Eigenlijk was ik dit jaar het liefst opnieuw gestart op de kwart. Want dat is 500 meter minder ver zwemmen dan de Olympische Afstand. Maar mijn zwemcapaciteiten zijn het afgelopen half jaar aardig verbeterd en op de kwart komen bijna geen wedstrijdatleten meer uit. Dus om daar nou voor de winst te gaan terwijl alle concurrenten op de OD starten vond ik not done. Plus ik was uitgeloot voor de kwart ;-) Daarna meteen ingeschreven voor de OD, op de wachtlijst terecht gekomen, maar enkele weken voor de start kreeg ik dan toch het verlossende bericht dat ik mocht starten. Yes, want dit blijft toch wel de mooiste wedstrijd in de regio!

Voor het eerst in Holten op de OD dus. Dat betekende ook niet meer zwemmen in het zwembad van het Twenhaarsveld, maar in de Domelaar. Bijtijds vertrok ik naar Holten voor het aanmelden. Daar de juiste spullen uitzoeken en klaarzetten in T2, vervolgens op het fietsje naar de Domelaar. Daar aangekomen duurt het nog wel even voordat we eindelijk in T1 kunnen, maar als de eerste serie van de OD is gestart kunnen we dan eindelijk onze spullen klaarzetten. Ik sta in het parc fermée naast Guido Gosselink, die zal ik vermoedelijk pas aan de finish weer zien.

                                           Zwemstart 1e serie, mooi beeld van het massale gevecht op de eerste meters

Om 15:05 wordt ons startschot gegeven en vanuit het water is het de eerste 100 meter vechten voor een plekje. Ik ben naast Step One teamgenoot Henk Knol gaan liggen en mijn plan is om zijn benen te volgen. Zou ik mijns inziens moeten kunnen, maar vandaag gaat het zwemmen niet helemaal naar wens. Ik krijg flink wat water binnen en moet even over op schoolslag om mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Richting eerste boei heb ik dan wel mijn plekje in het veld gevonden en zwem vervolgens de eerste ronde net onder de 15 minuten. Ik had op een minuut sneller gehoopt.

                       Het water uit na de eerste zwemronde, klein rondje lopen en weer terug de plomp in voor ronde twee

Na de landgang volgt de sprong in het water voor de tweede ronde. Ik weet het tempo constant te houden, maar die tweede ronde gaat wel iets minder snel dan de eerste. Eenmaal uit het water en over de mat ben ik net iets langer dan een half uur onderweg, 30’19”. Dat betekent dus al twee minuten verlies op mijn schema en ruim 7-8 minuten achterstand op de leiders.

Op de fiets besluit ik maar meteen een straf tempo te gaan rijden. Richting Holten haal ik daarmee al flink wat triatleten in die net iets eerder dan ik uit het water zijn gekomen. Toch houd ik wel enige reserve, want het fietsparcours is met 2x de Motieweg en 2x de Diepe Hel lastig. Eenmaal in Holten baan ik mij een weg door de bochtige straten en op de oude vertrouwde plek aan de Gaardenstraat staat mijn vader mij aan te moedigen en te fotograferen.

Direct daarna is het via een omweg voor de eerste keer naar de Motieweg. Lekker licht trappen, boven komen en meteen volle bak weer door op het buitenblad is het devies. Ik ga echt lekker, maar inhalen is her en der lastig vanwege het heen- en weerparcours en de pilonnen op het midden van de straat. Vooral als de voorgangers midden op de baan gaan rijden. Op de klim naar de Diepe Hel rijd ik in de klim Aje Niks voorbij, een andere renner meent mij te moeten volgen.

Hierdoor neem ik bij het 180º keerpunt iets te veel risico: ik blijf te lang doortrappen, verrem mij en schiet bijna de bocht uit. Helemaal stilgevallen moet ik dan draaien en weer even in de achtervolging. Ik rijd weer weg, maar na de afdaling van de Diepe Hel komt de andere rijder nog eens voorbij. Dat duurt niet lang, want daarna gaat het weer omhoog en ben ik snel van de plaaggeest verlost. Ik trek lekker door tot aan het kasseienstuk en passeer daar Vincent Hetzepeter van Argo. Dat is al redelijk vroeg in de wedstrijd, dus die verwacht ik niet meer terug te zien. Weer terug in Holten is het draaien en keren voor de tweede omloop en nogmaals langs mijn trouwe supporter in de Gaardenstraat:

De tweede keer Motieweg is ook weer typisch. Ik haal een atleet in in een shirt van AV Impala. Ik rijd flink harder, maar toch, op de Motieweg, wil deze atleet zich niet laten kennen en wil even laten zien hoe goed meneer wel niet kan klimmen. Voor zover je een stukje van 400 meter naar 60 meter boven NAP "klimmen" kunt noemen. Ik rijd er naast, kijk hem een keer aan en denk er het mijne van. Ik heb wederom de koffiemolen erop gezet, lekker licht en wat ik al vermoedde: bovenop staat meneer de Impala geparkeerd en ik ram lekker door op het buitenblad, terug naar de 40 km/h. De mazzel!

Na het keerpunt kan ik vervolgens kijken wie er allemaal nog achter me zit en hoe ver, wat me opvalt is dat ik vooral niet al te ver ben uitgelopen op Vincent Hentzepeter. Ik had het gat groter verwacht. Als ik niet goed loop kon dat nog wel eens een probleem worden… Na de Diepe Hel besluit ik de daaropvolgende klim ook niet te schakelen maar a la Col de Femenia tijdens de IM70.3 Mallorca op het buitenblad naar boven te rammen. Geen probleem, goed blijven drinken, afdalinkje, tunnel, Holten in en vervolgens richting T2. Met een negende fietstijd in 1h05’26” viel me dat toch enigszins tegen, ik had zeker een minuut sneller verwacht.

                              Laatste stuk door de Dorpsstraat en dan linksaf richting T2 (foto's: Harrie Lentfert)

Na het geklooi met de wissels de laatste tijd had ik de elastische veters van mijn loopschoenen iets losser geprepareerd. Met de rechter ging het dit keer goed, meteen aan, maar de linker was toch niet goed genoeg. Na enig geworstel heb ik hem eindelijk aan. Ik pak de Powerbar gel die ik had klaargelegd uit het krat, petje op, lopen maar. Laat ik de gel halverwege de uitgang uit mijn handen vallen. Ik twijfel, teruggaan of niet. Toch maar wel, maar dit kost ook weer kostbare seconden; bijna een halve minuut ben ik hierdoor extra kwijt in het parc fermé.

Wel weet ik meteen een goed loopritme te pakken. Met Rijssen vers in het achterhoofd weet ik dan dat ik voor niemand bang hoef te zijn, dan loop ik zo een 37-38’er. Maar het lijkt wel alsof het gelletje juist een tegengestelde werking heeft. Net als in Heerenveen bij het NK OD. Na de eerste ronde zakt het tempo langzaam weg en ik kan er niets tegen doen. Ging het eerste rondje nog soepel onder de 10 minuten, de tweede ronde is al een halve minuut langzamer en de derde ronde gaat zelfs richting 11 minuten. Ondertussen kan ik in het stadion ook zien dat Vincent Hentzepeter na drie ronden dicht is genaderd en weet dan al dat ik in dit tempo hem niet voor ga blijven. Na 500 meter in de laatste ronde komt hij er dan ook overheen en ik beraad me op fit de wedstrijd uitlopen. Ook al houd ik hem in het vizier, de souplesse is er compleet uit en ik leg me er bij neer. In de Dorpsstraat met nog 250 meter te gaan komt er echter nog iemand voorbij. Ik kijk opzij en zie dat het Marcel ten Wolde is. Die zat in Heerenveen voor me en is dus ook 40+. Op 250 meter van de finish is het mijn eer te na om mij nogmaals in te laten halen en ik trek nog even vol door. Bleek ik toch nog wel wat reserves te hebben, genoeg voor een marge van vier seconden op de streep.

Jammer genoeg was het lopen onder de maat. Met een looptijd van 42’28” laat ik ook hier zeker twee minuten liggen (het parcours is aan de lange kant). Totaal had het dus voor mijn gevoel zeker vijf minuten sneller gekund. Ik finishte nu net onder de 2 uur 22, dus dat moet dan volgend jaar onder de 2 uur 17. Een mooie uitdaging! Verder moet ik me toch maar eens gaan beraden op die Powerbar gels, want dit gebeurt nu al voor de derde keer, dat ik bagger loop na het innemen van die gels. In Rijssen was ik ze toevallig vergeten en toen liep ik als een speer… En achteraf blijk ik tijdens het lopen dus continu als tweede in de 40+ age group te hebben gelopen. Daarom was ik helemaal blij dat ik die sprint op het eind er nog uit wist te gooien, daarmee kwam ik voor de tweede keer in mijn leven op het podium in Holten (na de derde plek op de kwart in 2010) en voor het eerst een podiumplek op de OD!

Uitslag Triathlon Holten (OD - Age Groups):

1. Rob Steegink                        2h07’23”
2. Niels Esmeijer                     2h09’48”
3. Guido Kwakkel                     2h10’08” 1e M30
4. Martijn Paalman                   2h12’25”
5. Frank Aanstoot                     2h12’49”
6. Niels Hollander                    2h13’05”
7. Marijn de Jonge                    2h14’03”
8. Guido Gosselink                  2h14’26” 1e M40
9. Juriaan Galavazi                   2h14’32” 2e M30
10. Rob Woestenenk               2h14’49” 3e M30
11. Daniel Nagel                       2h14’51” 4e M30
12. Roland de Haan                 2h15’03” 5e M30
13. Ronny Leeftink                    2h16’52” 6e M30
14. Oliver Schubert                   2h17’39” 7e M30
15. Bart Smink                           2h18’50”

21. Vincent Hentzepeter          2h21’26” 2e M40
22. Erik Lentfert                       2h21’57” 3e M40

Volledige uitslagen op de site van Triathlon Holten

                       Podium M40 op de OD in Holten 2012: Vincent Hentzepeter (2e), Guido Gosselink (1e), ikke (3e)

En nog een mooie compilatie over de triathlon van Holten, editie 2012:

DEURNINGEN - In een uitgesproken triathlon seizoen is de run-bike-run van Deurningen ineens een zijstap geworden. Twee jaar terug voor mij nog een van de belangrijkste wedstrijden van het seizoen, nu een trede op de trap naar mijn eerste hele triathlon, Almere. Frank Heldoorn had er in het kader van de voorbereiding weer een opdracht aan gekoppeld: de eerste run moest onder het omslagpunt (DT4). Dat betekende dat ik de duathlon met dezelfde handicap moest beginnen als met het zwemmen tijdens een triathlon. Met een 5e plek overall en 2e M40 wist ik er nog het maximale uit te slepen.

Als voorbereiding ging ik al voor twaalven richting Deurningen. Eerst het fietsrondje nog maar eens rijden. Al ken ik het het tot in den treure, ik woon nagenoeg aan het fietsparcours en loop er regelmatig mijn intervals. Maar op de tijdritfiets was het geen overbodige luxe: het waaide hard en de vraag was of het fietsen met de three-spoke van FFWD niet te instabiel zou zijn. Dat bleek mee te vallen. Na het infietsrondje meldde ik me bij de inschrijving, haalde startnummers op en kwam concurrent Roland Besselink tegen. Hij kende het parcours niet en daarop heb ik nogmaals met Roland het fietsparcours een keer afgelegd.

Daarna kon ik snel naar huis, omkleden, andere pedalen monteren, sponsorpak van Step One opzoeken... hè waar ligt dat nou weer? Na een zoektocht eindelijk gevonden, bidon nog klaarmaken en zo werd het behoorlijk krap qua tijd. Met de start om 14:00 uur had ik nog 25 minuten om weer richting start te komen, fiets in te checken en in te lopen. Dat inlopen werd dus niks. Ja, een kleine vijf minuten voor de statistieken. Snel melden op de eerste startrij en wachten op het startschot van de 15e Run-Bike-Run Deurningen.

  Direct na het startschot, v.l.n.r. Edward Hertsenberg (99), Marcel Kleizen (46), Karuud Pots (8), Aje Niks (95), Ramon Mensink
        (20), half verscholen achter Caimin ikkuh, Caimin Stevens (47), Pim de Kok, Guido Gosselink en Gerben Schreurs.

Direct na de start ben ik goed weg en kies positie in een groepje, achter Aje Niks. Caimin Stevens, Marcel Kleizen, Gerben Schreurs en Pim de Kok laat ik lopen. Maar de eerste kilometer gaat in 3'16". Dat is veeeeel te hard, zeker onder de opdracht om de eerste run in DT4 te lopen. Na een kleine twee kilometer laat ik het dan ook maar lopen, maar hink een beetje op twee gedachten. Iedereen die ik als concurrent beschouw loopt mee in de groep. Maar na twee kilometer is de doorkomst 6'55", het gaat gewoon echt te hard en mijn hartslag zit al boven de 150, DT5. Overigens voel ik me na twee dagen verjaardag vieren (vrijdag was Fynn 1 jaar geworden, de dag voor de RBR mijn moeder jarig, met o.a. bezoek aan de dierentuin in Nordhorn) niet al te jofel. Dus het tempo terugschroeven is ook vanuit dat oogpunt geen straf. Ik laat het de tweede ronde alleen wel heel erg lopen zie ik achteraf. Eerste ronde in 13'18", tweede ronde in 14'26". Dat is wel heel erg gortig. Maar zoals gezegd, ik voelde me niet optimaal en daardoor gaat de moraal ook flink omlaag tijdens die tweede run. Ik denk nog net niet aan opgeven, maar ik loop geen moment relaxed, waar normaal zo'n tempo toch veredeld tempoduur is. Op een sukkeldrafje ga ik het parc fermée in en laat ook hier nog eens kostbare seconden liggen. Ongeveer een minuut eerder heeft de groep gewisseld waar ik normaal met lopen in mee had gemoeten, een groep van zeven man op plek 5 t/m 11. Als twaalfde dus met een minuut achterstand, dat is fors.

Niet ver achter me liep de hele tijd Ramon Mensink, die tijdens de Wintertriathlon bij de teams veruit de snelste fietstijd op de klok zette. Ook dat nog, krijg ik zo op papier de beste fietser achter me aan... Ik spring op de fiets en doe maar gewoon wat ik het beste kan: gewoon hard fietsen. Ik zie wel wanneer Ramon voorbij komt, ik richt mijn vizier op de mannen voor me. Ik begin als twaalfde aan het fietsgedeelte en de eerste die ik opraap is Carel Opten. Vlak daarna heb ik Erik Kosse en clubgenoot Edward Hertsenberg te pakken en na een half rondje fietsen lig ik dus al negende. Dat schiet op!

           Volle bak de bocht doorknallen in buurtschap Gammelke. Prachtig vastgelegd door clubgenoot Niels Hollander

Een eind verder daarvoor zie ik twee man kop-over-kop fietsen. Ze nemen afstand van de mannen die ik net had ingehaald, maar ik loop langzaam op ze in. Bij het ingaan van de tweede ronde kom ik steeds korter op het duo en wat ik al vermoedde klopt: het zijn Aje Niks en Guido van Olffen. Ze hebben niet in de gaten dat ik nader en op het rechte stuk van Deurningen af kom ik bijna op hun achterwiel. Bij het terugdraaien richting Deurningen gooi ik het tempo nog eens omhoog om er volle bak overheen te knallen, om zo het risico op stayeraars in mijn wiel tot nul te reduceren. Dat lukt. Zevende in de wedstrijd met nog twee-en-een-halve ronde te gaan.

                            Terug in de straten van Deurningen, nog twee rondjes te gaan (foto: Harrie Lentfert)

Aangezien ik daarvoor in mijn eentje ook harder reed dan het stayerende duo ben ik niet bang dat ze terug zullen komen. De blik moet naar voren gericht blijven! In ronde drie haal ik vervolgens Marcel Kleizen in, die nog tweede lag na de eerste run. Ik ken hem niet, maar ofwel geen geweldige fietser, of pech. Hij beëindigt de race overigens niet. Dat is plek zes. Voor me rijden dan nog Caimin, Gerben, Roland, Guido Gosselink en Pim. Op het lange rechte stuk zie ik de twee groene pakjes ruim 500 meter voor me rijden en ik loop steeds verder in. Guido herken ik aan zijn opvallende groene helm. Ik zet nog eens alle zeilen bij en na de derde ronde is de achterstand gehalveerd.

                          Nog een rondje te gaan, op jacht naar groene clubgenoten! (foto: Harrie Lentfert)

In de laatste ronde trek ik nog eens goed door, maar word achterop het parcours gehinderd door een groep achterblijvers die ik op een ronde zet. Daardoor snijd ik de bocht erg raar aan en kom bijna in stilstand de bocht uit. Opnieuw op gang trekken en wederom vol doortrekken richting parc fermée. Ik verwacht Guido voor me te zien, maar nu echt binnen het gezichtsveld is het niet Guido. Waar is hij gebleven? Het lukt me niet om er voor het parc fermée bij te komen, maar als ik de fiets stal zie ik net Pim weglopen. Ah, dan heb ik toch goed doorgefietst. En wat ik me dan nog niet besef is dat ik Ramon Mensink voor ben gebleven, dus een erg sterke fietsprestatie.

                              Op weg voor de laatste run, ik denk als zesde maar lig inmiddels vijfde (foto: Harrie Lentfert)

Met een snelle wissel verlaat ik het parc fermée vlak achter Pim. Ik krijg een déja-vu-gevoel: twee jaar eerder was dit exact hetzelfde, alleen lagen we toen eerste en tweede. En net als toen loopt Pim harder. Net iets harder. Ik probeer het wel, maar kom er niet bij. Qua positie denk ik dan dat ik zesde lig in de wedstrijd en derde bij de M40+, maar wat ik niet weet is dat Guido na de derde ronde het parc fermée is ingereden en dat ik hem toen gepasseerd ben. Ik lig dus vijfde en tweede bij de M40+, maar zoals gezegd, daarvan ben ik niet op de hoogte. Omdat ik Pim niet kan achterhalen denk ik het me te kunnen veroorloven om de wedstrijd dan maar rustig als derde M40+ te kunnen beëindigen, maar als ik bij de Wiefferweg een blik achter me kan werpen zie ik tot mijn verbazing Gerben Ronhaar op een kleine 50 meter lopen met daarachter Aje Niks. Huh? Waar komen die vandaan? Gerben heeft blijkbaar met Ramon Mensink volle bak kop-over-kop gereden. In de eerste drie ronden zijn ze niet dichterbij gekomen, maar in de laatste ronde hebben ze 20 seconden gepakt en ook nog eens Aje Niks, Guido van Olffen en Guido Gosselink op sleeptouw genomen. Shit! Moet ik ook nog een keer diep gaan op het lopen om mijn veronderstelde derde plek te behouden... Ik gooi het tempo omhoog en loop voor wat ik waard ben. Af en toe kijk ik om en zie dat mijn voorsprong niet terugloopt. Nee, hij groeit zelfs weer! En ik houd Pim in het vizier. Niet te veel omkijken, technisch goed blijven lopen en in gedachten houden dat ik mijn beste tijd hier aan de streep kan verbeteren.

                        Finish in centrum van Deurningen, knappe 5e plek in een sterk deelnemersveld (foto: Harrie Lentfert)

Op de finish houd ik zo'n 15 seconden over, prima gelopen maar het moest wel van diep komen. Wel een opsteker na de belabberde eerste run: achteraf wellicht ook veroorzaakt door benauwdheidsverschijnselen waar ik nog een paar dagen last van zou hebben. Blij en tevreden met mijn veronderstelde derde plek, totdat ik Guido dus helemaal niet zie aan de finish. Als hij ruim twee minuten later over de streep komt besef ik pas dat ik tweede ben geworden en dus vijfde overall. En de eindtijd is een minuut sneller dan ik hier ooit was, dus ook dat is een opsteker, zeker met die eerste run. De vraag is alleen: wat als ik wel een goede eerste run had gehad, als ik wel voluit had gemogen, als ik met Roland Besselink gelijk op de fiets was gekomen, hoever waren we dan gekomen? Want ik verlies op Roland een minuut, precies de minuut die ik op de eerste run laat liggen. Maar als geldt niet in de sport. En in dit veld is mijn rentree in de duathlon meer dan geslaagd. Nu de focus weer op triathlon!

              Podium M40 in Deurningen: v.l.n.r. Aje Niks (3e, 1.28.43), Roland Besselink (1e, 1.27.24) en ik (2e, 1.28.28)

Uitslag 15e AMCAA Run Bike Run Deurningen:

1. Caimin Stevens                    1.25.37
2. Gerben Schreurs                  1.26.38
3. Roland Besselink                 1.27.24 1e M40+
4. Pim de Kok                             1.27.44
5. Erik Lentfert                          1.28.28 2e M40+
6. Aje Niks                                  1.28.43 3e M40+
7. Gerben Ronhaar                  1.28.57 4e M40+
8. Guido van Olffen                   1.29.15 5e M40+
9. Ramon Mensink                   1.29.20
10. Guido Gosselink                1.30.12 6e M40+

Dames
1. Anne Hobbelt                        1.38.01
2. Marlies Groenewold            1.42.17
3. Lesley Smit                           1.43.59

Volledige uitslagen op de website van RBR Deurningen