Challenge Almere 2022

De relatie met Almere was initieel geen innige. In 2012 zou ik debuteren op de hele afstand, maar die dag zat ik ziek thuis. Daarna volgden nog vier deelnames op de hele afstand met wisselend succes; in 2019 deed ik er voor het eerst de halve. Nu, twee weken na Duisburg, ging ik opnieuw op voor de halve afstand. En mijn zesde deelname in Almere. Inmiddels een zekerheidje op de kalender en voor Janneke en Fynn een leuk winkelweekend.

​Twee weken na de geslaagde race in Duisburg wist ik niet zo goed wat ik van Almere moest verwachten. Het fietsparcours was wat omgegooid en daardoor fietsten we dit jaar geen 90, maar 96 kilometer. Finishen onder de vijf uur zou daarmee een pittige opgave worden. Maar daarmee ook wel een mooie doelstelling.

​Op vrijdag 9 september togen we weer met zijn drieën naar Almere. Jinthe en Mick beiden op een logeeradres en Fynn weer met ons mee als supporter. Een voorspoedige rit, inchecken in ons vaste stekkie, het Apollo Hotel (tegenwoordig Leonardo Hotel) en daarna de startspullen ophalen. Een pasta party is er na al dat Covid gezeik nog niet, dus moeten we voor die avond elders wat te eten scoren. Daar hadden we al op geanticipeerd en een leuk tafeltje bij Happy Italy gereserveerd. Fynn Fynn aan de pizza, mama en papa een goed bord pasta als voorbereiding op de race van morgen.

​Zaterdag 10 september: Race Day
Het voordeel van de halve doen in Almere is dat je je fiets niet een dag van tevoren hoeft in te checken. En omdat het Leonardo Hotel naast het wedstrijdterrein ligt, de start later is dan op de hele, hoef je er ook niet zo achterlijk vroeg uit. Allemaal goede redenen om nooit meer een hele te doen 😊

​Na mijn ontbijt check ik de fiets en de tasjes in. Het regent pijpenstelen. Nog niet eerder meegemaakt in tien jaar Almere. In 2013 wel een wolkbreuk op mijn dak gehad in de slotfase van het fietsonderdeel, maar nog nooit zeiknat hoeven beginnen. Het nadeel is dan ook dat mijn casual kleren, die ik over mijn trisuit heb aangetrokken, zeiknat wordt. Daar zal ik wel aan herinnerd worden als ik gefinisht ben en “droge” kleren aan wil trekken. Maar dat is van latere zorg.

​Ik heb mijn wetsuit aangetrokken (de Sailfish deze keer, om te kijken of er nou verschil zit tussen deze en die van Zone3) en sta klaar in mijn startvak. Om me heen kijkend ontdek ik dan mijn lieve supporters. Een dikke knuffel van Fynn doet me goed: ik ben nu ook emotioneel klaar voor de halve triathlon.

08:22 Swim

​Ik sta te trappelen van ongeduld. In mijn startvak 30-35 minuten hoop ik ongeveer 32-33 minuten te kunnen zwemmen. In Duisburg zwom ik 33’53”, vandaag hoop ik iets sneller te kunnen zwemmen. Vanaf de start zit ik eigenlijk wel goed in mijn ritme en kan redelijk goed doorzwemmen. Toch gaat het minder hard dan twee weken eerder in Duisburg. Misschien dat ik daar ontspannenner kon zwemmen omdat ik een uur later dan de rest startte en zonder druk zwom. Nu weet ik dat ik erbij moet blijven om na het zwemmen in een goede positie te komen.

Na 1,928 meter kom ik na 34’38” uit het water. Een tempo van 1’47” per 100. Niet slecht, maar ook niet goed. Ik had toch zeker op een minuutje sneller gehoopt. In Duisburg was ik driekwart minuut sneller. Het is wat het is. Hup, de wissel in.

08:57 T1
De wisselzone is, zoals gebruikelijk in Almere, vrij lang. Je bent vrijwel meteen de tent in, maar eenmaal de wetsuit uit en samen met de badmuts en zwembril in de tas gepropt, begint een flink stuk rennen door het parc fermé. Gelukkig heb ik dat redelijk goed op het netvlies staan en heb ik mijn fiets snel gevonden. Verder met de fiets aan de hand de wisselzone uit en op het carbonnen ros. Vier minuten en zes seconden later zit ik op het fietsparcours.

09:01 Bike

​Eenmaal op de fiets gesprongen heb ik snel mijn voeten in de schoenen gewurmd. Omdat het nat is wil ik niet te veel risico nemen op het eerste stuk, en wacht nog even met de klittenbandjes vastmaken. Als ik over het bruggetje ben passeer ik eerst een Duitser en daarna maak ik de klittenbandjes vast. Tot groot ongenoegen van de Duitser: hij moppert en gaat er even later weer voorbij. Alsof dat zin heeft, zelfs zonder schoenen fiets ik harder, dus waarom hij me weer probeert in te halen is me een raadsel. Als ik de schoenen vast heb laat ik hem dan ook snel achter me.

​Het regent nog steeds en daarom neem ik geen risico’s op het eerste deel, waar vrij veel gedraaid moet worden. Bochtje hier, bochtje daar... dus ik fiets echt een beetje op reserve tot ik eindelijk de Oostvaardersdijk bereik. Daar mag de gaskraan dan wat meer open en kan ik de mensen voor mij gaan oprapen. Inmiddels is het ook droog geworden. Het tempo gaat continu richting 39-40 per uur en ik durf ook wat meer risico te nemen dan twee weken eerder in Duisburg.

​Risico in de vorm van wat harder doortrappen. En vertrouwen hebben dat het lopen wel goed zit. Het fietsen gaat eigenlijk heel goed. Vooraf had ik gedacht dat de 96 kilometer me ongeveer 2u40 zou kosten, maar ik zie onderweg dat het harder gaat. 

​Het nieuwe stuk gaat dan nog wat zuidelijker de polder in. Maar geen vervelend stuk. Eenmaal het Eemmeer bereikt is het dan alleen nog maar noordwaarts, terug naar Almere. Met op het laatste stuk weer het verraderlijk slechte wegdek aan de rechterzijde, daar zitten een paar kuilen. Die vermijd ik dus.

Na precies 2u30 ben ik weer terug in de wisselzone. Prima doorgefietst met een gemiddelde van 38.3 km/h.

11:32 T2
Het is altijd een goed teken als je terugkomt in de wisselzone en er staan maar zeer weinig fietsen. Dat betekent dat ik goed in de race zit en er nog niet veel atleten voor mij terug zijn gekomen. Na het zwemmen lag ik 213e, inmiddels heb ik me opgewerkt naar een 96e overall plek. De tweede wissel gaat iets langzamer dan de eerste, omdat ik in de eerste wissel alleen een fietshelm hoefde op te zetten. Nu moeten er schoenen aan, petje op en een gelletje worden verorberd. Bijna vijf minuten later (4’59”) duik ik het loopparcours op.

11:37 Run
Meteen vanuit de tent weet ik een prima looptempo op te pakken. In het begin voelt het allemaal een beetje roestig, maar dat is normaal 😉 Het tempo ligt op 4’20”-4’24” en dat houd ik de eerste loopronde aardig makkelijk vol. Omdat het lekker gaat besluit ik het tweede rondje om het tempo iets te laten zakken, met de intentie in ronde drie weer wat gas bij te kunnen geven.

​In de tweede loopronde loop ik kilometertijden van tussen 4’35”-4’40”. Inmiddels ben ik natuurlijk ook al een dikke veertien kilometer verder, dus van dat versnellen komt in die laatste ronde niet meer zo veel. Overleven is een beter woord. Gelukkig is het zonnetje er wel bij gaan schijnen inmiddels.

​Het wordt harken en met moeite krijg ik de kilometertijden nog onder de vijf minuten. Kilometers achttien tot en met twintig zitten er zelfs net boven. Een tempo wat ik in een lekkere duurloop makkelijk wegloop, is nu echt wel de max. Maar de finish komt in zicht.

13:15 Finish
Als ik in de verte de speaker hoor kan er nog een keer een versnelling uit. Na de laatste verversingspost nog een keer alles uit de kast. Op mijn horloge zie ik dat ik mijn doelstelling ruimschoots ga halen: ik ga ergens tussen 4u50 en 4u55 finishen. 

​Dat geeft me nog even vleugels en met een keurige halve marathontijd van 1u37’58” loop ik naar een eindtijd van 4u52’54”. Relatief gezien zelfs een betere race dan Duisburg, twee weken eerder. Echt super tevreden!

​Uiteindelijk word ik hiermee 108e overall, 93e bij de mannen en 7e M50. Dat levert naar alle verwachting wel weer een slot op voor The Championship in Šamorín. Hoe leuk die race en de ervaring ook was, maar dat laat ik deze keer aan me voorbij gaan. Leuk om een keer mee te hebben gemaakt, maar verder kies ik zelf mijn races wel uit.

Direct na de race moet ik met Fynn op pad naar de speelgoedwinkel. Hij had een mooie Lego Ninjago set gezien met korting, maar toen we aankwamen was de set net uitverkocht. Dikke teleurstelling natuurlijk... dus maar over mijn hart gestreken en een andere (duurdere) set voor hem gekocht. Fynn weer helemaal in de wolken terug naar het hotel 😊
​
’s Avonds is het uiteraard weer tijd voor de traditionele afsluiting met sushi, de gezellige finish line party van de laatste long distance deelnemers en een welverdiend biertje bij de Bierfabriek. Almere, je was weer fantastisch!