De duurwedstrijden in de voorbije weken bleken niets minder dan een goede voorbereiding op dé piekwedstrijd van 2015. Natuurlijk leuk die triathlonnetjes en zo’n marathonnetje lopen, maar vergeleken bij de uitdaging die op zondag 25 oktober op de agenda stond was het allemaal kinderspel. De Bulten Bierloop. De naam dekt in meerdere opzichten de lading: er liggen twee viaducten in het loopparcours en tijdens de wedstrijd moet er bulten bier worden gedronken. Laten dat nou net twee hobby’s van me zijn.

Begonnen als ludiek evenement, gebaseerd op de beer mile. Waarbij atleten 4 rondjes over een atletiekbaan moeten rennen en bij iedere ronde een biertje moeten leegdrinken. Dit concept dacht een select gezelschap ook in het dorstige Twente te kunnen introduceren. Voor de try-out werden via Facebook wat bekenden benaderd en zo stond op een schitterende en zonovergoten dag een deelnemersveld van een kleine 20 man/vrouw aan de start voor de eerste editie van de Bulten Bierloop. Met als thema “Oktoberfest editie”, wat leidde tot een hilarische verkleedpartij.

             Groepsfoto vooraf. Alleen de invitatielopers worden vereeuwigd (geen plaats voor breedtesporters in deze editie)
                                                                                                     (foto: Henri Bijkerk)

Toen iedereen was aangemeld, heuse startnummers waren opgespeld – speciaal voor dit evenement laten maken – was het tijd om de eerste biertjes ter hand te nemen. De “burgemeester van Azelo” nam het startpistool ter hand en zo werden om 13:00 uur de deelnemers “weggeschoten”. Dit was de eerste loopwedstrijd waarbij iedereen na het startschot bleef staan. Om een biertje te openen. En dit zo snel mogelijk achterover te slaan.

Coen Schilderman is een van die mensen die “gezegend” is met het feit dat hij zijn keel vol open kan zetten. Binnen 5 seconden was het blikje leeg en was heer Schilderman vertrokken. Al snel gevolgd door de andere drinkebroers. Ik ben niet zo van het snelle drinken. Zeker niet bij de eerste. Daarnaast was ik op voorhand van mening dat het nogal gênant zou zijn om hier met een enorme voorsprong te gaan winnen. Volgens mij was dat niet in de geest van de wedstrijd. Dus ik dronk lekker rustig mijn biertje leeg en begon na 45 seconden of zo, als een van de laatsten, ook maar eens aan het eerste stukje lopen. Meteen de eerste bult over. Op een parcours dat de meesten wel kennen van de Twentse Triathlon Tour: het rondje van het fietsparcours, maar dan tegengesteld.

                             Op weg naar de eerste drankpost. De koplopers bijna achterhaald (foto: Floris Stubbe)

Ik loop niet eens bijster hard, maar ik haal toch allemaal dirndls en lederhosen in. Al snel loop ik op plek vier en na ongeveer 800 meter kom ik kort achter de drie koplopers (Coen Schilderman, Stef Olthof en Martijn Slagers) bij de tweede drankpost. Dat gat van ruim een halve minuut is dus goed dicht te lopen. Ware het niet dat het tweede biertje bij die mannen er weer net zo hard ingaat. En ik weer sta te nippen. Inmiddels komen ook de anderen bij de drankpost om zich van de broodnodige sportvoeding te laten voorzien. Want op die eerste 800 meter zijn natuurlijk de nodige calorieën verbrand die weer moeten worden aangevuld.

          Eerste drankpost, tweede biertje. Duidelijk het zwaarste onderdeel van deze moderne tweekamp (foto: Floris Stubbe)

Op naar het tweede loopstuk en de derde drankpost! Het gat met de drie koplopers is groter geworden. Ze lopen nog steeds bij elkaar en ik loop het eerste stuk samen op met Jos Brangert en Marc van Harten. Iedereen heeft er ontzettend veel lol in. Uiteraard het allerbelangrijkste bij een uithoudingsproef als deze. Op een gegeven moment beslis ik toch maar weer om het gat richting de koplopers te dichten, maar daar begin ik wat later mee dan na dat eerste biertje. Dus het gat is groter geworden. Bij de tweede drankpost concludeer ik dat hardlopen en bierdrinken twee ontzettend leuke dingen zijn, maar de combinatie het erg lastig maakt.

Vooral de eerste meters na de drankpost zijn verraderlijk. Het koolzuurrijke vocht mist zijn uitwerking niet en zorgt voor een lekker vol gevoel in de maag. Het lopen gaat dan ook niet zo lekker. Maar na vijftig tot honderd meter komt de vaart er wel weer in. Ik besluit om het toch nog weer even spannend te maken door goed gas te geven richting de laatste drankpost, maar mijn achterstand was alleen maar groter geworden door mijn trage drinken.

                                Keurig opgebouwde race, laatste drankpost: ik heb er weer zin in. Next! (foto: Henri Bijkerk)

Aangekomen bij de laatste drankpost, ter hoogte van het AZC, is de beslissing al gevallen. Coen Schilderman toont zich een meester over het bier en is wederom na 5 seconden weg. Martijn Slagers en Stef Olthof staan er nog. Stef wil nog wat zeggen, maar midden in een zin vliegt zijn ontbijt via een prachtige straal in de berm. De reden waarom Jeroen ten Bruggencate hier dus graag wilde posten. Er zouden nog meer schermutselingen volgen bij die laatste post.

Ik merk dat ik qua bierdrinken meer een diesel ben. Nu de eerste drie er door zijn gaat nummer vier er wat sneller in. Ik ben verbaasd dat ik hem zo vlot heb weggetikt. Leeggegoten is een beter woord, want slikken was er nauwelijks bij. Stef Olthof heeft met een splijtende demarrage Martijn Slagers achter gelaten, maar ik heb ze nog beiden in zicht. Toch maar even voor plek twee gaan dan.

                  De top-drie is al weer weg, Jos Brangert en Marc van Harten snakken ook naar de volgende goudgele rakker
                                                  terwijl ik de laatste restjes Grolsch wegkauw (foto: Henri Bijkerk)

Al snel ren ik Martijn voorbij en iets verder is Stef Olthof gaan wandelen. Die sprint het tweede viaduct op was toch te veel van het goede. Ik ren naar hem toe, hij probeert aan te haken maar bovenop het viaduct moet hij passen. Ik kan dan heel hard doorrennen richting finish, maar zie dat Coen al gefinisht is. Dus hem bang maken hoeft niet meer. Dan maar even wat inhouden en er nog een leuke strijd om de tweede plaats van maken. De bedoeling was eigenlijk samen naar de streep, maar Stef Olthof ruikt zijn kans en komt er vol overheen. Later begreep ik pas dat de finish bij zijn ouderlijk huis lag, dus dan heb je de tweede plek ook verdiend. Toch nog even bang proberen te maken toen hij inhield voor de streep: ik gooide er nog even een fikse eindsprint uit. Goed voor een mooie derde plek in 17’55”.

                                                  Voor iedereen een welverdiend biertje bij de finish (foto: Floris Stubbe)

Kortom: een geweldig leuke wedstrijd en wat mij betreft het hoogtepunt van 2015. Daar heb ik natuurlijk ook een half jaar keihard voor getraind. Alleen jammer dat ik het bierdrinken onderschat heb. Want deze discipline in dit multisportevenement bleek uiteindelijk de doorslaggevende factor. Het weer was schitterend, de verzorging onderweg was top geregeld, het ontbrak de deelnemers aan niets. En na afloop van de prijsuitreiking werden de opnieuw dorstige deelnemers in de watten gelegd met een gezonde, calorierijke mix van bier, chips en borrelnootjes. Het enige dat ik miste was een finisher t-shirt.

Uitslag 1e Bulten Bierloop:

Heren:
1. Coen Schilderman 16:37
2. Stef Olthof                 17:51
3. Erik Lentfert              17:55
4. Martijn Slagers         18:23
5. Marc van Harten       20:23
5. Jos Brangert             20:23
7. Berton Mensink        23:30
8. Merein Versluis        26:09
9. Tom Wissink            35:36
10 Nick Hogt                 35:40

Dames:
1. Ireen Olthof               28:12
2. Tieti Hoekstra           36:30
2. Anne Scheper           36:30
2. Judith Scheper         36:30

Winnaar originaliteitsprijs: Stef Olfhof

EINDHOVEN – Na twee mislukte hele triathlons in twee weken bleef ik een beetje met een kater achter. Helemaal toen bleek dat het gegeven advies met betrekking tot de sportvoeding gewoon niet klopte. Het gebruik van de geadviseerde producten, in combinatie met de gebruikte sportdrank, was vragen om problemen. Wat ik vooral miste was het voldane gevoel van een duurwedstrijd finishen. De spierpijn na afloop. Want na 32 kilometer wandelen door Alcúdia kwam ik ook daar fit vandaan. Ineens zag ik hem op de kalender staan: Eindhoven Marathon. Want dat was het onderdeel dat ik twee keer de mist in had zien gaan. Dus op 11 oktober naar Eindhoven gereden voor de derde marathon in vier weken tijd. Met ditmaal wel een bevredigend resultaat: 3h06’33”.

De vraag was of het verstandig was op zo’n korte termijn weer een groot duurevenement te gaan doen. Maar zoals gezegd: Almere niet gefinisht en achteraf was dat gewoon een hele goede training voor de Ironman Mallorca. Die dus ook niet tot tevredenheid is afgerond. Ik kwam daar echt over de finish met het gevoel alsof ik niks had gedaan. Het was vooral vervelend, zo’n eind wandelen. Zeker als de benen goed voelen en je eigenlijk wilt rennen, maar dat lukt niet omdat je je ongelooflijk beroerd voelt. In die zin was het niet zozeer een sportieve prestatie, dan wel een mentale. Dus achteraf toch nog wel een beetje trots op die finish.

Maar in beide gevallen geen echte marathon gelopen dus. Sowieso nog nooit een echte marathon gelopen, de enige twee keer op Lanzarote en in Almere in 2013 waren ook in een triathlon. Dus mijn snelste tijd van 3h38’14” – die ook nog eens over een afstand van 44 kilometer was – zou een stuk sneller moeten kunnen. Ik had in de planning om volgend voorjaar in Enschede mijn debuut op de marathon te gaan maken, maar nu ik toch al die trainingsuren al had gemaakt: dit was dé kans om het seizoen nog enigszins een positieve afsluiter te geven.

Vooraf was er nog twijfel of ik het wel moest doen. Vlak bij huis was namelijk de Herfstloop van TION, een mooie halve marathon die o.a. door het prachtige Buurserzand gaat. Maar die wedstrijd begon om 11:30 uur, de wedstrijd in Eindhoven om 10:00 uur. Dus qua verwachte finishtijd zou het elkaar niet veel ontlopen. Qua eindtijd had ik er ook geen extreme verwachtingen van. Ik wilde gewoon een lekkere marathon lopen om mijn seizoen een waardig einde te geven. Dus uiteindelijk op donderdag 8 oktober de knoop doorgehakt en drie dagen voor het evenement ingeschreven voor Eindhoven. ’s Avonds nog de baantraining bij LAAC rustig meegedraaid, waar de tempo’s erg makkelijk gingen. Even overlegd met trainer Herman Moelard en besloten niet te gek te doen. Een tijd van 3:10-3:15 was prima. Ik zou weggaan op 3:10, wat neer zou komen op 4:30 per kilometer. Iets harder dan ik gepland had in mijn triathlons (3:20). En dan maar kijken hoe lang ik dat vol zou houden.

                         Het vernieuwde parcours in Eindhoven, van 2 rondes naar 1 grote ronde. Helemaal niet erg!

Die zondagochtend was het vroeg opstaan: 06:00 uur uit bed. Ontbijten en iets voor 07:00 uur zat ik in de auto richting Eindhoven. Ik had gerekend op een rit van twee uur, maar al na anderhalf uur reed ik het parkeerterrein van de TU Eindhoven op. Anderhalf uur rijden, half negen, ruimschoots op tijd. Lekker. Een goede voorbereiding scheelt een hoop gedoe en gestress. Het is ineens een stuk kouder dan de voorgaande dagen en die ochtend staat er ook een frisse wind. Dus naar het Beursgebouw, startspullen ophalen en daarna zo lang mogelijk de warme kleding aanhouden en zo laat mogelijk richting de start.

                Overzicht van het Beursgebouw, waar de startspullen opgehaald kunnen worden en je je tas achter kunt laten

Bij de start zijn er verschillende startvakken. Op mijn startnummer staat een H, wat correspondeert met een tijd van 4:15 of langzamer. Dat gaan we dus niet doen. Ik loop langs de startvakken naar voren, zie de ballonnetjes van de verschillende pacegroepen en zie dat de snelste pacegroep 3:15 is. Die wil ik dan voorblijven. Dus: of ik ga ik die groep mee en moet aan het einde het verschil maken, of ik ga harder lopen. Ik kies voor het laatste, aangezien ik niet weet wat me te wachten staat in die laatste kilometers. Ik duik het tweede vak in, B. En dan is het wachten op het startschot. Daar praat ik nog even met Ferry Schreven, die ik in het verleden bij duathlonwedstrijden regelmatig tegenkwam en eerder dit jaar nog bij de triathlon van Nieuwkoop. Hij wil iemand hazen naar onder de 3 uur. Dat gaat me te hard.

Om 10 uur valt het startschot. Wat tof! De grote menigte zet zich in beweging en daar ga ik dan, door de straten van Eindhoven voor mijn eerste echte hele marathon. Het voelt alsof ik eindelijk mijn triathlon mag afmaken. Ik weet dan al dat het een emotioneel dagje gaat worden. Genieten, genieten, genieten. De eerste meters gaan dan ook nog langs mijn favoriete voetbaltempel (waarvoor ik een clubcard heb, maar door de afstand veel te weinig kom). Het is zoeken naar een goed tempo. Voor iedereen volgens mij, want er vliegt van alles langs in die eerste kilometer, terwijl er ook mensen voorin hebben gestaan die zich met een dubieus tempo voortbewegen.

                            Start van de Marathon Eindhoven, ruim 2000 lopers beginnen aan 42 kilometer en een beetje

In die eerste kilometer, na een meter of 500, word ik gepasseerd door een man met een ballon. Ah, de 3:15 groep, dan moet ik dus harder. Ik kijk op het ballonnetje en verrek: er staat 3:00 op. Dat was niet aangekondigd. Maar er loopt dus een 3 uur pacer. Ik kon het tempo ook al niet rijmen met 3:15. Ik neem een snelle beslissing: volgens mij moet ik in staat zijn onder de 3 uur te lopen. Of dat gaat lukken is een tweede, want ik heb geen specifieke marathonvoorbereiding gedraaid. Ik doe dit puur op het opgebouwde duurvermogen voor een hele triathlon. Het wordt aanhaken dus. Ik neem mezelf voor dat, moch ik er op het 35-kilometerpunt nog bij zitten, dat ik dan voor die sub-3 ga. Al moet het op het tandvlees. En als ik er eerder af moet wordt het lekker uitlopen.

Ik had de avond voor de wedstrijd naar tussentijdentabellen gekeken, zodat ik wist wat ik moest lopen voor 3:10. Ook even gespiekt bij de 3:00 tabel (uit nieuwsgierigheid, of dat gevoelsmatig haalbaar zou zijn) en zie daardoor na 5 kilometer dat we op een 2:59 schema lopen. En dat gaat uitzonderlijk makkelijk. In eerste instantie loop ik vlak achter de man met de ballon, maar nadat ik dat ding enkele keren in mijn gezicht heb gehad laat ik me uitzakken naar de staart van de omvangrijke groep. Er lopen zeker 40-50 man (en enkele dames) mee in dit groepje.

Inmiddels moet ik dan al een hele tijd een sanitaire stop maken. Maar hoe meer je er aan denkt, hoe nodiger je moet. Dus ik negeer het maar. Totdat we voorbij het negen kilometerpunt zijn en nog ruim 30 kilometer hardlopen met een volle blaas me niet zo’n goed plan lijkt. Ik zoek een punt uit waar geen toeschouwers staan, verlaat de groep en probeer een snelle pitstop te maken. Na 20 seconden sta ik weer op het asfalt, maar er is wel een gat van ongeveer 100 meter. Daarachter een sliert van lopers die er al af zijn gewaaid. Met een hartslag van ongeveer 135 ging het erg lekker en relaxed tot dat moment. Ik gooi er even een flink tempo in om weer aansluiting te krijgen met de groep. Vlak voor het tien kilometerpunt ben ik weer bij de staart, de hartslag is naar 150 opgelopen, maar het tempo mag weer omlaag. Hopelijk gaat me dit verderop in de race niet opbreken.

                               Een lang lint van deelnemers bezig aan een fantastische editie van de Marathon Eindhoven

Ondanks de kou is het schitterend weer. Het zonnetje schijnt en het publiek staat massaal langs de kant. Echt een geweldige race en parcours hier. Voordat ik het weet zijn we langs kilometer 15 en kilometer 20. Bij elk van die punten zijn verzorgingsposten ingericht, waar de lopers voor me soms stil gaan staan. De ballonnenman loopt echter telkens strak door, zodat er iedere vijf kilometer een tempoversnelling geplaatst moet worden om aansluiting te houden. Na een uur neem ik de eerste gel (terug naar Powerbar, geen enkel probleem) en de groep is inmiddels aardig aan het uitdunnen. We zijn nog met 30 of zo. De halve marathon gaat precies zoals het moet, 1h29’30”. Strak op schema voor 2:59.

Vanaf dat moment zit ik in een compleet nieuwe fase. Verder dan dit heb ik nog nooit gelopen in een hardloopwedstrijd. Ik ga het onbekende tegemoet. In mijn trainingen ben ik tot maximaal 32 kilometer lopen gekomen, dus wat daarna gaat gebeuren is helemaal onbekend terrein. Om me heen zie ik steeds meer mensen het moeilijk krijgen. Richting kilometer 25 vallen er steeds meer af en we gaan naar een groepje van ongeveer 20 man. Bij het 27½ kilometer punt is er weer een waterpost en valt het weer stil voor me. Mensen die er voor kiezen om even te wandelen en de groep laten gaan. Ik moet er weer voorbij en ineens moet ik alle zeilen bijzetten om weer aansluiting te krijgen. Waar ik tien minuten eerder nog lekker op de voorvoeten landde is de souplesse ineens een stuk minder. Het dartelen wordt werken. Ik krijg wederom aansluiting, maar van harte is het niet.

                De registratiematten passerend op het 30 kilometer punt. Er is al een klein gaatje met de pacegroep van 2:59

Als ik dan wederom voel dat ik een sanitaire stop moet gaan inlassen weet ik dat ik de groep moet laten gaan. Inmiddels zitten we op 2 uur wedstrijd, dus ik gooi de tweede gel er in en die moet me genoeg energie geven tot aan de finish. Ik ga een tempo lopen dat wat comfortabeler voelt en ik blijf toch nog mensen inhalen. Mannen die te hard zijn gestart, of inmiddels ook uit de groep moeten lossen en ineens geparkeerd staan. Ik heb er nog altijd een lekker tempo in en zie de groep ongeveer 200 – 300 meter voor me lopen. Dat gat wordt langzaam groter, totdat ik het 35 kilometerpunt bereik.

Vlak daarvoor zie ik Ferry Schreven weer, die stil staat. Hij geeft aan dat zijn marathon zeven kilometer te lang duurt. Ik stop even bij de verzorgingspost om te drinken en ga dan weer door. De bovenbenen worden wel steeds stijver en echt lekker gaat het allemaal niet meer. Ik neem me voor om het laatste stuk van de marathon lekker te gaan genieten, van kilometer naar kilometer te lopen en bij ieder kilometerbordje even te stoppen. Daarmee wil ik de spanning even van de spieren halen en met name de bovenbenen wat losmasseren. Terwijl er mensen met krampverschijnselen aan de kant staan loop ik zo, in dit voor mij onbekende gebied van de hele marathon, richting finish. OK, dit is dus wat er kan gebeuren na kilometer 32. Ik geniet er niet minder om.

                                              Laatste meters richting finish, nog steeds lekker ontspannen aan het lopen

Eenmaal in het centrum van Eindhoven zit er nog een venijnig bruggetje in en daarna is het wachten tot die finishlijn in zich komt. En daar verkijk ik me helemaal op. Staat in de laatste anderhalve kilometer daarvoor de winkelstraat vol met publiek, op het laatste eind richting finish is het een grote brede weg die niet doet vermoeden dat even verderop de finish ligt. Ik zie dat ik mijn doel ruimschoots ga halen: de klok loopt nog in de 3h06, dus er gaat een dik half uur van mijn PR af. Voor mijn gevoel is het alsof ik eindelijk die triathlon alsnog volbreng. Voldoening. Tevredenheid. Emotie. Zie je wel! Ik was gewoon super de afgelopen weken en zonder dat verkeerde voedingsadvies was ik in zowel Almere als op Mallorca gewoon (dik) onder de 10 uur gegaan.

                            Laatste meters, een blik op de klok leert dat ik ruimschoots binnen de gewenste 3:10 ga finishen

Daarnaast bleek de wedstrijd in Eindhoven ook nog eens gewoon hartstikke leuk. Fantastisch parcours, geweldig publiek, het weer werkte mee: het was een loopfeestje. Dus ondanks de reisafstand kom ik hier zeker nog eens terug!

In Eindhoven liep ik ook voor het eerst in mijn nieuwe sponsorloopkleding, beschikbaar gesteld door Running Center in Enschede. De Erima kleding heeft precies de juiste look en feel met de huisstijl van mijn sponsor Webton en liep ook nog eens helemaal fijn. Dus ook daarvoor bedankt!