Geweldige wedstrijd. Niet te ver weg, de race is voor mij dichterbij dan menig andere wedstrijd in Nederland. Het weer was al weken fantastisch, dus niets stond een goed partijtje triathlonnen in de weg. Op tijd vertrokken naar Münster, geparkeerd op een nieuwe locatie in verband met diverse bouwputten (bij de K+K dit keer). Spulletjes ophalen, klaarmaken voor de race en gaan.
 
Door het aanhoudende warme weer was het ook hier een non-wetsuit swim. Geen probleem, ik zwem inmiddels wel zo aardig dat ik daar geen extreme achterstand meer mee oploop. Ook niet zo goed dat ik met de eersten het water uit kom, maar ik doe leuk mee.

                                                       Te water voor een lekkere warme OD bij de Oosterburen

Ik had me zelfs bedacht om gewoon vooraan te gaan liggen. Gewoon, voor de grap. Kijken hoe dat is. Na het startschot werd ik niet eens echt overzwommen. Er komen wat mensen hard voorbij, maar ik zit redelijk snel goed in mijn slag. En nadat een 20-30 man me voorbij is kan ik aanhaken. In het tweede gedeelte zelfs weer mensen inhalen. Want dat is zowel mijn manco als mijn kracht: echt interval zwemmen kan ik niet. Maar een steady pace goed volhouden: makkelijk.

                                                                                                    And go!!!!

Aan het eind van de tweede ronde nog even een flinke duw uitgedeeld ook. Voor het eerst. Maar de zwemmer rechts van me wijkt steeds meer af van zijn lijn, terwijl ik recht zwem, zie ik al navigerend op de boei. Dus na enkele keren contact ga ik maar iets verder naar links zwemmen. Eindelijk weer ruimte, maar die klojo doet weer precies hetzelfde. Ik ga nog iets naar links om ruimte te maken, maar als hij mij weer opzoekt ben ik het zat. Een onvriendelijke beuk in zijn zij is zijn verdiende loon. Addergebroed.

                                  Tegenvallende zwemtijd, maar later zag ik dat het veel te lang was. Op naar het fietsen

Het zwemonderdeel is trouwens aan de lange kant dit keer. De Polar geeft 1750 meter aan. Dat verklaart ook de dramatische zwemtijd van 29’52”. Ik heb hier al eens 20’31” geklokt, maar toen was het aan de korte kant. Maar normaal gesproken zwem ik de 1500 meter onder de 24 minuten. De snelste zwemmer doet er dit keer ruim 24 minuten over, de winnaar van 2 jaar terug (toen goed voor 18 minuten zwemtijd) is nu ook ruim 26 minuten bezig. Dus relatief laat ik niet echt veel liggen op de beste zwemmers.
 
De wissel loopt gesmeerd. Helm op, fiets pakken en ik ben de wisselzone al uit. Op voor twee rondjes fietsen door de buitengebieden van Münster. Meteen heb ik een goed tempo te pakken. Na Hardenberg heb ik wederom zitten sleutelen aan de fietspositie. Het lijkt beter aan te voelen. Ik haal de een na de andere triatleet in en werk me op in het veld. De wind staat niet echt ongunstig en bij het keerpunt kan ik mooi zien hoe ver ik achterlig op mijn voorgangers.

                                                 Geconcentreerd bezig aan de eerste ronde. Ik zit toch nog niet diep genoeg

In de tweede ronde trek ik ook goed door. Inmiddels zit ook de tweede serie van de OD op het fietsparcours, dus of ik mensen uit mijn eigen serie inhaal is lastig te zien. Op het achterste deel van het parcours is dan een ongeluk gebeurd, een ambulance moet er langs. Even de benen stil, eerste hulp is natuurlijk belangrijker dan een recreatief triathlonwedstrijdje. Niet iedereen blijkt er zo over te denken. Net als dat Duitsers over het algemeen toch moeite hebben met het in acht nemen van de juiste afstand in een non-stayer format.

                                            Tweede ronde ziet er beter uit, maar door de warmte gaat deze iets minder snel

Ik word dan op de weg terug ingehaald door Freddy Bruel, een Belg die ik van een paar jaar terug herken. Die kan akelig hard lopen en zit volgens mij ook in mijn age group. Ik weet hem te volgen op de toegestane 12 meter. En de Belg heeft er lol in: bij het inrijden van Münster begroet hij de aanmoedigende supporters door met een belletje te rinkelen op zijn fiets. Komisch :-) Ik rijd er achter met een glimlach, mooi dat dit kan. Op naar de tweede wissel.

                                                                      Twee rondjes gefietst, op naar de tweede wissel

Met een fietstijd van 57’06” (vorig jaar 58’21”) ben ik meer dan tevreden. De wat aangepaste fietspositie (stuur weer een ringetje omhoog, de aerobars iets verder uit elkaar gezet) leverde een voelbaar betere rit op. Toch denk ik dat het nog harder en beter kan, volgens mij reed ik op mijn oude TT-bike sneller.
 
Over naar het hardlopen. Ik wissel redelijk vlot en trek nu eens geen sokken aan. De vorige keer ging dat ook goed en het scheelt gewoon een halve minuut. Ik vertrek goed en weet een tempo van rond de 4 minuten per kilometer op te pakken. Dat lukt vrij aardig. Jammer alleen dat er nog snellere lopers om me heen lopen. Maar het is ook warm. En velen krijgen daar toch last van. Ik daarentegen ben er inmiddels aardig aan gewend, na twee maanden absurd zomerweer in Nederland. Het verval is gering.

                                     Eerste ronde langs het kanaal, tempo zit hier nog onder de 4 minuten per kilometer

Op de terugweg van het keerpunt zakt het tempo wel iets in, maar niet veel. Het eerste rondje leg ik af in 20’56”. Een maandje eerder in Hengelo Gelderland ging ik daarna voor het gaas. Nu kan ik het tempo goed vasthouden en blijf steady doorlopen. Weer die brug over en langs het kanaal. Daar kom ik Peter Werp achterop, die ik vijf jaar geleden ontmoette met zijn vrouw Angelika in Lanzarote. Daarna contact gehouden en voor de wedstrijd al even gesproken. Ik loop dus precies een ronde op hem voor. Beiden getooid in het fleurige Ocean Lava design.

                Tweede ronde, het is drukker op het loopparcours. Hier passeer ik Peter Werp, eveneens in Ocean Lava outfit

Na het keerpunt nog een maal terug richting de finish. Ik probeer het tempo nog een keertje op te schroeven, maar de warmte helpt niet om een snoeihard tempo te gaan lopen na twee uur sporten. De brug op is nog even zwaar, brug af gaat soepeltjes en dan langs de markante fabriekspanden richting finishstraat. Daar word ik door het talrijke publiek als een held binnengehaald. Een high five van de speaker en dan mag ik over de eindstreep na precies twee uur en dertien minuten.

                                                                   High five met de speaker, het was weer een toffe race!

Mijn slechtste tijd hier ooit. Maar is het daarmee een slechte wedstrijd? Neen! Dat ligt puur aan het te lange zwemonderdeel. Want iedereen had daar last van: voor het eerst zit zelfs de winnaar niet onder de twee uur. Relatief gezien is het misschien wel de beste wedstrijd van het seizoen. Want zo dicht heb ik bijvoorbeeld nog nooit op oud-winnaar Dirk Casimir gezeten. Minder dan een minuut. Ook op anderen verlies ik veel minder dan in voorgaande jaren. Dus zeer tevreden met mijn uitslag.
Ik mag ook nog het podium op in de categorie M45, een mooie derde plek. Daarna snel huiswaarts; het spektakel van de Bundesliga dat daarna losbarst laat ik dit keer aan me voorbij gaan. Het gezin wacht.

Volledige uitslagen op de site van Sparda Münster City Triathlon

HARDENBERG – Een week na mijn PR op de OD in Saerbeck hoopte ik ook een goede triathlon in Hardenberg neer te zetten. Dat lukte helaas niet, afgezien van het zwemmen miste ik op de overige onderdelen power. Ik voelde me de hele week al moe en dat resulteerde in een iets tegenvallende 2h08’42”. Dat leverde nog wel een top-10 klassering op en 3e M40.
 
Het leven van een vader met jonge kinderen en drukke baan gaat niet over rozen. Onzin. Alleen moeten er keuzes worden gemaakt. En bij mij is het vaak en en en. Dan is er ook nog eens het WK voetbal, waardoor vroeg slapen gaan er ook niet bij is. Dat wreekt zich dus op een bepaald moment. En natuurlijk heb ik geen echt slechte wedstrijd gedraaid. Alleen weet je dat het beter kan. Maar gezien de omstandigheden was dit het maximaal haalbare, dus daar heb ik dan vrede mee.

Hardenberg dus. De derde editie en voor de derde keer erbij. Een top georganiseerd evenement, leuk parcours en lekker dichtbij. De start is om 11:00, dus ik wederom bijtijds die kant op. Om 09:30 in de auto en om 10:00 in Hardenberg. Startnummer ophalen, de gebruikelijke dingetjes doen, het wordt inmiddels routine. De watertemperatuur was boven de 22ºC, namelijk 23,5. Dat betekende zonder wetsuit zwemmen. Leuke uitdaging. Want hoe zwem ik zonder wetsuit? In Hengelo bleek best wel aardig. Maar hier zitten we met een groter startveld, in de eerste serie gaan we met 90 man van start. Dus dat wordt vechten in de Vecht.
 
Vlak voor ik me naar de briefing wil begeven word ik door een NTB-jurylid gewezen op het feit dat ik geen chip om heb. Waarvoor dank! Helemaal vergeten. Snel terug naar de tas, opzoeken, niet vinden natuurlijk, maar na de tas binnenstebuiten te hebben gekeerd toch gevonden. Ik sluit achteraan bij de briefing en maak me mentaal op voor het zwemonderdeel. Zaak is meteen ruimte te hebben om een situatie als in Rijssen te voorkomen.

                                                                       En daar gaan we! (foto: Jacob Westra)

Als we in de Vecht hebben ingezwommen en liggen te wachten bij het ponton (weer een verbetering ten opzichte van vorig jaar) klinkt het startschot. Gaan! Ik probeer flink tempo te maken op de eerste meters om zo snel mogelijk vrij te liggen. Het is even maaien, voel wat armen en benen, maar na een 20-25 meter lig ik al vrij. Dan is het goed in de slag komen en doorzwemmen. Tegen de stroom in eerst, de nadruk op techniek. Vooral niet moe maken, maar lang. Bij het eerste keerpunt na 250 meter (werd gezegd) is het dan nog dringen, maar de meeste snel gestarte zwemmers vallen dan al terug. Ik werk me op in het veld. Op de weg terug voor de eerste 500 meter zie ik dat ik vlak achter de Fries Fré Adema lig en ik herken ook Martin Veenhuizen vlak voor me.

                                               Nogmaals de start vanuit een ander perspectief (foto: Anja Amsink)

We ronden de boei voor de tweede ronde. Ik probeer Fré Adema enkele keren te passeren, maar als ik er eenmaal naast lig, is het tempo nagenoeg gelijk. Dus waarom zou ik me meer uitsloven dan nodig? Ik laat me weer terugzakken in zijn voeten en blijf daar hangen. Martin Veenhuizen laten we dan wel achter ons. Na het laatste keerpunt is het dan nog een keer terug richting het startpunt. Ik lig 15e in mijn serie van 90, lang niet slecht. In de andere serie zijn er nog 7 sneller, waardoor ik met 18’48” uiteindelijk de 22e zwemtijd neerzet. Als ik dat zie bij het op de kant klimmen valt die tijd me wel tegen, ik had op 16-laag of zo gehoopt. Maar het zwemparcours was te lang. 1250 meter stond er op mijn Polar. En als ik 250 meter meer heb gezwommen… Op tempo 1’30” per 100 is dat 3’45”, dus 15-laag op de 1000. Kijk, daar ben ik dan wel weer heeeeeeel erg blij mee! Zonder wetsuit!

                        Eerste wissel, al geliijk twee posities gepakt en op weg naar het fietsparcours (foto: Ria Timmermans)

De eerste wissel gaat ook supersnel zonder wetsuit en ik zit al vlot op het fietsparcours. Het inhalen kan beginnen. Ik rijd meteen lekker tempo, maar als we eenmaal uit de wijk zijn en het buitengebied van Collendoorn inrijden merk ik, bij de harde tegenwind, dat ik niet de macht heb die ik gewend ben. Souplesse draaien ok, maar dat beetje extra waardoor je het verschil kunt maken mis ik. Daardoor fiets ik niet slecht, verre van, maar ik ben beter en harder gewend. Geen idee ook hoe ik in de wedstrijd zit, maar ik doe het maar op gevoel.

                              Eerste meters langs de Vecht, de klittenbandjes moet ik nog vastmaken (foto: Jacob Westra)

Aan het einde van de eerste ronde word ik dan nog onaangenaam verrast: het fietsparcours is gewijzigd. Ik had gerekend dat het gelijk was gebleven, maar we rijden rechtsaf, waar we vorig jaar het parcours verlieten. Een extra lus erbij dus, waardoor de fietstijd niet meer vergelijkbaar is. Balen. Ik zet me er snel overheen en probeer gewoon goed door te trekken. Aan het einde van ronde twee merk ik dat er iemand achterop komt. Bij het ingaan van de derde ronde zie ik dat het Rudolf Martens is, die vorig jaar nagenoeg dezelfde fietstijd neerzette als ik. Nu heeft hij op de eerste twee ronden bijna een minuut goedgemaakt. In de laatste twee ronden rijd hij ook nog een minuut verder weg, teken dat het toch niet goed zit met het fietsen. Of het is de vermoeidheid, of iets anders. Een dag later zal ik opnieuw gaan sleutelen aan de fietspositie, want volgens mij zit het vooral daarin.

                                                          Stijlvol het bochtje door, eind tweede ronde (foto: Jacob Westra)

In de laatste fietsronde word ik nogmaals ingehaald, ditmaal door Theo Fuhler. Vorig jaar reed ik daar steeds voor en op het laatst bij weg, nu dus niet. Terwijl ik toch echt niet mindere benen heb voor mijn gevoel. Dat spoor weet ik dan nog redelijk te volgen tot aan de wissel. Door de parcoursverlenging komen we dit keer ruim boven de 40 kilometer uit. Met 1u05’39” realiseer ik de 8e fietstijd. Een paar seconden sneller was al de 5e fietstijd geweest, maar vorig jaar had ik de 3e fietstijd. De enigen die toen nipt sneller waren zijn nu ruim twee minuten sneller. Dus daar heb ik of werk te doen qua training, of qua fietsafstelling. Eerst het laatste maar eens proberen, dat scheelt trainingstijd.

                               Aanzetten na de bocht, laatste ronde. Op weg naar de tweede wissel (foto: Jacob Westra)

Lopen dan. Waar dat de vorige twee wedstrijden superlekker ging (Rijssen en Saerbeck) is het deze keer anders. Werken. Ik kom niet in mijn ritme. Het is ook warm, maar dan nog. De training bij LAAC, twee dagen eerder, ging superlekker. Ik loop op de baan weer tijden die ik jaren niet gelopen heb. Ik zit ook weer op een gewicht waar ik jaren niet op heb gezeten (vorig jaar hard mijn best moeten doen om net onder de 80 te komen, nu op 74.5). Maar het helpt me vandaag niet om een snelle looptijd te realiseren. Ik word zelfs nog weer ingehaald door Max de Vries, die ik twee jaar eerder op het lopen achter me liet. Nu al vroeg in de race komt hij me voorbij en ik kan niet mee. Zelfde als bij het fietsen: geen power.

                                                  Een echte finishermedaille aan de eindstreep (foto: Ria Timmermans)

Daarmee loop ik op een achtste plek in de serie. Ik probeer hem maar zo goed mogelijk uit te lopen, ook met het oog op de hele triathlon die er aan gaat komen. En dat lukt. Geen power, maar ook geen echte verzwakking. Ik loop een degelijke 10 kilometer. Bij het keerpunt kan ik mijn positie nog een beetje inschatten, maar wil ik nog opschuiven in het klassement dan moet ik 37-38 gaan lopen op de tien. En dat gaat niet lukken vandaag. Ook in de tweede ronde krijg ik de geest niet. Het tempo blijft hetzelfde. Gestaag, zo rond de 4’15” per kilometer. Daarmee loop ik twee minuten langzamer dan een week eerder in Saerbeck. Ach, het kan niet iedere week top zijn. En op mijn 47e doe ik gewoon nog steeds leuk mee!

Na 2u08’42” finish ik dan, mooie wedstrijd gehad en weer genoten van deze prachtige sport! Meteen na de wedstrijd moet ik dan weg, want Janneke heeft nog een feestje van haar werk. Daardoor mis ik de prijsuitreiking, word me later die dag gemaild. Bleek ik uiteindelijk, na het finishen van de tweede serie, 10e overall te zijn geworden en 3e M40. Daar hoort nog een leuke trofee bij blijkbaar, Die haal ik dan nog wel in een later stadium een keertje op.

Volledige uitslagen op de site van Triathlon Hardenberg

Holten. Daar begon het ooit voor mij op 17-jarige leeftijd. Met mijn vader en zusje maakte ik daar, in 1988, voor het eerst kennis met het fenomeen triathlon. Destijds nog echt een kwart: 1000 meter zwemmen, 45 kilometer fietsen en 10,5 kilometer hardlopen. Na 1988 en 1989 volgden de “rook-zuip-stap”jaren. Het zou tot 2006 duren voor ik weer aan de start verscheen. In 2010 en 2012 zelfs op het podium. In 2015 voor het laatst aan de start, want het inschrijfgeld begon behoorlijk de pan uit te rijzen. Omdat in 2014 het evenement was afgelast vanwege de warmte mocht je inschrijving worden doorgeschoven naar het volgende jaar. Sympathiek, geen loting. Maar je moest wel opnieuw betalen. En toen bekroop me het vervelende gevoel. Zo’n mooi evenement. Maar het gevoel dat de recreantenseries financieel moeten bloeden om de ETU-ambities van Holten mogelijk te maken. In 2006 betaalde ik volgens mij € 24.- of iets dergelijks. Al best een flink bedrag. In 2017-2018 is dat bedrag meer dan verdubbeld naar € 58.-. Zelfs een t-shirt krijg je er dan nog niet bij, maar kan bijbesteld worden a € 19,95. Zolang de mensen het betalen kunnen ze het vragen. Maar daar ligt dus de macht van de consument. En toevallig heb ik die keus. Dus: voor mij om die reden geen Holten meer. Keus genoeg uit andere leuke wedstrijden.
 
Zo kwam ik dus uit bij Saerbeck. Ligt niet ver van de luchthaven Münster-Osnabrück en in mei waren we er dus nog langs gereden toen we naar Mallorca vlogen. Een klein uurtje rijden. Met de start om 10:45 was ik bijtijds vertrokken. Om 10 uur aangekomen, de wisselzone inrichten en klaar voor de race. Wel even de in-en uitgang van de wisselzone inspecteren. Eerste stuk onverhard, ook nog niet eerder meegemaakt. Hopelijk vinden de tubes dat leuk. Dan de wetsuit aan: de Waldsee is, ondanks het aanhoudende warme weer, niet opgewarmd tot boven de 22ºC, dus er mag met wetsuit gezwommen worden.

                                                      Start van de OD om 10:45. Ik duik ergens rechts het water in

Als om 10:45 het startschot valt ben ik goed weg. Ik lig eigenlijk meteen vrij en na even wat snelle slagen te maken kom ik goed in mijn slag. Het is een rechte lijn en dan rechtsom, langs een lijn, twee boeien en dan weer terug. Ik merk dat er flink wat zwemmers zijn die hard starten om daarna terug te vallen. Ik pak een goed tempo en blijf dat zwemmen, met als gevolg dat ik aardig wat mensen inhaal op het tweede stuk.

Het zijn twee rondjes: we komen het water uit, korte landgang om de pier en weer het water in duiken. De voeten die ik daarvoor volgde gaan nu verder naar links. In plaats van te volgen kijk ik af en toe voor me: ik zwem toch echt in een rechte lijn naar de boei. Dus de gasten links van me zwemmen extra meters. Die ben ik kwijt.

Ook de tweede ronde zwem ik goed door: af en toe even wat versnellen als ik enkele meters voor me weer een zwemmer zie. Er naartoe, even recupereren in de benen en er overheen. Zo kom ik als 21e uit het water na een iets te kort zwemonderdeel: 1450 meter zegt de Polar. Maar met een tijd van 21’37” ben ik zeer tevreden.

De snelste zwemmer deed er maar vier minuten sneller over, dus ik blijf me verbeteren op dat onderdeel. Ook fijn dat ik een bevestiging krijg dat de Vanquish van Zone3 een top wetsuit is. Na het zeer matige zwemonderdeel in Rijssen begon ik te twijfelen. Kreeg zelfs weer dat “duatleet”-gevoel van een paar jaar geleden. Ik kan niet zwemmen. Maar de redenen daarvoor liggen op een ander vlak (met acht man in een baan zwemmen is mij te vol en greep me letterlijk naar de keel).

De eerste wissel. Die gaat vlot. De Vanquish is rap uit, de fiets pakken en op weg. Twee rondes. Harde wind. Mijn devies is altijd: anderen hebben er meer last van dan ik. Op de eerste kilometers haal ik de meeste renners in. Daarna is het eenzaam. Niemand meer voor me. Tenminste, niet zichtbaar. Tot ik na een kilometer of vijftien naar rechts draai, de grote weg op. Van de andere kant komen ze: daar ligt een keerpunt. Ik kan mijn positie zo een beetje inschatten. Ongeveer 10 man voor me, maar wel een behoorlijk eind. Vanaf het keerpunt heb ik wind in de rug en ik weet het tempo tijdelijk op te voeren naar 50 km/h. Op jacht naar de mannen voor mij.
 

In de tweede ronde passeer ik dan wat mensen uit andere series en op een gegeven moment word ik zelf ingehaald. Iemand uit mijn serie zelfs, hij rijdt stevig door. Ik volg heel even op toegestane afstand, maar dat kost me te veel kracht. Zo rijdt hij langzaam bij me weg. Op naar het keerpunt. Daar zie ik wel dat ik in ben gelopen op de mannen voor me. Zit er nog positieverbetering in? Met de wind in de rug gooi ik het tempo nog eens goed omhoog. Ik zag dat een fietser echt flink langzamer was en die komt dan ook snel in het vizier. Met nog een paar kilometer te gaan heb ik hem opgeraapt. Tiende.

Als tiende ga ik ook de wissel in. De snelle fietser zie ik net aan het looponderdeel beginnen. Met mijn fiets aan de hand ren ik hem zelfs voorbij. Dat biedt mogelijk nog perspectief op het winnen van een extra positie.

De tweede wissel kost dan weer wat meer tijd, doordat ik moeite heb mijn schoenen aan te trekken. Iedere wedstrijd weer een probleem. Daardoor zit ik een kleine minuut extra te hannesen om mijn voet in die schoen te krijgen. Als ik de wisselzone uitloop heb ik dan de fietser die ik als laatste had ingehaald op het fietsparcours inmiddels weer op mijn hielen. Hij was de snelste zwemmer, kan dus niet fietsen, maar zo te zien wel lopen.
 

Het loopparcours begint met een erg vervelende bult, maar daarna is het vlak en lukt het me om goed door te lopen. Ondanks de hitte (het is rond de 30ºC). De Duitsers in het dorpje Saerbeck hebben provisorische douches aangelegd, er staan voldoende verzorgingspunten. En mijn tempo ligt goed. Rond de 4’00” per kilometer. De snelle fietser heb ik na een kilometer te pakken, die snelste zwemmer (die ik als laatste inhaalde bij het fietsen) heeft mij daarvoor al gepasseerd. Status quo dus: nog steeds elfde.
 
Na de eerste ronde volgt een mooie lus door het bos langs de Waldsee en dan mogen we het rondje nog een keer. Ik zag bij het keerpunt al dat er weinig bedreiging was van achteruit. Voor me ook weinig mogelijkheden om nog op te schuiven, dus die tweede ronde loop ik heel solide uit. Met het laatste stuk (500 meter of zo) richting finish nog eens goed versnellen. Want ik heb in de gaten dat er een snelle tijd in zit. Helaas net niet onder de 2u05, maar met 2h05’10” ben ik ruim sneller dan mijn vorige PR van 2h06’23”.
 
Kortom, weer een super leuke triathlon ontdekt in Duitsland, waar de wedstrijden eigenlijk altijd goed zijn georganiseerd. Voor herhaling vatbaar!

Volledige uitslagen op de site van  Triathlon Saerbeck