WIERDEN – Voor het eerst sinds 2013 stond ik weer aan de start van een (cross)duathlon. Met mijn prestatie een week eerder op de Woolderesloop in het achterhoofd zonder enige ambitie of verwachting, maar puur als training. En een mooie training werd het. Waar ik hoge verwachtingen had van het fietsen was het juist het lopen dat me 100% meeviel. Een nuttige trainingsvorm.
 
Ik merk echter wel dat de benadering bij mij een stuk anders is dan in het verleden. Als ik toen een feestje had gehad een dag ervoor zou ik aan de fris zijn gegaan, of over hebben geslagen. Dit keer echter: feestje van mijn zwager en mijn nichtje annex peetdochter, dus natuurlijk ben ik daarbij. En ik relativeer de sport nu ook veel meer. Plus dat ik zo mijn gedachten heb over de duathlonsport in het algemeen, maar daar kom ik zo op terug. Anyway, het werd een gezellige avond met veel te veel drank, waardoor ik met een redelijke houten kop opstond de ochtend van de wedstrijd. Afzeggen? Nah, dat zou dan het derde jaar op rij zijn dat ik me had ingeschreven en niet zou komen opdagen. Dus ik hield me voor er een lekkere training van te maken.

                            Warming up. Even een boompje proberen om te duwen op het Lageveld (foto: Niek Huttinga)

O ja, even terugkomend op duathlon. Ik heb daar natuurlijk supermooie prestaties in geleverd en op een NK podium mogen staan (maar niet gedaan, omdat ik al naar huis was). In die tijd vond ik het fantastisch, maar achteraf ben ik toch wel gaan twijfelen aan het niveau van die sport op zich. Als ik een jaar eerder nog als 100-kilo zware recreant niet bij de eerste 100 eindig op de RBR Borne en een jaar later in de top-10 eindig en me ineens “Nederlandse duathlontopper” mag noemen…. Dan zegt dat wat mij betreft toch wel iets over het niveau (wellicht diskwalificeer ik daarmee mijn eigen prestatie, maar zo kijk ik er tegenaan). Illustratief wat mij betreft is ook het feit dat in de laatste jaren steeds nieuwe gezichten opduiken en zich rap tot Nederlands Kampioen weten te kronen (en vaak even snel weer van de radar verdwijnen). Ik persoonlijk was er klaar mee toen ik op de Bike Motion in 2010 met Mr. Duathlon Armand van der Smissen over mijn Ironman Lanzarote plannen sprak. De reactie “Jij kunt toch niet zwemmen” en “zwemmen is voor vissen” deden me toen besluiten dat ik niet meer aan duathlons mee wilde doen. Ik ben er ook van overtuigd dat wanneer je de nationale triathlontop los laat in een duathlonwedstrijd er weinig overblijft van de zelfbenoemde duathlontop. Vanaf dat moment werd het voor mij triathlon dus. Meer concurrentie en een hoger niveau. Maar toch leuk om ooit derde van Nederland te zijn geweest in deze discipline.
 
Anyway, het blijft natuurlijk een hele aardige trainingsvorm. En daarom stond ik deze zondagochtend ook aan de start op het Lageveld. Goed georganiseerd door TV Argo, weer eens wat anders en richting de lange afstandstriathlons die ik wil gaan doen een goede test. Ik fiets eerst het fietsparcours een rondje in en ik zie dat er vooral 29”-ers mee doen. Ik voel de bui al hangen. Enige weken daarvoor werd ik op het vlakke al keihard voorbij gereden door mensen op die fietsen. Theoretisch zou het niet uit mogen maken, maar op de een of andere manier word ik er toch flink vanaf gereden als ik op een MTB zit.

                                          Startschot, ik ben lekker achteraan gestart en begin rustig (foto: Niek Huttinga)

11:45, de start. Ik ben maar lekker achteraan gaan staan, de opkomst valt tegen. Daardoor verwacht ik al snel ruimte te krijgen, plus dat ik nog last heb van dat drankgelag de avond ervoor. Dus ik wil rustig beginnen, lekker kunnen fietsen en vervolgens een goede tweede run neerzetten.
 
Dat strijdplan gaat prima: ik krijg zoals verwacht meteen ruimte en kan wat mensen inhalen en lekker mijn eigen tempo zoeken. Ondanks dat ik gevoelsmatig rustig aan doe merk ik dat ik niet eens veel tijd verlies op een aantal sterke lopers. Zo zie ik Aje Niks niet al te ver voor me. Ik hobbel lekker rustig door en zie dat een flink aantal lopers zich flink heeft vergist in de zwaarte van het parcours. Al vanaf ronde een begin ik veel mensen terug te pakken. Ik verheug me al op het fietsen. Het eerste rondje gaat in 4’47”.

                                              Weer een loper ingehaald. In stijl de tweede ronde in (foto: Frans Nikkels)

Het zijn vier rondjes. Ik begin steeds meer mensen terug te pakken vanaf ronde drie. Ik begin het zowaar leuk te vinden en ondervind voor mijn gevoel weinig last van het bacchanaal de avond ervoor. Zo schuif ik lekker op in het veld en ga steeds sneller lopen: ik zie de rondetijden steeds sneller worden, nadat ik in de tweede ronde iets heb getemporiseerd. Die ging in 5’06”, ronde drie gaat in 5’03”.

                                   Ronde vier, ik ga Tom Driessen voorbij van het O2-Duathlonteam (foto: Bennie Slagers)

Als ik de vierde en laatste ronde inga besluit ik nog maar even wat tempo erbij te doen om een iets gunstiger uitgangspositie te creëren voor het fietsen. Maar aangezien ik het als training beschouw en het allemaal niet te serieus neem heb ik ook wisseltechnisch niet de nodige voorbereidingen getroffen. Geen elastische veters, maar gewoon strikken en dus veters losmaken. Omdat het ijzig koud was de afgelopen week: een extra shirt over het trisuit (waar ik al een prachtig rood vloekend thermoshirt onder had gedaan, onderdeel van mijn nieuwe carnavalspak voor volgend jaar). Ik loop het laatste rondje in 4'59" voordat ik de wissel in duik.
 
Het wisselen gaat dus niet echt snel. Maar gezien het feit dat ik veters moet losmaken en een shirt moet aantrekken valt de 1’18” die ik klok me reuze mee. Met de 1’12” uit de tweede wissel erbij is dat 2’30” wisseltijd, dus in optimale omstandigheden kost me dit ruim een minuut. Lopers die ik achter me had vertrekken ook eerder met fietsen en ik verkeer in de illusie dat ik die heel snel weer bij ga pakken.

                                   Op richting wissel, ik kan nog lachen richting teamcaptain Berto (foto: Berto Somsen)

Verkeerd gedacht. Ik kom allereerst al moeizaam op gang. En daarna moeten we een stuk heen en weer over een zandpad. Een stuk waar je goed tempo kunt rijden. Ik kom niet hoger dan 32 per uur. Ik wijt het aan de 26” wielen, maar als ik mijn verslagen van een paar jaar geleden er op terug lees is er altijd wat: aanlopende remmen, niet fit, nu dus de wielen… misschien tijd om te concluderen dat ik gewoon niet hard kan fietsen op een mountainbike. Want zoeken op internet leverde op dat het eigenlijk geen verschil uit zou mogen maken. Ik dacht: met dezelfde trapbeweging leg je meer meters af. Maar als het gaat om krachtoverbrenging heb je dezelfde kracht nodig om een bepaalde snelheid te bereiken, ongeacht de wieldiameter. Is de theorie. Ik ervoer het anders, maar zoals gezegd: blijkbaar kan ik niet hard rammen op een MTB.

                                           Lekker aan het fietsen denk ik, maar de rest gaat harder (foto: Bennie Slagers)

Wel geniet ik van het parcours en van het feit dat ik weer aan het multisporten ben. Heerlijk! Vooral de technische stukken vind ik erg leuk, al zou ik daar juist voordeel moeten hebben met mijn kleinere, wendbaardere fiets. In die eerste fietsronde denk ik ook dichterbij bepaalde mensen te kunnen komen, maar tot mijn verbazing wordt de achterstand alleen maar groter. En word ik veelvuldig ingehaald. Ik zet ook een van de slechtste fietstijden neer van het totale veld. Maar niet getreurd: als training was het uitermate geslaagd en weet ik drie zeer constante ronden te rijden. Het eerste rondje gaat in 16’25”.

                             Ingaan tweede ronde, weer twee die me achterop komen. Ik kan er nog even bij blijven, maar op
                                                      het technische stuk moet ik ze laten gaan (foto: Bennie Slagers)

Bij het ingaan van de tweede ronde heb ik twee achtervolgers vlak achter me, die uiteindelijk drie minuten harder zullen fietsen. Want dat is echt het rare: er rijden hier mensen 5-6 minuten harder dan mij, die ik op een triathlon een zelfde achterstand tijdens het fietsen aansmeer. Ik train ook gewoon door, meer dan normaal op het fietsen, sinds ik via Rosiir een Wahoo KICKR heb aangeschaft. Dus met mijn fietsconditie zit het wel goed. We zullen zien straks in het nieuwe triathlonseizoen, ik denk echt dat ik dan harder ga fietsen dan voorgaande jaren. Op het zandpad kan ik overigens makkelijk aanhaken, maar op de technische stukken moet ik weer passen. De tweede ronde gaat wel een tandje sneller, 16’01”.
 
In de derde ronde komt dan Hans de Groot me achterop, toch ook niet echt een sterkere fietser normaal gesproken. Op het zandpad gaat hij er voorbij en wederom kan ik makkelijk volgen. Eenmaal weer terug bij het Lageveld ben ik hem dan rap kwijt. In negatieve zin: ik kan niet volgen op het bochtige parcours. Die laatste ronde gaat overigens ook redelijk constant, 16’11” en zo doe ik 48’37” over de drie rondjes, een gemiddelde van 21.5 km/h.

                                                      Mooi plaatje halverwege het parcours (foto: Niek Huttinga)

De tweede wissel is dan weer shirt uit, veters strikken en gaan. Kijken hoe de benen voelen. En die voelen goed. Doordat ik te lang zit te hannesen met die veters word ik zelfs nog eens ingehaald in de wissel door iemand van Aquapoldro. Ik lig dan 20e overall.
 
Lopend heb ik de man van Aquapoldro al snel weer ingerekend. Ook Hans zie ik in de verte lopen, hem hoop ik in de tweede ronde nog terug te kunnen pakken. Ik heb een goed ritme en loop dat eerste rondje weer in 5’03”, dus gewoon weer hetzelfde tempo als de eerste run. Ik loop vlak achter LAAC clubgenoot Tim Bergboer, die dan voor mij finisht. Er wordt omgeroepen dat hij vierde is, terwijl ik in de eerste run vlak achter hem zat. Verlies ik dus vijf minuten op met wisselen en het fietsen, mountainbiken is dus echt een totaal andere discipline. Of er is wat anders aan de hand, want normaal gesproken ben ik met fietsen wel een stuk sneller. Maar dat is op de weg (als ik even fietstijden vergelijk van de RBR Borne bijvoorbeeld, dan zit daar 4-5 minuten tussen in mijn voordeel).

                       En weer lopen. Heel even onwennig, maar de benen voelen al gauw weer goed (foto: Bennie Slagers)

Door met de tweede loopronde dan. Hans loopt nog voor me, maar zijn tempo zakt erg in en ik ben er ineens bij. Erop en erover. Als ik dan de kleine klim de zandbult op heb overwonnen denk ik nog “rustig uitlopen naar de finish”, maar ineens zie ik zo’n 150 meter voor me nog iemand lopen die me met fietsen had ingehaald. En zo te zien loopt hij niet super snel.
 
Ik zet nog een keer aan in de hoop dat gat te kunnen overbruggen voor de finish, die ik aan de andere kant van de vijver kan zien liggen. Een gat van 150 meter dichtlopen op 600 meter is ambitieus, maar het lijkt te doen. Ik kom inderdaad hard dichterbij en op het laatste rechte stuk lukt het me inderdaad om er voorbij te gaan. Ik hoor achter me dat hij ook wil versnellen om toch zijn plaats zeker te stellen, maar ik heb nog een eindsprint in de benen. Zo loop ik de laatste ronde in 4’52” en dat is een van de snellere laatste ronden gelopen door het complete veld.

                  Finish, met een ultieme rush en een snelle laatste ronde toch nog drie man teruggepakt (foto: Niek Huttinga)

Al met al, gezien de alcoholische voorbereiding: zeer tevreden. Op de laatste run nog weer drie plaatsen goedgemaakt, vooral het lopen viel me 100% mee. En over het fietsen maak ik me geen zorgen, dat is toch traditioneel mijn sterkste onderdeel. Waarom het dan op een mountainbike niet gaat is me een raadsel, maar ik hoef nu ook nog niet te pieken. Leuke trainingswedstrijd, volgend jaar weer!

Uitslagen 29e TV Argo RBR Lageveld:

Volledige uitslagen op de site van TV Argo

                    Logo van de RBR Deurningen is de startfoto van 2004. Let op aan de rechterkant achter nummer 76:
                                                                    ja ja, 12 jaar geleden al aan de start individueel!

Na de Ironman 70.3 Luxembourg ging de focus weer helemaal terug op de kinderkamer en herstel van de achillespees, dus het aantal trainingen die week was exact nul. Naarmate de race in Deurningen dichterbij kwam werd Petra (reageert ze niet op trouwens, roepnaam Ollie) steeds zenuwachtiger. “Ik heb helemaal geen zin. Wedstrijdjes doen is jouw ding.” Maar dat was nu juist de grap. Ik wilde helemaal geen wedstrijdje doen. Gewoon een leuk evenement samen. Op de vrijdag voor de wedstrijd samen even een uurtje gefietst en het fietsparcours verkend. En beloofd dat ik rustig zou lopen, zodat ze niet als een van de eersten op de fiets zou zitten.

Nou was dat laatste toch al niet zo’n vanzelfsprekendheid: ik train nauwelijks, heb een achillespeesblessure en de avond ervoor had ik ook nog een feestje. Ollie ook, dus het werd voor beiden flink laat. Ondergetekende lag om half vier in bed na de nodige alcoholische versnaperingen. Om half negen gewekt worden door de kids maakte de fysieke staat er niet beter op. Kortom, ik stond aardig brak aan de start. Reden om maar eens heel rustig te beginnen.

Als er een flinke hoosbui is overgetrokken is het om kwart voor drie, als de teams mogen starten, weer droog. Of het fietsparcours ook droog is valt te bezien, maar het hardlopen kan prima. Er komt zelfs weer een zonnetje door. Het startschot valt en ik hobbel lekker anoniem in de meute mee. Uiteraard gaat iedereen veel te hard van start, waar ik dat veel te langzaam doe. En zo begin ik aan een gestage opmars.

    Ongeveer 600 meter onderweg door de weilanden, de weg is nog nat. Mijn opmars moet nog beginnen (foto: DezeFoto.nl)

Van de een na de ander, van groepje naar groepje. In de tweede ronde zie ik dan ineens Janneke met Fynn en Jinthe, die na de bui toch zijn gekomen om papa aan te moedigen. Dat geeft weer goede moed. Waar de meesten instorten in de tweede ronde en flink tijd verliezen houd ik het tempo lekker constant. Kwam ik na de eerste ronde in 15’33” door, de tweede ronde gaat met 15’42” bijna even hard. Ik kreeg wel enorm last van brandend maagzuur door al die klotsende alcohol die omhoog kwam, maar met een 35e plek mag Ollie aan het fietsen beginnen.

                                Eerste rondje gehad, ik krijg mijn vrouw en kindjes in zicht. Joepie! (foto: Janneke Lentfert)

                                                       Tweede keer rond, op naar de wisselzone (foto: Lisa Wiegink)

                           Eerste wissel: chip af en daarna om de enkel van Ollie doen. Hup zussie! (foto: DezeFoto.nl)

En dat doet ze goed. Ze pakt een mooi tempo en weet uiteindelijk bij iemand aan te haken de eerste twee ronden. Op vrijdag reden we het rondje nog met 28 per uur en toen zei ze nog “harder dan dit kan ik echt niet’” Maar het gaat ruim binnen het uur. De rijder voor haar blijkt nogal kinderachtig voor een man van over de 50, door haar op kop te willen dwingen. Na de derde ronde pikt hij aan bij een snellere renner en laat Ollie de “sportieveling” gaan. Daarop haakt ze aan bij een andere dame, die een minuut voor haar het fietsparcours was opgekomen. Goed samenwerkend rijden beide dames de vierde ronde en met een uitstekend gemiddelde van 33.5 komt Ollie terug in de wisselzone. 55’12” gereden over bijna 31 kilometer, knap werk!

                                   Ollie bepaalt gewoon het tempo en rijdt een fraai gemiddelde van 33.5 (foto: DezeFoto.nl)

Ik had dus bijna een uur stilgestaan en in dat uur werd ik o.a. verrast door de aanwezigheid van twee hardcore supporters uit de Lentfert-clan: onze ouders waren een dag eerder dan gemeld teruggekomen van vakantie uit Frankrijk om ons te komen aanmoedigen. Uiteraard waren ook onze beide gezinnen aanwezig, dus het was een gezellige boel tijdens het kijken naar het fietsen. Ik merkte alleen wel dat mijn achillespees heel erg stijf begon te worden na de eerste run. Toen ik na de wissel weer moest beginnen met lopen was het dan ook erg onwennig. Ik kwam totaal niet in mijn ritme en had het gevoel dat ik aan het strompelen was.

                         En Ollie in de achtervolging door de straten van Deurningen. Knap fietswerk (foto: Janneke Lentfert)

Maar uiteindelijk weet ik toch nog weer iets van een tempo te ontwikkelen. De fietsers die wisselen achter Ollie hebben lopers die proberen mee te gaan met mij, maar eenmaal los heb ik een tempo dat wat hoger ligt dan tijdens de eerste run. En zo begin ik weer aan het inhalen. Uiteindelijk loop ik ditmaal een 25e looptijd met 15’03”, dus zeg maar ruim een halve minuut sneller dan in de eerste run. Nog steeds niet echt hard (in 2010 en 2012 liep ik nog twee minuten sneller per rondje, rond de 13 minuten), maar gezien de omstandigheden was dit prima zo. Daarmee eindigen we 55e overall van de ruim 120 koppels en 12e bij de teams gemengd, niet slecht. De beloning kwam aan de finish in de vorm van schuimend gerstenat, want daar hadden beide Lentfertjes inmiddels weer erg behoefte aan! Kortom, dit was zeker voor herhaling vatbaar als familie onderonsje :-)

                                 Nog een redelijke slotronde gelopen ondanks de pijnlijke achillespees (foto: DezeFoto.nl)

Uitslag 19e RBR Deurningen, gemengd duo klassement (top-20):

Volledige uitslagen op de site van Run Bike Run Deurningen

WIERDEN – Ik had vorig jaar behoorlijk verschillende ervaringen met het fenomeen cross run-bike-run. De eerste, in Nijverdal, ging voor geen meter en bij de tweede, in Wierden, was ik grieperig en deed mee op paracetamol. Toch zette ik daar toen een aardige fietstijd neer en werd zo nog 24e overall. In de aanloop naar de Ironman Lanzarote leek me deze wedstrijd wel een mooie testcase. En beter nog: dit keer was ik fit! Door haperend materiaal werd het echter totaal niet wat ik ervan verwachtte: mijn eindtijd was zelfs nog slechter dan vorig jaar, een anonieme 31e plek.

Zoals gezegd, vorig jaar voelde ik me niet jofel. Op paracetamol verscheen ik toen wel aan de start, maar na twee looprondes twijfelde ik of ik niet uit moest stappen. Daarna volgde echter een goed fietsgedeelte, waardoor ik aan de streep uitkwam op 1h20’58”.

Een jaar verder. De looptijden zijn weer goed, de vorm stijgt, kortom, reden om best wat hogere verwachtingen te hebben. Niet voor het podium, maar een tijd van 1h15 was waarop ik weg wilde. Zeker omdat ik vorig jaar ook heb zitten rommelen op de wissels. Omdat ik toen toch niet fit was nam ik toen alle tijd, had de schoenen niet geprepareerd dus moest gewoon ouderwets veters strikken etc. Dat moest dit jaar allemaal beter.

Intermezzo 1. De dag voor de RBR stond er een lange duurloop op het programma. Met de loopgroep van TION maakten we een fantastische ronde door Duitsland, Buurse en het Rutbeek, bijna 27 kilometers in de pocket. Gevolg was wel dat ik met enigszins stramme benen aan de start verscheen. Niet erg, het was tenslotte een trainingswedstrijd. En zelfs met stramme benen moest ik in staat zijn harder te lopen dan vorig jaar, toen ik ziek was.

           Start van de cross run-bike-run, met op de eerste rij Mark Saathof (87), Dennis Nijhuis, Hilco Huisjes (duo-loper),
                    Rudi Jansen (9), Carlos Baltus, Jarrich van Woersem (64), Rorik Schouten (61) en Roland Besselink.

Vanaf het startschot vat ik dan ook goed post, maar het groepje gaat me net iets te hard. Mannen die ik normaal gesproken makkelijk achter me moet laten lopen langzaam bij me weg, maar echt slecht loop ik ook niet, gezien de lange duurloop van een dag eerder. Wel kom ik daardoor snel alleen te lopen en voltooi de run bijna in mijn eentje. Snel de schoenen wisselen, fietsshirtje er over heen aantrekken tegen de kou en knallen maar op die fiets!

                            Twee ronden relaxed lopen achter de rug, achter me Vincent Hentzepeter en Samme Steenstra

Intermezzo 2. Na de duurloop van de zaterdag had ik ook nog een rustige fietstraining op het schema staan. Omdat de NTFU-pasjes van mijn vader, zus en mijzelf opgehaald moesten worden bij Ruiten Drie in Almelo dacht ik dat mooi te kunnen combineren. Kon ik meteen de mountainbike weer infietsen sinds de heroïsche tocht met Lieke ten Hove en Marcel Meinema, vlak voor kerst rondom Markelo. Onderweg ratelde er van alles. Dus op de terugweg in Borne een stop gemaakt bij Fietscity Brama en de fiets snel even na laten kijken. Bleken de remblokken van de schijfremmen volledig op te zijn. Ik remde metaal op metaal. Dus: nieuwe remblokken erop, afstellen… dat ging dus niet, de cilinders gingen te ver naar elkaar toe staan en de race/MTB-monteurs waren beide afwezig. Beide remmen liepen dus aan, maar dat zou vast wel meevallen, dacht ik nog.

                                          Op richting wisselzone, nog steeds relaxed aan het lopen (foto: Esmee Peters)

Terug naar de wedstrijd. De wissel gehad, ik spring op de MTB, knallen! Hmmm, vreemd genoeg kom ik niet echt snel dichterbij op de mannen voor me. Hé, ik word zelfs ingehaald door twee mannen die ik op de fiets normaal nooit voor me heb. Ik weet nog enigszins te volgen, maar na drie van de zes ronden volle bak op kracht te fietsen vloeit de jus langzaam uit de poten. Ik word langs alle kanten ingehaald, zelfs gedubbeld door de koplopers in de wedstrijd.

                    Ploeterend op een toch niet al te technisch parcours: mountainbiken met handicap, aanlopende remmen

Op dat moment komt ook het besef terug dat die aanlopende remmen er misschien wel iets mee te maken kunnen hebben… Met een 43e fietstijd was dit echt onwaardig. Verlies bijna 10 minuten op een onderdeel waar ik normaal op uitblink. Wat een genante vertoning. OK, mountainbiken is geen wegfietsen, maar mannen die ik op de wegfiets op 20 kilometer op 2-3 minuten zet, zitten nu 5-6 minuten voor me. Kortom: eerder naar je materiaal kijken. Want dit was een aanfluiting eerste klas. Op een gegeven moment rijd je ook maar gedemotiveerd rond: je kunt trappen wat je wilt, maar je komt toch niet vooruit. Dus ik besloot de laatste twee ronden de krachten maar te sparen voor de laatste run.

Die laatste run ging ook niet vanzelf, want: bijna 20 kilometer lang op de mountainbike vol gas gegeven, de benen waren goed volgelopen. Zou me niks verbazen als ik van het deelnemersveld uiteindelijk toch de meeste wattages heb weggetrapt. Dus het was even inkomen, dat tweede looprondje. Toen ik eenmaal weer een beetje ritme vond kon ik zo nog wat mannen terugpakken, maar eenmaal terug bij de finish overheerste de teleurstelling. Vooral bij het zien van de eindtijd, 1h22’35”. Ruim anderhalve minuut langzamer dan vorig jaar! Terwijl ik op het lopen zeker 2 minuten sneller was, en ook op de wissel dit keer een minuut heb gepakt schat ik. Betekent dat ik op de fiets een dikke 5 minuten heb laten liggen ten opzichte van vorig jaar door die aanlopende remmen.

                                           Finish in een teleurstellende tijd. De laatste run was nog enigszins acceptabel

Van de positieve kant bekeken: het was geen piekwedstrijd. En als trainingsvorm gewoon geslaagd. De overgangen weer getraind, uiteindelijk niet helemaal geforceerd op het fietsen en toch een redelijke tweede run neer kunnen zetten. Het seizoen is begonnen!

Uitslagen 24e Argo cross duathlon Lageveld:

1.    Rorik Schouten               Hoogwoud        1:10:19
2.    Jarrich van Woersem    Almere               1:11:06
3.    Carlos Baltus                 Nijmegen           1:11:32
4.    Mark Saathof                   Nijverdal            1:11:48 1e M40
5.    Martijn Paalman             Apeldoorn         1:12:27
6.    Ruud Blikman                 Nijverdal           1:12:40
7.    Rudi Jansen                   Markelo             1:12:51
8.    Dennis Nijhuis               Almelo               1:13:16
9.    Thijs Wiggers                 Hengelo            1:13:26
10.  Roland Besselink         Ugchelen          1:13:38 2e M40
31.  Erik Lentfert                   Hengelo            1:22:35 8e M40

Volledige uitslagen op de site van ATB run-bike-run Lageveld

                                                                            Fynn vond het gelukkig wél leuk op het Lageveld :-)

BORNE – De Run-Bike-Run van Borne ligt me over het algemeen wel. Ik heb hier twee keer met de nationale duathlontop gespard en dat liep met twee keer een achtste plaats (en een tweede plek bij de masters) goed af. Dit jaar had ik ook graag weer aan de start gestaan op het individuele nummer, maar twee weken voor Almere was dit qua planning not done. Almere is de plek waar ik wilde pieken. En Borne op halve kracht doen, nee dank je. Daarom als fietser in een Step One team, samen met loper Hilko Doesburg. Dat ging verbazingwekkend goed: een derde fietstijd en gezamenlijk een vijftiende stek.

Goed, RBR Borne dus. In een team. Geen al te beste ervaring mee, want vorig jaar deed ik dat voor het eerst, met trainingsmaatje Arnold Klieverik als loper. Als vijfde gewisseld, vervolgens reed ik naar de tweede plek in de wedstrijd en zag 300 meter voor me koploper Eddy Reinerink fietsen en toen: lek. Nog nooit meegemaakt, helaas einde wedstrijd dus. Als koploper bij de herenteams, het koppel dat nog voor me reed was een bedrijventeam. Dit jaar helaas geen revanche, want Arnold wilde graag de volgende dag de Losserloop doen. Dus met een Step One combi aan de start, Hilko mocht het loopwerk doen :-)

                                                Met frisse moed melden in de wisselzone (foto's: Margot Oude Wolbers)

Hilko had helaas wat last van een blessure. Maar ik had ook voor dit evenement weer een specifieke opdracht: de eerste vijf kilometer met beleid starten (lees: Z4, onder het omslagpunt) en daarna lekker knallen. Na eerst de individuele wedstrijd te hebben gadegeslagen en mijn hypothetische kansen daar te hebben ingeschat was het aanmoedigen geblazen. Hilko liep toch nog heel behoorlijk en liep als 40e de wisselzone binnen. Na het overgeven van de chip snel richting fiets, het parc fermé uit en weg. Tijdens het lopen met de fiets aan de hand haal ik de eerste al in, haha! Deze wil volgens mij meteen buiten het parc ferme aanpikken, maar ik zet er meteen een lekker zwaar verzet op en trek mezelf op gang.

Het voordeel van als 40e beginnen is dat je lekker veel mikpunten hebt. Een lang lint van fietsers is voor me zichtbaar. Hup, van de een naar de ander. Met de wind ook nog eens in de rug, versnelling 53x12 erop, rammen maar. Bij het Anker loop ik in op een tweetal dat ook aardig de sokken erin heeft. Ik besluit er voorbij te gaan, maar een van de twee springt echt letterlijk op mijn achterwiel. Ik zeg er wat van, stayeren behoort niet tot de spelregels en vind ik hoogst onsportief. Verder besluit ik er niet veel aandacht aan te besteden en me te focussen op mijn eigen race, dit soort gedrag laat ik wel aan de jury over. Eenmaal terugdraaiend richting Hertme krijgen we de wind vol tegen.

Een van de twee renners gaat er weer voorbij en ik laat het gat netjes richting tien meter vallen. Zo rijden we legaal met twee van de drie kop-over-kop richting Borne. Alleen in de bochten laat hij behoorlijk wat tempo lopen. Er rijdt ook inmiddels een jurymotor bij om toe te zien dat alles wel volgens de regels verloopt. Bij het inrijden van Borne versnelt de motor, voor ons rijden twee achterblijvers uit de individuele race. Vlak voor de doorkomst van de tweede ronde besluit ik hier mijn slag te slaan: voorbij de motor, voorbij de achterblijvende solorijders, die daarna wel in de smalle doorgang mijn twee “metgezellen” blokkeren. Voila, die ben ik kwijt!

Inmiddels was ik van plek 40 naar plek 18 gereden. Na de doorkomst is het weer vol wind in de rug. Dus de 53x12 er weer op, doorstampen en voorsprong nemen. Dit gaat erg goed en ook terug richting Borne op een iets lichter verzet weet ik nu goed door te trekken. Onderwijl haal ik ook nog Henk Brama in. Henk weet volgens mij even later wel aan te pikken bij mijn achtervolgers. Maar uiteindelijk wordt het gat dat ik in mijn eentje had gepakt (zo’n 100 meter) niet kleiner en ik wissel op de mannen achter me met ruim 20 seconden voorsprong. Uiteindelijk heb ik een derde fietstijd gereden in 41’47”. Over 30.4 kilometer betekent dit een moyenne van 43.65 km/h. Als ik toch vorig jaar eens niet lek was gereden…

Ik wissel weer als 13e op Hilko, dus in de tweede fietsronde nog eens vijf plaatsen opgeschoven. Hilko zet een goede tweede run neer en moet slechts twee plaatsen weer inleveren, waardoor we als vijftiende finishen. Een prachtig resultaat. ’s-Avonds worden alle prestaties nog eens tegen het licht gehouden onder genot van een vleesje en drankje bij sponsor Step One. Een fantastische afsluiting van een mooie sportdag. Step One bedankt!

Uitslagen op de site van RBR Borne

DEURNINGEN - In een uitgesproken triathlon seizoen is de run-bike-run van Deurningen ineens een zijstap geworden. Twee jaar terug voor mij nog een van de belangrijkste wedstrijden van het seizoen, nu een trede op de trap naar mijn eerste hele triathlon, Almere. Frank Heldoorn had er in het kader van de voorbereiding weer een opdracht aan gekoppeld: de eerste run moest onder het omslagpunt (DT4). Dat betekende dat ik de duathlon met dezelfde handicap moest beginnen als met het zwemmen tijdens een triathlon. Met een 5e plek overall en 2e M40 wist ik er nog het maximale uit te slepen.

Als voorbereiding ging ik al voor twaalven richting Deurningen. Eerst het fietsrondje nog maar eens rijden. Al ken ik het het tot in den treure, ik woon nagenoeg aan het fietsparcours en loop er regelmatig mijn intervals. Maar op de tijdritfiets was het geen overbodige luxe: het waaide hard en de vraag was of het fietsen met de three-spoke van FFWD niet te instabiel zou zijn. Dat bleek mee te vallen. Na het infietsrondje meldde ik me bij de inschrijving, haalde startnummers op en kwam concurrent Roland Besselink tegen. Hij kende het parcours niet en daarop heb ik nogmaals met Roland het fietsparcours een keer afgelegd.

Daarna kon ik snel naar huis, omkleden, andere pedalen monteren, sponsorpak van Step One opzoeken... hè waar ligt dat nou weer? Na een zoektocht eindelijk gevonden, bidon nog klaarmaken en zo werd het behoorlijk krap qua tijd. Met de start om 14:00 uur had ik nog 25 minuten om weer richting start te komen, fiets in te checken en in te lopen. Dat inlopen werd dus niks. Ja, een kleine vijf minuten voor de statistieken. Snel melden op de eerste startrij en wachten op het startschot van de 15e Run-Bike-Run Deurningen.

  Direct na het startschot, v.l.n.r. Edward Hertsenberg (99), Marcel Kleizen (46), Karuud Pots (8), Aje Niks (95), Ramon Mensink
        (20), half verscholen achter Caimin ikkuh, Caimin Stevens (47), Pim de Kok, Guido Gosselink en Gerben Schreurs.

Direct na de start ben ik goed weg en kies positie in een groepje, achter Aje Niks. Caimin Stevens, Marcel Kleizen, Gerben Schreurs en Pim de Kok laat ik lopen. Maar de eerste kilometer gaat in 3'16". Dat is veeeeel te hard, zeker onder de opdracht om de eerste run in DT4 te lopen. Na een kleine twee kilometer laat ik het dan ook maar lopen, maar hink een beetje op twee gedachten. Iedereen die ik als concurrent beschouw loopt mee in de groep. Maar na twee kilometer is de doorkomst 6'55", het gaat gewoon echt te hard en mijn hartslag zit al boven de 150, DT5. Overigens voel ik me na twee dagen verjaardag vieren (vrijdag was Fynn 1 jaar geworden, de dag voor de RBR mijn moeder jarig, met o.a. bezoek aan de dierentuin in Nordhorn) niet al te jofel. Dus het tempo terugschroeven is ook vanuit dat oogpunt geen straf. Ik laat het de tweede ronde alleen wel heel erg lopen zie ik achteraf. Eerste ronde in 13'18", tweede ronde in 14'26". Dat is wel heel erg gortig. Maar zoals gezegd, ik voelde me niet optimaal en daardoor gaat de moraal ook flink omlaag tijdens die tweede run. Ik denk nog net niet aan opgeven, maar ik loop geen moment relaxed, waar normaal zo'n tempo toch veredeld tempoduur is. Op een sukkeldrafje ga ik het parc fermée in en laat ook hier nog eens kostbare seconden liggen. Ongeveer een minuut eerder heeft de groep gewisseld waar ik normaal met lopen in mee had gemoeten, een groep van zeven man op plek 5 t/m 11. Als twaalfde dus met een minuut achterstand, dat is fors.

Niet ver achter me liep de hele tijd Ramon Mensink, die tijdens de Wintertriathlon bij de teams veruit de snelste fietstijd op de klok zette. Ook dat nog, krijg ik zo op papier de beste fietser achter me aan... Ik spring op de fiets en doe maar gewoon wat ik het beste kan: gewoon hard fietsen. Ik zie wel wanneer Ramon voorbij komt, ik richt mijn vizier op de mannen voor me. Ik begin als twaalfde aan het fietsgedeelte en de eerste die ik opraap is Carel Opten. Vlak daarna heb ik Erik Kosse en clubgenoot Edward Hertsenberg te pakken en na een half rondje fietsen lig ik dus al negende. Dat schiet op!

           Volle bak de bocht doorknallen in buurtschap Gammelke. Prachtig vastgelegd door clubgenoot Niels Hollander

Een eind verder daarvoor zie ik twee man kop-over-kop fietsen. Ze nemen afstand van de mannen die ik net had ingehaald, maar ik loop langzaam op ze in. Bij het ingaan van de tweede ronde kom ik steeds korter op het duo en wat ik al vermoedde klopt: het zijn Aje Niks en Guido van Olffen. Ze hebben niet in de gaten dat ik nader en op het rechte stuk van Deurningen af kom ik bijna op hun achterwiel. Bij het terugdraaien richting Deurningen gooi ik het tempo nog eens omhoog om er volle bak overheen te knallen, om zo het risico op stayeraars in mijn wiel tot nul te reduceren. Dat lukt. Zevende in de wedstrijd met nog twee-en-een-halve ronde te gaan.

                            Terug in de straten van Deurningen, nog twee rondjes te gaan (foto: Harrie Lentfert)

Aangezien ik daarvoor in mijn eentje ook harder reed dan het stayerende duo ben ik niet bang dat ze terug zullen komen. De blik moet naar voren gericht blijven! In ronde drie haal ik vervolgens Marcel Kleizen in, die nog tweede lag na de eerste run. Ik ken hem niet, maar ofwel geen geweldige fietser, of pech. Hij beëindigt de race overigens niet. Dat is plek zes. Voor me rijden dan nog Caimin, Gerben, Roland, Guido Gosselink en Pim. Op het lange rechte stuk zie ik de twee groene pakjes ruim 500 meter voor me rijden en ik loop steeds verder in. Guido herken ik aan zijn opvallende groene helm. Ik zet nog eens alle zeilen bij en na de derde ronde is de achterstand gehalveerd.

                          Nog een rondje te gaan, op jacht naar groene clubgenoten! (foto: Harrie Lentfert)

In de laatste ronde trek ik nog eens goed door, maar word achterop het parcours gehinderd door een groep achterblijvers die ik op een ronde zet. Daardoor snijd ik de bocht erg raar aan en kom bijna in stilstand de bocht uit. Opnieuw op gang trekken en wederom vol doortrekken richting parc fermée. Ik verwacht Guido voor me te zien, maar nu echt binnen het gezichtsveld is het niet Guido. Waar is hij gebleven? Het lukt me niet om er voor het parc fermée bij te komen, maar als ik de fiets stal zie ik net Pim weglopen. Ah, dan heb ik toch goed doorgefietst. En wat ik me dan nog niet besef is dat ik Ramon Mensink voor ben gebleven, dus een erg sterke fietsprestatie.

                              Op weg voor de laatste run, ik denk als zesde maar lig inmiddels vijfde (foto: Harrie Lentfert)

Met een snelle wissel verlaat ik het parc fermée vlak achter Pim. Ik krijg een déja-vu-gevoel: twee jaar eerder was dit exact hetzelfde, alleen lagen we toen eerste en tweede. En net als toen loopt Pim harder. Net iets harder. Ik probeer het wel, maar kom er niet bij. Qua positie denk ik dan dat ik zesde lig in de wedstrijd en derde bij de M40+, maar wat ik niet weet is dat Guido na de derde ronde het parc fermée is ingereden en dat ik hem toen gepasseerd ben. Ik lig dus vijfde en tweede bij de M40+, maar zoals gezegd, daarvan ben ik niet op de hoogte. Omdat ik Pim niet kan achterhalen denk ik het me te kunnen veroorloven om de wedstrijd dan maar rustig als derde M40+ te kunnen beëindigen, maar als ik bij de Wiefferweg een blik achter me kan werpen zie ik tot mijn verbazing Gerben Ronhaar op een kleine 50 meter lopen met daarachter Aje Niks. Huh? Waar komen die vandaan? Gerben heeft blijkbaar met Ramon Mensink volle bak kop-over-kop gereden. In de eerste drie ronden zijn ze niet dichterbij gekomen, maar in de laatste ronde hebben ze 20 seconden gepakt en ook nog eens Aje Niks, Guido van Olffen en Guido Gosselink op sleeptouw genomen. Shit! Moet ik ook nog een keer diep gaan op het lopen om mijn veronderstelde derde plek te behouden... Ik gooi het tempo omhoog en loop voor wat ik waard ben. Af en toe kijk ik om en zie dat mijn voorsprong niet terugloopt. Nee, hij groeit zelfs weer! En ik houd Pim in het vizier. Niet te veel omkijken, technisch goed blijven lopen en in gedachten houden dat ik mijn beste tijd hier aan de streep kan verbeteren.

                        Finish in centrum van Deurningen, knappe 5e plek in een sterk deelnemersveld (foto: Harrie Lentfert)

Op de finish houd ik zo'n 15 seconden over, prima gelopen maar het moest wel van diep komen. Wel een opsteker na de belabberde eerste run: achteraf wellicht ook veroorzaakt door benauwdheidsverschijnselen waar ik nog een paar dagen last van zou hebben. Blij en tevreden met mijn veronderstelde derde plek, totdat ik Guido dus helemaal niet zie aan de finish. Als hij ruim twee minuten later over de streep komt besef ik pas dat ik tweede ben geworden en dus vijfde overall. En de eindtijd is een minuut sneller dan ik hier ooit was, dus ook dat is een opsteker, zeker met die eerste run. De vraag is alleen: wat als ik wel een goede eerste run had gehad, als ik wel voluit had gemogen, als ik met Roland Besselink gelijk op de fiets was gekomen, hoever waren we dan gekomen? Want ik verlies op Roland een minuut, precies de minuut die ik op de eerste run laat liggen. Maar als geldt niet in de sport. En in dit veld is mijn rentree in de duathlon meer dan geslaagd. Nu de focus weer op triathlon!

              Podium M40 in Deurningen: v.l.n.r. Aje Niks (3e, 1.28.43), Roland Besselink (1e, 1.27.24) en ik (2e, 1.28.28)

Uitslag 15e AMCAA Run Bike Run Deurningen:

1. Caimin Stevens                    1.25.37
2. Gerben Schreurs                  1.26.38
3. Roland Besselink                 1.27.24 1e M40+
4. Pim de Kok                             1.27.44
5. Erik Lentfert                          1.28.28 2e M40+
6. Aje Niks                                  1.28.43 3e M40+
7. Gerben Ronhaar                  1.28.57 4e M40+
8. Guido van Olffen                   1.29.15 5e M40+
9. Ramon Mensink                   1.29.20
10. Guido Gosselink                1.30.12 6e M40+

Dames
1. Anne Hobbelt                        1.38.01
2. Marlies Groenewold            1.42.17
3. Lesley Smit                           1.43.59

Volledige uitslagen op de website van RBR Deurningen

WIERDEN – Al enkele dagen voelde ik me niet helemaal top. Echt ziek wil ik het niet noemen, maar ik moest alle zeilen bijzetten om niet het randje over te gaan. Slecht slapen, overal spierpijn, zere keel, kortom, alle tekenen van een griepaanval waren aanwezig. Daarbij hoestte ik ook het nodige slijm op waarvan ik de kleur hier maar in het midden laat; een bronchitis kon er ook nog wel bij. Met veel fruit, vroeg naar bed en preventief aan de echinaforce probeerde ik het tij te keren. Op zaterdag en zondagochtend zelfs nog flink aan de paracetamol; waarschijnlijk niet mijn verstandigste beslissing, maar daarmee dacht ik wel de cross run-bike-run op het Lageveld te kunnen doen. Toch maar wat beter naar mijn eigen lichaam luisteren voortaan.

Paracetamol verbloemt blijkbaar veel, want na de tabletjes voelde ik me zowaar goed en in staat om een sportwedstrijd tot een goed einde te brengen. De twee dagen daarvoor had ik ook wel gewoon getraind, ondanks het feit dat mijn hartslag wat hoger lag dan normaal. Ook een teken dat ik niet 100% was/ben. En onder die omstandigheden wordt doorgaans afgeraden te gaan trainen of sporten, laat staan een pittige wedstrijd van meer dan een uur te gaan doen. Maar ik wil nog wel eens eigenwijs zijn…

Het inlopen verliep prima, mountainbike in het parc ferme, wisselzone geprepareerd en om 12 uur: de start. De instructies van Frank Heldoorn waren de eerste run in DT4 (HFmax: 146) en daarna vrij. Maar met de griep- en bronchitisverschijnselen zou het een veredelde training worden. Toch wil ik me direct na het startschot wel enigszins van voren melden, omdat het lopen de laatste weken steeds beter wordt. Maar na een halve ronde voelt het alsof mijn benen vandaag geen zin hebben om me te dragen. De griep of de paracetamol? Ik weet het niet, maar ik ga in ieder geval drastisch in tempo terug om geen schade aan mijn lichaam toe te brengen onder de huidige omstandigheden. Na twee van de vier looprondes twijfel ik zelfs of ik niet moet stoppen.

Ik besluit om het nog even aan te zien. De groep waar ik aanvankelijk in liep is allang uit zicht en inmiddels word ik door velen ingehaald, mensen die ik normaal nooit voor me heb in een loopwedstrijd. Wederom bekruipt me het gevoel om er mee te kappen, naar huis te gaan en op bed te gaan liggen. Toch nog even door richting wisselzone en kijken hoe het fietsen gaat. Ik neem lekker de tijd in T1, even een slok uit de bidon, shirtje aan, schoenen wisselen, helm op. En eenmaal op de fiets kom ik alsnog lekker in de wedstrijd! De schwung zit er verbazend genoeg in en ik haal vanaf dat moment alleen maar mensen in. Volgens mij zet ik dan ook wel een aardige fietstijd neer.

Eenmaal weer terug in T2 ben ik weer wat langer bezig door de schoenwissel, maar als de veters eenmaal gestrikt zijn en ik op het parcours loop gaat het lopen ook een stuk beter dan tijdens de eerste run. Ik loop zelfs vlak achter Martijn Paalman, maar die is dan al een ronde voor me ;-) Maar qua tempo gaat hij niet veel rapper, ik heb er een lekker tempo in en beëindig zo mijn tweede cross duathlon ooit in een acceptabele 1 uur 20 minuten en 58 seconden. Mijn tweede run ging in 8:43 en was daarmee een redelijke looptijd in de tweede run; hetzelfde tempo in de eerste run had me anderhalf a twee minuten gescheeld schat ik zo in. Al met al toch een veel betere wedstrijd gedraaid dan in Nijverdal half januari, ondanks die rare eerste run en twee erg langzame wissels die me denk ik ook nog eens anderhalve minuut hebben gekost:
- Zat ik in Nijverdal ruim 17 minuten achter de winnaar, nu is het gat slechts zeven minuten
- En was ik na Nijverdal niet echt positief over een toekomstig vervolg op een cross duathlon, deze wedstrijd heeft me ondanks de ziekte een positieve vibe gegeven: ik ga dit zeker vaker doen!

Het is alleen te hopen dat ik hiermee mijn lichaam niet onnodig heb gepijnigd. We shall see!

Uitslagen 23e ARGO Cross RBR Lageveld:

1.     Roland Besselink                       1.13.35 1e M40
2.     Rudi Jansen                                 1.13.40
3.     Ronny Leeftink                             1.14.28
4.     Ruud Blikman                              1.14.35
5.     Dennis Nijhuis                             1.15.14
6.     Martijn Paalman                           1.15.51
7.     Gerben Ronhaar                          1.16.25 2e M40
8.     Kees Timmerman                       1.16.57 3e M40
9.     Arie Reurink                                  1.17.09 1e M45
10.  Henkjan van Goor                        1.17.14 4e M40
11.  Aje Niks                                          1.17.19 1e M50
19. Thijs Wiggers                                1.20.15
24. Erik Lentfert                                  1.20.58 8e M40

Volledige uitslagen op de site van RBR Lageveld

NIJVERDAL – In de aanloop naar het grote Ironman avontuur had ik me eigenlijk voorgenomen de duathlons even links te laten liggen. De focus ligt op een zo compleet mogelijke triathleet worden, waarbij deze winter veel geïnvesteerd wordt in het zwemmen. Maar een week voor de DRW Run-Bike-Run had Frank Heldoorn deze wedstrijd op mijn schema gezet. En eigenlijk is het ook een ideale gelegenheid om in de winter twee van de drie onderdelen te trainen. Zo maakte ik dus op zaterdag 21 januari mijn debuut op de cross duathlon.

Lekker bijtijds was ik naar Nijverdal gereden om het fietsparcours met Maarten Nijland te kunnen verkennen. We zagen al snel dat de regenval van de voorgaande dagen het fietsparcours flink zwaar maakte op sommige plekken. Een nog groter probleem was echter het ontbreken van pijlen: blijkbaar waren er “leuke” lieden geweest die de routepijlen in het bos hebben verwijderd. Alle lof voor de organisatie dat ze dit in het laatste uur voor de start alsnog hebben weten op te lossen: tijdens de wedstrijd bleek het parcours weer keurig uitgezet te zijn. Grote klasse!

Daarna nog even een rondje ingelopen en om 12:30 uur vond dan de start plaats van de 12e DRW Run Bike Run. Ik vermoedde dat onder de deelnemers veel fietsers zaten, want: niet al te veel bekende gezichten. Maar onder de bekende gezichten veel regionale en landelijke toppers, dus een erg sterk bezette wedstrijd. De opdracht van Frank: de eerste run op reserve (DT4), daarna volle bak. Ik start daarom redelijk voorin het veld, weet aan te haken bij het groepje van Maarten Nijland, maar wil niet forceren en laat me wat afzakken in het veld.

De eerste keer de Ravijn klim op (zo’n 45% stijging of zo, erg steil in ieder geval en door mul zand) schiet de hartslag uiteraard omhoog, maar door niet te forceren kom ik goed door en in gezelschap van o.a. Marco Douma, die uiteindelijk 2e zal worden in de categorie M40. Dus zo slecht lig ik dan niet in de wedstrijd. Waar ik echter in een normale Run-Bike-Run tijdens het fietsen naar voren rijd, is het nu andersom: mountainbiken is niet echt mijn ding en ik laat veel tijd liggen. Ook neemt niet iedereen het even nauw met het parcours, want soms duiken er uit het niets weer fietsers op, terwijl ik ook mensen voor me heb in de einduitslag die me nooit hebben ingehaald.

Op de uitdraai van mijn Polar hartslagmeter blijkt zelfs dat ik niet boven DT3 ben geweest tijdens het fietsen. Kortom, aardig relaxed gefietst. Eenmaal van de fiets gaat mijn Ruiten Drie shirt weer uit, de loopschoenen weer aan en ik weet nog een sterke laatste run neer te zetten. Tevreden kom ik na ruim 1 uur en 40 minuten over de streep. Een dikke tien minuten langzamer dan ik vooraf had ingeschat, maar als training was de DRW Run-Bike-Run zeer geslaagd te noemen. Met warming-up en cooling-down weer bijna drie uur in de pocket op weg naar de Lanza-road!

Nog een laatste keer het Ravijn afdalen en richting finish (foto: John Veenstra)

Uitslag 12e DRW Run-Bike-Run Nijverdal:
1.     Arie de Jong                 1.24.01
2.     Maarten Nijland           1.24.10
3.     Joost Christiaans        1.24.38
4.     Carlos Baltus               1.27.18
5.     Ruud Blikman              1.29.51

M40:
1.     Samme Steenstra       1.32.55
2.     Marco Douma               1.33.10
3.     Patrick ter Brugge        1.33.35
4.     Gerben Ronhaar          1.34.06
5.     Micha de Bruin              1.35.29
15.   Erik Lentfert                 1.41.21

Dames:
1. Ingrid Tempert                  1.42.32
2.Silvia Brouwer                    1.44.58
3. Manon van Hees              1.45.48

Volledige uitslagen op de website van de DRW Run-Bike-Run Nijverdal

ZUIDWOLDE - De Duathlon De Wolden (in het verleden volgens mij in Dedemsvaart) stond al 2 jaar op mijn to do list. Vorig jaar viel deze duathlon echter in april, in precies hetzelfde weekend als mijn eerste halve marathon van Enschede. Toen nog de voorkeur gegeven aan Enschede, dit jaar was ik al redelijk vroeg in het seizoen van plan om wel acte de presence te geven in Zuidwolde. Niet wetende dat ik begin juni eigenlijk nog steeds op een erbarmelijk niveau acteer. De verleiding om ook deze wedstrijd te cancellen was dan ook groot. De podiumplek na afloop daarom des te mooier!

De voorbereiding richting deze wedstrijd was natuurlijk ook niet om over naar huis te schrijven. Terugkijkend op de afgelopen 2-3 jaar heb ik vooral grote progressie gemaakt door gewichtsverlies na te streven en het plezier in de sport voorop te stellen. Dat dit leidde tot fantastische prestaties was mooi meegenomen. Vorig jaar was de drive duidelijk anders, toen lag de nadruk (te veel) op prestatie. Met als gevolg dat ik overtraind en geblesseerd raakte en erger nog: het plezier in de sport kwijt raakte. Hierdoor was het wel makkelijker om de focus te richten op wat belangrijker zaken in het leven: de zwangerschap van Janneke, het afronden van mijn studie, de verkoop van het huis en mijn nieuwe baan. Ondertussen af en toe trainend en proberen weer lol te krijgen in het sporten.

Maar de echte drive van 2-3 jaar terug mis ik nog steeds. Zo was de week ervoor met Hemelvaartsdag en de dag erop de Nacht van Hengelo er eentje uit de categorie "ouderwets zoep'n". Met beleid, want op zaterdagochtend moest er weer gefietst worden, 160 kilometers volgens de planning. Deze Tecklenburg Rundfahrt op zaterdag 4 juni was echter zeer warm en steile klimmetjes nemen met 21 als kleinste achter is nou niet echt te doen als je niet super getraind bent. Daarop besloten de rit in te korten naar 130 kilometer. Een dag later ben ik vervolgens met Arnold Klieverik en Maik Voppen naar Holten gegaan om een trail te lopen, georganiseerd door Jeroen Machielsen. Zie voor een verslag hiervan de website van Jeroen.

                Bijna halverwege, v.l.n.r. Bertus van Elburg, moi, Pieter Mans, Maik Voppen, Elbert Voogt en Arnold Klieverik

De nodige kilometers worden dus al weer gemaakt. Met de wedstrijden in de achtertuin in aantocht, waarvan de run-bike-run in Deurningen de eerste is, leek het me dus wel zinvol om de conditie eens te testen bij die duathlon in Zuidwolde. Al was het alleen maar om te kijken waar mijn basisniveau ligt met 10 kilo's te veel aan je lichaam. Aangezien de wedstrijd op woensdagavond was, was het zaak om bijtijds het werk te verlaten. Zo zat ik rond half zes in de auto richting Drenthe. Met het doortrekken van de A35 en de N36 achter Witte Paal ben je er ook zo en zo was ik om half zeven in Zuidwolde; start zou om 19:15 zijn.

Caimin Stevens was er ook en meteen maar even samen het loopparcours verkend en ingelopen, nadat de fietsjes in het parc fermé waren gestald. Geen al te grote wedstrijd in vergelijking met bv. Deurningen en Borne, of de wedstrijden van het nationale duathlon circuit; maar toch best een kwalitatief aardig deelnemersveld met o.a. Robert Beute (begenadigd winter triathleet, al eens tweede overall in Enschede en voormalig winnaar wintertriathlon Inzell) en de familie Lek uit Emmen. Ik zelf ging zonder hoge verwachtingen van start, maar met de intentie om weer eens een lekkere wedstrijd te kunnen sporten en te zien waar ik op dit moment sta.

Direct na het startschot was Caimin, tegenwoordig lid van de nationale duathlonselectie, zoals verwacht degene die meteen probeerde het verschil te maken. Bij de eerste ronde om het korfbalveld sloeg hij al meteen een gat met de achtervolgers. Ik vond het lopen maar zwaar en probeerde mijn hartslag te controleren en niet te forceren. Iets wat anderen wel deden, want in de tweede ronde begon ik zowaar mensen in te halen. Na 19 minuten was ik dan terug in het parc fermé, daar verlies ik dan toch al een dikke anderhalve minuut in vergelijking met vorig jaar.

                     Vlak na de start een eerste ronde om het korfbalveld. Ziet er lekker afgetraind uit in die trisuit, Lentfert!

Verschil met vorig jaar was dat ik dan fit op de fiets sprong en meteen flink van leer kon trekken; nu was het uitblazen en de eerste fietskilometers gebruiken om te herstellen. Ik merkte al snel dat mijn fietsbenen ook nog lang niet op het niveau zitten dat ik gewend ben: het ging wel snel, maar niet HARD. Zowel bij het lopen als het fietsen blijf ik in de comfortzone hangen, het echte venijn komt er nog niet uit. Overigens fietste ik absoluut niet slecht, want ik haalde de een na de ander in en werkte me op naar de achtste plek overall. Maar reed ik vorig jaar makkelijk 40+ in het uur, hier bleef ik steken op een schamele 36.5 gemiddeld. Werk aan de winkel dus.

In de laatste van de drie fietsronden nog een teken dat ik allesbehalve fit ben: kramp in de kuit. Dat zegt me ook genoeg over de huidige fysieke staat. Maar eerlijk gezegd, de combinatie van beide takken van sport ging me toch weer lekker af en het gevoel was goed, wat voor mij het allerbelangrijkst is! Eenmaal terug in het parc fermé was het dus eerst rekken om de kramp uit de kuit te krijgen en even later op het loopparcours nog eens een boom opgezocht om de spier op lengte te krijgen. En verrek, de kramp was eruit en vervolgens loop ik de snelste van drie ronden (sneller dan mijn rondjes in de eerste run!). Kwestie van ontspanning blijkbaar.

Aan de finish zie ik ook mijn "concurrenten" terug, die nooit concurrenten zijn geweest. Daarvoor was het gat vandaag simpelweg te groot. Caimin heeft een knappe tweede plek gepakt en bevestigt daarmee zijn progressie in de duathlon discipline. In vorm was ik graag de strijd met winnaar Robert Beute aangegaan, maar als telt niet in de (top)sport. Belangrijkste les was dat ik weer genoten heb van het kunstje run-bike-run en dat ik daarmee na afloop ook nog het podium op mocht als derde in de categorie M40 was een leuke bonus. We hebben er weer zin in!

Uitslagen 3e Duathlon De Wolden
1. Robert Beute            Assen          1h02'41"
2. Caimin Stevens       Enschede   1h03'40"
3. Kevin Lek                  Emmen       1h04'43"
4. Carel Opten              Assen          1h04'56"  1e M40
5. Johan Lek                 Emmen       1h06'25"  2e M40
6. Harm-Jan Stuut       Groningen   1h07'18"
7. Erik Lentfert              Hengelo      1h08'37"  3e M40
8. Gerard Lugtenberg Heino          1h09'10"  4e M40
9. Rik Wegman            Zuidwolde  1h09'30"
10. Ronald Berendsen Emmen    1h09'45"

Dames:
1. Anne Hobbelt          Groningen      1h12'43"
2. Liane de Wit            Assen              1h16'07"
3. Renate Post            Klazienaveen 1h17'52"

Volledige uitslagen op de website van De Wolden Duatlon

TILBURG - Afgelopen weekend was het dan zover: een lang seizoen zou moeten worden bekroond met een podiumplek tijdens het NK duathlon in Tilburg. Gezien de vermoeidheidsproblemen heb ik na de Run-Bike-Run van Borne bewust wat gas terug genomen en de vraag was hoe ik er voor zou staan. Er waren genoeg concurrenten had ik al vooraf gezien, dus ondanks mijn virtuele tweede plek in het duathlon circuit was een podiumplaats geen zekerheid; wel schatte ik mijn kansen vooraf in op minimaal top-vijf in de categorie M40. Mijn belangrijkste opdracht voor mezelf was echter genieten van mijn eerste NK sinds 1989 en gevoelsmatig een goede wedstrijd neerzetten. In die opdracht slaagde ik glansrijk met een bronzen plak.
 
De wekker ging zondagochtend al vroeg: om kwart over zes meldde het kreng zich voor het eerst. Heerlijk zo'n sluimerstand. Maar na twee hernieuwde pogingen van mijn mobieltje annex wekker gaf ik me gewonnen. Moest ook wel, want Tilburg is zeker twee uur rijden en na mijn krachtontbijt (om kwart over zeven met een goede nasischotel) reden we om tien voor acht richting het Brabantse.

           Aankomst in het parc fermé, zoeken naar mijn plek en ondertussen topfavoriet Armand van der Smissen groetend
                                                                                          (foto: Bas Jonkergauw)
 
In Tilburg zelf was het nog even zoeken naar de exacte startlocatie, ik had een afslag te laat genomen. Maar ruimschoots op tijd (een uur van tevoren) kwamen we aan in de Tilburgse wijk De Reeshof. Na ingeschreven te hebben checkte ik de fiets in in het parc fermé. Nog even de afweging gemaakt, op fietsschoenen of op loopschoenen... ik had beide pedalen bij me, maar vanwege het bochtige parcours met twee 180º keerpunten en een aantal rotondes koos ik voor iets meer tijdverlies bij de wissels, maar hoopte dat goed te maken door op mijn fietsschoenen te fietsen. Daarna omkleden, inlopen met oude bekende Aje Niks, die samen met Erjan Kikkert ook de lange rit naar het zuiden had gewaagd en toen om tien over elf richting start. Het startschot viel verrassend onaangekondigd en zo stortte de nationale duathlontop zich op de afstanden 10 kilometer lopen, 40 kilometer fietsen en nog eens 5 kilometer lopen.

                        Blik op een indrukwekkend parc fermé, waar voor een klein kapitaal aan oud ijzer staat uitgestald.
                          Mijn Scott is aan de linkerkant gestald, ongeveer in het midden van de foto (foto: Theo Biekens)
 
Terugblikkend op Borne speelden er twee zaken: ik heb me na Borne laten behandelen wegens aanhoudende liesklachten. Deze bleken uit mijn onderrug te komen, meer specifiek: de heup, SI-gewricht. Er was sprake van een lichte bekkenscheefstand en dat was er mede de oorzaak van dat ik zo knudde liep in Borne. Ik kon niet maximaal de energie uit mijn loopbeweging halen; daarnaast startte ik ook nog eens veel te snel, de eerste kilometer ging in 3'05". Dat is toch zo'n 10 seconden sneller dan waar ik op train en verklaart ook deels de terugval in de race daarna. Ik besloot in Tilburg dus behoudend te starten en dat ging me heerlijk af. Na de eerste vijf kilometer (binnen de 18 minuten) voelde ik me heerlijk fit en had redelijk aansluiting met een aantal snellere lopers, waaronder Wardie van Wouw. Toen hij eenmaal ging versnellen bleef ik mijn eigen tempo lopen.

                                          Ingaan van ronde drie, lekker ontspannen halverwege de eerste run (eigen foto)
 
De winnaar in Deurningen, Pim de Kok, had blijkbaar zijn dag niet want hem had ik na twee van de vier rondes inmiddels ingehaald. Pim is volgens mij niet lang daarna uit de wedstrijd gestapt. Ook Stefan Paalman achterhaalde ik weer, Caimin Stevens kwam op zijn beurt mij weer voorbij: hij was te laat aangekomen en ongeveer vier minuten na de start alsnog aan zijn NK begonnen. Daarna zakte ik wel iets terug, waardoor ik werd opgepikt door een groepje achter me, maar daar kon ik weer uitstekend volgen. Aan het eind bouwde ik wat reserve in om frisser aan het fietsen te beginnen en zo kwam ik uit op een keurige looptijd van 36'25": zo hard heb ik dit jaar nog niet gelopen op een 10. Dus de rust, fysio en indeling van de race hebben me goed gedaan.

                                    Geconcentreerd op weg naar het asfalt voor mijn fietsonderdeel (foto: Bas Jonkergauw)
 
Daarna was het stoeien met de schoenen in de wisselzone. Ik had mijn fietsschoenen betrekkelijk snel aan en begon als 29e aan het fietsen. Belangrijkste concurrenten in de NK strijd, Armand van der Smissen even niet meegerekend, waren Martin Veenhuizen - die me in Azelo tijdens de Twentse Triathlon Tour net te snel af was - en Rolf de Jong. Martin had een minuut sneller gelopen met 35'33", Rolf had ik in het zicht met 35'59". Ik ging dus niet ver achter hem het fietsparcours op en volgens mij heeft hij zich op een van de eerste rotondes verreden, want ik haalde hem vlot in. Ik had meteen de goede tred te pakken en trapte flink door, ondanks de harde tegenwind die op sommige stukken van het parcours woei. Omdat het een heen-en-weer parcours was kon je goed de verschillen inschatten en zo te zien bleef mijn achterstand op Armand van der Smissen ongeveer gelijk de eerste drie ronden. Ik was dus met een goed fietsonderdeel bezig!

 Keerpunt na ronde drie, even inschatten of er iets terug komt en hoever het volgende doel voor me rijdt (foto: Bas Jonkergauw)
 
Na de derde ronde had ik o.a. Martijn Paalman tot mijn eigen verbazing ingehaald. Ik schoof dus flink naar voren in het deelnemersveld en kon het gemiddelde makkelijk hoog houden en de zware versnellingen goed rond krijgen. Ik zag ook dat ik redelijk naderde op Martin Veenhuizen en dat mijn voorsprong op Rolf de Jong groeide. Toch ben ik in ronde vier wat minder hard gaan fietsen. Bewust een wat lichter verzet opgezocht om geen kramp te krijgen in de overgang naar het lopen. Daarmee liet ik wel iets tijd liggen, maar niet veel voor mijn gevoel. Ik zag echter wel dat ik niet meer naderde op mijn dichtstbijzijnde voorganger, de Belg Willem Dierckx. Ook Martin Veenhuizen bleef in de laatste ronde buiten schot, alhoewel ik het gat bijna dicht kreeg. Wel zag ik dat Rolf de Jong in de laatste ronde aan het terugkomen was, tot mijn ongenoegen in het wiel van de snelle fietser Bas Raas (vierde fietstijd). Ik dacht dat stayeren uit den boze was, maar goed. Ik verkoos om geen gas bij te geven, maar het op de laatste run te gooien.

                                          Racend richting laatste rotonde en dan rechtsaf naar de wisselzone (eigen foto)
 
Terug in de wisselzone was het weer een partij vrij worstelen met de schoenen, die ditmaal goed partij boden. De linkerschoen kreeg ik niet uit en met een kunstgreep wist ik me van het onding te bevrijden. Toch maar eens andere schoenen aanschaffen en trainen op wisselen met de schoenen in de pedalen. Ik was gelukkig niet de enige met problemen, ik zag Martin Veenhuizen zijn been stretchen op de grond vanwege kramp. Zo vertrok ik als 17e aan het laatste looponderdeel en lag 2e in de NK stand in de categorie M40, met Rolf de Jong vlak achter me.

                                            Net begonnen aan de laatste run met Rolf de Jong vlak achter me (eigen foto)
 
Eenmaal weer op het loopparcours had ik snel in de gaten dat de kaars bij mij opgebrand was. Normaal gesproken zou ik toch echt nog wel een 18 laag uit de benen moeten kunnen schudden, maar nu, na bijna twee uur wedstrijd, merkte ik dat ik inhoud te kort kom. Deze zomer heb ik zowel lopend als fietsend voornamelijk op snelheid getraind, en met succes. Maar het duurvermogen heeft daar dus blijkbaar onder geleden. Ook mijn fietstijd was lang zo scherp niet als bijvoorbeeld half juni, na de trainingskilometers in de Vercors. Omdat de wissel er bij in zat schat ik dat mijn fietstijd ongeveer 1h05'10" was, goed voor een 11e fietsstek. De wissels hebben me denk ik een minuut gekost. Ook iets meer rust opgeleverd dan zou je zeggen, maar het laatste looptraject ging dus voor geen meter. Rolf passeerde me al snel, zodat ik derde lag in de NK-stand. Martin Veenhuizen liep nog altijd een flink stuk achter me, maar zoals de benen voelden was weinig hoopvol.

                            Vlak voor het eind van de eerste loopronde in de laatste run word ik gepasseerd door winnaar
                                      Pieter Rijnders, die in de afsluitende 5 km. een matige 16'28" laat noteren ;-). In de
                                  achtergrond in het lichtblauw is Martin Veenhuizen in aankomst (foto: Bas Jonkergauw)
 
Het NK duurde voor mij dan ook net een loopronde te lang. Inmiddels kwam ook een zijsteek opzetten en met nog een kleine twee kilometer te gaan kwam Martin me voorbij. Ik overwoog om aan te haken, maar de benen protesteerden. Omdat ik al een tijd last had van vermoeidheid de afgelopen anderhalve maand besloot ik naar mijn lichaam te luisteren.

                                 Schijn bedriegt: het ziet er redelijk relaxed uit, naar dat tempo ben ik ook teruggeschakeld,
                                       maar mijn beenspieren vertellen op dat moment een heel ander verhaal (eigen foto)
 
Ondertussen zag ik achter me verder ook geen bedreiging meer, dus besloot ik de wedstrijd rustig in een gezapig tempo te beëindigen. Met 20'07" lukte dat prima: 33e tijd in de afsluitende run, beneden mijn stand. Maar ik zat er gewoon doorheen, ik had voor mijn gevoel het maximale gegeven. Wat alleen wel frustreerde is dat ik in de NK stand nu twee man voor me had, die ik eerder dit seizoen in Dordrecht (De Jong) en Groningen (Veenhuizen) al eens met ruime marges had verslagen. Normaal gesproken had ik voor zilver kunnen gaan en met een beoogde eindtijd van onder de twee uur zou dat ook ruimschoots zijn gelukt. Ik besloot dan ook snel te gaan douchen en huiswaarts te keren.
Na een rit van wederom twee uur even gezellig bij mijn ouders verslag gedaan van de wedstrijd, de ondankbare vierde plaats, de uitslag checken op internet en what the fuck!... Sta ik daar als derde genoteerd in de officiële NK eindstand. Dit werd niet veel later door de bond en Armand van der Smissen bevestigd, blijkbaar deed Rolf de Jong buiten mededinging mee (geen NTB-lid). Dus alsnog derde... Kortom, de huldiging heb ik gemist. En die derde plaats voelt op dit moment nog niet echt als een podiumplek. Brons met gemengde gevoelens dus. De bond heeft me de bronzen plak alsnog snel toegestuurd; uiteindelijk maakt het over flink wat jaar ook niet meer uit, kan ik later aan mijn kleinkinderen toch mooi vertellen dat opa nog derde van Nederland is geweest op de duathlon ;-)

                                         Twee dagen later is de bronzen plak alsnog bij de rechtmatige eigenaar bezorgd 
                                            Met dank aan de NTB. Voor de gelegenheid toch even een fake grijns van stal
                                                                                                    gehaald (eigen foto)
 
Uitslag open NK duathlon 2010
1. Pieter Rijnders (BEL)             1h52'01"
2. Armand van der Smissen     1h52'38" (Nederlands Kampioen, 1e M40)
3. Gerbert van den Biggelaar    1h53'11" (1e M20)
4. Sven Strijk                                 1h53'46" (2e M20)
5. Cesar Bijlo                                1h54'27" (1e M24)
6. John van der Vlies                   1h56'23" (2e M24)
7. Roland Besselink                    1h56'48" (3e M24)
8. Mark Oude Bennink                 1h57'42" (3e M20)
9. Wardie van Wouw                    1h57'58" (4e M24)
10. Dirk Londema                         1h58'25" (5e M24)
11. Maikel Zuijderhoudt               1h59'20" (4e M20)
12. Alexander Picard                    1h59'49" (5e M20)
13. Rob Douwen (BEL)               2h00'32"  
14. Rolf de Jong                           2h01'04"
15. Willem Dierckx (BEL)            2h01'23"
16. Wouter Kegge                        2h01'37" (6e M24)
17. Martin Veenhuizen                2h01'53" (2e M40)
18. Anton Kooijman                     2h01'58" (6e M20)
19. Erik Lentfert                           2h02'41" (3e M40)
20. Jeroen van Dijke                   2h03'01" (7e M24)
 
22. Martijn Paalman                    2h03'28" (9e M24)
36. Aje Niks                                   2h06'55" (6e M45)
40. Caimin Stevens                     2h08'17" (8e M20)
44. Stefan Paalman                     2h09'12" (9e M20)
88. Attilio Bottegal                         2h24'30" (22e M24)
99. Erjan Kikkert                            2h35'55" (11e M40)
 
Dames
1. Ruth van der Meijden             2h03'53"
2. Stefanie Bouma                      2h06'22"
3. May Kerstens                           2h08'23"
 
Voor foto's en overige uitslagen ga naar de site van de NK Duathlon