Vooraf richting Borne was het even de vraag welke wielen te steken: mijn hoge carbonvelgen van Mavic of de FFWD leenwielen die ik afgelopen week bij Maarten Nijland had opgehaald. Ik had ze de avond ervoor al even getest op het parcours en na het checken van de buienradar en de wind zag ik geen problemen om met een dicht achterwiel te gaan rijden: FFWD dus!
Nadat ik de individuele wedstrijd had bekeken - vreemde gewaarwording om daar niet tussen te lopen/fietsen - was het parcours voor de duo's. Om 17:00 uur startte het pak en Arnold zat meteen in een goede groep, met Kevin Schaap en Frank Pol. Ze liepen in vijfde tot en met zevende positie, en zolang de mannen daarvoor (Casper Koelma, Eric Borg, Jan Paalman) niet te veel voorsprong namen waren er kansen om op de fiets eens even flink huis te houden. Op plek drie liep overigens nog een eenling, had deze de individuele start gemist? In ieder geval streed hij wel aardig mee, maar zou later in het klassement niet meer terug te vinden zijn.
Ik stond klaar in T1 voor de wissel en nadat de eerste vier inmiddels gewisseld hadden kwamen Kevin en Arnold als volgenden binnen. Kevin wisselde voor Step One op Stefan Siderius, ik nam de chip van Arnold over. Frank Pol was nog niet te bekennen, dus daar konden Arnold en ik sowieso een gat slaan.

Stefan Siderius kwam meteen aardig furieus uit de startblokken en ging er zo hard vandoor dat ik ervoor koos om in mijn eigen ritme te komen. Op de FFWD wielen kwam ik lekker rap op gang en na een kleine kilometer had ik Stefan al weer te pakken. Hij was al flink in tempo terug en het was erop en erover. De volgende die ik opraapte was de eenling in het shirt van WV Breda. Hij had er wel een aardig tempo in en vervolgde, na een kort praatje (hij vroeg even hoeveel ronden er gefietst moesten worden...) zijn rit aan de rechterzijde van de weg, ik op links.
We reden een tijdje ongeveer hetzelfde tempo en haalden na ongeveer twee kilometer de fietser van Eric Borg in. Op dat moment lagen we dus al drie en vier in de wedstrijd en toen ik dacht weg te kunnen rijden bij Het Anker vond ik dat mijn stuurmanskunsten toch wel erg ondermaats waren. Ik hield het driespaaks voorwiel nauwelijks onder controle en dacht dat ik onderuit ging. Ik moest bijna surplace en vervolgens weer in de achtervolging. Dat geintje herhaalde zich achterop op het parcours, maar op de rechte stukken had ik wel de power en reed wederom naar de eenling toe.
Op het stuk terug richting Hertme kwam de volgende voorligger in zicht: Arjen van den Berg, de fietser van Jan Paalman. Hij pikte vol het wiel van de eenling. Ik keek het aan, bleef volledig links van de weg rijden en vervolgens schakelde ik een tandje bij en reed het duo voorbij. Een kleine 500 meter voor mij ontwaarde ik koploper Eddy Reinerink, en ik rekende op een sterkere tweede ronde  waarin ik misschien nog dichter zou kunnen komen. De eerstvolgende bocht herhaalde zich echter hetzelfde ritueel: ik stuurde bijna de berm in. Toeschouwers attendeerden mij op een lekke voorband. Het zal toch niet... Snel van de fiets om te checken en jawel hoor.

Snel sprong ik weer op de fiets, kijken of ik in ieder geval op de rechte stukken nog vaart kon blijven maken. Lig je verdorie tweede in de wedstrijd en dan dit. Achter me naderde ook nog niemand en ik reed vanuit Hertme richting Borne weer richting het tweetal dat mij was gepasseerd toen ik even van de fiets was gegaan. Maar eenmaal Borne in volgden wederom een aantal bochten die met een aflopende voorband gewoon niet te hard te nemen zijn. Een tweede ronde zou dan ook onverantwoord zijn geweest. Teleurgesteld vier ik uit en rijd richting wisselzone, waar al mijn supporters in de bocht staan te wachten. Leuk. Uiteindelijk rijd ik met dit malheur (lek, afstappen, doorrijden, uitrijden) nog 22 minuten over de eerste ronde. Als ik de eindtijden bekijk van de mensen die ik in heb gehaald dan was ik vermoedelijk bezig aan een fietstijd van 42 hoog.
Podiumkansen hadden er dan zeker in gezeten, als ik Arjen van den Berg in de tweede ronde op genoeg achterstand had kunnen zetten... In ieder geval hadden we de nummer drie, Edwin Veenstra en Niels Beekman, dan achter ons gelaten want Arnold had een snellere looptijd en ik was bezig aan een sneller fietsonderdeel. Erg jammer dus. Ook al was de inschrijving als geintje begonnen, als je op podiumkoers ligt is het wel balen. Voor het eerst lek in een wedstrijd, en dan juist nu. Maar voor alles is een eerste keer.

Hier nog in tweede positie, maar voor al lek (foto: Margot Oude Wolbers)

Wat ook erg frustreert is dat je de wedstrijd niet af kunt maken. Daarom hebben Arnold en ik ons verdriet maar verdronken op het terras bij het Steegje. De sportdrank in deze locale taveerne, met als belangrijkste bestanddelen water, gerst en hop, smaakte ons prima. Aangezien terugfietsen geen optie was (het racemonster ging met mijn ouders mee in de auto) mocht ik na deze verfrissende versnaperingen nog afsluiten met een duurloopje richting huis. Een goede voorbereiding voor de volgende uitdaging, namelijk de Losserloop een dag later.
Na de start van de Halve Marathon was dan vanmorgen om 12:10 de beurt aan de lopers van de 5 en 10 kilometer. Ik was van plan behoudend te starten. Niet iedereen trouwens, want een paar locale voetballers vond het nodig om zich op de eerste kilometer volledig in het rood te lopen. Geeft wel weer een paar leuke mikpunten verderop in de wedstrijd.
De eerste anderhalve kilometer gaat erg lekker en ik lig op dat moment volgens mij vierde in de wedstrijd. Maar het tempo weet ik nog altijd niet te handhaven, ondanks goede trainingsresultaten recentelijk. Toch nog steeds meer investeren in duur blijkbaar... en ik moet geen wonderen verwachten in een paar weken tijd. Als ik volgend voorjaar weer de oude vertrouwde tijden kan lopen is overigens ook vroeg genoeg.

Kortom, vanaf kilometer 2-3 voelt het meer aan als worstelen. Ik probeer bewust op mijn looptechniek te letten en kan af en toe versnellen, maar zoek eigenlijk ook te gemakkelijk weer de comfortzone op. Misschien is dat ook wel een verschil met vorig jaar, dat ik niet meer durf af te zien. Misschien een overblijfsel van die loodzware triathlon Holten?
Gelukkig staat de wind in het middelste deel van de race wel gunstig; op de laatste anderhalve kilometer krijgen we hem weer vol tegen. Na vier kilometer klok ik 14'48" en weet dan al dat mijn streeftijd (onder de 18'30") erg lastig gaat worden. De eerste dame, Pauline Claessen, loopt iets voor me en geeft me nog weer een mikpunt. Ik loop nog wel iets in en uiteindelijk missen we beiden bijna de finish door de tweede ronde voor de 10 kilometer op te draaien. Daardoor wordt het uiteindelijk 18'50", een tijd waar ik allerminst tevreden mee ben. Dat moet toch echt weer minimaal anderhalve minuut sneller volgend jaar. Dus dat gaan we langzaam opbouwen, belangrijkste nu is heel blijven. En daarbij: als je me vraagt of ik hier nu liever onder de 17 minuten had gelopen, zonder MSc-graad op zak en zonder dat fantastische kleine ventje dat ons leven verrijkt heeft, lijkt het antwoord me heel simpel. We zullen zien wat de sportieve toekomst brengt, maar die twee dingen zijn toch wel even duizend maal belangrijker.

Uitslag 5 kilometer:
1. Rik Spijkerman            17'30"        5. Emile van der Zande            18'40"
2. Remko Siers                18'23"        6. Pauline Claessen                 18'47"
3. Björn Wessels             18'23"        7. Erik Lentfert                           18'50"
4. Ben Platier                    18'30"