komt er dan nog iemand terug als ik net een loper van Iphitos ben gepasseerd. Een jong kereltje zo te zien, met een flink tempo. Ik heb over, dus ik haak aan. Dat ontmoedigt hem meteen zo dat hij het tempo laat varen. Ik trek door en kom zo nog heel dicht op nog een voorganger. Uiteindelijk finish ik na 40’24”, waar ik op zeker twee minuten sneller had gehoopt. Het is zoals het is. Niet geforceerd in ieder geval, en slecht was het ook niet. Op naar de volgende.

Uitslagen 34e Snertloop De Lutte:

Voor de volledige uitslagen ga naar Loopgroep De Lutte