HENGELO/HEERENVEEN – Toen ik mijn wedstrijdplanning samenstelde, ergens begin dit jaar, rekende ik erop dat ik inmiddels flink wat progressie zou hebben gemaakt met zwemmen. Daarom had ik ondermeer de Olympic Distance dit jaar voor het eerst op de kalender gezet. Een afstand die ik tot dit jaar angstvallig had gemeden vanwege de langere zwemafstand (kwart triathlon met 500 meter extra zwemmen). Juist die zwemtrainingen schoten er in de voorbereiding het meest bij in. Dus echt kans gaf ik mezelf niet, maar hoopte mogelijk met een goede fiets- en loopproef toch de top-10 te kunnen halen. Dat lukte met een tijd van 2h09’18”.

Twee weken na de IM70.3 op Mallorca stond er dus al weer een wedstrijd op het programma. Eentje die de helft korter is, dus op een veel hogere intensiteit. Toen ik de woensdag voor de wedstrijd mijn nieuwe trainingsschema’s van Frank kreeg was ik dan ook onaangenaam verrast dat hij, bij wijze van voorbereiding, de FBK Dubbele Mijl op het schema had gezet. Dat soort kort werk train ik absoluut niet meer op. Hij moest gelopen worden met lang in- en uitlopen weliswaar. En met de opdracht dat de hartslag niet hoger mocht dan 150. Makkelijker gezegd dan gedaan. De Dubbele Mijl is toch een wedstrijd waarin iedereen als een idioot van start gaat en na 400 meter in het rood loopt. Een andere aanpak was derhalve vereist.

   Bij het ingaan van de Enschedesestraat, ontspannend lopend met het vizier op Marcel Klamer voor me (foto: Frans Koevoets)

Na ruim te hebben ingelopen met Arnold Klieverik en Joop Vriend viel om 20:00 uur het startschot. Uiteraard waren er weer een aantal mensen die hun plek niet kenden en probeerden op de eerste startrij plaats te nemen. Vrij irritant, want 100 meter verderop lopen ze iedereen in de weg met een veel te laag tempo. Ik probeerde wel mee te gaan, maar met de opdracht van Frank in het achterhoofd hield ik een enigszins behouden tempo aan. Dacht ik. Tenminste, zo voelde het wel. De eerste omloop op de baan ging in 1’18” en daarna wist ik het tempo goed te consolideren. Ik liep aan de staart van een grote groep die tussen de 10’20” en 10’50” zou finishen. Het tempo bleef ook behouden, want ik had continu het gevoel dat ik over had. Op het eind nog even iets gas bijgegeven en zo finishte ik in 10’57” (10’56” netto; de tijden met Championchip geven vreemd genoeg overal 2 seconden langzamer aan). Dat is slechts een seconde langzamer dan mijn snelste tijd, twee jaar geleden, toen ik tot het gaatje ben gegaan. Kortom, dit gaf een erg goed gevoel over de stand van zaken met betrekking tot mijn looponderdeel!

                                 De laatste meters met Bart-Jan van Duuren op mijn hielen (foto: Albert Esschendal)

Uitslag 29e FBK Dubbele Mijl Hengelo:

1.   Caimin Stevens                      9’40”
2.   Thijs Teunissen                      9’40”
3.   Alex Stienstra                           9’43”  1e M40
4.   Lars Duistermaat                    9’46”
5.   Dennis de Vries                      9’56”
6.   Casper Koelma                       9’57”
7.   Arnold Klieverik                     10’02”
8.   Gerben Schreurs                  10’08”
9.   Falco Olivier                           10’08”
10. Erik Slomp                             10’08”
11. Sam Landman                      10’08”
12. Eric Borg                                10’10”  2e M40
13. Omar Cornelis                      10’11”
14. Frank Pol                               10’18”
15. Geert Tuinstra                      10’21”
24. Marti ten Kate                        10’49”  3e M40
25. Marcel Klamer                      10’53”  4e M40
28. Erik Lentfert                         10’57”  5e M40

Volledige uitslagen op de site van de FBK Games

De Dubbele Mijl ging dus flink wat harder dan ik me vooraf had ingedacht. Of het dan ook zo’n goede voorbereiding was op het NK Olympic Distance vraag ik me af. Waarschijnlijk wel als ik me netjes aan de opdracht had gehouden en maximaal met 150 hartslag had gelopen. Daar ging ik nu met 166 toch wel lichtjes overheen. Maar goed, twee dagen later dus op naar Friesland, voor mijn eerste Nederlandse Kampioenschap triathlon en mijn debuut op de olympische afstand!

Ik had de auto met mijn vader omgeruild, zodat ook het thuisfront mee kon richting Heerenveen. Het was echt een schitterend mooie dag, anderhalf uur tuffen en je bent er ook al. Nooit geweten dat Heerenveen relatief zo dichtbij ligt. Dichterbij dan Groningen in ieder geval. Vooraf de nodige oude en nieuwe bekenden gesproken: waaronder Henk Meijers, waar ik tot dat moment alleen twitter berichten mee had uitgewisseld. Leuk om elkaar dan ook bij een live event te treffen! En last but not least was mijn coach Frank Heldoorn aanwezig. Niet als coach, maar als atleet: hij heeft het triathlonnen weer opgepakt en is het nog zeker niet verleerd!

             Zwemstart, ik ben goed weg en zwem een voor mij behoorlijke tijd van 28'19" op 1500 meter (foto: Atse Numan)

Omdat ik mijn schoenen nog moest voorzien van de juiste veters viel mijn warming-up een beetje in het water. Maar echt zat ik daar niet mee, het was warm genoeg. Het meeste zag ik op tegen die zwemstand: 1500 meter. Toen het startschot echter al vrij vlot viel zat ik meteen goed in mijn slag en tot mijn positieve verbazing ging ik best redelijk mee in het masters startveld. Natuurlijk niet van voren, maar ik hield me midden in het veld goed staande. In de tweede ronde van 750 meter verloor ik iets tijd, maar uiteindelijk was ik na 28’19” op de kant en in het parc fermée. Eindelijk een bevestiging van de progressie op het zwemmen; had ik dat op Mallorca gezwommen dan was ik volgens planning na 36 minuten uit het water geweest. Maar ten opzichte van de kop van de wedstrijd verlies ik zeven minuten, dus het moet nog harder.

In T1 is het vervolgens een beetje knoeien. Ik krijg de wetsuit niet snel uit, de schoenen wel snel aan, maar de sluiting van de fietshelm werkt uiteindelijk niet mee. Na drie keer proberen de helm afgedaan en opnieuw op, het bandje zat er dubbel onder. Omdat de eerste wissel bij in de fietstijd zit levert me dit ook een mindere fietstijd op dan ik zelf klokte. Uiteindelijk snel ik in 54’18” over het parcours, de officiële tijdsregistratie geeft 56’07” aan. Dus zeker een minuut extra laten liggen. Het fietsparcours was op zich niet verkeerd, maar was helaas niet afgeschermd voor overige weggebruikers. Het was dus uitkijken geblazen en op sommige stukken (met name in mijn eerste ronde) werd ik gehinderd door auto’s en fietsers. Wel jammer op een NK en hopelijk een verbeterpunt voor de toekomst.

Het fietsen is dus weer een flinke inhaalrace, alhoewel ik niet de illusie heb dat ik terug kan komen tot de kop van de wedstrijd. Je strijdt hier wel tegen de beste triatleten van Nederland en op de meesten pak ik wel iets terug, maar niet genoeg op wat ik verloren heb met zwemmen. Verder bleek het fietsen achteraf een goede krachttraining te zijn geweest: ik had het discwiel achter niet goed recht in de fiets gezet. Hierdoor liep het wiel licht aan tegen de achtervork. Dus het moet nog harder kunnen.

Normaliter volgt dan nog een goed onderdeel, het lopen. Maar al op de eerste meters voel ik dat de benen helemaal geblokkeerd zijn. Waar ik hoop op een 38-39’er is het zoeken naar ritme. Alsof ik cement in mijn poten heb. Of een paar Italiaanse maatschoenen van het modelletje Godfather (lees: beton). Het looprondje is ook nog eens uiterst selectief met een zandpad dat op en af loopt. Bij het fietsen was ik in de laatste ronde kort op Marcel ten Wolde van GVAV gekomen. Hij wisselde een halve minuut sneller, maar na een kleine twee ronden loop ik weer vlak achter hem. Normaal gesproken is het dan erop en erover. Helaas kakt mijn tempo na vijf kilometer nog verder in; de energie lijkt op. Tot dan was ik qua tempo op weg naar een 41-er, uiteindelijk noteer ik 43’15”. In de laatste twee ronden verlies ik dus nog eens twee minuten. Het loopparcours is net even iets te veeleisend gebleken voor me na de Dubbele Mijl twee dagen eerder.

Als ik de uitslagen er op na kijk ben ik niet de enige die hier last van heeft gehad, maar zelf wil je natuurlijk altijd het maximum uit jezelf halen. Qua plaatsing had het overigens niet echt veel uitgemaakt; ik werd nu met een eindtijd van 2h09’18” tiende, drie-vier minuten sneller had me hooguit plek zeven-acht opgeleverd. Maar uiteindelijk ben ik toch super tevreden met deze eindtijd: drie jaar geleden zou ik blij zijn als ik onder de 2 uur en 10 minuten zou finishen op een kwart, nu doe ik dat met 500 meter extra zwemmen erbij, mijn minste onderdeel.

Uitslagen NK Masters 40+, 25e Clafis Ingenieus Triathlon Heerenveen:

1.     Bert Flier                        1h55’01”
2.     Carlo van den Bergh   1h59’58”
3.     Frank Heldoorn             2h00’41”
4.     Michael Krijnen             2h01’49”
5.     Martin Veenhuizen        2h02’10”
6.     Kor Broers                      2h02’56”
7.     Arnoud van Garderen   2h06’03”
8.     Peter-Jan Mol                 2h07’29”
9.     Marcel ten Wolde          2h07’41”
10.  Erik Lentfert                  2h09’18”

Volledige uitslagen op de site van Mylaps Eventtiming

PORT D’ALCUDIA – Na ruim een half jaar trainen was het dan eindelijk zover. De eerste grote test richting de Ironman-afstand! Vele trainingsuren werden gemaakt, zweetdruppels geplengd, overtollige kilo’s verloren. Het menselijk lichaam is een prachtige machine, die je – als je de juiste bedieningsknoppen kent – zoveel efficiënter kunt maken door te trainen. Mijn eerste halve triathlon was er eentje om in te lijsten: de Ironman 70.3 van Mallorca. Een selectief parcours en tropische temperaturen zorgden voor vergelijkbare omstandigheden met Lanzarote. Dus ook in die zin een prachtige test. Uiteindelijk finishte ik net boven de vijf uur: 5h02’56”.

Dit is dan de eerste wedstrijd waar ik al die tijd naar toe had getraind. Waar al die eerdere wedstrijden als dienaar voor hadden geacteerd. Talloze loopwedstrijden waar ik met de handrem erop moest lopen. Soms tot mijn onbegrip. Maar langzaam werd de aanpak toch ook zichtbaar in de resultaten. De looptijden gingen weer naar het niveau van 3 jaar geleden en ook het fietsen stond na de trainingsstage begin april op Mallorca in de steigers.

We namen een week voor de wedstrijd (op 5 mei) onze intrek in het Iberostar Ciudad Blanca hotel in Port d’Alcudia. Later die week werd Port d’Alcudia langzaam overspoeld met afgetrainde triatleten. Men flaneerde over de boulevard met dure tijdritfietsjes en tijdens de looptrainingen werd me ook de indruk gegeven dat er alleen maar topatleten in Mallorca waren neergestreken: deed ik een duurloop 1/2, werd ik keihard voorbijgelopen door andere atleten. Ik vraag me werkelijk af of deze mensen in de wedstrijd ook voor mij zijn geëindigd.

Donderdag 10 mei. Twee dagen voor de wedstrijd. De registratie opende om 10:00 uur en ik besloot tijdig die kant op te gaan. En ik was niet de enige. Een lange rij wachtenden, maar wat een indrukwekkend geheel. Gewoon in de rij staan om je startspullen op te halen is al een bijzonder gevoel. Met een brandend zonnetje van 28ºC op je hoofd. En de voorspelling was dat de temperatuur in het weekend nog hoger zou worden. Eenmaal in het bezit van de startspullen (startnummer, badmuts, fiets- en helmstickers, wisseltasjes) hebben we nog even de Expo bezocht en wat Ironman merchandising ingeslagen. Zo kan Fynn zich nu ook presenteren in een T-Shirt met de opdruk “I’m Ironbaby”.

Vrijdag 11 mei. De dag voor de wedstrijd. Begin van de week had ik nog stevig getraind, woensdag een pittige duurloop van anderhalf uur gedaan, maar op donderdag was het taperen begonnen met een rustige duurloop van een uur. Deze vrijdag werkte ik nog een rustige fietstraining af van anderhalf uur, voordat de fiets ingeleverd moest worden bij de bike check-in. Wederom: zeer indrukwekkend. De organisatie had een parc fermée opgebouwd van 500 meter lengte. De grote ogen werden al snel kleiner door lichte irritatie, want mijn plekje bleek helemaal aan het begin te liggen. Ik kon dus tijdens de wedstrijd in de wissel weinig genieten van mijn loopkwaliteiten, want ik moest de volledige 500 meter met de fiets in de hand het parc fermée door. Daar kon ik dus nog mooi een avond over piekeren. Met de start om 08:00 uur was het vroeg opstaan en dus ook vroeg onder de wol.

Zaterdag 12 mei. De dag van de wedstrijd. Ik had goed geslapen, maar mijn biologische klok ging toch al eerder af dan de wekker, die ik om 6 uur had ingesteld. Volgens schema om half zeven het nodige witbrood met jam weggewerkt en vervolgens mijn tas pakken om richting de start te gaan. Ideaal hotel, het loopparcours liep langs de voordeur en de zwemstart lag op een kwartier wandelen.

Hoe ik er op kwam weet ik niet, maar halverwege loop ik in gedachten de inhoud van de tas nog even door. Alles meegenomen wat ik had klaargelegd toch? Nope! In verband met de warmte had ik mijn bidons in de koelkast gezet. En daar stonden ze dus nog steeds… Weer terugwandelen richting hotel dus. Hierdoor miste ik helaas wel de zwemstart van de pro’s, maar was nog steeds ruim op tijd om de laatste voorbereidingen te treffen in het parc fermée. Bidonnetjes klaarzetten op de fiets, omkleden, oranje badmuts voor age group M40-44, zwembril en wetsuit aan. Op richting start!

Diverse age groupers liggen nog even in het water in te zwemmen, maar dat laat ik maar achterwege. Volgens het voedingsschema een uur voor de start een banaantje weggesmikkeld, een kwartier voor de start nog een gel met water. Vervolgens mogen we de hekken in: na de pro’s om 08:00 uur wordt iedere tien minuten een nieuwe wave gestart. Om 08:10 de vrouwen, om 08:20 de age groups 18-29, om 08:30 de age group 30-34, om 08:40 de age group 35-39, om 08:50 de age groups 50+ en om 09:00 uur is mijn age group dan aan de beurt: M40-44. Vlak voor de start zie ik Janneke en Fynn nog even staan. Nog snel even een praatje maken en dan richting de start. De snelle zwemmers hebben zich al bij het water opgesteld. Ik ben iets nederiger en ga lekker achteraan staan: ik heb geen zin in al dat gedrang in het water. Plus ik ken mijn zwemcapaciteiten.

Om 09:00 uur mogen we dan weg! Een super gevoel, mijn eerste Ironman 70.3. Het strand staat overvol met atleten en toeschouwers en dan is dat moment van pieken eindelijk daar. Ik stap echt zo’n beetje letterlijk als laatste het water in van de ongeveer 440 age groupers in mijn categorie. Zo heb ik lekker rustig water en zie het gespartel voor me met gemengde gevoelens aan. Ik pak rustig mijn slag en zwem zo ontspannen richting de eerste boei. Af en toe even opkijken of mijn oriëntatie nog goed is. Niet bij iedereen zie ik, een zwemmer links van mij lijkt op weg richting Menorca. Ik haal steeds meer zwemmers in en bij het keren van de eerste boei heb ik er zo’n 20 minuten opzitten. Niet super, maar ook niet slecht. Ik blijf gestaag doorzwemmen en bereik weer andere groepjes, waarbij ik even aanhaak en vervolgens weer op jacht ga naar de volgende zwemmers.

Vlak voor het bereiken van het strand word ik gepasseerd door de eerste zwemmers van de volgende startwave, de M45-49. Omdat ik normaal op de kilometer ongeveer 19 minuten zwem ging ik voor de 1,9 kilometer tijdens deze Ironman 70.3 uit van het dubbele, 38 minuten (verval ingecalculeerd). Minus 2 minuten voor het voordeel van de wetsuit, achtte ik een tijd van 35-36 minuten dus mogelijk. De teleurstelling was dan ook daar toen ik op mijn Polar zag dat ik bij het oplopen van het strand de 40 minuten al ruim gepasseerd was. Wat ik op dat moment niet wist was dat alle snelle zwemmers, inclusief de pro’s, er al 2 minuten langer over deden dan normaal. Dus waarschijnlijk lagen de boeien te ver weg en was de zwemafstand te lang. In mijn geval betekent dat dus nog meer verlies, omdat ik langzamer zwem… ik schat mijn nadeel in op 3-4 minuten, wat betekent dat ik gewoon keurig gezwommen heb. Met een 249e zwemtijd zat ik ongeveer in het midden van het veld in mijn age group.

Maar goed, dat wist ik op dat moment dus niet. Dus enigszins chagrijnig ga ik richting wisselzone, trek de wetsuit uit en kan me opmaken voor het fietsgedeelte. Omdat ik in de veronderstelling was dat mijn zwemmen zwaar tegenviel, maak ik niet superveel haast tijdens die eerste wissel. Met de fiets in de ene hand en mijn fietsschoenen in de andere leg ik de 500 meter door het parc fermée af. Voor het uitgaan dan nog even de schoenen aantrekken… en dan mag ik eindelijk mijn ding gaan doen. 90,1 Kilometertjes knallen!

Het is vanaf dat moment één grote inhaalrace. Al meteen buiten het parc fermée snel ik de eerste renners voorbij en richting Pollença raap ik ook de een na de ander op. Omdat de snelste zwemmers van de M45-49 er ongeveer 10 minuten sneller over deden dan ik en hun wave 10 minuten na de onze was gestart, zit ik tevens in de kop van de wedstrijd van de M45-49 categorie. Interessant om te zien dat, ondanks de strenge waarschuwingen met betrekking tot stayeren, hier toch gewoon het wiel van de concurrentie wordt gekozen. Is men banger om de concurrent te moeten laten gaan dan voor diskwalificatie? Ik vind het echt onbegrijpelijk, je hebt volgens mij met je volle verstand voor een sport gekozen waarbij bepaalde regels gelden. De Ier Donal Mahon die vanaf Alcudia ongeveer 20 kilometer achter me heeft gezeten komt voorbij op het moment dat de sterke Duitser Michael Enseling passeert. Vervolgens kiest hij daar zijn wiel, gevolgd door Nederlander Cor Boerman. Nog vervelender is het als die Mahon vervolgens vlak voor me gaat rijden, waardoor ineens de indruk kan worden gewekt dat ik degene ben die stayert. Na een verwensing kies ik maar andere kant van de weg. Met de klim naar Lluc in het verschiet rijd ik dan lekker op reserve en drink goed. Gemiddelde op dat moment rond de 38,5 km/h.

Als het eenmaal bergop begint te lopen word ik geconfronteerd met een ander probleem. De week voor vertrek heb ik een andere cassette aangeschaft voor op mijn hoge carbonvelgen: een 12-25 in plaats van de 12-23 die ik op het discwiel heb gemonteerd. Een andere ketting ligt er echter niet op, met als gevolg dat op het binnenblad (39) de achterkransjes 17-19-21 onbruikbaar blijken. Hierdoor neem ik de Col de Femenia (7,7 kilometer tegen 5,5%) noodgedwongen grotendeels op het buitenblad, 53x23. Af en toe even afgewisseld met 39x23 en 39x25 om de bovenbenen iets te ontlasten kom ik erg fit boven. De totale klim, inclusief aanloop vanaf Pollença, bedroeg 20 kilometer en deze deed ik begin april in 54 minuten. In de week voor de wedstrijd was ik al een minuutje sneller geweest, nu ging het binnen de 48 minuten, 47:50. Daarmee heb ik de klim in 24.35 km/h gefietst, totale gemiddelde was gezakt naar 29 km/h.

Wat volgde was een technische afdaling richting Caimari. Na het dodelijke ongeluk met Marc Bierman in de afdaling naar Port de Valldemossa twee jaar geleden wenste ik hier geen risico’s te nemen, ook al was het verkeersvrij. Ik daalde dus binnen de grenzen van het toelaatbare af en werd in het tweede gedeelte weer voorbij gereden door Cor Boerman, die daar iets meer durf toonde. Zelf haalde ik overigens nog steeds mensen in, dus voor mij ging het hard genoeg. Eenmaal beneden in Caimari zat het grootste daalgedeelte erop en was het tijd om een tandje bij te zetten. Met nog 50 kilometers te gaan mocht de gaskraan iets verder open, maar met in het achterhoofd nog steeds die halve marathon die er aan zat te komen. Dus ik bleef reserve inbouwen.

Voor Inca had ik Cor Boerman weer ingerekend en ondanks pogingen van zijn kant om aan te haken, dit maal definitief. Ik trapte goed door en nam geen onnodige risico’s. Blij verrast dat het keerpunt richting Muro niet bij de rotonde ligt maar iets eerder zette ik de strijd verder voort. In Muro werden we nog even verrast door een steil klimmetje, maar in stijl wederom op buitenblad bedwongen – ik kon ook niet anders. Uitkijken geblazen bij de verzorgingspost, want daar werden de lege bidons door voorgangers gewoon voor je wielen op straat gekeild. Ik had genoeg eigen proviand aan boord, maar moest hier door dit soort acties toch even rustiger fietsen en kon niet volle bak door deze zones rijden.

Het laatste stuk was nog even pittig met de wind op kop vanaf Sa Pobla richting Alcudia. En als je dan denkt dat je er bijna bent word je geconfronteerd met het enige stuk van het parcours dat je niet hebt verkend: de rondweg om Alcudia. Dit loopt dus niet vlak, maar weer enigszins op. De verwachting was dat ik net boven de 2 uur 30 uit zou komen, maar deze laatste omloop kostte me iets meer tijd dan verwacht. Na 2 uur 34 minuten en 30 seconden was ik dan weer terug in het parc fermée. Daarmee heb ik na de klim vanaf Lluc de laatste 55 kilometer in een gemiddelde van 40.2 km/h gefietst; mijn totale gemiddelde over de volledige 90.1 kilometer kwam daarmee uit op 35 km/h exact.

Meteen na binnenkomst in T2 heb ik de fietsschoenen weer uitgedaan en hetzelfde ritueel als in T1 vond plaats: 500 meter lang door T2 rennen met aan de ene hand de fiets en in de andere hand de schoenen. De totale wisseltijd kwam hiermee uit op ruim tien minuten, waar ik op de helft had gerekend. Hier is dus enorme winst te behalen. Vervolgens snel de hardloopschoenen aantrekken, vetertjes strikken (voor deze lange wedstrijd had ik ze niet geprepareerd met elastische veters). En ik kon weer vertrekken! Inmiddels was de temperatuur gestegen tot 30ºC, dus ook maar een petje opgedaan.

Ik had voldoende gedronken tijdens het fietsen, maar nu tijdens de halve marathon was het zaak de voeding goed op peil te houden. Het schema was iedere 20 minuten een gel met water, dus zeg maar om de vijf kilometer. Het loopparcours bestond uit drie ronden van zeven kilometer. Na de tweede gel, eind eerste ronde, kreeg ik echter zulke maagkrampen dat ik verder niet meer de gels heb gebruikt. Vanaf dat moment stapte ik over op water en sportdrank.

Het was mijn bedoeling om die eerste ronde in een lekker ritme te komen en daarna te versnellen. Maar in de hitte voelde dat ritme wel erg lekker aan en ik kwam in de perfecte flow. Ik kon wel harder, maar wilde niet harder. Ook uit puur lijfsbehoud. Net als bij het fietsen haalde ik bijna alleen maar mensen in en het voelde prima zo. Wat ook een erg prettige bijkomstigheid was, was dat ik mijn trisuit van de NTB had aangetrokken. Zo was ik voor de Nederlandse vakantiegangers en supporters langs het parcours erg herkenbaar als landgenoot en dat leverde overal leuke aanmoedigingen op.

Hoe langer op het parcours, hoe meer mensen inmiddels aan het lopen waren begonnen. In mijn derde en laatste ronde was het inmiddels erg druk op het parcours. Bij de verzorgingsposten hetzelfde probleem als bij het fietsen: bijna gevaarlijk door alle rondslingerende bekers en losse gel verpakkingen op de grond. Inhalen werd ook steeds lastiger door de drukte. Het tempo bleek echter perfect te doen en toen ik na de derde ronde richting finish mocht had ik het gevoel dat ik zo nog drie van die rondes in dat tempo zou kunnen afleggen. Dus als voorbereiding super geslaagd, mijn angst voor de marathon aan het eind van de hele triathlon is weg.

Was ik door Frank Heldoorn weggestuurd op een schema van 5 uur, zelf dacht ik vooraf een kwartier sneller te kunnen zijn. Zwemmen in 35 minuten, fietsen 2 uur 35 en het lopen in anderhalf uur. Met dus vijf minuten wisseltijd. Het enige dat op schema was bleek het fietsen; zwemmen en wissels door verschillende redenen beide vijf minuten langer, voor het lopen was het te warm om de geplande anderhalf uur te realiseren. Had wel gekund denk ik, maar ik was bang om harder te gaan lopen met deze hitte en de eventuele gevolgen. De gehoopte 4 uur 45 dus niet gehaald, maar gezien de omstandigheden ben ik super tevreden met deze 5 uur, 2 minuten en 56 seconden in mijn eerste Ironman 70.3. Wellicht was Frank’s inschatting realistischer, ik ben er van overtuigd dat ik die 4 uur 45 kan realiseren. En zo houden we doelstellingen!

1.9 km zwemmen: 40’44”
T1: 6’00”
90.1 km fietsen: 2h34’30”
T2: 4’05”
21.1 km lopen: 1h37’35”
Eindtijd: 5h02’56”

33e M40-44 (33/358)
194e overall (194/1832)

Na afloop was er een finisher shirt en een medaille, maar de mooiste medaille had Fynn voor mij gemaakt :-)

BOEKELO – In de aanloop naar mijn eerste halve triathlon stond er nog een leuk tussendoortje op het programma. Op Koninginnedag worden altijd wel ergens een paar leuke wedstrijdjes geserveerd: zo had ik mijn vizier gericht op Hoge Hexel, om daar de Oranjeloop te doen. Maar zie daar de kracht van social media: Detmar Roessink attendeerde mij via Facebook op de Koninginneloop in Boekelo, door hem zelf mede georganiseerd. Lekker om de hoek, prachtig weer, Janneke en Fynn mee: alle ingrediënten voor een mooie sportieve middag waren aanwezig.

De opdracht voor deze loop was relaxed, maximaal DT4. Omdat zowel de 5 als de 10 kilometer tegelijk van start gingen, was het even kijken wie welke afstand zou doen. Daarnaast natuurlijk ook even de concurrentie peilen. Op 4 ronden van 2,5 kilometer kon dat mooi in de eerste ronde. Ik zag verder geen al te bekende lopers, dus mijn tactiek was om even het gas erop te gooien in ronde 1 en dan kijken wat er nog aan hing.

Vanaf de start was ik meteen goed weg en had twee vijf kilometer lopers bij me. Pim Ratering, die die afstand zou winnen in 17:35, en een tweede loper die al na een halve ronde technisch minder begon te lopen (lees: harken). Die ging er dus al vlot af. Wel sloot een 10 kilometer loper aan, waarvan ik de naam niet wist. Na een kort praatje halverwege (hij checkte welke afstand ik liep) kwamen we na de eerste ronde door in 8:49. Op schema voor een 35’er dus. Op dat moment gaf de speaker door dat ik met Benno Scharenborg de tien kilometer wedstrijd leidde. Ah, Benno Scharenborg dus! Die loopt dit seizoen erg sterk en mijn inschatting dat hij goed was voor een 36-laag was juist. Kortom, binnen de opdracht die ik van Frank Heldoorn had meegekregen had het voor mij geen zin om verder met hem mee te gaan. In ronde twee laat ik me daarom uitvieren en pak het DT4-tempo op. Het is namelijk erg warm en 12 dagen voor de wedstrijd op Mallorca moet ik natuurlijk niet gaan forceren. Mijn 5-kilometer doorkomst is dan 18:30, dus de tweede ronde ging ongeveer 40 seconden langzamer.

Eind eerste ronde, Pim Ratering leidt de dans als eerste vijf-kilometerloper, daarachter Benno Scharenborg en ik als de leiders in de tien-kilometer wedstrijd

Die tweede ronde loop ik alleen, in de derde ronde komt tot mijn verbazing en verrassing Frank Hering van Avanti Wilskracht voorbij. Hij heeft een aardig tempo en ik zie het niet zitten om het tempo weer op te schroeven en laat het maar gaan; niet veel later sluit Jan Lammers van AV Haaksbergen aan. Ook hij wil passeren, maar dat vind ik toch net iets te veel van het goede. Sorry Jan! Ik zet iets aan en ronde vier bouw ik weer een redelijke marge op, waardoor ik de wedstrijd lekker relaxed uit kan lopen in 38’18” met een leuke podiumplek. Daarna nog even lekker genoten van de oranjefestiviteiten in dit leuke dorp. Kortom een erg leuke wedstrijd en een aanwinst op de loopkalender!

Finish op de tien kilometer in 38'18", gelopen in DT4 na een snel eerste rondje ;-) (foto: Detmar Roessink)

Uitslagen 10 km Koninginneloop Boekelo:

1.     Benno Scharenborg      36:39
2.     Frank Hering                   37:36
3.     Erik Lentfert                    38:18
4.     Jan Lammers                 38:29
5.     Henk-Jan Baltink            44:25

De volledige uitslagen zijn te vinden op de website van Boekelo.info