ALMELO – Het is altijd de kroon op het jaar. Een mooi jaar afsluiten bij mijn oude club Sisu met de Oudejaarscross. Als twaalfjarige liep ik al voor het eerst mee, toen nog op het Maatveld. Later aan de Kolthofsingel, nu weer terug in het Nijreesbos. Ware het niet dat ik erg ziek was geworden na de kerst, buikgriep. Gelukkig voelde ik me op Oudejaarsdag voor het eerst wat beter, zodat ik in ieder geval kon starten.

Want na drie dagen in bed, waarbij zeer frequent het toilet moest worden opgezocht, was volle bak een cross gaan lopen natuurlijk niet verantwoord. Jammer, want ik voelde me super. Op de dag voor kerst nog een prachtige toertocht gereden in Denekamp, beide kerstdagen goed kunnen lopen. Voor het eerst sinds jaren voelde ik me weer topfit rond de jaarwisseling.

                      De dag voor Kerst, genietend van een prachtige FietZ Classic rondom Denekamp/Noord Deurningen
                                                                                              (foto: RTC Denekamp)

Tot de derde kerstdag. ’s Avonds gingen we gourmetten, Janneke lag ziek op bed met buikgriep. Niks aan de hand zou je zeggen. De volgende dag met de kinderen naar de bioscoop, een fantastisch leuke film met ze gekeken, Ferdinand. Maar eenmaal thuis begon de maag op te spelen. Niet veel later was het hommeles. En lag ik tot en met de 30e december plat. Waarbij ik aan twee kanten kon plassen.

Die avond van de 30e lukte het wel om voor het eerst weer wat te eten. En dit binnen te houden. De ochtend van de 31e voelde ik me zienderogen beter. Een blik op de weegschaal leerde wel dat ik bijna vier kilo lichter was. Wat te doen? Ik stond ingeschreven voor de Oudejaarscross, maar die hard te gaan lopen vond ik niet verantwoord. Als ik thuis zou blijven zou ik een uurtje rustig willen hardlopen. Waarom dat dan niet in het Nijreesbos? Enige verschil is dat ik een startnummer opgespeld krijg, maar dat is dan alleen voor de bühne.

En zo fietste ik dus toch maar richting Almelo. Omdat ik er een duurloop van zou maken was een lange warming up overbodig, dus ik vertrok laat en kwam tien minuten voor de start bij Café Liedenbaum aan. Startnummer opspelden en richting start. Ik ga helemaal achteraan staan, maar je merkt toch dat er een behoorlijke competitieve vibe hangt. Iedereen is tot op het bot gemotiveerd. Ik niet. Ik ga een lekkere duurloop doen en ik heb gezien dat bepaalde stukken behoorlijk modderig en drassig zijn. Mijn uitdaging voor deze ochtend: de benen schoon en de schoenen droog houden.

                                        De uitdaging van vandaag: de voeten droog houden (foto: Patrick Scholing)

Bij de eerste bocht na de start gaan al meteen de eersten onderuit op het gladde parcours. Ik loop lekker helemaal achteraan, maar dat tempo ligt zelfs lager dan mijn rustige duurlooptempo. Dus ik begin toch maar voorzichtig mensen in te halen. Het tempo komt niet boven de 10 km/h uit, Maar al in de eerste ronde hebben een aantal mensen zich flink vergaloppeerd op de zwaarte van het parcours. Ik haal steeds meer mensen in met mijn duurloopje.

In de tweede ronde kom ik lekker relaxed weer het bos in als Patrick Scholing, altijd goed voor schitterende hardloopplaatjes, mij voor de lens krijgt. “Waar ben je mee bezig?” roept hij hardop. In het voorbijgaan leg ik de situatie uit. Ook bij de eerste doorkomst van de finish leidde het bij trainer Herman Moelard en oud-sponsor Han Vaalt tot rare gezichten. Ja, ik trek soms mijn eigen plan. Maar uiteindelijk kom ik wel op mijn beoogde doel uit. En voor vandaag is dat doel: luisteren naar mijn lichaam.

                 "Waar ben je mee bezig?" roept de fotograaf, "Een duurloop" is mijn gevatte antwoord (foto: Patrick Scholing)

In die tweede ronde word ik al ingehaald door de eerste lopers. Veel eerder dan ik had gedacht, maar het rondje is natuurlijk ook maar 2,5 kilometer. De derde ronde haal ik oud-Sisuclubgenoot Rik Hardon in, die aan het inlopen is voor de 5 kilometer. Samen lopen we die derde ronde, gezellig keuvelend, en ondertussen rekening houdend met snelle lopers die al aan hun laatste ronde bezig zijn.

Bij de finish neem ik nog de verkeerde afslag, ik lijk te gaan finishen. Niet opgemerkt dat nog een rondje rechts was en finishen links. Ik duik onder het lint door en ga voor nog een rondje. Het mooiste is dat mijn maag niet een keer protesteert. Dus ik lijk echt weer aan de beterende hand. De cross gaat dan ook echt lekker als duurloop. Hartslagje ligt wel hoger dan gebruikelijk bij dit tempo, maar dat zal enerzijds te maken hebben met niet 100% fit zijn en anderzijds met de zwaarte van het parcours. Uiteindelijk bereik ik na 1h05’22” de finish. Precies wat ik wilde: een duurloop van ongeveer een uur. Toch nog het jaar traditioneel kunnen afsluiten.

In het totale veld eindig ik toch nog als 76e overall, dus ik laat toch nog zo’n 30 man achter me.

   Iets meer dan een uur gelopen, genoten van de prachtige omgeving en: de schoenen zijn nog droog! (foto: Patrick Scholing)

Volledige uitslagen op de site van Sisu

BORNE – De jaarlijkse Winter Step One Loop viel weer eens in hetzelfde weekend als de Popquiz. Daarom die laatste bijna afgezegd, maar waarom niet beide? Niet iedere gelegenheid met vrienden hoeft te ontaarden in een zuipfestijn. Dus op zaterdagavond gezelligheid, mét een biertje, en zondag gewoon hardlopen. Er rolde zowaar nog een 39-er uit ook: 39’53”.

Ik had wel moeite er uit te komen die ochtend. Toch wel zwaar, zo’n avond quizzen. Met een prima 14e plek konden we tevreden zijn, vorig jaar nog 12e, dus redelijk consistent. In plaats van bier begon ik braaf aan de sinas. Daarna wel een paar biertjes, maar niet te gek. En na afloop niet meer afpilsen in de stad, maar gewoon rechtstreeks naar huis. Was het toch nog 01:00 dat ik in bed belandde en dat verklaarde dus het gebrek aan animo om op te staan de volgende ochtend.

Ondanks het kleine stukje fietsen presteerde ik het om slechts een kwartier voor aanvang in Borne aan te komen. Wat nou warming-up? Het doel werd dus wat anders dan ik me vooraf had gesteld. Na de Snertloop De Lutte had ik gehoopt om hier ook een 38-er te lopen, maar zonder warming up en met deze voorbereiding zou een tijd onder de 40 minuten al een hele klus worden.

                     Het startschot is gegeven, ik loop helemaal rechts, half verscholen achter Aje Niks in het wit/gele shirt

Ik loop in het start-finishgebied 1x op en neer en dat was dan mijn warming up. Ik ga aan de start staan en bedenk dan dat ik er wel een veredelde duurloop van ga maken. Rustig aan in het begin en dan maar kijken hoe ik me voel. Maar omdat ik op de eerste rij sta knal ik toch maar aardig hard uit de startblokken om geen mensen te hinderen. En zowaar, dat tempo voelt nog lekker ook.

Het is een volledig ander parcours dan ik kende. Het oude parcours langs de watermolen was het mooiste. De laatste paar jaar over de Deldeneres vond ik niet zo, nu dus weer een compleet andere route. Minder makkelijk ook: we mogen bij Azelo het viaduct over. Daar blijkt dat mijn wedstrijdschoentjes met weinig profiel behoorlijk problemen geven met het soms erg gladde wegdek: ik kan niet echt afzetten. Daardoor zak ik wat terug in het veld. Niet erg, want die eerste kilometer ging me toch iets te rap met 3’38”. De snelheid heb ik nog steeds wel, dus dat tempo loop ik wel aardig soepel, maar ga ik geen tien kilometer volhouden.

In de kilometers daarna is het zoeken naar ritme op het soms gladde wegdek. De “probleemloze” kilometers gaan in 3’54”-3’57”, maar op de gladde stukken verlies ik zo 10 seconden. Eenmaal in het Twickelerbos loopt het dan wel weer lekker. Mooie omgeving ook en genieten. Geen last meer van gladheid en ik weet het tempo weer wat op te voeren en loop zo vrij makkelijk naar een loper voor me, Kevin Kamphuis. Die zat een week eerder nog een eindje voor me in Nijverdal, nu denk ik hem snel los te kunnen lopen. Maar dat lukt dus niet op de weg terug naar Azelo. Samen bereiken we weer het viaduct, waar ik wederom problemen heb met de gladheid en de zwaartekracht.

Als het weer naar beneden loopt zet ik aan en sla dan eindelijk een gaatje. Ik wil ook naar de lopers voor me toe, o.a. Serge ter Harmsel zie ik daar lopen, waar ik in De Lutte grotendeels mee samenliep. Maar ondanks de versnelling zijn de lopers voor me te ver weg om nog weer in te rekenen. Toch trek ik nog even door, want ik heb in de gaten dat het wel onder de 40 minuten kan. En inderdaad: na 39’42” heb ik er 10 kilometer opzitten volgens mijn Polar V800. Ware het niet dat daar niet de eindstreep is getrokken. Ik moet nog 60 meter verder. Dus met een officiële eindtijd van 39’53” word ik uiteindelijk 14e. Net als de avond ervoor in de popquiz. Constant weekendje gedraaid.

Volledige uitslagen op uitslagen.nl

NIJVERDAL – Toen ik in 2008 weer serieus mijn hardloopschoenen aantrok schreef ik me in voor het Crosscircuit van het Oosten. Crossen heb ik altijd leuk gevonden. In de jeugd meerdere Twentse titels mee behaald. De eerste wedstrijd die ik toen liep was de Nijverdalse Bergcross. Prachtige wedstrijd. Negen jaar later stond ik pas weer aan de start. En wederom heerlijk genoten.

Waarom ik in die tussentijd nooit meer heb deelgenomen vraag ik me eigenlijk af. Want het is een prachtige omgeving, goed georganiseerd en sterk bezet. Op de een of andere manier kwam het er niet meer van. De laatste jaren liet ik de crossen zelfs geheel links liggen. Alleen maar wegwedstrijdjes. Maar crossen maakt je sterker. En crossen zijn leuk.

De eerste wedstrijd had ik gemist, maar ik zag dat er nog vier wedstrijden over waren, dus ik besloot meteen maar voor het hele circuit in te schrijven. En zo zat ik die zaterdagochtend bijtijds in de auto richting Nijverdal. Ik was er inderdaad mooi op tijd: startnummer ophalen en ruim inlopen. Hoe het parcours exact loopt kan ik nog niet veel wijs uit worden, het is flink anders dan negen jaar geleden. Ach ik zie het in de wedstrijd wel, dan is het toch de rest volgen: ik heb niet de illusie dat ik vooraan mee ga lopen.

                    Het grote startveld heef zich in beweging gezet en trekt langs de Regge richting de vier pittige rondjes
                                                                   (alle foto's: Marian Freriks/De Wilgenweard)

Als we starten sta ik op rij 4-5 en kachel lekker mee in het veld. Voorin wordt hard gestart, ik wil de eerst van vier ronden weer rustig aan doen en daarna het tempo opvoeren. Het is een pittig rondje: er zitten de nodige hoogteverschillen in en bepaalde delen van het parcours zijn erg glibberig en modderig. Die eerste ronde doe ik dus lekker relaxed en maak me niet al te moe. Hartslagje maximaal 135-140. Het aanlooprondje is 1,85 km en loop ik in 7’55”. Als we dan de tweede ronde ingaan gooi ik het tempo wat omhoog.

In de tweede ronde haal ik dan eerst een groepje in met o.a. Deborah Wissink, die ik voor de wedstrijd nog even kort sprak. Ze loopt steeds harder en daarmee mengt ze zich tegenwoordig ook in de nationale triathlontop. Niet ver daarvoor loopt Sarah Lynn Reuver, die ik ook snel passeer. Zo raap ik behoorlijk wat mensen op in die tweede ronde. Na 4,5 kilometer zit de eerste grote ronde (van drie) erop en klok ik 19’44”, een rondje van 11’49”. Inmiddels is het wel gaan miezeren. Het parcours wordt er daardoor niet beter op.

                                     Het parcours lag er mooi bij, met nog wat sneeuwresten van de voorgaande dagen

Ook ronde drie blijf ik mensen inhalen. Dat had ik ook wel een beetje verwacht, gezien het parcours. Velen zijn veel te enthousiast gestart. Dit loopt wel lekker in ieder geval. Allen Hans Jansen van AV Rijssen komt me op een gegeven moment achterop en gaat er voorbij. Hij heeft blijkbaar dezelfde tactiek gevolgd als ik, maar is nog rustiger gestart en loopt inmiddels dus harder. Toch blijf ik aardig in het spoor en samen lopen we richting een groepje van een man of vijf voor ons, Hans Jansen gaat er bij het ingaan van de laatste ronde voorbij terwijl ik dan net de aansluiting maak. Rondje 11’47”, doorkomst na 7,2 kilometer is 31’34”. Nog een zo’n ronde en dan terug naar de finish.

               Derde ronde, Hans Jansen (rood shirt) is er voorbij en krijgt aansluiting, ik loop daar ongeveer 10 meter achter

In die laatste ronde is dan mijn plan om er nog een snellere ronde uit te gooien, maar na drie eerdere rondes zijn bepaalde stukken flink gladder geworden en de stromende regen helpt daarin niet echt mee. Ik kom daar niet echt goed weg met mijn krachtige pas en in plaats van er voor bij verlies ik weer wat aansluiting. Helaas. Wel jammer, want ik heb het gevoel dat ik mijn kracht niet kwijt kan, maar het is niet anders. Na de geslaagde Snertloop vorige week wil ik ook proberen volgende week bij de Step One Winterloop een goede tien kilometer lopen. Dus in die zin is deze cross alleen van belang voor wedstrijdritme en trainingsopbouw.

De laatste volle ronde loop ik in 12’05”, dus ik verlies een kleine 20 seconden ten opzichte van het tempo dat ik in de voorgaande twee ronden liep. Dan zit er bijna 9,9 kilometer op, die ik in 43’39” heb afgelegd. Het laatste stuk naar de finish is dan vlak, langs de Regge. Uiteindelijk is het parcours dus net iets langer dan 10 kilometer: ik finish na 45’28” als 30e overall en 6e M40 na 10,4 kilometer.

Volledige uitslagen op de site van het Crosscircuit van het Oosten

DE LUTTE – Een zekerheidje op mijn kalender is de jaarlijkse Snertloop. Een prachtige omgeving, een uitdagend parcours met de nodige hoogtemeters en op de fiets in 50 minuten te bereiken, dus uitermate geschikt voor een combitraining. Vooraf hoopte ik op een tijd onder de 39 minuten, 38:30 werd het.

Met een start om 11:15 vertrokken we die ochtend om 09:45 op de fiets vanuit Hengelo. “We” zijn Bart Nijkamp en ik. Met een zeer lange historie in feesten en partijen, uitgaan, Münchener Oktoberfesten en samen goed voor ruim 50 jaar carnavalservaring. Nu samen op weg naar een hardloopwedstrijd. Weer eens wat anders.

Na iets meer dan drie kwartier komen we in De Lutte aan. Startnummer ophalen, opspelden en inlopen. Vorig jaar miste ik nog de start en begon van helemaal achteraan, nu ben ik ruim op tijd en loop lekker ruim in. Vlak voor de start kom ik Bart dan weer tegen en omdat ik vooraan wil starten loop ik via de oude startstraat om, Bart loopt mee. En zo komt ook hij op de eerste startrijen te staan.

                                  Ongeveer 150 meter onderweg, ik ben weg uit de drukte en kan mijn eigen temp zoeken

De laatste wedstrijden ben ik steeds rustig begonnen om daarna te kunnen versnellen. Omdat ik nog steeds in een rustperiode zit is het plan vandaag niet anders: de eerste viif kilometer op reserve, daarna het gas erop. Na het startschot maak ik wel even vaart, want anders ben ik bang dat ik mensen ophoud.

Zo loop ik vrij rap in een groepje van een man of vier. Daarvoor de OLC-lopers Robin Veldboer en Marc Kokkelink, op enige afstand wij met een groepje. Omdat ik het tempo iets terugneem op de Farwickweg, waar het vervelend omhoog loopt, raak ik dan de aansluiting kwijt. Alleen Almeloër Serge ter Harmsel pak ik dan weer terug en daar loop ik vervolgens eigenlijk de hele verdere race mee samen.

Zoals gepland blijft de intensiteit net onder wedstrijdtempo tot kilometer vijf. Dan zit er ook nog de klim naar Landgoed De Wilmersberg in, de Koppelboerweg. Daar moet ik wederom even passen. Bovenop ligt echter het vijf kilometer punt en loopt de route naar beneden. Tijd om een tempootje erbij te doen!

                     Boven bij de Koppelboerweg, 5 kilometer gehad in iets minder dan 20 minuten. Het tempo mag omhoog

Met drie kilometers van rond de 3’50” zie ik dat ik weer steeds dichterbij kom op de lopers voor mij en ik kom weer bij Serge ter Harmsel. Een van de lopers uit de groep voor ons pakken we weer terug en omdat ik goed de vaart erin heb dicteer ik daarna het tempo. Dat gaat lekker, tot we weer vlak bij De Lutte zijn. Het laatste stuk dat daar omhoog loopt verlies ik weer de aansluiting. De negende kilometer gaat dan in 4’04”. Toch nog net iets te zwaar qua lichaamsgewicht om de zwaartekracht te overwinnen.

Het laatste stuk door het bos heb ik dan een achterstand van een 50-tal meters op Serge ter Harmsel, die nog de loper voor ons weet terug te pakken. Ik zie dat ik op een mooie tijd uit ga komen en hoef niet tot het uiterste te gaan: 38’32” bruto, 38’30” netto. En ja, het is 9,6 kilometer, maar van voorgaande jaren weet ik dat deze tijd een goede graadmeter is voor een tien kilometer. Dus hopelijk weet ik dit ook weer neer te zetten straks tijdens de Wooldereslopen. Tevreden!

Volledige uitslagen op de site van Loopgroep De Lutte