BORNE – Gekheid. Het plan was even geen wedstrijden doen, maar drie dagen na de geboorte van Mick stond ik al weer aan de start van een loopwedstrijd. In goed overleg uiteraard. De Estafetterun Borne: een leuk, kleinschalig en laagdrempelig evenement. Met vier man die allemaal hetzelfde 5 kilometer rondje moeten afleggen. Het leverde zowaar ook nog een prijs op: tweede met ons bedrijventeam van PANalytical.

Enige tijd geleden had ik al een bedrijventeam opgegeven. In de hoop dat het allemaal zou passen. Want de uitrekendatum van Mick was 17 september. Dus een week later… zou moeten kunnen. Maar net als bij Fynn en Jinthe ging Mick over de uitrekendatum heen. Was te verwachten natuurlijk. Dat betekende echter wel dat mijn deelname op losse schroeven kwam te staan. Last minute toch besloten te starten. Want 5 kilometer, dat is hooguit 20 minuutjes lopen. Plus wat warming-up en cooling-down… een uurtje weg. Moet kunnen.

Zo stonden we aan de start in Borne met een internationaal gezelschap: mijn collega’s komen allemaal uit andere landen. De Estafetterun is sowieso een populair evenement binnen ons bedrijf. Bij eerdere edities hebben altijd meerdere teams meegedaan. In 2011 stonden er zelfs zeven teams aan de start. Ditmaal waren het vier teams, waar wij met Yannick Coquereau (Frankrijk), Marco Sommariva (Italië), Andrew Fussell (Nieuw-Zeeland) en ikzelf de snelste hardlopers van het bedrijf dachten te hebben verzameld. Onder de naam PANdora’s Box wilden we een hoop ellende opentrekken over de andere teams.

                                                Vlak na de start, Yannick pakt een mooi tempo en loopt ongeveer als vijfde

Yannick begon al erg goed. Waar veel (vooral jonge) teams hard begonnen koos Yannick keurig zijn eigen tempo. Hij schoof lekker op in het veld en kwam als vijfde weer terug voor de wissel op Marco. Die deed het ook erg goed. Marco lag vierde, werd ingehaald door een loper van het AZC Azelo, maar wist zelf ook weer iemand terug te pakken. Dus wisselde hij als vierde op Andrew. Die haalde al snel weer iemand in en zo lagen we derde. Ik zag dit gebeuren terwijl ik met mijn warming-up bezig was. De eerste loper was die van het AZC en liep een behoorlijk straf tempo. Maar de nummer twee was te pakken.

                      De laatste wissel van Andrew op mij. We liggen inmiddels tweede en ik hoef niet meer volle bak te gaan

Toen Andrew terug kwam bij de vijver lag hij inderdaad al in tweede positie. Zeker een minuut goed gemaakt en nog verder uitlopend. Tijd voor mij om te gaan vlammen. De vraag was hoe dat zou gaan, na drie onrustige nachten en voor 25 september een erg hoge temperatuur. Op de training eerder die week liep ik 6x1000 in tijden van 3:51 tot 3:40, dus ik wilde proberen 3:45 aan te houden. In de eerste kilometer lukt dat nog, maar daarna loop ik twee kilometers van 3:54. Omdat er achter me ook geen gevaar dreigt en het eerste team onbereikbaar is kan ik mijn run redelijk relaxed uitlopen. De laatste twee kilometers loop ik op 4:00 per kilometer. Harder lukte gewoon ook niet, door de warmte en waarschijnlijk gewoon niet fit genoeg. Mijn eindtijd van 19:56 over 5,1 kilometer is dan ook niet echt geweldig te noemen. Maar het is dus ruim voldoende voor de tweede plek.

                                      Bezig aan de laatste ronde. Even een sportieve afleiding na drie dagen kraamtijd.

Tweede met het bedrijventeam van PANalytical, wie had dat vooraf gedacht! Wijzelf in ieder geval niet. Doel was gewoon leuk meelopen en een redelijk stabiele prestatie neerzetten. Maar het ging dus boven verwachting goed. Zelfs de krant wist ons nog te vinden na afloop voor een leuk interview. Het was weer een gezellig dagje met veel PANalytical collega’s en super weer. En na afloop moest ik dus snel weer op de fiets naar huis om daar de boel te ondersteunen.

Mick is een gezond mannetje van 55 centimeter en woog bij de geboorte 5,090 gram. Een flinke knul al dus! Daarom sportief even alles tijdelijk op een lager pitje, even geen wedstrijden maar lekker genieten van deze aanwinst.
De zwangerschap van Janneke ging eigenlijk weer erg snel voorbij. Gevoelsmatig voor mij althans. Uiteraard heb je het hele circus allemaal al twee keer meegemaakt. Maar toch, het blijft bijzonder. Op de laatste echo, zes weken eerder, lag de kleine Mick (toen nog Harko genaamd) al twee weken voor op de groeicurve. Dus de verwachting was al dat het een groot kindje zou worden. Daarom werd het deze keer ook geen thuisbevalling, zoals bij de vorige twee: uit voorzorg werd besloten door de verloskundige voor een medium-risk bevalling, wat dus ziekenhuis betekende.

We wisten deze keer ook niet wat het zou worden. Een bewuste keuze: na Fynn en Jinthe wilden we wel eens weten hoe het zou voelen om het niet te weten. De tijd voor de bevalling is daardoor spannender dan de bevalling zelf. Eerste en belangrijkste is toch dat het kindje gezond is. Ik was er van overtuigd dat we een jongetje zouden krijgen. Al was het alleen maar omdat iedereen om ons heen dacht dat het een meisje zou worden. Bij de geboorte hebben we er ook niet echt op gelet, dat besef kwam iets later pas: hé, een jongetje!

De bevalling zelf verliep eigenlijk heel voorspoedig. 's Ochtends om kwart voor zes de vliezen gebroken en de verloskundige gebeld. Om half negen naar het ziekenhuis van Almelo gereden, waar Mick om 10:39 geboren is. Daarna digitaal aangifte kunnen doen (ideaal!), even herstellen, bijkomen, lunchen en om half drie waren we weer thuis.

Mick Jaeri Lentfert dus. Die tweede naam is een samentrekking van onze voornamen, JAnneke en ERIk. En je spreekt het gewoon uit als Jari. Beetje Oud-Hollandsch dus. Net als Aerdenhout. Maar roepnaam dus Mick. Welkom in ons gezinnetje lief mannetje!

ENSCHEDE – Eigenlijk zou mijn triathlonseizoen er na Doetinchem op hebben gezeten. Maar door het verplaatsen van Hardenberg van juli naar augustus kwam er nog een staartje aan. En met een triathlon om de hoek en een baby die volgens de planning nog twee weken later moest komen werd er nog een extra wedstrijdje bij aan geknoopt. Een sprint ditmaal, zodat ik niet te lang van huis zou zijn. Een mooie seizoensafsluiter op het Rutbeek.

Het frappante was wel dat we drie weken lang geweldig zomerweer hebben gehad. Maar op de dag van de Rutbeektriathlon was het baggerweer. Zoals gezegd: na goed overleg nog een extra wedstrijd aan het programma toegevoegd, omdat het zo lekker gaat en omdat ik het weer zo leuk vind. Ook was ik benieuwd hoe een sprint zou gaan. Toch 250 meter extra zwemmen, niet bepaald mijn favoriete onderdeel van oudsher. Maar dit seizoen heb ik (mede gedwongen door een loopblessure) serieuze verbetering gemaakt. Ik verwachtte ongeveer 1 uur en 5 minuten over de wedstrijd te doen. Niet te lang en dan zou ik op tijd weer thuis zijn. Een eventuele podiumplek ging ik niet op wachten, doel was lekker sporten en het seizoen mooi afsluiten.

Ik was mooi op tijd op het Rutbeek om me goed voor te bereiden. Het fietsparcours verkennen zat er evenwel niet meer in, maar dat ken ik intussen wel: ik ben hier al vaker gestart, al was de laatste keer inmiddels in 2011. Dan vooraf maar een beetje bijkletsen met wat bekenden en clubgenoten van TTvW. Gezellig, even socializen en daarna op naar de start. Voor mijn debuut op de sprintafstand, dus PR gegarandeerd!

Ik start in wetsuit en we starten vanaf de kant. Als het startschot valt ben ik voor het eerst in een zwemwedstrijd eens niet bescheiden en ren meteen met de eerste meute het water in. Hup, zwemmen! In de eerste 100 meter ben ik in gevecht met iemand die het nodig vind om echt tegen me aan te zwemmen. Ik ga wat verder naar rechts zwemmen, maar die irritante gast beweegt met me mee. Gelukkig blijkt het zo’n snelstarter te zijn. Na 100-150 meter dwarrelt hij eraf en heb ik ruimte.
Wel moet ik even op schoolslag over als ik een golf water binnen krijg. Niet te lang gelukkig, ik herpak me en kom weer in mijn slag. Ik heb het gevoel dat er een lang lint aan zwemmers in mijn benen ligt. Voor me een flink gat naar de volgende zwemmers. Maar deze diesel komt na het ronden van de twee boeien op stoom en ik zwem weg bij de mensen achter me en kom nog weer kort op 2-3 man voor me. Niet mijn beste zwemonderdeel: ik had op 12 minuten zwemtijd gerekend, ik ben 13:26 onderweg geweest. Tenminste, dat is de tijd waarop ik over de mat kom. Laat de echte zwemtijd 10 seconden sneller zijn geweest, dan nog verlies ik anderhalve minuut. Wel zit ik gewoon goed van voren, want ik realiseer de 14e zwemtijd van het veld.

Ik wissel goed, maar word bij het uitgaan van de wisselzone gehinderd door een Duitser die vlak voor me loopt. Waar ik tempo wil maken gaat hij me net iets te langzaam, maar het is te smal om er voorbij te kunnen. Dan maar op het fietsparcours. Hij probeert nog even met mij mee te gaan, maar moet al snel passen. Ik ben 20 kilometer op mezelf aangewezen. Waar ik in het verleden van achteruit het veld op moest rollen zit ik nu dus veel verder van voren. Met als gevolg dat ik geen of nauwelijks mikpunten heb tijdens het fietsen. Een compleet andere ervaring.

Het fietsen gaat sowieso niet zo hard als ik zou willen. Net als in Hardenberg, Doetinchem en Rheine trouwens. Ik zocht naar verklaringen, in Hardenberg dacht ik een aanlopend achterwiel te hebben, maar misschien moet ik concluderen dat ik gewoon niet zo sterk ben op de fiets als in voorgaande jaren. Gezien het aantal trainingsuren dat ik er insteek geen onlogische gedachte, want ik zwem en loop momenteel voornamelijk, fietsen doe ik nauwelijks. Dus dan is die zevende bike split nog zo gek nog niet. Overigens vertekent die tijd flink, want hij is inclusief de tweede wissel. In de laatste ronde viel er een enorme regenbui op ons dak en ik dacht toen nog, lekker dan. Liggen zo mijn loopsokken klaar, helemaal doorweekt.

Ik kom dus die wisselzone in en ben dan opgeschoven van plek 14 naar 6 overall (en 2e M40). Maar waar ik gezien de korte loopafstand het beste kan kiezen voor lopen zonder sokken besluit ik toch om ze aan te trekken. En dat gaat makkelijk, drijfnatte sokken aantrekken en vervolgens proberen je schoenen met elastische veters er overheen proberen te krijgen. Zo verlies ik een veertigtal seconden in de tweede wissel. Veertig seconden die me achteraf podium M40 kosten, maar omdat ik na de wedstrijd toch meteen naar huis wilde was dit de beste wissel die ik kon maken.

Ik word in de wissel dus door twee man ingehaald. Emiel Huisken heb ik snel te pakken, Theo Fuhler loopt ongeveer tien seconden voor me en die afstand blijft gelijk. Niet lang daarna word ik tot mijn verbazing ingehaald door Martin Veenhuizen. Ik dacht dat die al lang en breed voor me zat, maar dat is dus het gevolg van een sterker zwemonderdeel (en een slechte eerste wissel van zijn zijde zag ik later). Ik loop lekker mijn eigen wedstrijd en verras mezelf positief met een afsluitende looptijd van 18:51 over 5 kilometer (die wellicht wat korter is).

Conclusie is dat ik toch weer een erg lekkere wedstrijd heb gedraaid: niet super, maar meer dan redelijk gezwommen, op een goede positie aan het fietsen begonnen, geconsolideerd en daarna lekker gelopen. In de laatste vier wedstrijden vier keer top-10 overall en drie keer op het podium M40. Daar zag het er in juli, na de erg zwakke triathlon Holten, niet naar uit. Waar een beetje training op vakantie al niet goed voor is :-) Op naar het winterseizoen met loopwedstrijdjes. Maar eerst: focus op Lentfert #3.

Volledige uitslagen op de site van Rutbeektriathlon