Saerbecker Triathlon 2021

SAERBECK – Het jaar 2021 gaat vrolijk verder waar 2020 stopte. Wedstrijden worden geannuleerd, wat gaat nu wel of niet door? Uiteindelijk bleek op 4 juli het eerste evenement op groen te gaan: de Saerbecker Triathlon! Wel alleen de sprintafstand, geen OD, maar dat is altijd nog beter dan niets. Ik beleefde geen supergoede race, maar wist mijn PR wel met enkele tellen aan te scherpen naar 1h05’51”.

De wedstrijddag begon echter wel in mineur. Het was de hele week al dramatisch slecht weer en deze zondagochtend was daarop geen uitzondering. In de auto richting Saerbeck lijkt het dan nog droog te blijven, maar die hoop vervliegt bij het parkeren net buiten de kleine dorpskern, bij de lokale K+K supermarkt. Met een miezerregen fiets ik richting wedstrijdterrein en eenmaal ingecheckt met mijn eerste vaccinatiebewijs (de tweede zal vier dagen later volgen, een dag voor ons vertrek naar Frankrijk) kan ik mijn startspullen ophalen.

Complete waanzin, alle deelnemers worden geacht een mondkapje te dragen tot vlak voor de start. Het moet maar, we moeten allang blij zijn dat we eindelijk weer een echte race kunnen doen. Oorspronkelijk zou ik op de OD starten, maar uiteindelijk gaat alleen de sprintafstand door. Het is zo’n beetje de eerste race in Nordrhein Westfalen in meer dan een jaar, dus er is een behoorlijk topveld naar Saerbeck afgereisd. Illusies over een goede klassering heb ik vooraf dan ook niet: dat heeft ook te maken met het gebrek aan trainingskilometers als gevolg van drukte op het werk en de vele gecancelde trainingen. Ik ben gewoon 5 kilo te zwaar en niet fit.

Er wordt in diverse waves gestart; iedere minuut gaat een nieuwe groep te water. Als ik weg mag heb ik wel een goed gevoel. Ik heb in het voorjaar regelmatig buiten door kunnen zwemmen met de kinderen in het Twentebad. Van mijn wave ben ik dan ook goed weg en volgens mij laat ik iedereen vrij rap achter me. Al snel nader ik de achterblijvers van de voorgaande wave. Ik zwem lekker door en na 11’47” sta ik weer aan de kant.

Met een wissel in 1’02” zit ik na 12’59” op het fietsparcours. Daar weet ik mijn draai niet echt te vinden. Ik kom erg moeilijk in mijn ritme en heb het gevoel dat ik de echte power mis. In de loop van de eerste ronde begint het dan wel wat beter te draaien, ik haal oud en vertrouwd weer veel mensen in en word op enig moment ingehaald door een drietal dat het met de stayerafstand niet te nauw neemt. Die volg ik dan op zo’n 10 meter en ondanks dat het aanpoten is weet ik in het kielzog van dit drietal mee te gaan. In de tweede ronde kom ik er zelfs nog beter door en passeer op enig moment het drietal weer, om weer eens ouderwets getallen van 45+ op de klok te zetten. Alleen in de bochten is voorzichtigheid geboden, het parcours ligt er door de plenzende regen erg nat bij. Met een fietstijd van 29’17” zet ik een gemiddelde neer van bijna 41 km/h.

De tweede wissel gaat dan in 1’36”. Tijd voor 5 kilometer rennen. Mijn zorgenkindje. Tien jaar geleden was ik steevast goed voor een top-vijf looptijd, maar de afgelopen vijf jaar is het (hard)lopen echt flink verwaarloosd. Met een reden: de focus op de long distance vergt wat anders dan een spijkerharde vijf kilometer neer kunnen zetten, maar toch frustreert het enigszins. De vijf coronakilo’s extra helpen ook niet. Dus ik probeer een stabiel tempo op te zoeken, waarbij ik hopelijk niet te veel posities verlies. Met 21’59” loop ik uiteindelijk geen beste tijd, 4’19” per kilometer. Dat is het beste wat er op dit moment in zit helaas.

Aan de eindstreep blijkt het toch nog goed voor een PR op de sprintafstand: de eindtijd van 1h05’51” is zes tellen sneller op dezelfde afstand op de Rutbeek triathlon, vier jaar eerder. Uiteindelijk kom ik 21 seconden tekort voor het podium M50; een vierde plek en 48e overall.