HOLTEN – Vorig jaar miste ik de Zuurbergcross door drukte op de zaterdagochtend. En geen zin volgens mij. Daardoor dit jaar mijn vuurdoop op dit nieuwe parcours. Na de moeizame Woolderesloop had ik geen hoge verwachtingen, maar ik liep uitermate lekker en kon na afloop erg tevreden terugkijken op een sterke cross.
 
De opdracht was wederom fietsen-lopen-fietsen. Op het fietsje naar Holten. Dus van tevoren een mooie route utgezocht voor de mountainbike, die ongeveer 32 kilometer was. Als ik dat ga uitvoeren op hartslag 100 moet ik daar denk ik anderhalf uur voor uittrekken, was vooraf mijn inschatting. Met de start om 13:00 uur wilde ik daarom om 11:00 vertrekken, zodat ik nog ruim de tijd had om in te lopen en de startspullen op te halen. In de praktijk werd dit weer eens 11:15. Nog geen probleem, maar daardoor bleef er weinig inlooptijd meer over.
 
Onderweg genoot ik van een mooie route. Via Twickel/Ambt Delden reed ik achterlangs Goor naar de Bovenberg (weet ik dat ook weer voor de volgende Bovenbergcross) en vandaar door naar de Borkeld, om rond 12:45 in Holten aan te komen. Snel startnummer ophalen en proberen warm te lopen: het is koud en met name de voeten zijn behoorlijk verkleumd en krijg ik moeilijk warm.
 
Iedereen staat al klaar als ik het pak heb uitgetrokken en ik sluit achteraan bij de start. Meteen daarna valt het startschot, dus precies op tijd. Het eerste stuk werk ik me langs de staart van de groep tot er meer ruimte komt. Ik heb al meteen een mooi ritme te pakken en wil de hartslag niet boven de 135 hebben in de eerste 5 kilometer, volgens opdracht. Dat lukt goed en zie tot mijn verbazing dat de eerste kilometer in 4’02” is gegaan. Maar die is dan ook redelijk vlak. Daarna gaan we het bos in en wordt het pittig, met korte beklimmingen tot 17%. Bob Kendle is er ook en vraagt of ik weer rustig begin. Ja dus. Hij haakt aan en we lopen samen de eerste 3-4 kilometer relaxed. Maar Bob voelt zich niet 100% en haakt daarna af, om na de eerste ronde uit te stappen.

Ik heb voor mij een tweetal lopers die een tijdje bij me hebben gelopen, maar nu iets harder gaan: Bert Lüchies en Arjan Nieuwenhuis. Ik loop nog steeds op reserve, maar die 135 hartslag is niet te handhaven met de pittige klimmetjes. Ik besluit niet meer op de hartslag te letten, maar op gevoel te lopen. Over het motorcrossparcours gaat het lekker, daarna volgt een wat minder moeilijke strook, om voor de finish nog een keer naar boven te moeten. Ik zie Eric Borg voor me lopen en denk nog “he, zit ik daar zo dicht op?” Maar nee, we moeten dus nog een extra lus omhoog, gevolgd door een technische afdaling. Eenmaal beneden in het knollenveld richting finish geeft de Polar aan dat ik vijf kilometer heb gehad, dus het tempo mag omhoog.

De doorkomst halverwege is dan 23’16”. Ik loop dan al snel in op mijn twee voorgangers, die ik in de eerste kilometer na de doorkomst passeer. Die kilometer gaat in 3’55” zie ik. Ik voel me nog fit en lekker. Voor me zie ik niet echt mikpunten. Als we het bos ingaan en we linksaf moeten loop ik dan bijna verkeerd. Ik sla het verkeerde pad in, maar zie het net op tijd. Daarna beginnen de steile klimmetjes weer. Hier neem ik iets gas terug, om genoeg energie te hebben om daarna weer hard door te kunnen trekken. Bij de motorracebaan aangekomen zie ik dat ik een flinke achterstand heb op een viertal voor me, bestaande uit Hans Jansen, Dirk Hoekman, Edwin Visserman en Arne Willigenburg.

Ik loop gewoon mijn eigen tempo en zie wel of ik nog dichterop de heren voor mij kan komen. Eenmaal over de motorracebaan merk ik dat ik aardig hard inloop en als we dan de extra lus naar boven bereiken zit ik er nog maar 10 meter achter. Net als eerder neem ik heuvelop weer iets gas terug, maar de mannen voor mij doen het tegenovergestelde, waardoor het gat weer groter wordt. Op de bochtjes naar beneden neem ik geen risico, waardoor het gat niet meer dicht te lopen is. Jammer, er had meer in gezeten. Maar toch een erg goede race, met 45’35” loop ik de tweede omloop in 22’19”, dus bijna een minuut sneller dan de eerste ronde.
 
Na drie races sta ik daarmee tweede in het klassement, maar er zijn nog lopers die een wedstrijd minder hebben gelopen. Dus ik denk dat de vierde plek het maximaal haalbare is. Nog niet slecht, zeker gezien de manier waarop de crossjes moeten worden benaderd (nog steeds op hartslag en met beleid). Het echte harde lopen komt later dit seizoen pas; dit is nog steeds opbouw naar een hopelijk goede Enschede Marathon in april.
 
Na de terugrit op de fiets was het snel omkleden en door naar Almelo, want mijn vader werd die dag ook alweer 72.

Volledige uitslagen op de site van het Crosscircuit van het Oosten

Stand klassement in de categorie M40 na drie wedstrijden:

HENGELO – En zo zitten we al weer aan de eerste Woolderesloop. De tijd vliegt. Het moest wederom rustig, maar ik was ondertussen wel nieuwsgierig naar wat ik kan. Ik dacht dat een 38-er er wel weer in zou zitten. Maar niets bleek minder waar. Even pas op de plaats na drie kilometer en terug naar de opdracht. Het resulteerde in 40’18”.
 
Ik kan het me nog goed herinneren: mijn eerste deelname aan de Woolderesloop, op 14 maart 2004. Ik was net weer begonnen met hardlopen en rookte zelfs nog. Die 5.1 kilometer doe ik wel even dacht ik. Met in het achterhoofd dat ik 15 jaar eerder, op 18-jarige leeftijd, nog 15-hoog en 16-laag liep. Viel dat even tegen. Na een voortvarende start moest ik twee keer wandelen en kwam uiteindelijk na 21’19” over de finish.

Inmiddels zijn we alweer 15 jaar en vele Wooldereslopen verder. Dat ik nog weer 35-ers en 36-ers zou lopen had ik in 2004 nooit durven te voorspellen. Dat ik nu, op 48-jarige leeftijd, nog steeds mooie tijden loop van rond de 40 minuten ook niet. En toch denk ik dat het nog weer harder kan. De trainingsschema’s van Frank Heldoorn zijn echter gericht op de lange termijn. Ik wilde toch eens kijken waar ik nu sta. Zeker na die laatste kilometer van 3’39” in Borne. Ik voel dat het weer richting 38’ers moet kunnen. Dus het doel: lekker constant lopen richting die tijd.

                                                            Met Rudi door de bossen rondom Rijssen jakkeren op de MTB

Daags voor de race doe ik nog de Bloemendal ATB Toer met Rudi Jansen. Net als op de zondag is het dan nat zeikweer. Met heen- en terugfietsen en de tocht zelf kom ik aan 100 kilometer. Daarmee wordt de angel uit een (te) snelle Woolderesloop gehaald.

Als we starten ben ik goed weg en loop meteen vrij. Ik zie anderen echt weer veel te hard uit de startblokken komen. Ik probeer een middenweg aan te houden tussen mijn doel (38’er) en wat ik in voorgaande wedstrijden heb gedaan: rustig starten en daarna kunnen versnellen. Maar waar ik in voorgaande wedstrijden makkelijk kon doorversnellen naar 3’55” heb ik nu vanaf het begin moeite om dit tempo te handhaven.

Na drie kilometer vind ik dat het te veel moeite kost. Ik besluit om me terug aan de opdracht te houden: ik laat het tempo varen. Met kilometers 3’52”, 3’55” en 3’59” zat ik na drie kilometer op 11’45”. Omdat er een harde wind staat is dat echter niet het beste moment om mijn groepje los te laten: ik kom tegen de wind in alleen te lopen. Met twee kilometers van 4’02” en 4’11” laat ik het tempo zakken om daarna weer te versnellen. Doorkomst na 5 kilometer is daarmee nog altijd 20’01”.

             Ondanks het miezerige weer nog altijd met veel plezier richting finish met Thijs Aarninkhof (foto: Patrick Scholing)

In het stuk daarna gaat het tempo weer omhoog. Maar zo makkelijk als ik in voorgaande races liep gaat het deze keer niet. Van 4’00” wordt het toch weer 4’06”, 4’02” en 4’03”. In de laatste kilometer komt Thijs Aarninkhof me nog achterop en hij weet me weer op gang te trekken. Ik kan aanhaken en samen gaan we richting finish. Die bereiken we na 40’22”, met een laatste kilometer van 3’56”. Omdat de weg bij het industrieterrein iets anders is na de bouwwerkzaamheden aldaar, is het parcours iets langer geworden dan in het verleden. Mijn Polar geeft 40 meter meer aan. Netto klok ik 40’18”. De zuivere tijd over exact 10 kilometer bedraagt 40’11”.

Volledige uitslagen op de site van de Wooldereslopen

ENSCHEDE – Het seizoen 2019 trapte ik af met de Rutbeekcross. De wedstrijd was me vorig jaar al goed bevallen en dit jaar was het parcours nog eens extra pittig met een beklimming van de skiheuvel erin. Het mocht gelukkig weer rustig aan van Frank. En daar hield ik me graag aan, zo vlak na de jaarwisseling.
 
Ik wilde er eigenlijk een combitraining van maken: op de fiets heen en terug en tussendoor een crossje lopen. Maar omdat het een redelijk compact parcours is, met vier kleine ronden, was dit ook een mooie gelegenheid voor Janneke, Fynn, Jinthe en Mick om weer eens mee te gaan naar een wedstrijd. Dus reden die zondagochtend gezamenlijk achterlangs via Boekelo naar het Rutbeek.

                   Met de kindjes aangekomen op het Rutbeek. Vooral Jinthe heeft er erg veel zin in (foto: Janneke Lentfert)

Eenmaal aangekomen bleek dat ik ruim de tijd had om nog in te lopen. Na de ervaringen in Markelo, Borne en Almelo was ik bijna vergeten hoe een gezamenlijke start eraan toe ging. Leuk om al die gespannen bekkies voor de start om je heen te zien. Ikzelf start weer wat verder naar achteren, want de opdracht is wederom: 5 kilometer rustig met hartslag 135 max en daarna oplopend naar 145 max.

                                En we zijn weg! Ik loop helemaal aan de rechterkant, half buiten beeld (foto: Marleen Stoel)

Als het startschot valt om 10:30 uur sprint iedereen weg. Ik houd me lekker in en hobbel de eerste fase mee in de groep, zoekend naar een goed ritme met de toegestane hartslag. Al snel zit ik in een mooie cadans. Ik loop niet eens zo heel slecht zie ik, nog best redelijk voorin het veld. Omdat ik in de beginfase vrij veel mijn horloge/hartslag check kom ik even aan de praat met een medeloper en leg uit wat mijn opdracht is. De “snake” blijkt net als vorig jaar niet mijn meest favoriete deel: daar verlies is terrein en tijd. Als ik de eerste keer naar de skiheuvel mag word ik goed aangemoedigd door mijn meegebrachte supportersschare. De klim is pittig en het blijkt lastig om de hartslag onder de 135 te houden. Ik doe echter geen stap te veel, waar anderen zich blijkbaar graag willen bewijzen bergop. Die zie ik straks wel weer terug. Het eerste rondje gaat in 12’03”.

             Eerste ronde op de skiheuvel, geconcentreerd naar boven en niet teveel energie verspillen (foto: Edwin Wentink)

Ook in de tweede ronde gaat het op dezelfde manier. Al wel haal ik dan al de eerste te snel gestarte lopers in. Die zich duidelijk verkeken hebben op die bult. Als je het nu al moeilijk krijgt met nog drie ronden te gaan… ik loop volgens opdracht op reserve en verheug me weer op de versnelling die ik vanaf de volgende ronde in mag gaan zetten. Mijn tweede rondje is iets sneller, 11’58” en zo kom ik na 24’01” door na twee rondes.

                   Mick moedigt papa aan vlak voor het opgaan van de skiheuvel in de tweede ronde (foto: Janneke Lentfert)

                   Derde ronde, de vaart zit er inmiddels in. Mijn startnummer hangt al ruim een ronde los (foto: Marleen Stoel)

Ik was op de bult nog ingehaald door iemand van Aloha die van achteren was gekomen, maar die heb ik vlot weer ingehaald. Het tempo gaat aardig wat omhoog. Met name op de rechte en vlakke stukken merk ik dat ik makkelijk en snel naar mijn voorgangers loop. Eenmaal weer bij de skiheuvel doe ik weer een tandje minder om mezelf niet op te blazen. Geconcentreerd ook vooral, want ik loop op redelijk profielloze schoenen en op sommige plekken is het modderig en glad. Ik voel me prima en op de skiheuvel rent Fynn op het wandelpad naast het parcours met me mee. Dat doet hij best knap trouwens. Het derde rondje gaat in 11’40”.

                                                     Nog een laatste keer omhoog de bult op (foto: Edwin Wentink)

In de laatste ronde wil ik nog even wat gas erbij doen. Ik zie nog steeds mensen voor me en ik probeer in te schatten wie ik nog terug kan pakken. In die laatste ronde passeer ik Ewoud Roest, die ik ook in Markelo al inhaalde, maar toen liep ik twee rondes achter. Hij vraagt of ik nu wel op tijd was gestart. Leuk, een beetje humor onderweg. Na de snake is het nog een laatste keer de skiheuvel op. Een laatste keer de aanmoedigingen van mijn kinderen en ik stuif weer omhoog. Daar zie ik dat Arie Fröberg in het vizier komt. Die nog maar even pakken dan. In de afdaling kom ik dan al dichterbij, op het laatste venijnige klimmetje ben ik er voorbij. Ik heb dan nog flink over en met een mooi eindschot produceer ik een slotronde van 11’21”, waarmee ik op 47’02” als eindtijd uitkom.

    En het zit er weer op! Mick heeft zijn laarsjes gelukkig ook weer aan, die hij het uitgeschopt in de buggy langs het parcours
                                                                                             (foto: Janneke Lentfert)

Prachtige wedstrijd weer en na afloop nog even nagenieten van de mooie locatie met de kinderen.

Uitslagen in de categorie M40:

Volledige uitslagen op de site van de Rutbeekcross