Frankman Wellerwaard

EMMELOORD – Met het verdwijnen van de ene na de andere wedstrijd verdwenen uiteindelijk ook mijn laatste wedstrijden van de kalender: Ironman 70.3 Duisburg en het WK Long Distance in Almere. Gelukkig bood trainer Frank Heldoorn de mogelijkheid om de getrainde uren te gelde te maken: hij organiseerde in twee achtereenvolgende weekenden de “Frankman”, een wedstrijd over de halve afstand.

Uiteraard gaf ik meteen aan dat ik mee zou doen. Ik had er zin in. Maar door het gebrek aan wedstrijdritme en toch ook minder training dan normaal voelde ik me niet fit. Of dat terecht is? Ik zit eigenlijk het hele jaar al 5-6 kilo boven wedstrijdgewicht en dat zat me dwars. Dus toen zaterdag de 15e augustus dichterbij kwam begon ik steeds meer te twijfelen. Met uiteindelijk de beslissing een dag voor de race om toch niet te starten.

Ik stuurde Frank een mail dat ik me te onzeker voelde. En dat ik alleen maar redenen kon bedenken om niet te starten, en niet eentje om wel te starten. Waarop Frank antwoordde dat het werk dat hij erin had gestopt een goede reden was. Daarin had hij gelijk. Dus stond ik die zaterdagochtend om 05:00 naast mijn bed en zat ik om 7 uur in de auto naar Emmeloord om toch te gaan triathlonnen. Geen halve overigens, maar een OD. Met de hoge temperaturen leek met dat ver genoeg.

Toch leek de onzekerheid nergens voor nodig: begin juli was ik nog bij Frank in Huizen geweest om mijn jaarlijkse conditietesten te doen. De waarden bleken allemaal beter dan een jaar eerder. Frank’s conclusie was dat ik 5-6 kilo van topvorm verwijderd was. Op dat moment geloofde ik dat wel, maar een maand later was van dat zelfvertrouwen toch weer weinig over. Gek eigenlijk: aan de ene kant mis ik de wedstrijden totaal niet, maar ik heb ze wel nodig om gemotiveerd te blijven. Anders krijgt mijn bourgondische zelf de overhand (en zeker in de zomermaanden vloeide de wijn, rosé en Weißen rijkelijk).

Een OD dus. Dat betekende 1500 meter zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen. Onder erg warme omstandigheden: het kwik zou die dag flink oplopen tot bijna 30 graden Celsius. Iets na achten gaat de triathlon Coronaproof van start. Iedere halve minuut start er iemand. Eerst de mensen die de halve doen, daarna de OD’ers. Ik start als laatste. Het zwemmen gaat niet echt lekker voel ik; ik heb wel eens lekkerder gezwommen. Ik zou normaal in staat moeten zijn 22-23 minuten te zwemmen, maar ik zwem dus niet super en daarnaast is het rondje ook aan de ruime kant. Uiteindelijk sta ik na 30’20” pas weer aan de kant. Tegenvaller.

Gelukkig heb ik een snelle wissel in huis. De snelste zwemmers die de halve doen hebben hun zwemonderdeel er dan ook opzitten en ik probeer zo snel mogelijk te wisselen om toch als eerste het fietsparcours op te kunnen. Dat lukt met een snelste wisseltijd van 47 seconden en ik trek meteen de gashendel vol open. De kilometerteller laat, met een licht rugwindje, 43-44 per uur zien. Het parcours is echter niet verkeersvrij, dus het is op sommige punten goed opletten. Ook op de pijlen op de weg hoor ik achteraf: ik mis ze niet, maar Neal Keijzer wel in de eerste ronde zo hoorde ik achteraf. Meteen je race om zeep...

De weg terug staat de wind echter vervelend en de asfaltplaten op het fietspad zijn nou ook niet echt snelheidsbevorderend. Ik probeer het tempo hoog te houden en rijd beide ronden redelijk constant. Waarbij ik in de tweede ronde op het heenstuk iets meer reserve houd en op het lastige terugstuk wat meer gas geef. Met 1h01’06” zet ik een prima fietstijd neer en kan ik door naar de afsluitende 10 kilometer lopen.

Met wederom een snelle wissel in 58 seconden zit ik op het inmiddels warme loopparcours. De eerste kilometer gaat niet van harte: het is erg stroef en ik moet erin komen. Achterop loop ik vervolgens ook nog fout: ik neem een verkeerde afslag en moet na ongeveer 100 meter weer terug. Daarna moet ik een paar wildroosters over, die ik voorzichtig neem met het oog op mijn niet al te sterke enkels. Uiteindelijk lukt het me dan om het tempo wat op te voeren. Achter de golfbaan maak ik dan een sanitaire stop en de eerste ronde van 5 kilometer leg ik dan af in 22’22”. Bij het ingaan van de tweede ronde stop ik even om te drinken. Daarna door in de warmte. Dat rondje gaat uiteindelijk iets sneller, 21’59”, waardoor de totale looptijd stopt na 44’21”. Niet echt tevreden mee, maar het is wat het is. Mijn eindtijd van 2h17’32” is ook niet top, zeker zwemmen en lopen moeten minuten sneller kunnen. Maar achteraf is het wel de snelste OD die wordt afgelegd in alle drie de Frankman edities (waarbij Joost Friderichs eigenlijk een stuk sneller was op alle drie de onderdelen, maar hij wisselde in twee keer 5 minuten...).

Na afloop was er een heerlijk koude Radler van de meester zelf. Daar doen we het voor. Ik heb nog even wat fotootjes geschoten van de overige deelnemers op de halve en daarna huiswaarts gekeerd. Toch blij dat ik ben gestart.