HENGELO/ENSCHEDE – Twee jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan de Wintertriathlon Twente, samen met mijn vader. Een erg geslaagd evenement en super om zo samen als team aan een wedstrijd deel te kunnen nemen. In de aanloop naar de Ironman 70.3 Mallorca was dit dan ook een uitgelezen mogelijkheid om een leuke testcase neer te zetten en tevens weer eens samen met Der Alte samen een sportieve prestatie neer te zetten. De nadruk lag uiteraard op het plezier en de fun in de wedstrijd, maar op de achtergrond was het voor mij natuurlijk een mooie momentopname van waar ik sta. En dat viel niet tegen!

We waren al vroeg ter plekke voor de aanmelding. Na het inrichten van de wisselplek in het parc fermée besloot ik allereerst om de loopschoenen van elastische veters te voorzien voor een snellere schoenwissel. Want de Wintertriathlon kent naast het lopen en fietsen een derde onderdeel dat ik totaal niet wíl beheersen: het schaatsen. Was ik vroeger overigens wel erg bedreven in, tot mijn vijftiende heb ik ook fanatiek geschaatst en lange toertochten gedaan in de winter. Maar volgens mij nadat ik mijn enkelbanden voor de eerste keer scheurde met volleyballen had ik het wel gehad met schaatsen: ik heb ze ruim 15 jaar niet meer aangeraakt. Dus ik kan het nog wel, maar vind het gewoon niet meer leuk. Ruim een jaar geleden tijdens het jaarlijkse feest van TC Twente heb ik weer wat baantjes geschaatst op de ijsbaan Twente, maar na vijf ronden deden mijn voeten té zeer. Dus schaatsen: laat maar.

Ideale gelegenheid dus om als estafetteteam in te schrijven en mijn vader het schaatsen in de maag te splitsen. Het lopen en fietsen voor mij dus. Met het lopen zit het wel snor de laatste tijd, maar hoe het met het fietsen staat, geen idee. Ik heb veel gespind bij sponsor Life Health & Racquet Club, ik ben weer op de weg aan het fietsen, maar net als met het lopen op een erg lage intensiteit. Vergroten van de inhoud, het finetunen van de motor. In deze wintertriathlon voor mij dus de grote onbekende factor.

Na het inlopen richting FBK stadion loop ik in het stadion nog een rondje in met Ronny Leeftink uit Markelo, die net als ik ook twee onderdelen voor zijn rekening gaat nemen. Ronny was enkele weken geleden nog top-drie in de cross-RBR Lageveld. Dus wat verder in de voorbereiding en qua vorm dan ik. Maar tijdens de jongste Woolderesloop kwam hij pas na acht kilometer voorbij, dus mijn plan was om eerst maar eens te kijken of ik hem tijdens het lopen zou kunnen bijbenen. Binnen de gestelde opdracht van Frank uiteraard; die wel heel behoudend was, hartslag 142 max.

De temperatuur steeg deze zaterdag de 24e maart naar bijna tropische temperaturen. Ja overdrijven is ook een kunst, maar toch aardig warm in vergelijking met voorgaande weken. Daardoor werd het extra moeilijk om de hartslag binnen de juiste zone te houden. Maar mijn opzet slaagde, vanaf de start zocht ik het spoor van Ronny en al snel liepen we op plek vier en vijf: Dennis de Vries en Gert-Jan Stevens waren zoals verwacht de snelste lopers, met diesel André Oude Elferink op plek drie. Na een drietal kilometers zie ik dat mijn hartslag toch richting 145-146 gaat en verder oploopt. Ik besluit Ronny te laten lopen en verder te gaan met mijn eigen strijdplan.

                                           Tijdens het looponderdeel lig ik continu op een vijfde stek (foto: Tom Zomer)

Langzaam verlies ik steeds meer terein, maar ik houd de hartslag goed in de gaten en forceer niks. Na 38’26” loop ik als vijfde de wisselzone in. Helaas verlies ik door de schoenwissel een paar plaatsen, want binnen een halve minuut achter me wisselen nog enkele teams en die doen dit sneller. Maar ik zit voor mijn gevoel redelijk snel op de fiets en probeer een fatsoenlijk tijdrit tempo te pakken. Dat is dus boven de 40 km/h. Ik heb al meteen in de gaten dat dit me meer moeite kost dan ik normaal gewend ben. Dat kon dus wel eens lastig worden op 50 kilometer…

Ik heb al snel Henk Knol in het vizier, iemand die ik normaal gesproken toch wel achter me moet kunnen laten. Maar naderen kost al moeite genoeg. De eerste drie ronden rijden we redelijk gelijk op, met name de bochten neem ik sneller en heb het gevoel dat ik wel een verschil kan maken. Ik probeer weg te rijden en dat is de grootste fout van de dag: ik mis de power en al snel komt Henk er weer over. Op dat moment kan ik ook niet meer mee in hetzelfde tempo en dit wordt de inleiding naar een solorit, de laatste vier ronden.

Ondertussen word ik door andere teams ingehaald, waardoor ik de indruk krijg echt slecht te fietsen. Echt slecht is het niet, maar echt goed ook niet. Als echter na de vierde ronde mijn bidon ook nog leeg is heb ik een probleem. Ik krijg de pedalen niet meer rond en mijn rondetijden gaan met een halve minuut per ronde omhoog. Hierdoor verlies ik in de laatste drie ronden drie minuten op mijn schema. Uiteindelijk rijd ik toch nog een tiende fietstijd en wissel als zevende op mijn vader.

                    Mijn vader bezig aan zijn 57 ronden schaatsen, de meute aanvoerend richting finish (foto: Jan Kuijer)

Die wissel heeft nog even wat voeten in aarde, want ik zie hem niet in de ijshal. Eenmaal gevonden is het even klooien met het transponder, die om zijn enkel moet. Daarna kan pa lekker zijn rondjes gaan draaien. 54 in totaal. Hoort u mij? 54. Inmiddels is ook mijn zus met mijn kleine nichtje Luna gearriveerd en samen moedigen we paps aan in zijn strijd tegen de andere teams en de klok. Hij zet, gezien de operatie in december, geen verkeerde tijd neer. Hij heeft er zelfs zoveel zin in dat hij gewoon doorschaatst. 54 ronden! Meneer had daarvoor de sprintafstand zitten kijken en die moesten 27 ronden, dus zat ineens met 57 ronden in zijn hoofd…

Het was een mooie middag, we finishen uiteindelijk als achttiende. En voor mij een signaal dat ik de inhoud voor het fietsen nog mis. Of de snelheid. Of beide. Nog niet meer dan 50 kilometer gefietst in een training, tegen maximaal 27-28 per uur. En dan nu ineens diezelfde afstand af willen leggen met een snelheid van boven de 40 per uur is nogal een verschil. Als training: niet gek! We’re getting there!

Uitslagen 4e Wintertriathlon Twente:

1. IJsvogels 1            2h19'24"  (35'10"/00'47"/1h10'17"/01'18"/31'54")
2. Tjellens                  2h26'25"  (37'09"/00'55"/1h14'49"/01'16"/32'20")
3. Brandweer             2h29'03"  (38'35"/00'53"/1h15'41"/01'26"/32'30")

18. Me, Myself & Dad/Ironman4KiKa  2h42'55"  (38'26"/01'17"/1h19'27"/01'35"/42'13")

Volledige uitslagen op de website van Wintertriathlon Twente

HOGE HEXEL – Een vreemde eend in de bijt in mijn voorbereiding. Zo mag de Lageveldloop toch wel genoemd worden. Meestal zoek ik mijn wedstrijden op in Noord-Oost Twente, zeg maar Hengelo – Enschede – Oldenzaal en omstreken. In de voorbereiding geef ik echter meerdere wedstrijden en loopjes aan en zo stuitte ik een tijd geleden op de Lageveldlopen van AV Twenterand. Frank vond hem goed in mijn schema passen en zo kon ik op zaterdag 17 maart op de racefiets richting Hoge Hexel of all places. De hartslag was wederom graadmeter, maar ik zette toch een verrassend sterke tijd neer op de 10 kilometer: 37’12”.

Het was allemaal haasten die zaterdag. De volgende dag kregen we bezoek, dus ook de boodschappen moesten allemaal binnen zijn voor de middag. Met start om 14:30 uur was mijn vertrek richting Hoge Hexel op de racefiets om 13:20 dan ook aan de late kant. Er moet per slot van rekening ook nog worden ingeschreven en ik had geen idee hoe lang ik er over zou fietsen. 52 Minuten dus: om 14:15 was ik ingeschreven en kon ik nog snel tien minuutjes inlopen. Maar ach, met die 50 minuten in DT1 had ik natuurlijk al een aardige warming-up achter de rug.

Een week eerder liep ik de laatste Woolderesloop, waar de 15 kilometer werd gewonnen door Geert Tuinstra. Twee jaar geleden kon ik hem nog partij bieden, maar hij loopt momenteel erg sterk en is de man in vorm. Toen ik hem aan de start zag staan was mijn doel ook om achter hem een groepje op te zoeken, zodat ik me aan mijn opdracht kon houden: max DT4. Dat betekent ongeveer hartslag 146. Dat lukt, in eerste instantie achter Erik Fokke (AVT), maar deze moet er al snel af. Ik vervolg mijn weg in gezelschap van Wilco Wolfs en Robin te Wierik, mij beiden onbekend.

                     Doorkomst na ongeveer 2½ kilometer, heerlijk ontspannen lachend een loopje doen (foto: Ronald Mollink)

Na een kleine twee kilometer laat ik me even uitzakken, de hartslag gaat iets omhoog en tikt de 150 aan. Niet de bedoeling, dus ik laat mijn twee metgezellen lopen. Omdat ik ze niet ken verwacht ik wellicht ze in een later stadium nog weer op te pikken. Maar het gaatje wordt langzaam groter. De wedstrijd beslaat twee omlopen van vijf kilometer en na de eerste doorkomst klok ik 18’43”. Niet slecht, zeker omdat ik met de handrem erop loop. Eigenlijk wil ik de tweede ronde harder, maar het schema is streng en schrijft DT4 voor voor de hele wedstrijd.

Het schema is door de progressie nu even heilig voor me en zo houd ik me keurig aan de opdracht. In de tweede ronde loop ik ook niet echt in op de mannen voor mij, Wilco Wolfs loopt zelfs verder uit en het gat met Robin te Wierik blijft ongeveer gelijk. Even omkijkend zie ik achter mij geen bedreiging, dus ik loop lekker door. Eenmaal terug in de buurt van de finish zit ik nog op 35 hoog, wat? Oh ja, er moet nog een lus worden gelopen… maar wel een heel bijzonder gevoel om die tijd weer te zien staan met de finish in zicht.

              Geconcentreerd bezig tijdens de tweede ronde, op weg naar een mooie eindtijd van 37'12" (foto: Ronald Mollink)

Ik besluit toch even aan te zetten en zo finish ik na tien kilometer – als de afstand klopt – na 37’12”. Daarmee liep ik een negatieve split, de tweede vijf kilometer ging in 18'29". Dat begint er weer een beetje op te lijken... Weer ruim een halve minuut sneller dan de vorige keer, en weer op reserve. Zou een 36’er er al in zitten? Misschien moeten we dat binnenkort maar eens testen. Maar eerst komt de Wintertriathlon, en, zoals gezegd, het schema is heilig. Min of meer ;-)

Uitslagen 4e Lageveldloop:

1.     Geert Tuinstra               33’05”
2.     Wilco Wolfs                    35’14”
3.     Robin te Wierik             36’03” 1e M40
4.     Erik Lentfert                 37’12” 2e M40
5.     Bronnie Dodde             37’59” 3e M40

Volledige uitslagen op de site van de Lageveldlopen

              Ongeveer 500 meter onderweg, ik loop in de groep met Maarten Nijland, Bert Leusink en Roland de Haan

Nog voor het eerste kilometerpunt vind ik dat het toch wel te hard gaat. Ik besluit om even iets gas terug te nemen, per slot van rekening moet ik nog veertien kilometer. Een aantal mannen passeren me, ook niet de minste. Mannen die uiteindelijk gaan uitkomen op 54 minuten, dus de start was inderdaad nogal voorbarig. Of ik ben gewoon heel erg goed aan het worden, dat is een andere uitleg ;-) Niet veel later komt Hans Rawee voorbij, tijdens de tweede Woolderesloop nog gewaardeerd mikpunt. Nu kan ik makkelijk aanpikken en samen met Hans loop ik kop-over-kop tegen de wind in richting Twickelbos.

                    Na ongeveer 1 km, ik laat me uitzakken, in gezelschap van Benno Scharenborg, Roland de Haan, Edward
                                            Hertsenberg, Guido van Olffen en Remko Siers (foto: Judith Spekschoor)

Het punt net na de tunnel wordt ditmaal volgens Nico de Buijzer gepasseerd in 19'10". Ongeveer tien seconden sneller dan tijdens de vorige loop, waar ik de tien kilometer deed. Nog steeds voel ik me op-en-top en het gaat erg makkelijk. Ook het 6 kilometer punt passeer ik tien seconden sneller (22'20") dan de vorige keer. Inmiddels raap ik mijn clubgenoot Remko Siers weer op, die veel te voortvarend is gestart. Net na kilometer zeven buig ik dan af voor mijn tweede ronde door Twickel en ineens ben ik mijn compagnon Hans Rawee kwijt. Net als een heleboel andere mikpunten waar ik inmiddels vlak achter liep, o.a. Harry Dijk. Had ik de 10 kilometer gedaan, dan was ik ongetwijfeld op een mooie tijd uitgekomen van rond de 37'10"-37'15". Nu werd het een ander verhaal.

Tijdens mijn tweede ronde door Twickel zakt het tempo al iets in. Eerst passeert Ronny Leeftink en ik pik niet aan, vlak daarna volgt clubgenoot Joop Vriend met Gerton Prinsen. Daar haak ik een kilometer bij aan, maar echt lekker gaat het niet meer. Toch de kilometers die beginnen te tellen? Of gebrekkige verzorging: voor een 10 kilometer wedstrijd ontbijt ik nooit en die afstand is blijkbaar net kort genoeg om dat zonder kleerscheuren te doorstaan. Nu zakt mijn glycogeengehalte naar een te lage waarde, waardoor ik een flauw gevoel van hongerklop begin te krijgen. Uiteindelijk loop ik de wedstrijd uit op een nog altijd keurige tijd van 58'59" (op hartslag), maar als ik het tempo enigszins kan vasthouden moet een 57'30" er toch inzitten. De les van vandaag: altijd ontbijten voor de wedstrijd. Frank Heldoorn liet me weten dat dit OOK voor de tien kilometer geldt... dus daar is ook nog winst te behalen!

Uitslagen 15 kilometer Woolderesloop 4, 11 maart 2012:
1. Geert Tuinstra                 52'52"
2. Edwin Veenstra              54'17"
3. Guido van Olffen             54'45"
4. Benno Scharenborg      55'51"
5. Richard Loendersloot   56'15"
6. Joop Vriend                     57'36"
7. Gerton Prinsen               57'37"
8. Ronny Leeftink               57'46"
9. Simon Engelberts         58'37"
10. Erik Lentfert                58'59"

Volledige uitslagen op de site van MPM Hengelo

WIERDEN – Al enkele dagen voelde ik me niet helemaal top. Echt ziek wil ik het niet noemen, maar ik moest alle zeilen bijzetten om niet het randje over te gaan. Slecht slapen, overal spierpijn, zere keel, kortom, alle tekenen van een griepaanval waren aanwezig. Daarbij hoestte ik ook het nodige slijm op waarvan ik de kleur hier maar in het midden laat; een bronchitis kon er ook nog wel bij. Met veel fruit, vroeg naar bed en preventief aan de echinaforce probeerde ik het tij te keren. Op zaterdag en zondagochtend zelfs nog flink aan de paracetamol; waarschijnlijk niet mijn verstandigste beslissing, maar daarmee dacht ik wel de cross run-bike-run op het Lageveld te kunnen doen. Toch maar wat beter naar mijn eigen lichaam luisteren voortaan.

Paracetamol verbloemt blijkbaar veel, want na de tabletjes voelde ik me zowaar goed en in staat om een sportwedstrijd tot een goed einde te brengen. De twee dagen daarvoor had ik ook wel gewoon getraind, ondanks het feit dat mijn hartslag wat hoger lag dan normaal. Ook een teken dat ik niet 100% was/ben. En onder die omstandigheden wordt doorgaans afgeraden te gaan trainen of sporten, laat staan een pittige wedstrijd van meer dan een uur te gaan doen. Maar ik wil nog wel eens eigenwijs zijn…

Het inlopen verliep prima, mountainbike in het parc ferme, wisselzone geprepareerd en om 12 uur: de start. De instructies van Frank Heldoorn waren de eerste run in DT4 (HFmax: 146) en daarna vrij. Maar met de griep- en bronchitisverschijnselen zou het een veredelde training worden. Toch wil ik me direct na het startschot wel enigszins van voren melden, omdat het lopen de laatste weken steeds beter wordt. Maar na een halve ronde voelt het alsof mijn benen vandaag geen zin hebben om me te dragen. De griep of de paracetamol? Ik weet het niet, maar ik ga in ieder geval drastisch in tempo terug om geen schade aan mijn lichaam toe te brengen onder de huidige omstandigheden. Na twee van de vier looprondes twijfel ik zelfs of ik niet moet stoppen.

Ik besluit om het nog even aan te zien. De groep waar ik aanvankelijk in liep is allang uit zicht en inmiddels word ik door velen ingehaald, mensen die ik normaal nooit voor me heb in een loopwedstrijd. Wederom bekruipt me het gevoel om er mee te kappen, naar huis te gaan en op bed te gaan liggen. Toch nog even door richting wisselzone en kijken hoe het fietsen gaat. Ik neem lekker de tijd in T1, even een slok uit de bidon, shirtje aan, schoenen wisselen, helm op. En eenmaal op de fiets kom ik alsnog lekker in de wedstrijd! De schwung zit er verbazend genoeg in en ik haal vanaf dat moment alleen maar mensen in. Volgens mij zet ik dan ook wel een aardige fietstijd neer.

Eenmaal weer terug in T2 ben ik weer wat langer bezig door de schoenwissel, maar als de veters eenmaal gestrikt zijn en ik op het parcours loop gaat het lopen ook een stuk beter dan tijdens de eerste run. Ik loop zelfs vlak achter Martijn Paalman, maar die is dan al een ronde voor me ;-) Maar qua tempo gaat hij niet veel rapper, ik heb er een lekker tempo in en beëindig zo mijn tweede cross duathlon ooit in een acceptabele 1 uur 20 minuten en 58 seconden. Mijn tweede run ging in 8:43 en was daarmee een redelijke looptijd in de tweede run; hetzelfde tempo in de eerste run had me anderhalf a twee minuten gescheeld schat ik zo in. Al met al toch een veel betere wedstrijd gedraaid dan in Nijverdal half januari, ondanks die rare eerste run en twee erg langzame wissels die me denk ik ook nog eens anderhalve minuut hebben gekost:
- Zat ik in Nijverdal ruim 17 minuten achter de winnaar, nu is het gat slechts zeven minuten
- En was ik na Nijverdal niet echt positief over een toekomstig vervolg op een cross duathlon, deze wedstrijd heeft me ondanks de ziekte een positieve vibe gegeven: ik ga dit zeker vaker doen!

Het is alleen te hopen dat ik hiermee mijn lichaam niet onnodig heb gepijnigd. We shall see!

Uitslagen 23e ARGO Cross RBR Lageveld:

1.     Roland Besselink                       1.13.35 1e M40
2.     Rudi Jansen                                 1.13.40
3.     Ronny Leeftink                             1.14.28
4.     Ruud Blikman                              1.14.35
5.     Dennis Nijhuis                             1.15.14
6.     Martijn Paalman                           1.15.51
7.     Gerben Ronhaar                          1.16.25 2e M40
8.     Kees Timmerman                       1.16.57 3e M40
9.     Arie Reurink                                  1.17.09 1e M45
10.  Henkjan van Goor                        1.17.14 4e M40
11.  Aje Niks                                          1.17.19 1e M50
19. Thijs Wiggers                                1.20.15
24. Erik Lentfert                                  1.20.58 8e M40

Volledige uitslagen op de site van RBR Lageveld