RIJSSEN – Sportief zit ik momenteel vooral in een opbouwfase. Voor zover ik iets kán opbouwen qua tijdsbesteding, want met de aanstaande bevalling van Janneke staan er spannender dingen op de agenda dan trainen en wedstrijdjes lopen. De podiumplek afgelopen woensdag in Zuidwolde was gezien mijn fysieke conditie dan ook een meevaller. Dat ik dat kunststukje drie dagen later zou herhalen tijdens de Rijsserbergloop had ik vooraf al helemaal niet durven voorspellen.

Even voor de goede orde, na de Halve van Hengelo had ik serieuze plannen om rond deze tijd weer aardig in vorm te zijn. Dit is door diverse oorzaken niet gelukt, waardoor mijn gewicht “gewoon” nog steeds tien kilo boven wedstrijdgewicht zit. Ter vergelijking: 86 kilo nu om 76 kilo vorig jaar. Dat zeul je dus wel extra mee in een training of wedstrijd en komt de tijd niet ten goede. Afgezien van het feit dat je gewoon eerder moe bent, de hartslag gaat sneller omhoog met alle gevolgen vandien.

Het plezier in de sport staat momenteel maar eerst weer eens voorop. Toen ik na de podiumplek van woensdag de volgende dag een uitnodiging voor de Rijsserbergloop ontving via sponsor Step One was mijn eerste ingeving om de 10 Engelse Mijl te gaan lopen. Om inhoud en fysieke conditie weer eens verder aan te scherpen. Dit pinksterweekend stonden echter ook twee lange duurlopen met MPM in De Lutte gepland. Reden om de dag voor de wedstrijd de afstand toch maar om te zetten naar een 5 km. en te zien waar ik sta op die afstand.

Vorige maand had ik natuurlijk al eens in Ootmarsum een 5 km. gelopen. Die ging niet onverdienstelijk in 18’42” – tenminste, voor een vette pad met tien kilo overgewicht. Doel was daarom om onder die tijd te duiken en te proberen de 18’30” aan te vallen. En anders in ieder geval wat gewicht eraf te lopen. Aldus geschiedde.

Het was goed weer in Rijssen afgelopen zaterdag, een beetje drukkend weliswaar maar lekker loopweer. De opkomst was ook super, dus alle ingrediënten voor een mooie wedstrijd waren aanwezig. In de huidige vorm hoef ik bij de start geen plek op de eerste rij op te eisen, dus ik voegde me netjes tussen de menigte, maar niet te ver na achteren op rij 3-4. Direct na het startschot zocht ik de ruimte en wist die op de atletiekbaan goed te vinden. Ik kwam al snel in een groepje te lopen, maar was toch vooral aan het worstelen met mijn eigen tempo. De eerste kilometer ging makkelijk in 3’32”, maar de echte finesse mis ik nog om dat tempo vervolgens ook nog eens de volgende vier kilometers door te trekken.
Ik was overigens in goed gezelschap, want ook collega-triathleet Jan Otter, waar ik twee jaar geleden een mooie strijd mee uitvocht op de triathlon Vroomshoop en vorig jaar op de Run-Bike-Run van Borne, heeft door persoonlijke prioriteitstelling weinig trainingsuren kunnen maken. Dus de eerste 2-2,5 kilometer had ik in Jan goed gezelschap. Daarna wist ik toch wat constanter te blijven, ook constanter dan verscheidene andere lopers: ik begon weer mensen in te halen. Met name in de afdaling van de Rijsserberg, na het keerpunt en de tweede klim op de Rijsserberg wist ik aardig wat lopers in te rekenen.

Terug op de baan had ik nog aardig wat over en wist er nog een versnelling uit te gooien. Daarmee finishte ik in een tijd van 18’52” (volgens mij bruto, had zelf 18’47” geklokt). Dat is bijna dezelfde tijd als in Ootmarsum, maar met twee verschillen: 1. Dit parcours was een stuk zwaarder en 2. In Ootmarsum was ik gestart met de intentie de 10 km te lopen en ben na 5 km gestopt omdat ik kapot was. Nu was ik aan het eind veel fitter. Dat voelt als progressie!

Eenmaal aan de finish wilde ik snel de boel inpakken en richting huis, maar Janneke vond het een beter idee om toch nog even op de prijsuitreiking te wachten. Fantastische ingeving, want tot mijn eigen verbazing werd ik omgeroepen als nummer drie in de M40 categorie. Zo kreeg deze loop wel een heel leuk staartje. Nu heel blijven en de ingeslagen weg doortrekken.

                                Podium bij de M40: nummer twee Jan Jansen, winnaar Melchior van de Pol en yours truly.

Uitslagen Ter Steege Rijsserbergloop:
1. Alex Stienstra                16'30"
2. André Plette                   16'31"
3. Kevin Schaap                16'34"
4. Dennis de Vries            16'45"
5. Wouter Jansen             16'48"

21. Nynke Beunders        18'16"  1e V
22. Tom  Hoefnagels       18'16"
23. Dennis Nijhuis           18'19"
30. Erik Lentfert               18'52" 3e M40

Totaal 307 finishers op de 5 kilometer

Volledige uitslagen 5 km op de site van Ter Steege Rijsserbergloop

10 Engelse Mijl:
1. Davy Stieperaere            53'22"
2. Leon Sanderman           54'03"
3. Caimin Stevens              54'04"
4. Peter Bruinsma              55'27"
5. Harm-Jan Martens        56'31"

16. Ingrid Prigge                1h00'12"  1e V

Volledige uitslagen 10 EM op de site van Ter Steege Rijsserbergloop

ZUIDWOLDE - De Duathlon De Wolden (in het verleden volgens mij in Dedemsvaart) stond al 2 jaar op mijn to do list. Vorig jaar viel deze duathlon echter in april, in precies hetzelfde weekend als mijn eerste halve marathon van Enschede. Toen nog de voorkeur gegeven aan Enschede, dit jaar was ik al redelijk vroeg in het seizoen van plan om wel acte de presence te geven in Zuidwolde. Niet wetende dat ik begin juni eigenlijk nog steeds op een erbarmelijk niveau acteer. De verleiding om ook deze wedstrijd te cancellen was dan ook groot. De podiumplek na afloop daarom des te mooier!

De voorbereiding richting deze wedstrijd was natuurlijk ook niet om over naar huis te schrijven. Terugkijkend op de afgelopen 2-3 jaar heb ik vooral grote progressie gemaakt door gewichtsverlies na te streven en het plezier in de sport voorop te stellen. Dat dit leidde tot fantastische prestaties was mooi meegenomen. Vorig jaar was de drive duidelijk anders, toen lag de nadruk (te veel) op prestatie. Met als gevolg dat ik overtraind en geblesseerd raakte en erger nog: het plezier in de sport kwijt raakte. Hierdoor was het wel makkelijker om de focus te richten op wat belangrijker zaken in het leven: de zwangerschap van Janneke, het afronden van mijn studie, de verkoop van het huis en mijn nieuwe baan. Ondertussen af en toe trainend en proberen weer lol te krijgen in het sporten.

Maar de echte drive van 2-3 jaar terug mis ik nog steeds. Zo was de week ervoor met Hemelvaartsdag en de dag erop de Nacht van Hengelo er eentje uit de categorie "ouderwets zoep'n". Met beleid, want op zaterdagochtend moest er weer gefietst worden, 160 kilometers volgens de planning. Deze Tecklenburg Rundfahrt op zaterdag 4 juni was echter zeer warm en steile klimmetjes nemen met 21 als kleinste achter is nou niet echt te doen als je niet super getraind bent. Daarop besloten de rit in te korten naar 130 kilometer. Een dag later ben ik vervolgens met Arnold Klieverik en Maik Voppen naar Holten gegaan om een trail te lopen, georganiseerd door Jeroen Machielsen. Zie voor een verslag hiervan de website van Jeroen.

                Bijna halverwege, v.l.n.r. Bertus van Elburg, moi, Pieter Mans, Maik Voppen, Elbert Voogt en Arnold Klieverik

De nodige kilometers worden dus al weer gemaakt. Met de wedstrijden in de achtertuin in aantocht, waarvan de run-bike-run in Deurningen de eerste is, leek het me dus wel zinvol om de conditie eens te testen bij die duathlon in Zuidwolde. Al was het alleen maar om te kijken waar mijn basisniveau ligt met 10 kilo's te veel aan je lichaam. Aangezien de wedstrijd op woensdagavond was, was het zaak om bijtijds het werk te verlaten. Zo zat ik rond half zes in de auto richting Drenthe. Met het doortrekken van de A35 en de N36 achter Witte Paal ben je er ook zo en zo was ik om half zeven in Zuidwolde; start zou om 19:15 zijn.

Caimin Stevens was er ook en meteen maar even samen het loopparcours verkend en ingelopen, nadat de fietsjes in het parc fermé waren gestald. Geen al te grote wedstrijd in vergelijking met bv. Deurningen en Borne, of de wedstrijden van het nationale duathlon circuit; maar toch best een kwalitatief aardig deelnemersveld met o.a. Robert Beute (begenadigd winter triathleet, al eens tweede overall in Enschede en voormalig winnaar wintertriathlon Inzell) en de familie Lek uit Emmen. Ik zelf ging zonder hoge verwachtingen van start, maar met de intentie om weer eens een lekkere wedstrijd te kunnen sporten en te zien waar ik op dit moment sta.

Direct na het startschot was Caimin, tegenwoordig lid van de nationale duathlonselectie, zoals verwacht degene die meteen probeerde het verschil te maken. Bij de eerste ronde om het korfbalveld sloeg hij al meteen een gat met de achtervolgers. Ik vond het lopen maar zwaar en probeerde mijn hartslag te controleren en niet te forceren. Iets wat anderen wel deden, want in de tweede ronde begon ik zowaar mensen in te halen. Na 19 minuten was ik dan terug in het parc fermé, daar verlies ik dan toch al een dikke anderhalve minuut in vergelijking met vorig jaar.

                     Vlak na de start een eerste ronde om het korfbalveld. Ziet er lekker afgetraind uit in die trisuit, Lentfert!

Verschil met vorig jaar was dat ik dan fit op de fiets sprong en meteen flink van leer kon trekken; nu was het uitblazen en de eerste fietskilometers gebruiken om te herstellen. Ik merkte al snel dat mijn fietsbenen ook nog lang niet op het niveau zitten dat ik gewend ben: het ging wel snel, maar niet HARD. Zowel bij het lopen als het fietsen blijf ik in de comfortzone hangen, het echte venijn komt er nog niet uit. Overigens fietste ik absoluut niet slecht, want ik haalde de een na de ander in en werkte me op naar de achtste plek overall. Maar reed ik vorig jaar makkelijk 40+ in het uur, hier bleef ik steken op een schamele 36.5 gemiddeld. Werk aan de winkel dus.

In de laatste van de drie fietsronden nog een teken dat ik allesbehalve fit ben: kramp in de kuit. Dat zegt me ook genoeg over de huidige fysieke staat. Maar eerlijk gezegd, de combinatie van beide takken van sport ging me toch weer lekker af en het gevoel was goed, wat voor mij het allerbelangrijkst is! Eenmaal terug in het parc fermé was het dus eerst rekken om de kramp uit de kuit te krijgen en even later op het loopparcours nog eens een boom opgezocht om de spier op lengte te krijgen. En verrek, de kramp was eruit en vervolgens loop ik de snelste van drie ronden (sneller dan mijn rondjes in de eerste run!). Kwestie van ontspanning blijkbaar.

Aan de finish zie ik ook mijn "concurrenten" terug, die nooit concurrenten zijn geweest. Daarvoor was het gat vandaag simpelweg te groot. Caimin heeft een knappe tweede plek gepakt en bevestigt daarmee zijn progressie in de duathlon discipline. In vorm was ik graag de strijd met winnaar Robert Beute aangegaan, maar als telt niet in de (top)sport. Belangrijkste les was dat ik weer genoten heb van het kunstje run-bike-run en dat ik daarmee na afloop ook nog het podium op mocht als derde in de categorie M40 was een leuke bonus. We hebben er weer zin in!

Uitslagen 3e Duathlon De Wolden
1. Robert Beute            Assen          1h02'41"
2. Caimin Stevens       Enschede   1h03'40"
3. Kevin Lek                  Emmen       1h04'43"
4. Carel Opten              Assen          1h04'56"  1e M40
5. Johan Lek                 Emmen       1h06'25"  2e M40
6. Harm-Jan Stuut       Groningen   1h07'18"
7. Erik Lentfert              Hengelo      1h08'37"  3e M40
8. Gerard Lugtenberg Heino          1h09'10"  4e M40
9. Rik Wegman            Zuidwolde  1h09'30"
10. Ronald Berendsen Emmen    1h09'45"

Dames:
1. Anne Hobbelt          Groningen      1h12'43"
2. Liane de Wit            Assen              1h16'07"
3. Renate Post            Klazienaveen 1h17'52"

Volledige uitslagen op de website van De Wolden Duatlon