Een welkome afleiding en een fijn weerzien met oud-clubgenoten. Echt een familiegevoel was het om weer terug te zijn bij Sisu, al is de accommodatie enkele jaren geleden verhuisd van het Maatveld naar de Kolthofsingel. Mijn eerste vakantie zonder ouders, op 18-jarige leeftijd met de bus naar Spanje, was ook met vier boys uit die atletiekgroep. Daar hebben we ook tweejaarlijks nog stapavondjes mee, dus er zijn in die tijd waardevolle vriendschappen opgebouwd. Maar ook weer contacten hernieuwd op deze speciale dag. Erg leuk en bijzonder om vele bekenden weer te zien.

Het sportieve gedeelte was ook erg leuk. Er was een vijfkamp georganiseerd voor oud-leden, waarbij het de bedoeling was om over deze vijf onderdelen een winnaar te huldigen. Ware het niet dat door ouderdom en gebreken meerdere oldtimers bij een of meerdere onderdelen verstek moesten laten gaan. Ik kamp zelf natuurlijk ook al geruime tijd met achillespeesklachten en zeker explosieve onderdelen als de 60 meter en verspringen zag ik op voorhand met enige argwaan tegemoet.

Omdat ik eerst met de kinderen naar de gymles moest arriveerde ik ook aan de late kant in Almelo. De start van de 60 meter zou om 11:55 zijn; Fynn en Jinthe waren om 11:00 klaar dus toen was het snel naar huis brengen, tas pakken en door naar Almelo. Daar kon ik net een half rondje warmlopen voordat ik aan de bak mocht op de 60 meter. Snel de spikes aan en klaar maken voor de start.

                                                              Klaarmaken voor de start. Let op de man in baan 3

De 60 meter had ik sinds mijn D-juniorentijd niet meer gelopen. Destijds was mijn snelste tijd 10.6 volgens mij. Nu was ik goed weg, maar de loper naast mij kwam in onbalans bij de afzet uit de startblokken en stortte ter aarde. Het liep goed af met Johan Nijkamp, maar het leverde wel een permanente tartanafdruk op. Ondertussen was ik op snelheid gekomen in baan 3 en streed tegen vriend Rolf Herlaar in baan 5, die me er vroeger zeker twee seconden uitsprintte op deze afstand. Ditmaal was het verschil miniem: Rolf klokte met 9.3 de derde tijd, ik met 9.4 een vierde tijd. En een PR, na ruim 30 jaar, haha!

                                         Start van een zeldzame sprint. Uit startblok nog wel. Op naar een PR in 9.4

Het volgende onderdeel was kogelstoten. De eerste keer instoten leverde angstaanjagende beelden op toen de 6kg zware kogel van mijn vingertoppen afrolde en bijna op mijn tenen viel. Gelukkig ging het bij de twee officiële pogingen wel goed. De eerste keer stootte ik 7m12, mijn tweede poging leverde 7m54 op. Omdat ik nog nooit eerder met een 6kg kogel heb gestoten: wederom een PR.

                                     7meter 54 gestoten. Weer een PR. Even checken of alles goed wordt opgemeten

Het derde onderdeel: verspringen. Hier vond ik het niet nodig om mijn aanloop uit te meten en dat kwam me duur te staan. Ik deed maar wat en bij het inspringen ging het wel aardig. Maar bij de eerste officiële poging zweefde ik mooi door de lucht, overbrugde ruim vier meter, maar kreeg vervolgens de mededeling “ongeldig”. Zat ik met de punt van mijn tenen over de balk…

                                                                          Donders fanatiek. Eerste sprong: ongeldig

De tweede poging en laatste poging moest daarom voorzichtiger. Hij moest goed, anders had ik helemaal geen resultaat. Ik besloot een dertig centimeter naar achteren te starten voor de zekerheid, maar blijkbaar twijfelde ik in mijn aanloop. Daardoor moest ik op het eind inhouden, dribbelen om goed uit te komen en proberen alsnog alles uit de sprong te halen. 3m40. Toch een flink stuk minder ver dan mijn eerste poging en ver verwijderd van mijn PR van 5m25 uit 1989.

                                            Tweede poging. Het lijkt op vliegen, maar verder dan 3m40 kom ik niet...

Toen was het tijd om te lunchen en even bij te kletsen op het terras. Genietend van prachtig nazomerweer kwamen alle oude verhalen weer boven. Van de legendarische Sisu-jeugdkampen. De tijd op de oude grasbaan op het Maatveld. En vooral wat voor leuke groep het destijds was. Op naar het vierde onderdeel, speerwerpen. Sinds de C-jeugd heb ik dat ding ook niet meer in handen gehad, dus wat ik met een speer kan was me een compleet raadsel. Een beetje inwerpen voelde echter weer als vanouds. De eerste worp ging lekker en leverde 24m62 op. Daarmee deed ik het niet onaardig, derde overall. Daarna wierpen nog twee man verder en was het aan mij om mezelf te overtreffen in de tweede worp. De aanloop was sneller, de afworp harder, maar de speer kwam te verticaal in de lucht te hangen. Daardoor helaas meer weerstand, in plaats van dat hij horizontaal door de lucht gedragen wordt. Een teleurstellende 21m nog iets was mijn deel.

                       Mooi onderdeel dat speerwerpen. Het oergevoel komt boven. Visualiseer een beer en smijten maar.

                                                          Briefing voor de race. Gefocust op een topprestatie ;-)

De 600 meter was het slotonderdeel. Menig oud-lid dichtte mij hier de overwinning toe:”Dit is jouw onderdeel!”. Maar toevallig is de 600 helemaal niet mijn onderdeel. Net als de 400 en 800 nooit mijn onderdelen zijn geweest: te kort. Verlengde sprints. Dus ik was realistisch en dacht dat de winnaar van de 60 meter, Bert Boer, wel eens veel sneller zou kunnen zijn. Hij liep 8.2 op de 60 tegen 9.4 ik, dus dat is 1.2 seconden per 60 meter. Maal tien is 12 seconden. Geen schijn van kans. Ik richtte me daarom op een tijd: Tijdens intensieve trainingen loop ik ongeveer 1.20 per 400 en 2.00 op de 600. Nu het voluit mocht dacht ik ongeveer 1.50 te kunnen lopen. Als dat zou lukken zou ik tevreden zijn.

                                     Iets meer dan 100 meter gehad. Bert Boer en ik hebben ons al losgemaakt van het veld

De race. Vanaf het startschot ben ik goed weg en ga achter Bert hangen. We zijn meteen los van de rest van het veld en moeten het samen uitvechten, zoals we beiden al vermoedden. Na een relaxte eerste 200 meter zet Bert de turbo aan en sprint weg. Als hij dat volhoudt is hij weg, als hij instort zie ik hem hopelijk na het 450 meterpunt terug. Hij sterft wel onderweg, maar heeft inmiddels voldoende marge opgebouwd. Ik heb geen acceleratie in mijn benen en moet het van een constant tempo hebben. Met 1.48.8 ben ik achteraf dik tevreden: onder de gehoopte 1.50. Tweede in de race en ja, vroeger liep ik in mijn goede tijd als A-junior 6x 1.43 in de training. Maar dat is nog steeds langzamer dan de 1.39 die Bert op de klok zet. Knap. Overigens is mijn verval op hem dus minder dan die berekende 12 seconden, slechts 9. Dus ik word inderdaad beter naarmate de afstand toeneemt, of kan mijn basissnelheid langer vasthouden. Oh ja, officieel heb ik deze afstand nooit eerder gelopen in wedstrijdverband. Dus: PR!

                                      Laatste rechte stuk richting finish, op naar een mooi derde PR op deze schitterende dag

Daarna kwam het belangrijkste gedeelte: lekker naborrelen en socializen in de kantine. Wederom herinneringen ophalen met oud-leden, maar ook kennismaken met huidige leden. Wat een prachtige dag en super georganiseerd jubileum. En ondanks de spierpijn (de dagen na de meerkamp vooral pijn in de liezen) weer genoten van de andere atletiekonderdelen. Voor herhaling vatbaar!

                Friends 4Ever: George, Rolf and me. Eerste kennismaking bij Sisu, in 1989 samen naar Playa, nu reünisten

Mick is een gezond mannetje van 55 centimeter en woog bij de geboorte 5,090 gram. Een flinke knul al dus! Daarom sportief even alles tijdelijk op een lager pitje, even geen wedstrijden maar lekker genieten van deze aanwinst.
De zwangerschap van Janneke ging eigenlijk weer erg snel voorbij. Gevoelsmatig voor mij althans. Uiteraard heb je het hele circus allemaal al twee keer meegemaakt. Maar toch, het blijft bijzonder. Op de laatste echo, zes weken eerder, lag de kleine Mick (toen nog Harko genaamd) al twee weken voor op de groeicurve. Dus de verwachting was al dat het een groot kindje zou worden. Daarom werd het deze keer ook geen thuisbevalling, zoals bij de vorige twee: uit voorzorg werd besloten door de verloskundige voor een medium-risk bevalling, wat dus ziekenhuis betekende.

We wisten deze keer ook niet wat het zou worden. Een bewuste keuze: na Fynn en Jinthe wilden we wel eens weten hoe het zou voelen om het niet te weten. De tijd voor de bevalling is daardoor spannender dan de bevalling zelf. Eerste en belangrijkste is toch dat het kindje gezond is. Ik was er van overtuigd dat we een jongetje zouden krijgen. Al was het alleen maar omdat iedereen om ons heen dacht dat het een meisje zou worden. Bij de geboorte hebben we er ook niet echt op gelet, dat besef kwam iets later pas: hé, een jongetje!

De bevalling zelf verliep eigenlijk heel voorspoedig. 's Ochtends om kwart voor zes de vliezen gebroken en de verloskundige gebeld. Om half negen naar het ziekenhuis van Almelo gereden, waar Mick om 10:39 geboren is. Daarna digitaal aangifte kunnen doen (ideaal!), even herstellen, bijkomen, lunchen en om half drie waren we weer thuis.

Mick Jaeri Lentfert dus. Die tweede naam is een samentrekking van onze voornamen, JAnneke en ERIk. En je spreekt het gewoon uit als Jari. Beetje Oud-Hollandsch dus. Net als Aerdenhout. Maar roepnaam dus Mick. Welkom in ons gezinnetje lief mannetje!

HENGELO – Tussen alle sportverslagen weer eens een moment van relativering. Want er is meer in het leven dan sporten. Vader worden bijvoorbeeld! Op zaterdag 10 augustus zijn Janneke en ik de trotse ouders geworden van Jinthe Marlou, oftewel kortweg Jinthe. Het kleine meisje en mams maken het uitstekend!

Toch weer frappant hoe snel die negen maanden voorbij zijn gegaan. En hoe anders ik het deze keer heb beleefd. Was de vorige keer alles spannend en nieuw, dit keer was ik er voor mijn gevoel toch wat minder actief mee bezig. Niet uit desinteresse, maar puur doordat je het hele circus al eens hebt meegemaakt.

Toch bleven de echo’s en tussentijdse checks best spannend. Want het lijkt zo vanzelfsprekend, maar uiteindelijk zijn we erg blij en gelukkig dat Jinthe gezond ter wereld is gekomen. Ook Fynn is helemaal blij met zijn nieuwe zusje!

Uiteraard gaat dit ook impact hebben op mijn sportieve uitspattingen. Het plan was om na Lanzarote de lange afstand triathlon vaarwel te zeggen. Maar omdat ik door ziekte vorig jaar Almere heb moeten missen heb ik de kans gekregen om die wedstrijd dit jaar alsnog te doen. En omdat alle trainingsuren voor Lanza toch al gemaakt waren… nog een lange afstandstriathlon dus dit jaar.

Daarna zal ik het aantal trainingsuren voorlopig een stuk naar beneden bijschroeven om ook meer thuis te kunnen zijn (Fynn’s eerste woordje was nog net geen “triathlon”, maar dat zegt hij dus wel inmiddels. En als ik weg ben: “papa hardlopen? Papa fietsen? Papa zwemmen? Papa triathlon?”). Ik wil dus meer tijd aan mijn gezin gaan besteden.

Daarmee verdwijn ik niet uit de triathlonsport, maar de focus zal weer op de achtste en kwart afstand komen te liggen. Met incidenteel een halve. Ook ga ik weer meer loopwedstrijden doen, ik acht een 34’er op de 10 kilometer mogelijk en dat wil ik graag nog eens realiseren voordat de sleet erop komt.


Ook een terugkeer naar de duathlons sluit ik niet uit. Maar dit alles met maximaal 8 tot 10 trainingsuren per week, waar dit de afgelopen anderhalf jaar vaak het minimum was. En dan, in de toekomst, als de kids wat groter zijn… over een jaar of 3-4… toch maar weer eens een mooie Ironman uitzoeken dacht ik zo ;-)

Het was toch wel een mooi moment, die 24e oktober. Ik kwam terug van de TION Herfstloop, waar ik net de Halve Marathon had gelopen. Bij thuiskomst liet Janneke me de positieve test zien. Echt super! Maar nog wel onwerkelijk. De echte realiteit drong toch pas binnen na het zien van de eerste echo, op 30 november jl. Volgens mij was het kindje ook blij om ons voor het eerst te zien, want het maakte een volledige koprol!
Er staan dus veranderingen op til in Huize Lentfert. Nog even kijken hoe ik dat ga aanpakken met bv. de triathlon van Kopenhagen half augustus; de kleine is er dan net anderhalve maand. Even één ding tegelijk en dus eerst de scriptie afronden. Dat is dan alvast een zorg minder, straks wil ik toch de kleine alle aandacht geven die nodig is.

De mindere loopprestaties vanaf half juli zijn inmiddels ook gediagnosticeerd. Het lopen ging steeds minder hard, aanvankelijk had ik het gevoel dat ik mijn benen steeds minder goed kon heffen. Daarbij kwam een steeds vervelender stekende pijn in de lies, met name als de afstanden langer werden. Ik merkte wel dat deze pijn geprovoceerd werd door de core stability oefeningen die we doen bij LAAC. Daar ben ik dus al mee gestopt. De klachten gingen echter niet weg, ook niet na intensieve fysiobehandelingen. Daarom vorige week bij de sportarts geweest. Diagnose: overbelaste adductoren. Gevolg is dat ik momenteel niet langer dan 30 minuten in dribbeltempo mag lopen. De wedstrijden laat ik dus even voor wat ze zijn, eerst hiervan herstellen en dan hopelijk in het voorjaar een sterke comeback maken.

En dan nog maar even terug naar de 21e november. De Zevenheuvelenloop. Toen ik me half september inschreef voor dit massale evenement was dat met de intentie om daar een strak PR neer te zetten. Aangezien ik de 15 kilometer eigenlijk nooit loop geen al te moeilijke opgave; tijdens de Halve van Hengelo eerder dit jaar noteerde ik mijn PR van 58'42", na een dag eerder nog de duathlon van Dordrecht te hebben gedaan. De tijd die ik daarom in mijn hoofd had was 54'30" of hieronder.
Door de irritante blessure had ik echter al totaal geen trek meer in de wedstrijd. Heb in de week voor de start nog in dubio gestaan om mijn startnummer terug te geven. Maar wellicht hoopte ik op een goede dag? Zeker omdat ik tijdens de Dinkelcross een week eerder weinig last had gehad. Laten we het erop houden dat het een leuk dagje uit was. Want hardlopen kon je het niet echt noemen wat ik daar deed, ik voelde me echt een recreant. Na vier kilometer konden mijn plannen al in de ijskast, toen ik doorkwam in 15 minuten exact. Vijf kilometer tijd was 19'14", na een kilometer of zeven serieus aan opgeven gedacht. Maar ja, je moet toch terug... tien kilometer doorkomst in een bedroevende 39'20". Daarmee was een eventueel PR van de baan. Toen ik na elf kilometer werd ingehaald door clubgenoot Tom Hoefnagels zette ik nog even aan om hem naar een goede tijd te loodsen. Ongeveer 2½ kilometer wist ik het tempo weer redelijk omhoog te krijgen en heb ik Tom flink gegangmaakt, waardoor ik zelf weer gevaarlijk dicht in de buurt van mijn PR kwam.

PLAYA DE PALMA - Wat op donderdag de Koninginnerit had moeten worden tijdens mijn fietsstage in Mallorca is geëindigd in een drama. Aangezien de route naar Andratx dicht zat door een aardverschuiving eerder deze maand moest er een alternatieve route worden gezocht. Deze werd gevonden in de klim naar Valldemossa, gevolgd door een afdaling naar Port de Valldemossa (op zeeniveau), na de lunch daar weer terug omhoog en daarna via Galilea en de Col de Sa Creu terug naar Palma. In de afdaling naar Port de Valldemossa kwam mederijder Marc Bierman zwaar ten val en overleed korte tijd later aan zijn verwondingen. 

Marc maakte deel uit van een groep van zes vrienden, waaronder twee colllega's/teamgenoten van Verbakel-Bomkas, waarmee zij vorig jaar Alpe-d'Huez meerdere malen hebben beklommen. Bij het eerste stuk vrij rijden hadden de jongens uit Pijnacker en omgeving er meteen goed de vaart in. We bleven met een klein groepje over en een van het zestal, Marc dus, sprintte voor de rotonde af en liet een van zijn vrienden zijn hielen zien. Voor mij ook een redelijke inspanning, waarop ik besloot de mouwstukken uit te doen. Marc zei toen ook tegen me dat ik die de rest van de dag niet meer nodig zou hebben.
Hoe anders zou alles lopen. Op de daaropvolgende klim naar Valldemossa was er nog niets aan de hand en werd er mooi strijd geleverd op de ongeveer 5 kilometer lange klim. Toen iedereen eenmaal boven was werd gezamenlijk koers gezet naar Port de Valldemossa, dat maar langs een weg te bereiken is, om daar te gaan lunchen. Aan het begin van de afdaling naar de zee zat ik redelijk van voren, maar op het moment dat de weg in de schaduw van de berg draaide kreeg ik het meteen koud. Dus in de remmen geknepen en toch de mouwstukken maar weer aangedaan. Inmiddels was iedereen voorbij gegaan en tegen de tijd dat ik langzaam de volgende bocht omdraaide was het een kleine 400 meter verder misse boel.
 
Ik zag al diverse stenen en kleine keien op de weg liggen en verbaasde me al dat dit bijna nooit tot ongevallen leidde. De gedachte zat nog niet in mijn hoofd of ik zie mensen uit onze groep stilstaan op de weg en aan de linkerkant een fiets in de boom hangen. Op het wegdek ongeveer tien meter lager lag een roerloze gestalte; al snel had ik door dat het Marc was. Blijkbaar had hij tijdens de afdaling met zijn achterwiel een steen geraakt, waardoor hij de controle over zijn fiets verloor. Na het stenen muurtje te hebben geschampt is hij over de muur geschoten en tijdens zijn val heeft hij met zijn hoofd diverse bomen en rotsen geraakt, waardoor hij geen schijn van kans heeft gehad.
De hulpdiensten (lokale huisarts, politie) waren redelijk snel ter plaatse, er is lange tijd geprobeerd Marc te reanimeren, maar het heeft niet mogen baten.
 
Ondanks het feit dat ik hem eigenlijk niet kende, kwam hij op mij over als een enorme sympathieke gast en aardig mens. Dit zie ik ook nog eens bevestigd als ik kijk hoe hij o.a. vorig jaar heeft deelgenomen aan Alpe d'Huzes, een project waarbij men zo vaak mogelijk tegen deze legendarische berg opfietst om daarmee zoveel mogelijk geld in te zamelen voor kankerbestrijding. Ik wens iedereen die hem van nabij heeft gekend, zijn ouders, zus, vriendin, overige familie en vrienden, ongelooflijk veel sterkte toe. Marc, topper, rust zacht.

HENGELO - Na de vorige log is het tijd voor een update. Enkele collega atleten hebben me inmiddels weer in het trainingspak gezien, anderen zullen zich wellicht afvragen hoe het gaat. Hopelijk klonk het vorige verhaal niet al te dramatisch, maar uiteindelijk heb ik toch nog behoorlijke naweeën gehad van het ongeluk. Daarom hier een korte update.
 
Ik moet zeggen, wonden in het gezicht herstellen wonderbaarlijk snel. Na twee weken waren de meeste wonden eigenlijk wel geheeld en was er weinig te zien in mijn aangezicht. De binnenkant was er echter erger aan toe. Toch een behoorlijke hersenschudding gehad en dat kon ik merken toen ik na anderhalve week weer voor het eerst aan het werk wilde. Ik was tegen half drie bekaf en betrapte me erop dat ik af en toe gewoon wat naar buiten zat te staren. Dus toch nog even rustig aan gedaan.
 
De ergste reparatiewerkzaamheden moesten worden verricht aan mijn tanden, waarvan er twee waren afgebroken. Inmiddels ben ik vier tandartsbezoeken verder en is 1 tand nu gefixt. Bij het laatste bezoek bleken echter dat door de klap nog twee tanden het niet hadden overleefd, dus ik mag volgende week nog een keer op herhaling voor een volgende wortelkanaalbehandeling. Hopelijk heb ik daarna alle ellende gehad.
 
Mijn knie was ook behoorlijk opgezwollen. Alsof er een tennisbal bij in zat. Misschien een goede tip voor op de tennisbaan om daar de reservebal op te slaan, maar voor hardlopers niet echt handig. Deze week heb ik een echo laten maken en daaruit bleek dat ik geen permanente schade aan de knie heb opgelopen. Op dit moment is de zwelling ook zo goed als verdwenen, de laatste restanten van vochtophoping.
 
Ik heb dus de training zondag voorzichtig weer opgepakt en ben even richting Ikea gelopen om daar de Woolderesloop te bekijken. Dat ging eigenlijk best wel aardig, alleen toch iets te veel gedaan ben ik bang. Op een gegeven moment (tussen kilometer zeven en negen) met Arnold meegelopen, dat ging best goed. Arnold zat nog in de nasleep van de Dree Dolle Daag'n en liep iets minder hard dan hij zelf gewend was, maar kwam desalniettemin toch nog op 37'56" uit. Als ik dat tempo al weer een beetje aan kan heb ik in de afgelopen vijf weken niet al te veel achterstand opgelopen. Dacht ik. Want dinsdag liep ik weer, een duurloop van 10 kilometer, en o o o wat een spierpijn. Dat heb ik in tijden niet meer gehad, geen idee dat die spieren daar zaten. Dus de komende weken blijven in het teken staan van herstel, conditie weer opbouwen en kracht opdoen en daarbij niets forceren. Die vervelende kuitblessure van vlak voor het ongeluk staat me nog scherp voor de geest.
 
Geluk bij een ongeluk: door dat nare gladde weer is de laatste wedstrijd in de Gelders-Overijsselse Crosscompetitie ook afgelast. Ik heb nog geen officiële bevestiging gehad, maar volgens mij betekent dat dat de stand na vier wedstrijden definitief is en dat ik dus het zilver in deze competitie heb gepakt. Toch nog een succesje!
Verder heb ik zelf alle wedstrijden geannuleerd voorlopig, inclusief de NK cross in Hellendoorn op 6 maart. Deze komt voor mij te vroeg. Ik hoop wel weer tijdig fit te zijn, of in ieder geval weer een beetje op niveau te kunnen sporten, eind volgende maand. De eerste wedstrijd die ik dan voor ogen heb is de wintertriathlon Twente, waar ik met mijn vader een duo ga vormen: ik lopen en fietsen, mijn vader schaatsen. En dat onder de veelzeggende naam "Harrie en de Rekels". Daarna zal ik proberen mijn pijlen te richten op de Halve Marathon van Enschede. Indien mogelijk nog steeds met een tijd van 1.17-1.18 voor ogen, als dat niet haalbaar blijkt te zijn ga ik eerst het vizier maar eens op 1.20 richten. Belangrijkste is om blessurevrij te blijven, het seizoen is nog langer dan die wedstrijd.
 
Bij het vorige verslag stond nog een vrolijke carnavalsfoto van het Kapellenfestival; voor de volledigheid hierbij nog een fotootje daags na mijn onzachte aanraking met het asfalt, toen ik net terug was uit het ziekenhuis:

                Flink gezwollen kaakspieren en bovenlip, inmiddels ziet alles er weer redelijk vertrouwd uit ;-) (eigen foto)
 
Iedereen bedankt voor de steunbetuigingen en ik hoop jullie weer snel te kunnen begroeten bij een training of wedstrijd. Dat het alsnog een goed jaar mag worden!

HENGELO - Ik maar denken dat ik zuur was met die kuitblessure twee weken geleden. Als ik had geweten wat er nog meer op mijn pad kwam had ik er om gelachen. Zeker met het jaarlijkse carnavalsfeest in aantocht, voor mij als Kadolstermenneke toch een van de hoogtepunten van het jaar. Na het Kapellenfestival gingen bij mij echter letterlijk de lichten uit: op de weg terug smakte ik met mijn fiets keihard tegen het door ijs opgevroren gladde asfalt en het herstel van mijn kuit is nu wel het minste waar ik mij zorgen over hoef te maken.
 
Even een blessure update. De kuitblessure bleek achteraf mee te vallen. Geen zweepslag, dus geen afgescheurde spier in de kuit. De fysio gaf echter wel aan, dat als ik door had gelopen, dit zeker het geval zou zijn geweest. Achteraf is de blessure waarschijnlijk de training ervoor opgelopen op de baan: tijdens het inlopen op donderdagavond gleed ik in de eerste ronde weg op een glad stuk, dat in tegengestelde richting niet te zien was. Daarna deden we een programma van 20 x 300 meter, waarschijnlijk een te korte afstand om de spier goed kwaad te kunnen doen. Anders was er die avond al verstijving van de spier opgetreden.
 
Na bijna twee weken rust en een paar bezoeken aan de fysio, waarbij de kuit in eerste instantie getaped is en vervolgens met massage weer losgemaakt, waagde ik me vorige week vrijdag na terugkomst van de universiteit weer aan een eerste duurloop. Deze 10 kilometer ging in een zeer relaxed tempo om niks te forceren. Dat ging goed, niet geheel pijnloos, maar in een rustig tempo zonder al te lange passen voelde ik de spier niet trekken. Van daaruit wilde ik deze week weer verder de training opbouwen, maar zover kwam het dus niet.
 
Zondag stond het eerste carnavalsfeest op de rol, een dagje Kapellenfestival in Oldenzaal. We vertrokken rond 13:00 uur op de fiets richting Oldenzaal, binnendoor via Deurningen. Daarbij een goede inschatting makend van waar het glad was en eventueel oppassen voor de terugweg. Gelukkig was de tunnel onder de turborotondes schoon geveegd. Het festival was top, goede kapellen, nog betere sfeer en een prachtig pre-carnavalsfestijn. Rond 21:00 uur was het mooi geweest, tijd om de strijdmakkers te verzamelen en huiswaarts te keren.
Helaas weet ik niet alles meer vanaf dat moment, ik weet nog dat ik rond 21:30 ben vertrokken op de fiets uit Oldenzaal. En dat ik om 22:14 Janneke belde vanuit de ambulance.
Het tussenliggende stuk kan ik alleen naar gissen, inmiddels wel redelijk kunnen reconstrueren, maar helemaal helder zal het nooit worden.
 
Ik ben in ieder geval tot aan de fietstunnel gereden, naar beneden gefietst, onder de tunnel door vaart gemaakt en in de bocht naar links toen ik weer omhoog wilde een enorme rare slinger gemaakt op het spiegelgladde wegdek. Waarschijnlijk het gevolg van gedooide sneeuw, die in de loop van de dag naar beneden is gestroomd en daar onder in de bocht 's avonds weer is opgevroren. Met mijn tempo heb ik in ieder geval geen schijn van kans gehad: het moment weet ik dus niet meer, maar ik heb vol met mijn gezicht het wegdek geraakt en heb nu dus twee tanden stuk, kin en bovenlip zwaar gehavend, oogkas gekneusd, wenkbrauw kapot en neus geschonden. Hoe lang ik face-down op de grond heb gelegen weet ik niet. Het eerste wat ik me kan herinneren zijn de ambulance medewerkers die me in de ogen schenen.
 
Ik mag me denk ik gelukkig prijzen dat ik relatief snel ben gevonden door een fietster, want voor automobilisten lig je daar beneden volledig uit het zicht. Dus hoe het dan was afgelopen met onderkoeling/bloedverlies wil ik niet eens weten... maar hoogstwaarschijnlijk heb ik erg veel geluk gehad. De nacht heb ik doorgebracht in het ziekenhuis en de volgende dag mocht ik gelukkig weer terug naar huis. Ook mijn linkerknie is flink dik, dus wandelen gaat nauwelijks en lig vrijwel de hele dag plat. Wel gunstig voor het herstel van mijn kuit... en doordat ik alleen maar vloeibaar voedsel tot me kan nemen gaat ook het gewicht nog eens flink omlaag. Al drie kilo kwijt... Dus vermoedelijk zal ik qua kracht en conditie over een tijdje van voren af aan beginnen. De meeste wedstrijden heb ik inmiddels geannuleerd, dus voorlopig richt ik mij alleen op mijn herstel. Wanneer de tijd daar is zullen hier weer wedstrijdverslagen volgen.
 
In ieder geval wil ik de ambulancemedewerkers, verpleegsters en dienstdoende arts ongelooflijk bedanken voor de eerste en goede zorgen en natuurlijk het meisje dat me heeft gevonden en me wellicht (?) het leven heeft gered.