Het was zeker niet mijn allerbeste triathlon. Verre van. De wedstrijd zat vol met schoonheidsfoutjes en mijn lopen was absoluut onder de maat. Maar het was genoeg. En dan zal de wedstrijd niet supersterk bezet zijn geweest: das ist mir egal, zoals de Duitsers zeggen. Ik ben de eerste winnaar van de OD bij de Krone triathlon.de Cup in Lingen, die voor het eerst werd georganiseerd, en zal dat voor altijd blijven!
 
Ik weet niet eens meer hoe ik deze wedstrijd op het spoor kwam. Want eigenlijk stond hij niet op mijn programma. Dit weekend was wedstrijdvrij gepland, want op zaterdag 29 juni werd Fynn 8 jaar en op zondag 30 juni was mijn moeder jarig. Dat was ook de voornaamste reden om niet in te schrijven voor Holten op de 29e, want ik ga op de verjaardag van mijn zoon geen wedstrijd doen. Wel gingen we barbecuen met de nodige wijn en bier erbij, dus wat dat betreft niet de meest ideale voorbereiding op een wedstrijd. Toen ik van deze wedstrijd hoorde zag ik al dat de start erg vroeg was (half negen). Dat bood dus een opening, want om die tijd viert mijn moeder de verjaardag nog niet. En met twee uurtjes wedstrijd zou ik om half elf ook al weer klaar zijn. Prima toch?

In de startlijst zag ik dat het een internationaal veld was, want behalve ikzelf stonden er Duitsers, een Venezolaan en een Tsjech aan de start. Op de wedstrijddag wilde ik vroeg weg, half acht aanwezig, dus met een uurtje rijden zou ik om half zeven in de auto moeten zitten. Dat was nog niet zo makkelijk na het feestje de dag ervoor en het werd uiteindelijk kwart voor zeven dat ik wegreed. Op zich geen probleem, maar daardoor kwam ik ook een kwartier later aan in Geeste bij de Speichersee. Daar de startspullen ophalen en ik kwam in een flinke rij terecht. Uiteindelijk had ik om precies 08:00 mijn startspullen, het moment waarop de racebriefing zou starten. Maar mijn fiets lag nog in de auto en ik moest dus nog alles naar het parc fermé brengen en installeren…
 
Dus stressen. Snel terug naar de auto gelopen, een wandeling van ongeveer vijf minuten. Toen op de fiets naar de wisselzone, die ik gelukkig vlot had ingericht. Het voordeel als je regelmatig wedstrijden doet, het gaat nu vooral op routine en binnen 5 minuten heb ik de boel wel voor elkaar. Toen snel weer terug naar de start: inmiddels kwamen de eerste zwemmers het parc fermé binnen rennen van de halve afstand. Die race startte om 07:40 en de zwemmers waren dus ruim 25 minuten onderweg.

Eenmaal op het strand aangekomen ga ik klaar staan. Het is al warm, dus het wordt voldoende drinken onderweg. En het water is met 23.5ºC zo warm dat we zonder wetsuit mogen zwemmen. Wat ik tegenwoordig als een voordeel beschouw: mijn laatste races met wetsuit gingen gewoon niet top. Maar na de meest recente trainingen bij WS Twente en recent de video opnames ben ik gesterkt in de gedachte dat het niet zo slecht is. Het zag er gewoon goed uit. Wel enkele verbeterpunten, maar het slechte zwemmen heeft een andere oorzaak gehad. Dus ik wilde gewoon zo hard mogelijk van start en dan maar zien.
 
Als het startschot valt sprint ik vanaf de eerste rij het water in. Vrij vlot daarna duik ik en begin te zwemmen. Hard. Volle sprint naar de eerste boei, met nog wat anderen om me heen. Als we om de eerste boei heen zijn zie ik dat we met ongeveer vijf man liggen, de rest erachter. Ik schakel over op langere slagen. Tot mijn verbazing zwem ik bij de rest weg. Alleen drie meter links van me zwemt er nog eentje in een blauw pak. We zwemmen naar de rode boei, die we rechtsom moeten ronden. Daar lig ik even stil. Zoeken naar de volgende boei. Want die ligt niet rechtdoor, maar iets terug. Gevonden! En weer verder. Samen met de andere blauwe zwemmer gaan we richting de volgende boei en dan weer rechtsom, terug richting de kant.

Het zijn twee ronden. Ik blijf op kop zwemmen, een primeur! Ik bereik dan als eerste de volgende boei, die ongeveer 100 meter van de kant ligt. Ik bedenk me geen moment, rond de boei rechtsom en ga weer naar de allereerste boei, 50 meter verderop, om aan de tweede ronde te beginnen. Als ik dan bij die boei aankom hoor ik een snerpend fluitsignaal. Er ligt een juryboot naast me. En die wijst naar de kant. Ik kijk richting kant en zie diverse atleten over het strand rennen. OK, twee ronden met landgang dus…. Het euforische gevoel van op kop zwemmen is meteen verdwenen.
 
Ik zet de turbo aan en zwem naar de kant. Hoeveel tijd ben ik hier aan het verliezen? Ik heb geen tijd om te balen, maar probeer te focussen op mijn goede zwemmen. Ik zwom niet voor niets op kop, dus wie weet kan ik de schade nog enigszins herstellen. Op de kant aangekomen ren ik ook het stukje over land en zie dat er al zeker 15 man/vrouw voor me in het water liggen. Flink wat tijd en posities verloren. Ik duik weer in het water en zet de achtervolging in. Al snel heb ik de eersten weer te pakken. Ik ga op weg naar de volgende boei. Het waait aardig en er is behoorlijk wat golfslag. Maar ondanks dat het zonder wetsuit is zet ik mijn beste zwemnummer ooit neer. Bij de voorlaatste boei ga ik weer wat mensen voorbij, waarvan er eentje probeert aan te haken en de hele tijd heel vervelend naast me blijft zwemmen (te dicht erop). Maar gelukkig ben ik sneller en op enig moment heb ik hem afgeschud.
 
Ik kom redelijk kort achter een redelijk grote groep het water uit, als negende. Dus ik heb het aardig hersteld. Met 21’37” zet ik een prima tijd neer (het was iets te kort, 1300 meter), maar de snelste zwemmer noteerde 20’18”. En daar zat ik dus voor. Dus ik laat hier ongeveer anderhalve minuut liggen op het zwemonderdeel. Niet te veel bij stilstaan, door. Ik wissel snel. Helm op, startnummer om, fiets pakken en weg. Niet ver voor me zie ik een blauw mannetje richting de balk rennen. Is dat die eerste zwemmer waar ik in de eerste ronde naast zwom?

In de wissel passeer ik nog wat mensen en ik spring als tweede op de fiets. Dat was nog eens een wissel! Zeven posities goed gemaakt. Gelijk met mij springt er nog een Duitser op de fiets, die hard probeert aan mijn wiel te komen. Maar ik geef die eerste kilometer flink gas en al snel is hij weg. Vlak voor de eerste bocht naar rechts passeer ik dan dat blauwe mannetje. Lig ik nu eerste?  Ik trap lekker door, forceer niet en houd rekening met de warmte. Goed drinken. De organisatie heeft een mooi fietsparcours uitgezet.
 
Voor me zie ik helemaal niemand. Zou ik nou echt eerste liggen? Ik weet het niet. Gewoon hard doorrijden. Ik haal wat mensen van de halve afstand in. Op de weg terug, aan de andere kant van de Ems, zie ik dat er een fietser is die volgt op ongeveer 200 meter. Bij de bochten kan ik het in de gaten houden, hij komt iets dichterbij. Ik bereid me voor op een machtsovername, maar die komt vooralsnog niet. De eerste ronde rijd ik lekker en die gaat in 31’32”, een gemiddelde van 38.1 km/h. By far niet het gemiddelde dat ik gewend ben om te rijden, maar het is warm en ik kamp eigenlijk al het hele seizoen met een gebrek aan macht. Dit gemiddelde kan ik relatief makkelijk fietsen, maar als het harder moet gaat het pijn doen en dat wil ik niet.

In de tweede ronde check ik regelmatig of mijn achtervolger nog dichterbij komt, maar ik zie hem niet meer. Ik loop dus uit op het heenstuk tegen de wind in. Daar trap ik relatief licht, maar een hoge trapfrequentie. Dan mag ik aan het end van die sectie weer naar rechts, een vervelend bultje op en over de Ems en dan met wind in de rug weer terug naar Dalum en Geeste. Daar zie ik op enig moment mijn achtervolger wel weer. Hij komt met rugwind dus weer dichterbij. Ik probeer nog een tandje groter te zetten, maar mijn benen vinden dat niet leuk. Dus ik bereid me net als in de eerste ronde voor op iemand die voorbij komt, maar wederom blijft dat moment uit: het gat blijf ongeveer 100 meter. Ik rijd met 1h04’06” de derde fietstijd, mijn achtervolger heet Volker Gerth en realiseert de tweede fietstijd met 1h03’58”, dus hij heeft steeds redelijk kort achter mij gezeten. Mijn tweede ronde was trouwens wel een minuut minder snel dan de eerste ronde met 32’34”.

In het parc fermé terug wordt mijn vermoeden bevestigd: ik lig eerste! Geen enkele fiets te zien, dus ik ren als eerste het parc fermé in en stal mijn carbonnen ros. Petje op tegen de zon, even een gelletje…. En mijn achtervolger rent nu ook langs. Ik groet hem even. Gelletje leeg en ik begin te rennen. Maar kijken hoe lang ik stand kan houden in deze hitte. Want het is inmiddels een graad of dertig.
 
Toch wel gaaf om als eerste aan het lopen te mogen beginnen. De opdracht van coach Frank Heldoorn is om de run met de rem erop te doen, maar ik wil mij de kans op een allereerste zege ook niet laten ontnemen. Dus ik besluit een stevig tempo te gaan lopen om in ieder geval mijn achtervolger te ontmoedigen. In deze hitte lukt het me om redelijk soepeltjes 4 minuten per kilometer aan te houden. Onder de dijk is dat nog wel een dingetje, want er staat geen zuchtje wind en ook schaduw is nergens te bekennen. Je loopt echt in een bakoven. Na drie kilometer heb ik er 12 minuten opzitten en mag ik 15 meter omhoog, de dijk op. Bovenaan is een waterpost, waar ik even stop. Snel drinken, even omkijken en verder, op naar het keerpunt.
 
Bij het keerpunt zie ik dat ik ongeveer 200 meter voorsprong heb, dus een kleine minuut. En de tegenstander oogt minder fris dan ik. Ik laat het tempo wat zakken, mede het gevolg van de harde wind die boven op de dijk waait ook. Maar met 4’20” per kilometer kan ik een prima tempo handhaven waarbij mijn tegenstander nog steeds niet dichterbij komt. Ik kan gaan controleren. De eerste ronde van 5 kilometer loop ik in 21’34”.
 
Dan mag ik weer de bakoven in: naar beneden, de dijk af en dan zonder wind en schaduw dus weer drie kilometer lang afzien. Ik haal achterblijvers en het tempo is relatief goed, maar na zes kilometer wandel ik toch maar even. Om de hartslag wat te laten zakken. Als Frank dit bedoelt met de handrem dan slaagt de opzet uitstekend. Daarna ren ik weer verder, tempootje 4’20” per kilometer. Nog een keer die rotbult op en wat drinken boven (wederom even stoppen) en ik zie dat mijn achtervolger nog maar onderaan de bult is. Op naar het keerpunt. Daar zie ik dat mijn voorsprong ten opzichte van de vorige ronde gegroeid is. Het mag dus nog wat rustiger. Ik laat het tempo zakken naar 4’30”. Of ik nou met drie minuten verschil win of een halve minuut is me om het even. Langzaam zie ik de finish dichterbij komen.
 
De harde tegenwind maakt het dan nog wat lastig. Af en toe even omkijken of hij geen verrassende punch heeft aan het eind (die heb ik ook, dus als ik op tijd kan counteren houd ik mijn voorsprong). Maar niets. Ook geen achtervolgers daarachter. Ik ga mijn eerste triathlon winnen! De laatste 500 meter gooi ik het tempo dan nog weer even omhoog, terug naar de 4 minuten per kilometer. Het tweede rondje gaat dan in 21’44”, dus niet eens zo heel veel verval. Met een looptijd van 43’18” pak ik dan mijn allereerste overall zege in een triathlon. Wat een supergoed gevoel. De eindtijd is niet geweldig, 2h13’49”. Dat is bijna negen minuten boven mijn beste tijd op een OD. Maar de plek is datgene dat telt. Winst! Misschien wel meteen ook mijn laatste zege ooit, maar dit heb ik toch maar mooi meegemaakt!

Om half elf klaar zou normaal betekenen op tijd naar huis. Maar ik wil natuurlijk niet de prijsuitreiking missen van mijn allereerste overallzege. Die is helaas pas om 13:30, dus ik moet even wachten… Die wachttijd kan ik prima gebruiken door mijn spullen vast op te ruimen, even te douchen en daarna te genieten van het mooie weer op het terras van restaurant Deichkrone. Daar eet ik de lekkerste tonijnsalade ooit en geniet van een welverdiende Weißen.

De prijsuitreiking was het wachten meer dan waard. Want naast een triathlon.de Lingen fietsshirt won ik de cup met de grote oren en een bikefitting. De eerste plek in mijn age group M45 leverde ook nog eens prijzen op (zwembril van Zoggs – Predator en een triathlon.de beanie) dus met een goed gevulde tas keerde ik tevreden weer huiswaarts.

Ik vind het altijd leuk om nieuwe wedstrijden te proberen. Ik word graag verrast door nieuwe parcoursen en organisaties. Aalten is al een oude wedstrijd, die de laatste jaren nieuw leven in is geblazen. Er stond een mooi evenement en het was weer loeiheet. Daarom was ik op tijd naar Bredevoort gereden (waar de wedstrijd eigenlijk plaatsvond) om een beetje te kunnen acclimatiseren. Plus ik wilde vooraf het fietsparcours verkennen. Een rondje van tien kilometer, dus even rustig een kwartiertje infietsen en zien waar eventuele vervelende bochtjes liggen. Dat waren er nogal wel een paar. Plus een stuk weg wat net nieuw was geasfalteerd, met een nieuwe grindlaag er bovenop. Die was keurig geveegd, maar toch durfde ik daar niet volle bak doorheen.

Na de fietsverkenning was het tijd voor een rondje lopen. Op zich geen al te lastig rondje, een klein vervelend bultje halverwege. Wel een waterpost die wat mij betreft vrij ver op het parcours lag, maar goed. Daarna goed insmeren met zonnebrand. Er mocht met wetsuit gezwommen worden, dus die ging aan. Na Weert en Herning heb ik op de training van WS Twente alleen maar rustige techniektrainingen gedaan. Want het lag dus echt niet aan het wetsuit. Daarom ging ik “gewoon” weer terug naar mijn topwetsuit, de Vanquish van Zone3. Ik stel me brutaal op op de voorste startrijen. Het kan niet zo zijn dat ik ineens niet meer kan zwemmen en na de twee weken training denk ik het lek boven te hebben.

                                                          En we zijn weg. Ik zwem ergens aan de rechterkant

Door problemen met de tijdwaarneming zijn alle starts tien minuten opgeschoven. Daardoor mogen we om exact 10:30 uur van start. Als de toeter blaast rent iedereen het water in, ongeveer 100 man en vrouw. Ik sta redelijk ver naar rechts, omdat ik op links adem kan ik dan alle zwemmers links van me zien plus dan zit ik niet in het gedrang. Links van me gaan de snelste zwemmers er vandoor, maar ik lig redelijk snel vrij door verder naar rechts te blijven zwemmen. De achterste boei is het dan nog even worstelen met een aantal andere zwemmers, maar die hebben voornamelijk de eerste 250 meter hard gezwommen. Na de boei ben ik ze kwijt. Ik kan dan naar twee zwemmers voor me toezwemmen en daar blijf ik achter. Ook in de tweede ronde: ik meen Fré Adema te herkennen, waar ik in Hardenberg ook al eens achter heb gezwommen. Dus dan gaat het prima en ik dring niet aan. Alleen op het laatste rechte stuk probeer ik nog te versnellen, kom er nog naast, maar echt voorbij ga ik er ook niet.

                                                   17'31", als 19e het water uit. Prima basis voor de rest van de race

Na iets meer dan 17’30” kom ik uit het water. De afstand was wat langer dan 1000 meter, dus prima gezwommen. Ik ben als 19e uit het water en passeer de tijdswaarneming na 18’15”. Ondertussen doe ik verwoede pogingen om mijn wetsuit uit te krijgen, maar ik kan de rits niet vinden. Die hing over mijn schouder. Toch weet ik een snelle wissel te realiseren in 1’29”: daarmee win ik meteen vier posities en spring als 15e de fiets op. Vlak voor me zie ik de winnaar van vorig jaar, Fons van Workum van Hellas, de wissel uitrijden.
 
Tevreden dus over eindelijk weer een acceptabel zwemonderdeel. De opdracht van Frank Heldoorn was ook weer genieten van het buitenspelen. En dat deed ik met volle teugen. Schitterend weer, een prachtige omgeving. Al wel merk ik snel dat ik wederom de absolute macht mis op de fiets. Ik kan hard rijden, maar niet de extra punch geven zonder in het rood te gaan. Terwijl ik daar in het verleden moeiteloos 40 kilometer in kon rijden. Fons van Workum zie ik dan ook langzaam uit het zicht verdwijnen. Geen idee wat er verder voor zit, maar ik haal zelf ook genoeg mensen in en rijd zo spelenderwijs de top-tien binnen.

                                    Eerste doorkomst, het gaat lekker maar ik mis, net als in de vorige wedstrijden, power

In het begin van de tweede ronde haal ik dan lokale favoriet Paul de Niet in. Er zit daar een vervelend stukje dat omhoog loopt. Je verwacht het niet in de Achterhoek. Daarna is het lekker hard doortrappen en vooral in de bochten ben ik toch wel voorzichtig. Ik lig al wel aardig voorin de wedstrijd merk ik, want ik haal nog maar weinig fietsers in. Of het zijn achterblijvers van de achtste triathlon.

                                                           Na drie ronden inmiddels opgeschoven naar de vierde plek

In ronde drie krijg ik in de gaten dat er een fietser dichterbij komt van achteruit. Met in zijn kielzog een andere fietser die er veel te kort op zit. Bij meerder bochten kan ik het duo zien en zo te zien zit de tweede man doodleuk te stayeren. Ik focus me op mijn eigen rit en haal eind derde ronde een drietal renners bij die volgens mij nog voor mij zaten, waaronder snelste zwemmer René Bosch. Ik denk dan nog dat ik het duo achter mij achter me kan houden, maar een ronde verder komen ze anderhalve  kilometer voor  de wissel dan toch aansluiten. De eerste man is Emiel Pieterse en passeert me net voor de bocht. Ik ga er achter fietsen en pak de toegestane twaalf meter. Dit volgens mij tegen de zin van de stayeraar, die er al snel voorbij gaat en in de laatste kilometer dan eindelijk ook even de kop pakt. Ik ga naast Emiel fietsen en vroeg of hij dat in de gaten heeft gehad. Ja dus: hij geeft aan dat die persoon al zeker twee ronden achter hem zat. Tja, je hebt van die mensen… ga dan wielrennen als je graag in een groepje wilt fietsen. Ik wens Emiel succes en we duiken de wissel in.

                                                                 Vlak voor de wissel, inmiddels op de zesde plaats

In de wissel ben ik ook redelijk vlot met het aantrekken van de schoenen. Emiel en de stayeraar (laten we hem voor het gemak Jan-Jouke Mulder noemen, hij had een pakje aan van mijn oude vereniging GVAV uit Groningen) zijn iets eerder de wissel uit en lopen niet ver voor me. Ik heb het vooral warm en heb dorst. Een dame langs de kant geeft me gelukkig een bekertje water, ik stop even, drink en ga daarna weer in de achtervolging. Ik merk dat ik het veel te warm vind om echt hard te lopen. Dus ik schakel al snel over op een soort overlevingstempo en de mannen voor mij verdwijnen uit zicht.

                                  Hardlopen bij 30ºC of hoger: niet mijn ding. Ik moet al snel het tempo laten zakken

Bij de waterpost stop ik dan om te drinken. Ook staat er iemand met een tuinslang, die me de nodige verkoeling geeft. De opdracht van Frank Heldoorn was lopen met de handrem erop. Dat lukt prima. Sterker nog: ik heb niet echt het gevoel dat het veel harder kan. Achteraf ben ik naar de vierde plek overall gefietst en dus vlak voor de wissel achterhaald. Ik loop nu zesde. Er komen ondertussen wel wat snellere lopers voorbij, maar aan hun outfits te zien zijn dat mensen uit estafetteteams: geen trisuits, maar echte hardloopuitfits. Ik neem niet aan dat ze zich hebben omgekleed.

                                   Laatste kilometer, nog even een achterblijver oprapen en dan versnellen naar de finish

Zo loop ik eigenlijk redelijk behouden naar de finish. Inmiddels is zo’n beetje iedereen aan het lopen, dus in die laatste ronden begin ik ook weer achterblijvers in te halen, wat wel weer goed is voor de moraal. En ik passeer ook een mindervalide in een soort rollator. Knap. Dan vind ik mijn prestatie weer helemaal niks voorstellen. Geweldig dat deze wedstrijd voor iedereen is opengesteld. Ik finish uiteindelijk met een 8e fietstijd en 20e looptijd als 6e overall en 2e M40. En omdat er een stayeraar tussen zat die de regels niet wenste te respecteren vind ik dat ik 5e overall ben geworden (en nog steeds 2e M40). Wat een leuke wedstrijd, hopelijk kom ik hier nog eens weer in de toekomst!

HERNING – Vorig jaar ontdekte ik de Challenge Herning door een gewonnen prijsvraag op Facebook. Ik deed een fantastische wedstrijd onder super mooie omstandigheden. Ik was verkocht. Ik wilde terug! Dus opnieuw ingeschreven. Wederom een fantastische paar dagen gehad, ditmaal samen met mijn vader. De race zelf kan ik kort over zijn: die was zwaar onder de maat. Reden: waarschijnlijk drukte in mijn persoonlijke leven.
 
Er is momenteel behoorlijk wat in beweging in mijn leven. Een van de belangrijkste zaken is dat ik vorig jaar van mijn rol van corporate business analyst ben geswitcht naar financial controller. Waar ik in de voorgaande rol veel meer tegen de business aan zat en de getallen mijn startpunt waren om te sparren met de business, zit ik nu veel meer aan de financiële kant van het verhaal, waarbij juistheid, tijdigheid en volledigheid (Starreveld) de belangrijkste graadmeters zijn. Iets waar ik ook voor ben opgeleid op Nyenrode, maar waar ik de afgelopen tien jaar steeds verder van af ben komen te staan. Dus het vergt nogal wat extra energie om daar weer mee in de pas te lopen.

Daarnaast wilden we eind vorig jaar ons huis verkopen, maar zijn begin dit jaar op dat besluit terug gekomen. We gaan ons eigen huis zelf verbouwen, maar ook hier gaat de nodige tijd en energie in zitten. De ontwerpen zien er trouwens wel enorm fraai uit; inmiddels zijn de kleuren en vloer (inclusief vloerverwarming) uitgezocht, dus ook hier boeken we progressie. Verder ben ik nog met een opleiding Psychologie en Sportcoaching bezig. Daar zou ik in de toekomst graag professioneel mee verder willen (dan wel naast mijn huidige werk, of volledig als eigen onderneming). Maar daar moet ook voor geleerd worden en de avonduren zit ik dus weer regelmatig in de boeken. Plus nog wat trainen erbij, maandcijfers juni die moeten worden opgeleverd en een avondvierdaagse…. Zo liep ik maandag en dinsdag met Fynn en Jinthe mee in de avondvierdaagse en kon ik dinsdag na thuiskomst nog weer verder met rapporteren van maandcijfers, waar ik normaal gesproken drie dagen voor heb. Met het vertrek naar Denemarken op woensdag wilde ik alles in twee dagen afronden, waardoor ik tot vlak voor middernacht heb zitten doorwerken.
 
Woensdag 5 juni
 
Op woensdagochtend heb ik dan de spullen gepakt, de kinderen naar school gebracht en vervolgens werd ik om 10:00 door mijn vader opgehaald. Op naar Denemarken! Ik had nog zitten twijfelen om dit keer wat dichter bij Herning te gaan zitten, maar het huisje van vorig jaar beviel prima. Lekker rustig en op 50 minuten rijden van Herning was het wat mij betreft dichtbij genoeg.

                                                                      Ons onderkomen voor de komende vijf dagen

Na een voorspoedige rit zonder noemenswaardige voorvallen kwamen we rond 16:00 aan in Starup-Tofterup. Een feest der herkenning. Boodschappen inslaan en naar het huisje. Daar de spullen uitpakken en vervolgens ging mijn vader aan het kokkerellen en ging ik een looptraining doen. Het weer was, net als vorig jaar, schitterend. Blauwe lucht, warm. Het lopen gaat erg lekker. Rustig beginnen op 11 km/h en daarna intervalletjes van 2 minuten op 13 km/h met een minuut dribbelpauze: vijftien stuks. Bij terugkomst staat het eten klaar en eten we lekker broccoli.

                                     De schoentjes rusten uit van een intervaltraining over Deense plattelandsweggetjes

Donderdag 6 juni
 
Mijn vader heeft ook zijn fiets meegenomen. Het plan voor vandaag is om het fietsparcours te verkennen. Het weer is echter omgeslagen: harde wind en er lijkt veel regen aan te komen. Toch wagen we het erop: we rijden naar Herning en begeven ons op het fietsparcours. Waar ik vorig jaar lang heb moeten zoeken wist ik nu meteen hoe we moesten rijden. Alleen: vorig jaar stond het parcours netjes aangegeven middels Challenge symbooltjes op het wegdek. Die stonden er nu niet. Ik had wel enigszins het parcours in mijn hoofd, maar na het dorpje Snejbjerg is het op goed geluk. Uiteindelijk rijden we achteraf de eerste 20 kilometer correct, maar bij het dorpje Fjelstervang rijden we linksaf in plaats van rechts. Daarna zijn we lost. Op het gevoel rijden we nog goed, maar als na 35 kilometer Herning aan de horizon gloort weet ik dat het misse boel is. Inmiddels gaan ook de hemelsluizen open en wordt het tijd om ergens te schuilen.
Dat doen we onder een boom in het bos en als de regen is opgehouden rijden we weer verder. Een prachtige omgeving, mooi glooiend, door het bos. Maar op enig moment houdt de weg er mee op. Hij wordt onverhard. En terug…. Uiteindelijk weten we de route nog weer ergens op te pikken en fietsen we ruim 60 kilometer. Voor mijn vader ook meer dan voldoende over het lastige glooiende parcours, nu hij aan de chemo zit. Wel supergaaf om samen te kunnen doen.

                                                  Schitterend weer, klaar voor een test swim door Fuglsang Sø

Als we terug zijn bij Fuglsang Sø wil ik dan nog even het zwemparcours voorzwemmen. Zeker na die onverklaarbare 29 minuten over 1500 meter afgelopen weekend in Weert vind ik het fijn om weer even het watergevoel terug te krijgen. Ik heb nog even op mijn weblog van vorig jaar teruggezocht hoe lang ik er vorig jaar over deed. De dag voor de wedstrijd zwom ik relaxed 34’30”, op de wedstrijddag zelf 32’16”. De opdracht nu was wederom rustig duurtempo zwemmen. En dat deed ik. Ik was zeer benieuwd naar hoe lang ik er over zou doen. Want ja, ik zwom relaxed, maar voor mijn gevoel ging het wel lekker. Alleen op het lange rechte stuk wind tegen hielp niet echt mee. Als ik dan weer voet aan wal zet en op mijn horloge kijk valt het allerminst mee. 34’30” vorig jaar, nu 37’00”. Dat is 2’30” meer. Ik dacht zelfs dat het mogelijk aan het wetsuit zou liggen, dus ik heb mijn “oude” (nog steeds gloednieuwe) Salifish Attack meegenomen, waarmee ik in Luxemburg 26’52” zwom en in Mallorca 31’00”. Maar blijkbaar ligt het niet aan het wetsuit. Wellicht heeft het iets te maken met de slechts 13 uur die ik in het zwembad heb gelegen sinds de zwemmarathon in december. Maar dan nog kan ik het niet rijmen met mijn 8’23” op 500 meter, twee weken eerder tijdens de UT Triathlon.

                                  Geconcentreerd bezig aan de laatste meters, gevoelsmatig gaat het lekker. Schijn bedriegt.

Kortom, het levert me vooral vraagtekens op. Door naar de registratie om mijn startspullen op te halen. Daar ben ik, net als vorig jaar, een van de allereersten. Nog veel enveloppen, alleen iets minder sfeervol doordat er in het Scandic hotel geen merchandising dorp meer is zoals vorig jaar. Daarna nog een tasje oppikken bij de lokale sportwinkel (met daarin een fles Erdinger Alkoholfrei, ik zeg niks) en weer terug naar ons huisje. Het was een lange dag en we hadden wel wat broodjes mee mogen nemen… uitgehonderd komen we aan en na wat gekook staat er weer een heerlijke maaltijd op tafel. Spinazie dit keer.

Vrijdag 7 juni
 
Op de dag voor de wedstrijd had ik niets meer gepland. Voor het ontbijt even rustig drie kwartier fietsen. Dat ging als een tierelier. Bij hartslag 90-95 haal ik met gemak gemiddeldes van 33-34. Dat belooft wat voor de wedstrijd morgen! Ik voel me super. Na het ontbijt vertrekken we naar Billund, om een bezoek te brengen aan het Lego Museum. Erg indrukwekkend. Hoe een timmerman in oorlogstijd switchte naar het maken van kinderspeelgoed (want daar is altijd vraag naar, crisis of geen crisis). En hoe hij dat doorontwikkelde van houten speelgoed naar de nu bekende bouwsteentjes. Er waren allerlei leuke interactieve spelletjes en er stond zelfs een Bugatti Chiron op ware grootte nagebouwd met Lego Technic. Het ding kon nog echt rijden ook zagen we in de bios (iets harder dan 20 km/h). Kortom, een erg leuke dag. De briefing had ook plaats die middag maar heb ik dus aan me voorbij laten gaan. Prioriteiten stellen heet dat.

                                          Bugatti Chiron op ware grootte nagebouwd met Lego Technic. Vakwerk

Bij terugkomst maakten we de wedstrijdfiets klaar en ging mijn vader even plat. Het was, net als woensdag, weer superlekker weer, dus ik ging ook even in het gras liggen. Ogen even dicht en… ik was een uurtje weg of zo. Toen ik weer opstond voelde ik me geradbraakt. Ik moest nog een keer drie kwartier rustig fietsen, en samen met mijn vader reed ik nog eens hetzelfde rondje als van die ochtend. Maar de schwung was er wel uit. Het leek alsof de krachten met dat middagslaapje waren verdwenen. Bij terugkomst eten we groentesoep en rijst. Nog een nachtje goed slapen en dan morgen er tegenaan! De weersvoorspellingen beloven echter niet veel goeds….

Bij het gereedmaken van de tasjes ligt mijn vader al op een oor. Ik zet nog even de TV aan en zie tot mijn verbazing dat Zwartboek wordt uitgezonden. In het Nederlands, met Deense ondertitels. Kan ik nog even wat aan mijn Deens werken.
 
Zaterdag 8 juni: Race day
 
De wekker gaat op de wedstrijddag op tijd. Ik moet om 11u50 starten, maar de wisselzones gaan om 10 uur strikt dicht. Daarom wil ik er eigenlijk om 9 uur al staan om geen risico te lopen dat ik in een wachtrij terecht kom. Plus dat we dan nog redelijk dichtbij Fuglsang Sø kunnen parkeren. We rijden stipt om 08:00 weg en arriveren dus mooi op tijd. Het weer is zoals voorspeld: het mooie weer van een dag eerder is weg, het is grauw, waait hard en aan de horizon vormen zich donkere regenwolken. Na het inchecken van de fiets en de tasjes lopen we terug richting auto. Bij het laatste flatgebouw valt de regen ineens met bakken uit de lucht. We gaan maar even schuilen, gelukkig staan daar een paar stoeltjes waar we even kunnen zitten. In de tussentijd wordt het Deens Kampioenschap sprint weggeschoten en ik zie de zwemmers worstelen met aardig wat golfslag. Als het eenmaal droog is lopen we naar de auto en worden we nog getrakteerd op een luchtshow.

11:50 Zwemmen
 
We zitten ongeveer een uurtje in de auto waarna we ons rond 11:00 weer terug begeven naar het startterrein. Daar aangekomen lever ik mijn laatste tasje in en trek mijn wetsuit aan. Ik kies toch voor de Sailfish Attack, omdat ik daar aantoonbaar snelle tijden in heb gezwommen de afgelopen twee jaar. Het zal in ieder geval sneller gaan dan de 37’00” die ik donderdag heb gezwommen. Maar in mijn hoofd zit gewoon dat ik op de afstand van 1,9 kilometer een tijd van rond de 30 minuten moet kunnen zwemmen. Dus ik ga behoorlijk vooraan staan. Vorig jaar zwom ik 32’16”, fietste 2u25 en was ik na 3 uur op het loopparcours. Daar crashte ik. Te weinig loopkilometers en de warmte deden me de das om. Ik probeerde 4u30 aan te vallen, maar kwam met een looptijd van 1u51 op 4u55 uit. Het plan voor dit jaar was identiek: zwemmen onder de 32 minuten, fietsen was een makkelijker parcours met minder hoogtemeters dus ging ik voor 2u21-2u22 en dan had ik ruim 1u30 voor mijn halve marathon om een eindtijd van onder de 4u30 te realiseren. Tot zover het plan.

                                           Klaar voor de start, nog even zwaaien naar mijn vader. Ik heb er nog vertrouwen in

Vlak voor de start zie ik mijn vader nog even en zwaai nog even. Daarna werk ik mij naar voren en al bij de derde wave van 4 zwemmers mag ik te water. En dat gaat lekker. De mannen voor mij kan ik prima bij aanhaken en als we het eerste stuk hebben gehad wil ik naar links. Daarbij kom ik in botsing met de zwemmer naast mij, die rechtdoor gaat naar de groene boei. Ik kijk en zie iedereen dat doen. Ah, toch wel handig zo’n briefing. Ik zet mij weer in beweging en probeer weer in mijn slag te komen. Ik zit wederom hoog in mijn adem en laat het tempo wat zakken. Van achteren komen wat zwemmers voorbij, maar niet veel. Volgens mij gaat het wel goed.

                          De eersten van onze wave mogen te water. Ik sta op de derde rij en mag vlak hierna starten

Als ik drie boeien gerond heb is het een lang stuk recht door met wind tegen. Ik heb een paar voeten opgezocht waar ik makkelijk in kan liggen en zo steek ik de helft van Fuglsang Sø over. Dan gaan de voeten verder naar links, terwijl de boei toch echt rechtdoor ligt. Ik pak mijn eigen lijn en zie dat ik ook harder zwem dan mijn voormalige voorganger. Ook aan het eind blijf ik mensen uit mijn serie inhalen (gele badmutsen). Maar inmiddels begin ik ook rode in te halen. Dat zijn de age group vrouwen die tien minuten voor ons zijn gestart. Kortom, voor mijn gevoel ben ik aan een prima zwemonderdeel bezig. Maar als ik het water uit kom en op mijn horloge kijk, staat er 36’00”. What the fuck… In ieder geval kan ik daarmee concluderen dat de tijd een week eerder geen incident is geweest. En dat het (gelukkig) niet aan het Zone3 Vanquish wetsuit heeft gelegen. Misschien toch te weinig zwemmeters gemaakt? Maar dan nog, mijn techniek is zoveel verbeterd dat ik geen 1’53” per 100 meer zwem. Zeker niet met een wetsuit aan. Ik snap er wederom niks van.

                                    Na 36 minuten uit het water. Alweer een tegenvaller op het zwemmen helaas

12:26 T1
 
Ik loop onder een douche door om af te spoelen en mag daarna de wisselzone in. Als ik onder de douches door ben voel ik echter nog steeds druppels. He? Niet gevoeld toen ik het water uit kwam, maar het regent. In de tent heb ik het wetsuit redelijk snel uit. Spullen in de tas en mee naar buiten, de regen in. Daar mag ik de tas in een grote container dumpen. Vervolgens rennen door de wisselzone. Ik heb mijn rij goed in mijn hoofd geprent: de vierde. Die ren ik in. Er zijn al behoorlijk wat fietsen weg. Ik krijg een flashback van mijn “duathlon-days”. Waarbij ik ook relatief verlaten parc fermé’s door rende, om vervolgens een inhaalslag te maken tijdens het fietsen. Als dat er voor nodig is dan moet het maar weer op die manier. Vier minuten goed te maken; de wedstrijd is nog niet om zeep.

                     De wissel uit, ik mag gaan fietsen. Met hier nog de illusie dat ik de verloren tijd kan gaan goedmaken

13:00 Fietsen
 
Dat gevoel verandert snel. Ik zit rap op de fiets en denk aan een inhaalrace te gaan beginnen. Zo ging dat in het verleden ook altijd. Meteen een rap tempo erop en gaan. De eerste haal ik snel in, voor me zie ik een viertal fietsers waar ik denk naar toe te kunnen fietsen. Maar het tegenovergestelde gebeurt: ze rijden verder weg. En ook van achteruit word ik al snel door drie-vier man gepasseerd. Het lijkt wel of mijn benen geblokkeerd zijn. Geen kracht. Niks. Nada. De harde tegenwind zorgt ervoor dat ik het tempo nauwelijks boven de 30 per uur krijg, waar dat zeker 35-36 zou moeten zijn.
 
Ik besluit ook niet te forceren. Ik wil graag een steady triathlon volbrengen en hoop dat de fietsbenen terugkeren. Maar nee hoor. Waar het fietsen normaal gesproken een inhaalfeest is word ik alleen maar ingehaald. Alleen wat vrouwen haal ik onderweg in, alle mannen lijken wel sneller te fietsen. Samen met de harde wind en de striemende regen begint dit langzaam in mijn kop te zitten. De motivatie vervliegt. De kracht komt niet terug.

                                                             Het oogt geconcentreerd, maar de echte macht ontbreekt

Onderweg word ik ook gepasseerd door mannen waarvan ik aan de tred zie dat ik die makkelijk moet kunnen hebben. Maar zelfs de 12-meter stayer-allowed afstand kan ik niet handhaven. Mag trouwens ook niet, want op deze wedstrijd geldt een absolute non-drafting rule en is de afstand opgerekt tot 20 meter. Niet dat dat uitmaakt voor mij: ik strijd een eenzame strijd tegen mezelf. Onderweg kijk ik bij een doorkomst na 42 kilometer op mijn horloge. Ik ben op dat moment 1u14 onderweg. Acht kilometer verder zit ik op 50 kilometer en heb ik anderhalf uur gehad. Ik rijd met de harde tegenwind dus ongeveer 33.5 gemiddeld. Veel te langzaam. Maar het gaat gewoon niet harder. Alsof ik pap in de benen heb.

                                Doorkomst in Troldhede na ongeveer 30 kilometer. Het geloof in een goede race is al weg

Ergens op het parcours moet die wind ook een keer in de rug gaan blazen, houd ik mezelf dan nog voor. Maar dat lijkt een eeuwigheid te duren. En als dat moment eenmaal komt en ik eindelijk boven de 40 kom word ik nog steeds aan alle kanten ingehaald. Als de wedstrijd dichter bij huis was geweest was ik ermee gekapt. Hiervoor ben ik niet naar Denemarken gegaan. Net als bij het zwemmen: ik snap er niks van. Onderweg probeer ik nog even wat te rekenen. Als ik nog op 2u30 uitkom qua fietstijd, dan moet ik 1u24 gaan lopen… Maar als ik me zo voel op de fiets, wie houd ik dan voor de gek? Ik heb echt niet de illusie dat ik na dit fietsnummer ineens een top halve marathon ga lopen. Ik besluit voor een safe finish te gaan.
 
Door het koude en natte weer moet ik ook ontzettend nodig een sanitaire stop maken op de fiets. Ik probeer het nog tijdens het fietsen, maar na zo’n 50 kilometer heb ik het wel gehad en stop. Ik weet dat hier een DSQ op staat, maar zie geen motoren in de verte. Wat zou het. Het wordt echter niet op waarde geschat door de eerstvolgende deelneemster die langsfietst, die me iets toebijt in het Deens. Aan de toon te horen is ze niet uit op een date na afloop van de race op basis van wat ze gezien heeft. Toch doe ik dat voorstel nog even als ik haar twee minuten later weer voorbij fiets. Begin ik toch nog een beetje lol te krijgen in dit fietsonderdeel. De tweede keer, zo’n 30 kilometer verder, na Brande, ga ik niet meer van de fiets. De regen komt met bakken uit de lucht en spoelt de boel meteen weer schoon.

                 Het regende inmiddels zo hard dat ik het vizier heb opengezet voor meer zicht. Nog 5 kilometer naar de wissel

Ondanks dat de wind nu in de rug staat heb ik niet het gevoel dat ik lekker kan doorfietsen. De bochten snij ik voorzichtig aan en het regent zelfs zo hard dat ik niets meer zie door mijn vizier. Die zet ik de laatste vijftien kilometer dan maar open. Als ik 70 kilometer heb gehad staat er een bordje “80” en ik krijg nog ijdele hoop. Zou het parcours 10 kilometer te kort zijn? Nee dus. Wat verloren rijd ik zo de laatste kilometers en herken dan weer het stuk waar ik met mijn vader donderdag het laatste stuk heb gefietst. Nu is het niet ver meer. Uiteindelijk rijd ik 2h35’48” over het fietsparcours, een gemiddelde van bijna 35. Toch nog wat goedgemaakt op het laatste stuk, maar ik fiets hier dus tien minuten langer over een makkelijker parcours dan vorig jaar. En verlies dus nog meer dan ik gepland had: Ik had onder de 3 uur willen zitten als ik aan het lopen begon, inmiddels was ik al 3u15 onderweg.
 
15:36 T2
 
Ik neem dan ook niet meer de moeite om een snelle wissel te maken. Er staan vrijwilligers klaar om de fiets aan te nemen en weg te zetten, maar ik besluit om uit veiligheidsoverwegingen de fietscomputer eraf te halen. Vervolgens ren ik de tent in en neem lekker alle tijd. Even tot rust komen en proberen te overdenken wat nu. Gewoon lopen maar. Sokjes aan, schoenen aan, petje op, startnummer om. Gelletjes in de zakjes op het pak stoppen. Fietshelm in de tas en ik kan weg. Met deze langzame wissel brengt een 1u30 run me nog naar 4u50. Maar ik heb geen zin om me nu nog het apezuur te gaan lopen voor een eindtijd van 4u50. Als me dat überhaupt al zou lukken met deze benen en deze mindset. Ik was gekomen voor 4u30. Dus ik besluit om een steady pace te pakken waarbij ik probleemloos de finish kan halen.
 
15:40 Lopen
 
Het loopparcours is precies tegenovergesteld van vorig jaar. En we hoeven deze keer geen vier rondjes, maar drie. Daar staat wel tegenover dat het lange stuk over de Dronningen Boulevard nu een stuk langer is heen en terug. Niet bepaald een motiverend stuk maar het is niet anders. Ik merk al snel dat ik alweer moet plassen. Terwijl ik na de wedstrijd zie dat ik onderweg maar een halve bidon heb leeggedronken, waar twee bidons het plan was. Niet dat dat enige invloed heeft gehad op de prestatie, want de slechte fietsbenen had ik al vanaf het begin. Bij de eerste de beste drankpost maak ik dan ook gebruik van de Dixie en daarna weer door. De weersomslag werkt dus heel erg op mijn blaas blijkbaar.

                                      Op het loopparcours. Toch nog redelijk van voren, het is nog rustig die eerste ronde

Tijdens het lopen probeer ik wel voldoende te drinken. Het tempo dat ik loop zit zo rond de 4’45”-4’50”. Het kan wel harder, maar ik vind het prima zo. Vorig jaar had ik nog gigantische problemen op het loopparcours; dat gaat me nu in ieder geval niet weer gebeuren. Zelfs de wenteltrap over het spoor neem ik nu redelijk moeiteloos, waar ik daar vorig jaar moest wandelen. Na de eerste ronde krijg ik mijn eerste bandje; rood. Nog maar twee ronden. Dan de bibliotheek door, net als vorig jaar een leuke gewaarwording. En aan het eind van de terrasjeszone staat dan mijn vader met twee bekenden van hem, die ook een huis hebben op hetzelfde vakantiepark in Frankrijk. Zo heeft hij ook nog een beetje een leuke middag qua gezelschap; qua weer is het echt een ramp, ook voor de toeschouwers.

                 Doorkomst na de eerste ronde bij mijn vader, zo te zien ben ik nog redelijk goed gemutst. Wat moet je anders

Ik geef aan dat ik nog twee rondjes moet en vervolg mijn weg. Het tempo blijft akelig constant. Af en toe heb ik even de neiging om er een tempoversnelling tegenaan te gooien, maar het is nog ver. Dus ik blijf behouden lopen. Eigenlijk is die run dan niet zo spannend. Wel leuk om ook de strijd bij de pro’s te kunnen volgen; die zijn een half uur na ons gestart en de eersten hebben me op de fiets ergens ingehaald. Ze lopen nu een ronde op me voor en de nummers een en twee lopen vlak bij elkaar. Benieuwd hoe dat gaat aflopen. Het zijn twee Denen, ik ken ze niet.
 
Tijdens de volgende ronde probeer ik maar weer wat doelen te stellen. Lopers die ik voor me zie lopen en probeer in te halen. Een fraaie Poolse is het eerste slachtoffer. Niet veel later kan ik echter weer naar de kant bij de waterpost, want ik mag weer plassen. Bizar. Daardoor mag ik de achterkant van de Poolse echter nog wel een keer bewonderen voordat ik er voor de tweede keer voorbij steek. Grappig dat ik ineens op hele andere dingen let in de wedstrijd dan normaal gesproken, haha.

                                  De eerste keer dat ik de Poolse Monika inhaal. Iets verderop mag ik er nog eens voorbij

Het volgende bandje is dan geel en ik loop een tijd op met een Deen in een Fusion pak. Dat is trouwens een vrij algemene omschrijving, want Fusion is een Deens merk en het halve veld loopt in die wit-zwarte pakken rond. Maar deze heeft een vergelijkbaar tempo en kan ik me mooi aan optrekken. Totdat ik weer bij de waterpost kom. Nee, dit keer ga ik alleen wat drinken. Een bekertje cola. Ik gooi het in een reflex op de grond en zie dan dat de grond eigenlijk hartstikke schoon is. Iedereen probeert de afval netjes in de containers te gooien. OK, sorry…

                                                             Laatste rondje, het tempo wat opgeschroefd

Weer een rondje voorbij en ik krijg het laatste, roze bandje. Op naar de finish. In de laatste ronde besluit ik het tempo nog even wat op te schroeven. Uiteindelijk loop ik dan 4’30” over de laatste 5 kilometers. Bij de waterpost zie ik dat mijn “goede” voorbeeld inmiddels navolging heeft gekregen: het ligt inmiddels bezaait met gele PowerBar bekertjes. Nogmaals sorry…. Bij het laatste keerpunt op de Dronningen Boulevard zag ik dat er nog een Nederlander voor me liep en dat ik daar op aan het inlopen was. Die wil ik nog even pakken.
 
De laatste keer die vervelende wenteltrap op en af… maar waar vorig jaar een lijdensweg was heb ik nu geen enkele keer hoeven te wandelen. Ik ren Herning centrum voor de laatste keer in. Ik zie de Nederlander. Ik kan hem hebben. Nog 1 keerpunt, dan ben ik in ieder geval nog de eerste Nederlander in de wedstrijd (hij bleek een ronde achter te liggen, maar ik had in ieder geval eindelijk iets dat me motiveerde in deze race). Met die inspanning passeer ik tevens een Deen die gelijk met mij van de fiets af kwam op het loopparcours en tevens de Deen in het Fusionpakje van een ronde eerder. Toch nog iets van genoegdoening in die laatste paar honderden meters, die ik eindelijk op volle snelheid afleg. En dan mag ik linksaf, naar de finish. Daar staat tevens mijn vader met zijn kennissen, maar die zie ik niet. Ik word aangemoedigd door de vrouwelijke speaker en bal mijn vuist. Toch maar mooi weer gefikst.

                             Finish na 5h02'51". Ruim een half uur meer dan mijn streeftijd, maar ook tien keer minder kapot

Niet wat ik ervan verwacht had, maar uiteindelijk is de eindtijd van 5h02’51” niet eens zo heel beroerd. Zeker als ik kijk hoe ik me onderweg voelde en eraan gedacht heb om te stoppen. In al die jaren heb ik eigenlijk altijd alleen maar hoogtepunten gekend. Dit scenario had ik nog niet eerder meegemaakt. Maar ook dat is onderdeel van het spel. Teveel aan mijn hoofd? Ik denk het. Dat dat zo’n impact zou kunnen hebben op een race is nieuw voor me. Sporten en racen is voor mij juist dan ontspanning. Maar als dan ook dat niet gaat zoals je zou willen is dat wel wat frustrerend. Maar daar moet ik ook even mee zien te dealen. En lessen uit trekken. De belangrijkste voor nu: meer rust pakken. De magie van Challenge Herning na vorig jaar is er na dit echec helaas wel af. En misschien maar goed ook. Kan ik weer eens een andere wedstrijd gaan proberen volgend jaar.

Zaterdag 1 juni: aankomst
 
De hele deelname had nogal wat voeten in aarde, zeker in combinatie met de Challenge Herning een week later. In mijn nieuwe functie als financial controller. De eerste dagen van de maand zijn volledig gereserveerd voor maandrapportages. Ik probeerde de meeste rapportages al op vrijdagavond 31 mei te draaien, om zo de handen vrij te hebben in het weekend en de druk zoveel mogelijk weg te halen van Denemarken: ik zou woensdag alweer vertrekken en had dus effectief maar twee dagen om alles te rapporteren.
Er moesten ook nog boodschappen worden gedaan, dus ook die nog ingeslagen die zaterdagochtend en uiteindelijk om 13:00 richting Weert vertrokken. Een rit van 2 uur vanaf huis. Het EK was officieel al vanaf donderdag gestart, maar eerlijk gezegd ben ik niet zo van de poespas en landenparades. Gewoon mijn dingetje doen (racen) en weg. Dus zo laat mogelijk die kant op.

Als het had gekund was ik zelfs op de dag zelf die kant op gereden, maar met een start om 09:25 en wisselzones die open waren van 07:00 tot 08:45 zou dat wel heel vroeg worden. Dus ik had via booking.com een hotelletje geregeld op 14 kilometer afstand, in Someren. Eerst naar Weert gereden om me te registreren, toen door naar het parcours om nog een speciaal EK shirt op te halen (hetzelfde als wat ik al had van Rotterdam, alleen nu met de overbodige tekst Agegrouper TriathlonNL op de achterkant) en door naar het hotel.

                                 Overzicht van het finishgebied op de middag van aankomst, het is al lekker warm (eigen foto)

Bij het hotel aangekomen had ik inmiddels wel wat honger gekregen, dus snel even naar de bakker voor wat broodjes. En daarna omkleden en even rustig de benen losfietsen. Ik ken de omgeving niet, maar na enige aanwijzingen van de hoteleigenaar denk ik een redelijk goed rondje van een uur te hebben gevonden. Eerst 14 kilometer langs de Zuid-Willemsvaart richting Nederweert en dan in Nederweert via B-weggetjes weer noordwaarts richting Someren. En verrek, het rondje is precies dertig kilometer en na een uurtje op hartslag 95 ben ik weer terug.

                                                           De startspullen liggen klaar op de hotelkamer (eigen foto)

Na even gedoucht te hebben ga ik wat eten bij het restaurant van mijn hotel Krabbendam. Het is heerlijk weer en ik zet me op het terras. Ik begin aanvankelijk nog braaf met een ice tea, maar al snel maakt zich een licht vakantiegevoel van me meester. En aangezien ik weet dat ik toch niet om de prijzen mee doe en genieten bij mij hoog in het vaandel staat: schakel ik over op de La Trappe blond. Een heerlijk voorgerecht met gamba’s en een goede steak als hoofdgerecht worden afgesloten met een heerlijk frisse ijscoupe. Bourgondisch genieten met een hoofdletter B in Brabant.

                                         Avondeten, heerlijk genieten van wat tapa's en een La Trappe blond(eigen foto)

Zondag 2 juni: de race

De wekker gaat al vroeg die ochtend: ik had hem op half zes gezet. Vroeger in mijn studententijd bestond nog de WOP-relatie: wippûh, ontbijtûh, pleite. Van dat eerste kwam het niet, dus dit was POP: pittûh, ontbijtûh, pleite. Ik had zelf wat broodjes meegenomen aangezien het ontbijt in mijn hotel pas om 08:00 zou zijn. Maar ze hadden goed meegedacht en een lunchpakket voor me gemaakt, dat die ochtend netjes in de koelkast op de gang op me stond te wachten. Perfect!
 
Om half zeven heb ik alles ingepakt en uit de kamer naar beneden weten te krijgen. Ik stap in de auto en begeef me naar Weert. Race day!
 
Om zeven uur ben ik bij de sporthal en ik dacht dat ik vroeg zou zijn, maar de parkeerplaats staat al aardig vol. Als ik mijn discwiel achter wil monteren kom ik erachter dat ik geen inbussleutelset mee heb genomen om de breakpads te vervangen. Gelukkig is een Duitser behulpzaam en bij het oppompen komt oude bekende Bas Groothedde de helpende hand bieden (hem ontmoette ik voor het eerst bij het WK in Rotterdam, leuk om hier weer samen aan de start te staan). Vervolgens breng ik de loopschoenen naar T2. Daar ontmoet ik oud-TC Twente clubgenoot Roland de Haan. Met hem babbel ik nog even over de uitdagingen als jonge vader en het ambiëren van triathlonprestaties. We zitten aardig op een lijn, ook Roland blijkt daar heel nuchter in te staan. Beiden beseffen we dat we bevoorrecht zijn dat we aardige prestaties hebben kunnen leveren, maar kunnen dat ook relativeren. Voor mij is het met name de meerwaarde van de extra trainingen: als ik echt super wil zijn, op het niveau van pak hem beet 5-7 jaar geleden, moet ik er dermate veel meer uren in steken dat het mijn werk en/of gezin in de weg gaat zitten. Daarom neem ik nu genoegen met een wat minder niveau, met 50% van de trainingsinspanningen van destijds haal ik nog 85%-90% van het niveau van destijds. Dus al die extra uren leveren me maar weinig toegevoegde waarde (kunnen me alleen brengen van leuk niveau naar zeer leuk/aardig goed niveau). Zo babbelen en filosoferen we over onze sport en het gezinsleven tijdens de fietstocht naar T1, waar de zwemstart plaats gaat vinden.
 
De fiets is snel ingecheckt en daarna is het wachten op de start. Van een uur naar een half uur. De eerste series gaan te water. Een mooi gezicht: een landstart en iedereen die het water in rent. Per age group iedere vijf minuten een wave. Oplopend per vijf jaar: dus vijf minuten voor ons starten de M40, vijf minuten na ons de M50. Als Roland met de M35 mag rits ik zijn wetsuit dicht en wens hem succes. Mijn eigen Zone3 Vanquish krijg ik zelf dicht. Onze namen worden omgeroepen. We mogen ons melden. Nog vijf minuten. Voor ons gaat de toeter en de M40 categorie stort zich in het Blauwe Meertje. Wij mogen het strandje op. Achter de lijnen staan. Ik gooi nog eens de armen los. Inzwemmen heb ik niet gedaan. Ik wil met beleid starten, niet in het gewoel en dan lekker doorzwemmen. Vorige week zwom ik 8’23” op 500 meter zonder wetsuit, dus ik verwacht op 1500 meter hier onder de 24 minuten te gaan. Als de afstand klopt uiteraard. Naast me staat Bas Groothedde. Ik wens hem nog eens succes.

                                                        Zwemstart van een eerdere AG-wave (foto: Christie Brouwer)

09:25 Zwemmen
 
De toeter loeit. De hele rij atleten rent het water in. Ik laat het begaan en zorg dat ik ruimte krijg. Voor me zwemmen ze weg, ik zie Bas een paar meter voor me. Ik probeer mijn slag te pakken en een goed tempo te vinden. Dat lukt. Niet te gek doen en goed navigeren op de boeien. We zwemmen in een soort T-vorm. Als ik voor me kijk zie ik een redelijk langgerekt lint en ik heb nou niet bepaald de indruk dat ik kort achter de kop zit. Verre van. Het mag wel wat harder eigenlijk. Een tandje erbij dus. Ik probeer goed op mijn techniek te letten en de meest rechte lijn te zwemmen. Dat laatste lukt: ik zie uiteindelijk dat ik 1575 meter heb gezwommen, waar ik verhalen van anderen hoorde over 1650-1700 meter. Bij de voorlaatste boei komt de eerste zwemmer van de M50 categorie voorbij en niet veel later volgen er nog drie. Voor mijn gevoel zwem ik lekker en is het tempo prima. Maar op de een of andere manier heb ik wel het gevoel dat ik veel te lang in het water lig. Dat gevoel wordt bevestigd als ik het water uit kom: er zijn al meer dan 29 minuten verstreken. 29? 29! Dat hoor ik normaal te zwemmen op de halve (klein beetje meer, maar rond de 30 kan ik tegenwoordig). Ik snap er niets van. Dit is een tijd die vergelijkbaar is met de zwemtijden die ik zwom in mijn duathlonperiode. Net onder de 2 minuten per 100. Hoe kan dat?

                                             Na ruim 29 minuten het water uit, vier minuten verloren. Ik snap er niks van.

09:54 T1 + Fietsen
 
Gelukkig ben ik redelijk vlot met de eerste wissel. Twee man die voor me het water uit waren haal ik daar in en bij de opstapstreep staat een Noor te klooien om in zijn schoenen te komen. Ik zit meteen op de fiets en ben weg. Tot mijn verbazing zie ik dat het makkelijk gaat: ik zit al meteen boven de 40 per uur, terwijl het me nauwelijks moeite kost. Het eerste stuk richting de sluis maak ik dan nog wat posities goed. Bij de sluis komen de deelnemers ook van de andere kant en weet je eigenlijk niet meer wie er bij jou in de startwave zat en wie niet. Gewoon hard trappen is het devies.
 
Op het stuk richting België staat de wind tegen, maar ik weet het tempo prima hoog te houden. 37-38 zonder moeite eigenlijk. Ik doe ook niet al te veel moeite om hier al te veel energie te verspelen. Na het keerpunt gaat er een tandje of twee bij. Wind in de rug en rammen. De Wahoo Elemnt BOLT geeft 43-44 aan. Ik haal hele volksstammen in. Best veel deelnemers als je de 12-meter stayerafstand wilt respecteren (velen willen dat duidelijk niet). Een Turkse deelnemer fietst verrassend hard. Ik kom langzaam dichterbij en bij het inhalen zie ik dat hij een ontzettend zwaar verzet trapt. Zelf kies ik voor souplesse. Bij het inrijden van Weert staat de teller zelfs even op 45-46. We rijden langs de wisselzone. Nog twee volle ronden. Het is, ondanks het vroege tijdstip, al warm. Dus ik drink goed onderweg. Bij het keerpunt in Weert hoor ik dat speaker Wim van de Broek mijn naam omroept bij het voorbijrijden. Ha, hij heeft me herkend. Ik trek me weer op gang.

                 Eerste fietsronde. Op de fiets gaat het gelukkig wel lekker en ik houd het tempo hoog (foto: Christie Brouwer)

De tweede ronde begint dan met een lang stuk tegen de wind in. Twee rappe Engelsen komen voorbij. Uit de M30 categorie, zie ik aan de decals op hun kuiten. Ik pak de toegestane 12 meter en probeer te volgen. Altijd lekker om iets van een richtpunt te hebben en het levert toch licht voordeel op met de tegenwind. Na de sluis ben ik ze kwijt en rijd weer alleen verder. Het tempo blijft prima constant.
 
Op de weg terug kan het tempo weer omhoog. Waar het in de vorige ronde nog naar 45-46 max ging blijft het nu op 44 hangen. De warmte denk ik. Ik dring ook niet te veel aan, ik wil ook nog een goede run neerzetten. Maar het resultaat is door die rare zwemtijd eigenlijk toch al om zeep. Dus ik besluit de race echt als een voorbereiding voor Herning volgende week te gebruiken: ik beslis op dat moment om de tien kilometer lopen op mijn voorgenomen halve marathon pace in Herning te gaan lopen. Met die beslissing in het achterhoofd kan ik nog even wat extra’s geven op de fiets.

             Veel drinken tijdens het warme fietsonderdeel. Hier zet ik de bidon net terug bij 40 per uur (foto: Christie Brouwer)

De laatste fietsronde word ik dan nog achterhaald door een Ier, Toby Bedell. Die is met een sterk fietsnummer bezig, maar echt ver weg fietst hij niet. Op de laatste keer richting België steek ik er dan maar weer voorbij en weet dan met tegenwind de teller op te laten lopen naar 41. Op de weg terug naar Weert moet ik die inspanning wel even bekopen, want daar krijg ik het tempo niet echt meer heel strak. Bedell komt weer voorbij, alsmede Nederlander Martin Breedijk (M50). Ik geef niet meer alles en bereid me voor op het looponderdeel.
 
10:53 T2 + Lopen
 
Bij het bereiken van de wisselzone stap ik tegelijk af met een andere atleet uit mijn AG van wie ik wel eens blogjes lees, Chris Kouwenhoven. Ik snel door het parc fermé en hang snel mijn fiets op. Iets verder zie ik Andy de Jong staan, clubgenoot bij TTvW. Hij is in de M40-categorie gestart, dus daar heb ik al vijf minuten op goed gemaakt. Dat zal zeker niet op het zwemmen zijn gebeurd, alhoewel ik normaal gesproken ook harder zwem. Ik trek snel mijn schoenen aan en begeef me naar het loopparcours. Het aanloopstuk van 700 meter blijkt achteraf bij de tweede wissel mee te tellen, waardoor die erg lang uitvalt. Met 3’42” zet ik daar overigens ook geen supersnelle tijd neer.

                             Een mooi steady tempo te pakken. Ik loop een degelijke tien kilometer (foto: Christie Brouwer)

Bij het oplopen van het loopparcours loop ik al meteen achter Roland de Haan, die waarschijnlijk aan zijn voorlaatste of laatste ronde bezig is. Maar zijn tempo is er volledig uit. Ik moedig hem aan als ik hem passeer. Ik mag vier rondjes in de hitte gaan lopen: de temperatuur is inmiddels opgelopen richting de 30ºC. Daarom wil ik niet volle bak, maar proberen mijn halve marathon pace voor Herning op te pakken. Mezelf niet te moe maken, maar lekker met een hoge pasfrequentie een goed tempo. En veel water aanpakken. Dat zijn van die waterzakjes waar je uit zou moeten sippen, maar dat werkt voor geen meter. Na een halve ronde proberen gooi ik hem weg en pak een volgende aan. Ook daar krijg ik weinig uit. Inmiddels ben ik al wel langzaam Andy genaderd en na een halve ronde passeer ik hem. Ik merk dat hij probeert mee te gaan, maar daar let ik verder niet op. Eigen tempo, eigen race.

         Na mijn stop het tempo weer opgepakt en mensen opgeraapt, waaronder de Ier Toby Bedell, twee posities achter me
                                                                                       (foto: Christie Brouwer)

In de tweede ronde zakt het tempo dan wat in: waar ik in de eerste ronde 4’11” per kilometer liep zakt het weg tot boven de 4’20”. Nog steeds prima, want dat brengt me in Herning naar een tijd van rond de 1u30. Wel begin ik nu echt last van de warmte te krijgen en aan het eind van de tweede ronde komt zowaar Andy weer voorbij. Bij het ingaan van de derde ronde stop ik even bij de waterpost. Ik wil even de tijd nemen om normaal te kunnen drinken. Dat kost dan maar even wat tijd, maar hydratatie is zeer belangrijk. Ik word door nog meer mensen gepasseerd, waaronder mijn Ierse fietsvriend Toby Bedell. Als ik het waterzakje leeg heb zet ik me weer in beweging. Als snel ben ik weer bij de Ier. Hij loopt niet veel langzamer en die derde ronde blijf ik bij hem. Ik besluit in de slotronde nog even wat te versnellen.

Het derde looprondje is dan inderdaad wat langzamer, boven de 4’30” door die stop bij de waterpost. Maar ik voel me nog superfit en heb weinig tot geen last van de warmte. Ook blij met de douches die de inwoners van Weert langs het parcours hebben aangelegd: een welkome verfrissing. In de slotronde loopt er dan nog een Duitser achter mij, die me zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken als ik het tempo omhoog gooi: hij geeft aan in een andere AG te strijden. Ik geef terug dat ik nog wat energie over heb en gewoon nog een snellere laatste ronde wil lopen. Met de Duitser in mijn kielzog loop ik daarop naar de finish.

                         Finish. Nog twee Belgen verschalkt  op het blauwe tapijt en ik kijk naar boven wat mijn eindtijd wordt

Een kilometer voor het eind komt er dan nog een snellere Nederlander voorbij, die bij hem in de AG zit. Daarop probeert hij bij die loper aan te haken. Ik vind het prima. Het laatste rondje gaat weer op 4’20” en dat is hard genoeg met het oog op volgende week en bij deze temperatuur. Als ik dan richting finish mag zie ik dat ik nog een Belg kan passeren. Nog even aanzetten en er voorbij. Zo’n vijftien meter daarvoor loopt nog een Belg en bij hem op de kuit staat M45. OK, die zit dus bij mij in de AG… een blik richting finishlijn en ik zie dat ik hem nog kan hebben, dus ik trek mijn eindsprint nog maar even door. Daarmee loop ik in een eindtijd van 43’53” naar de finish, perfect voor volgende week in Herning.
 
Mijn eindtijd van 2h15’56” valt me tegen. Maar dat is voornamelijk te wijten aan het zwemmen. Er zijn mensen die ik normaal een minuut achter me heb, die nu drie minuten sneller hebben gezwommen. Dus op dat onderdeel heb ik zeker vier minuten laten liggen. Wellicht dat het wetsuit niet goed dicht heeft gezeten? Of omdat ik meer afgetraind ben dan vorig jaar het pak nu wat te ruim zit en daardoor meer water pakt? Geen idee. Voor de eindklassering had het trouwens niet echt super veel uitgemaakt. Nu mag ik me 33e van Europa noemen, als het zwemmen volgens verwachting was gegaan had me dat hooguit elf plekken winst opgeleverd, dus 22e. Dus veldvulling, zoals ik vooraf al verwachtte. Maar dat is ook nodig, anders hoeven er maar drie te starten voor de podiumplekken. En het was gewoon erg leuk om eens mee te maken, zeker zo dicht bij huis. Het enige jammere is dat er geen herinneringsmedaille is na afloop. Daarom laat ik bij een tentje maar een customised event t-shirt maken om toch nog een tastbare herinnering te hebben aan dit evenement. De bond heeft inmiddels gemeld dat ik met mijn finish in Weert automatisch ben gekwalificeerd voor het WK in Lausanne, later dit jaar, maar dat laat ik mooi aan me voorbijgaan. WK (2017) en EK (2019) zijn nu afgevinkt. Het is mooi geweest.