GOOR – De tweede wedstrijd in de Twentse Crosscompetitie, de Dinkelloop, moest ik missen. Ik gaf er de voorkeur aan om die zaterdag ervoor te starten in de Springendalloop. Bij de Bovenbergloop, de derde cross in deze reeks, was ik wel weer van de partij. Onder zeer natte omstandigheden liep ik naar een degelijke 45’31” over de ruim 10 kilometer.

Het regende. En het bleef regenen. Echt geen moment hebben we het droog gehad in deze wedstrijd, die voor mij wederom in het teken stond van opbouw richting triathlonseizoen 2018. Dat betekende: eerste rondje rustig aan en daarna versnellen.

Het beroerde weer motiveerde ook voor geen meter en ik ging dus ook lekker rustig van start. Voornaamste doel was de voeten droog te houden, maar die illusie kon na 250 meter al overboord toen de eerste plas niet te omzeilen was. Verderop op het parcours was er met wat creatief gespring nog wel wat mogelijk om de voeten droog te houden, maar na de trap moesten we een dikke modderbrei door. Grote passen dan maar en zo snel mogelijk er doorheen.

Kortom: genieten! Een echte cross. Net als bij de Pingelloop lukte het me hier in 2009 om als tweede overall te eindigen, in iets minder dan 39 minuten volgens mij. Het parcours was nu wel iets langer, maar het loopniveau ook flink anders zeg maar. Het eerste rondje gaat in 11’19”. In de tweede ronde begin ik dan serieus mensen in te halen. En het is niet eens dat ik nu echt harder begin te lopen, al doet de oplopende hartslag dat wel vermoeden. De realiteit is anders. De ronde gaat in 11’20”. Dus zeg maar hetzelfde tempo, alleen de rest krijgt er steeds meer moeite mee. Tenminste, diegenen die bij mij in de buurt lopen. Daarvoor gaan ze echt wel harder.

Ook in de derde ronde heb ik het gevoel dat ik kan versnellen, maar de rondetijden op de Polar bewijzen het tegendeel. Ik blijf inlopen op de mensen voor mij, maar zie ook anderen die verder van me weg lopen. Een voordeel is dat ik de achillespees niet echt voel. Dus zeg maar een goede trainingsloop. Rondje drie gaat in 11’26”. Dus min of meer het zelfde, weinig verval.

In de laatste ronde gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Mijn positie in het veld blijft hetzelfde, mijn tempo blijft hetzelfde, eigenlijk is het enige spannende nog of de parkeerfaciliteit bij de camping niet zodanig verregent dat ik niet meer weg kan rijden na afloop. Maar dat is van latere zorg. Ik blijf zeer constant, loop het laatste rondje in 11’23” en finish zo na 45’31”. Daarmee word ik 23e overall en 6e M40.

Volledige uitslagen op de site van de Twentse Cross Competitie

OOTMARSUM – Een week na de Pingelloop was het de 11e van de 11e. Het begin van het carnavalsseizoen. Die dag stond er een fraaie wedstrijd op het programma. Ieder jaar op tijd inschrijven, want het aantal startplekken is beperkt. Maar het lukte en zo stond ik weer aan de start van een van de mooiste lopen die Twente rijk is. Met een aardige vierde plaats als resultaat.

Voorgaande jaren – als ik toen mee kon doen – koos ik telkens voor de 10 kilometer. Nu leek het me wel leuk om de 15 kilometer te doen. Ook omdat Janneke, Fynn, Jinthe en Mick ook mee gingen. Bij de 15 kilometer maak je een extra lus en kom je dus nog een keer langs start en finish na een eerste ronde van 5 kilometer. Ware het niet dat het echt K*Tweer was. Fynn en Jinthe kozen eieren voor hun geld: “we blijven lekker in het warme boshuisje van opa en oma.” Ondankbaar gespuis.

                                                     Vlak voor de start, nog even een geintje maken met Tonnie Bruns

Gelukkig werd het net rond de start droog. Ik meldde me na wat inlopen aan de startstreep, waar het startschot verricht zou worden door de eigenaresse van het chaletpark waar mijn schoonouders dus een huisje bezitten. Ideaal daarom om aan deze wedstrijd mee te doen: privé kleed- en douche gelegenheid. Maar daar kom ik straks nog op terug.

              En we zijn weg. Bas Germs neemt meteen een paar meter, ik voeg me kort daarna bij hem (foto: Kees Tetteroo)

Door de aanhoudende regen was het in ieder geval flink nat, drassig, zompig en wat al niet meer geworden in het bos. We startten daarom ook maar een beetje hènig. Wel een beetje té, want toen ik na 250 meter al los liep van de rest van het veld met Bas Germs merkte hij op:”Dit is een grap zeker?” Ik antwoordde:”Ik ben bang van niet.” Na een kilometertje liet ik hem maar zijn gang gaan, want een snelle tijd was geen prioriteit en na de achillespeesklachten een week eerder wilde ik niet forceren. Ik was goed behandeld die week door mijn fysio, Erik Langeveld, maar volle bak lopen ging nog niet.

                                   Tweede doorkomst, ongeveer zes kilometer onderweg. Ivo Schreven en Rik Eertman
                                                                  lopen vlak achter me, ik ben nog altijd ontspannen

Zo bleef ik lange tijd solo op plek twee lopen, tot en met de doorkomst na 5 kilometer zeg maar. Daar kregen twee man aansluiting van achteruit: de Ootmarsumers Ivo Schreven en Rik Eertman. Met Ivo loop ik dan nog eens ruim twee kilometer samen op, maar ik voel de achillespees trekken. Ik besluit om het toch wat rustiger aan te doen. Na ongeveer acht kilometer komt dan Rik Eertman er ook overheen. De aansluiting ben ik al meteen kwijt en ik loop gewoon mijn eigen tempo.

                         Hier lig ik nog steeds tweede, maar kort daarna ga ik wat terug in tempo (foto: Caspar Kouijzer)

                  Mooie passage bij de Bronnen. Op de smalle paadjes is het lastig om de achterblijvers op de 10 te passeren
                                                                                                (foto: Kees Tetteroo)

Als we een dikke 10 kilometer gehad hebben, die in ongeveer 42 minuten gaan, ben ik het bos uit. Op het asfalt kan ik ineens tempo maken en een kilometer in 3’50” is het gevolg. Ik verlies ook geen terrein meer op de twee mannen voor me, die ik continu in zicht houd. Maar het gat is te groot om weer dicht te lopen, of ik moet echt continu kilometers van 3’45”-3’50” gaan lopen.

                                                                 Lastige passage, still going strong (foto: Paul Eertman)

Ik merk wel dat achter me ook nog iemand dichterbij komt. Dat blijkt Robin Veldboer te zijn. Ik besluit mijn vierde plek maar te verdedigen en gooi er in de laatste twee kilometers door het bos toch nog weer een tempootje bij op. Zo loop ik een erg lekkere en mooie loop, waarbij het modder wel tot achter mijn oren zit bij de eindstreep. Die ik inderdaad als vierde passeer.

                        Laatste meters richting de finish, terug bij Hoeve Springendal (alle overige foto's: Janneke Lentfert)

Die modder denk ik er dus lekker vanaf te douchen op onze privélocatie, maar helaas: de boiler heeft het begeven. IJskoud water. Precies wat ik nodig had na deze inspanning.

Onderstaand de top-20 van de 15 km. Daarin nogal wat onvolkomenheden: 3e was dus Rik Eertman, maar hij liep op het startnummer van Rudy Feldman. Jan Lohuis finishte inderdaad vlak voor me, maar had de 10 kilometer gelopen en hoort dus niet in deze uitslag thuis.

Volledige uitslag op uitslagen.nl

HAAKSBERGEN – Nog nagenietend van de Challenge Peguera werd het tijd voor rust. Maar dat betekent niet helemaal niks doen. Actieve rust. Dus een tandje lager trainen en ook wat wedstrijdjes doen, maar op een wat lagere intensiteit. Dus ingeschreven voor de Twentse Cross Competitie. Zo stond ik voor het eerst sinds 2009 weer aan de start van de Pingelloop. Destijds 2e overall, nu met minder hoge ambities: lekker lopen.

De rest van het gezin ging ook mee kijken en het werd dus een leuk uitje. Na me aangemeld te hebben kon ik gaan inlopen. Het overbekende rondje was na acht jaar nog altijd onveranderd. Dus toen ik het eerste stuk had gehad, met nog een tiental minuten op de klok, heb ik me maar niet aan de tweede lus gewaagd.

                               Met zijn allen naar het Lankheterbos. Om te wandelen (kindjes) en snelwandelen (papa)
                                                                      (alle foto's waar niets vermeld: Janneke Lentfert)

In voorbereiding op 2018 heb ik besloten de balans in mijn leven lekker zo te houden als het is. Voelt heerlijk. Veel met de kinderen kunnen doen en dan maar iets minder hard allemaal. Dus maximaal 7-8 uur trainen per week. En dan maar zien wat dat voor resultaten brengt. Ik ga er in ieder geval weer twee halve triathlons mee doen: Ironman 70.3 Mallorca en Challenge Herning. Daarvoor heb ik mijn oude trainingsschema’s van Chris Brands weer uit de kast gehaald en die waar nodig aangepast in omvang. We zullen zien wat de mogelijkheden zijn met minder uren.

                                                                Het flinke startveld is weg voor de ruim 11 kilometer

10:30 uur. Het startschot. Ik sta niet, zoals vroeger, vooraan, maar heb lekker de luwte opgezocht. Zeker in de eerste ronde wil ik rustig aan doen. Het schema schrijft voor dat ik die eerste 2.5 kilometer mijn hartslag niet hoger mag hebben dan in D4, dus ik hobbel lekker relaxed mee. Het gaat toch nog wat harder dan ik verwacht, want er lopen wat mensen om me heen die ik verder van voren had verwacht, o.a. Guido Gosselink.

                                                Jinthe en Fynn moedigen mij goed aan als ik versnel richting tweede ronde

Als het na de eerste ronde dan harder mag gaat er een tandje bij. En ook dat gaat soepel en makkelijk. Ik loop eigenlijk vrij simpel verder naar voren in het veld. Ik haal mensen in en ik hoor dat sommigen proberen mee te gaan, maar ik heb voor mijn gevoel echt veel over. Halverwege de tweede ronde kom ik dan bij Ronnie Leusink van ASV. Ook daar ga ik voorbij, maar nadat we de finish voor de tweede keer passeren en we weer het lastiger stuk het bos ingaan gaat hij er weer voorbij. Ik volg eigenlijk wel makkelijk.

                                     Derde ronde. een kilometer verder, het gaatje is groter en ik lijk afstand te gaan nemen

Ik weet dat met name op de rechte stukken ik wel lekker tempo kan lopen. En inderdaad, in die derde ronde op de vlakke stukken met fietspaden ben ik er weer bij en loop er dan voorbij. Eigenlijk sla ik daarna ook simpel een gat en ik denk dat ik er van af ben, maar aan het eind van die derde ronde schiet het ineens in de achillespees. Hij wordt helemaal stijf en hard en ik overweeg om uit te stappen.

                                     Inmiddels is het in mijn achillespees geschoten en ben ik weer terug ingehaald

Aangezien ik al zeker twee van de zes crossen ga missen (Losser en Eibergen) besluit ik de race toch maar te beëindigen. Ik moet echter wel flink terug in tempo. Die laatste ronde word ik echter nog maar door een persoon ingehaald, Guido had nog extra energie over in die laatste ronde. Achter mij komt dan ook nog Daan Hardon van Sisu opzetten, maar die weet ik dan nog net voor te blijven.

              Laatste ronde, de achillespees ontzien en in een rustiger tempo naar de eindstreep. De kids maakt het niets uit

Eindtijd: 46’07”, 23e overall en 6e M40. Toch wel een aardig verschil met de 40’28” die ik in 2009 liep en de 2e overall plek toen. Maar ach, ik ben inmiddels 47, dus zo gek is het nu ook weer niet. Gewoon leuk om hier weer te mogen lopen, waar ik als D-junior op 13-jarige leeftijd mijn eerste crossje liep.

Volledige uitslagen op de site van de Twentse Cross Competitie