Pre Race
Na de Ironman 70.3 in Bahrain, die echt geweldig ging en een PR opleverde van 4h29’51”, viel ik een beetje in een zwart gat. Geen zin meer om te trainen. En toen kwam corona. Als er nog enige hoop was om me te motiveren waren dat de wedstrijden, maar die gingen dus niet door. En in 2021 hetzelfde liedje. Zo opereerde ik in de eerste helft van 2021 met een fors overgewicht: niet eerder sinds ik met triathlon startte ben ik weer zo zwaar geweest. De vakantie in Daumazan kwam daarom precies op tijd: veel trainen, zwemmen, fietsen, lopen.

Met name dat laatste onderdeel moest een flinke inhaalslag worden gemaakt. Eindelijk leek dat weer op niveau, tot ik een week voor de race in Duisburg op een boomwortel stapte. Samen met Jinthe, lange duurloop van 27 kilometer, Jinthe mee op de mountainbike en ik lekker rennen. Na 10 kilometer ging het achter de vliegbasis Twente in het bos dus mis. Een flink krakend geluid en ik had meteen door dat het niet de boomwortel was die ik hoorde. Ik verging van de pijn, maar 10 kilometer van huis besloot ik toch maar weer proberen te rennen. Uiteindelijk heb ik de training afgemaakt, maar zat na afloop wel met een flink ei op mijn enkel.

De wedstrijd in Duisburg afzeggen kwam niet bij me op. Oorspronkelijk had ik me ingeschreven voor de Ironman 70.3 Mallorca in mei 2020, maar toen die niet door ging kon ik hem verplaatsen naar oktober of kiezen voor een andere race. De keus was tussen Cascais (Portugal), nog een andere wedstrijd op een onmogelijke locatie of een nieuwe race in Duisburg. Laat dat nou net om de hoek zijn! Dus vakantie Mallorca afgeblazen en de wedstrijd omgeboekt naar Duisburg. Uiteindelijk werd ook die race in 2020 uitgesteld en zo stond ik in 2021 dan aan de start voor de eerste editie.

De race benaderde ik als een lokale race: de dag voor de wedstrijd reed ik om 08:15 met Fynn naar Duisburg om de startspullen op te halen. Daarbij moesten we ons vanwege corona aan bepaalde tijdslots houden; ik wilde er om 10 uur zijn. Dat leek prima te lukken, tot we in het Ruhrgebiet echt compleet vast kwamen te staan bij wegwerkzaamheden. Uiteindelijk de navigatie laten varen en dwars door Oberhausen gereden. Zo hadden we samen een super leuke ochtend in Duisburg: eerst een Covid bandje ophalen o.b.v. de vaccinaties, daarna de startspullen ophalen bij de regattabaan, vervolgens de fiets inchecken (wat voor 11:30 moest) en daarna weer naar huis rijden (waarbij we volledig verkeerd reden en op weg gingen richting Hannover). Op de terugweg een lekker broodje scoren bij de K+K in Gronau, daarna met de voortuin aan het werk en einde middag nog drie kwartier de benen losgefietst op de Wahoo KICKR. Niet de normale voorbereiding zeg maar... en vervolgens op tijd naar bed.

Race Day

03:00 Wake-up and drive
De wekker ging om 03:00 uur. Die dag zou de start vanaf 07:30 zijn en de wisselzone ging om 06:00 open voor de laatste checks. Ik had alleen mijn fiets ingecheckt, ik had zelfs besloten om mijn FFWD racewielen thuis te laten. Geen gedoe in de wisselzone op de ochtend van de race: de banden zette ik die zondagochtend 29 augustus rond 04:00 op 10 bar. En dan de wieltassen mee de wisselzone in en daar de wielen (en remblokjes) omwisselen. Na het ontbijt stapte ik om 04:45 in de auto en om exact 06:00 reed ik de parkeerplaats bij MSV Duisburg op. Dit keer geen vertraging door files. Rond 06:45 was ik al klaar en kon ik mijn trainingswielen in de auto deponeren.

Weer op de weg terug richting de wisselzone kom ik dan een oude bekende tegen: Daniel Hublitz. In 2010 troffen we hem met zijn toenmalige vriendin in de Dominicaanse Republiek en speelden we leuke potjes beach volleybal. Bleken we allebei aan triathlon te doen en renden we samen over het strand. In Luxemburg troffen we elkaar ook al eens bij de Ironman 70.3 in 2017, en nu dus weer. Fantastisch om elkaar iedere keer weer te treffen. Ditmaal wordt Daniel vergezeld door zijn vrouw en twee kinderen. Ik mis Fynn; na de gezellige dag gisteren vind ik er nu eigenlijk geen zak aan in mijn eentje.

Als ik alles klaar heb en mijn wetsuit heb aangetrokken heb ik me misrekend: de witte streetwear tasjes moeten bij het voetbalstadion worden ingeleverd. Dat is weer de andere kant op en we zitten nog 5 minuten voor de start. Dat betekent dat ik mijn wave ga missen... maar dan sluit ik wel in een latere wave aan, geen probleem. Toch een beetje stress daardoor zo op de vroege zondagochtend om 07:45. Als ik de tas heb ingeleverd blijkt alle stress voor niets: de start is met 30 minuten uitgesteld tot 08:15, omdat het fietsparcours nog niet verkeersvrij is. Daardoor weet ik me alsnog tot redelijk vooraan te manoeuvreren en schaar me in het zwemvak <30 minuten. Dat zou op een goede dag moeten kunnen.

08:19 Swim
Vlak voor de start praat ik dan nog met twee Hellas atleten, een jongen van wie ik de naam niet weet en Kyra Meulenberg. Ik geef dan al aan geen al te hoge verwachtingen te hebben; ik wijs op mijn opgezwollen enkel. Beiden schrikken toch wel van hoe dik die is. Ik zie het wel, ik hoop dat ik de finish kan halen. Vooralsnog wil ik me concentreren op een goede swim en bike, de enkel wil ik vooral ontzien ook met het oog op het WK long distance in Almere, twee weken later.
Alle atleten worden steeds per twee weggeschoten, om de 10 seconden. Ik heb er zin in en pak gelijk een goede zwempace. Binnen 50 meter heb ik de achterstand op mijn twee voorgangers goedgemaakt, maar opeens lijkt het alsof mijn adem wordt afgesneden. Blijkbaar een effect van het koude(re) water? Ik heb dit al eens eerder gehad bij de triathlon Portocolom in Mallorca. Gevolg is wel dat ik over moet op schoolslag. En echt hoorbaar aan het piepen ben boven water. De lifeguards in de bootjes halen me nog net niet uit het water... De eerste 500 meter gaan dan ook boven de 12 minuten, ik zwem 2’12”/100. Als ik al een goede race had willen draaien is deze nu om zeep. Na die 500 meter lukt het me eindelijk om weer terug borstcrawl te gaan zwemmen. In het vervolgtraject kom ik tot 1’47”/100 en kom uiteindelijk na 36’07” het water uit. Best wel een deceptie, maar na de zwemtocht in de Maarsseveense Plassen een week eerder verbaast het me ook niet zoveel eigenlijk. Na 37’32” passeer ik dan de tijdsregistratiemat en duik T1 in.

08:56 T1
Mijn fiets staat gelukkig op een herkenbare plaats en deze heb ik snel gevonden. Maar voordat ik naar mijn fiets kan moet ik eerst on-ge-loof-lijk zeiken. Aangezien mijn zwemtijd toch al drama was neem ik de tijd en ga bij zo’n piscaroussel even een minuutje los. Daarna door naar mijn fiets, wetsuit aan, helm op, zwemspullen in de blauwe tas – deze mogen bij de fiets blijven liggen, wat wel weer een voordeel is – en op naar het fietsparcours. Dit hele ritueel neemt, inclusief plaspauze, 4’38” in beslag.

09:01 Bike
Op de fiets hoop ik dan toch nog iets van de race te kunnen maken. Het regent inmiddels als een dolle en aangezien ik mijn schoenen in de pedalen had geklikt staat daar een lekker laagje water in als ik op de fiets spring. Ik hoop dan mijn goede oude kunstje te kunnen doen, maar eigenlijk krijg ik nergens echt het gevoel dat ik superbenen heb. Net als in Saerbeck voor de vakantie: het gaat wel hard, maar niet hard genoeg. Het parcours is een heen-en-weer rondje van 45 kilometer, dus 22,5 kilometer heen, keren, en dan dezelfde weg weer terug. En dat twee maal.

Gelukkig is dit onderdeel wel op mijn lijf geschreven en begin ik behoorlijk wat atleten in te halen, ondanks dat het voor mijn gevoel niet echt lekker gaat. Op sommige punten staat het water velghoog, op andere punten is het parcours Ironman-onwaardig met dikke gaten in de weg. Maar uiteindelijk is het toch ook best een leuk rondje, over een brug waar de zijwind redelijk wat vat krijgt op mijn hoge voorvelg en ik behoorlijk druk moet geven om niet omgeblazen te worden.

Het leuke is dat je de koplopers dus ook tegemoet rijdt en zo een beetje zicht hebt op de ontwikkeling in de race. Maar waar ik in het verleden dan nog een beetje zou tellen of ik top-50 rijd, ben ik daar nu na een man of 30 maar mee gestopt. Daar was mijn zwemtijd absoluut niet naar. In de tweede ronde heb ik dan weer eens te maken met het aloude stayerprobleem. Ik heb iemand ingehaald en deze blijft vervolgens op minder dan een meter achter me fietsen. Vroeger zou ik die er met een extra krachtsinspanning proberen vanaf te fietsen, maar ik laat het maar. Ik voel me ook niet sterk genoeg om dat nu te doen en ben bang dat ik dat dan later moet bekopen.

Ondertussen is het nog harder gaan regenen: het vizier heb ik in de tweede ronde dan maar open geklapt, want ik zie echt geen reet meer. De ronde is nagenoeg vlak, met uitzondering van 2 viaducten. Hier probeer ik nog wel wat om van die verrekte bloedzuiger af te komen, maar tevergeefs. Laverend door de straten van Duisburg wordt het dan eindelijk droog. Ik mag me gaan opmaken voor het hardlopen. Vroeger het onderdeel waarop ik nog eens keihard kon uithalen, maar dat is verleden tijd. En met die enkelblessure wordt het nog een veel grotere uitdaging. Met 2h26’42” rijdt ik een acceptabele 90 kilometer, 36.85 gemiddeld.

11:27 T2
Opnieuw weet ik snel mijn plekje te vinden. Het aantal fietsen in het parc fermé is aan de lage kant, dus ik lig toch wel aardig goed in de wedstrijd. Tegen beter weten in wil ik daarom snel wisselen en verzuim daarbij de tijd te nemen om mijn sokken goed aan te trekken. Mijn voeten zijn nog zeiknat van de regen en in mijn looptas zitten droge sokken. Deze gaan niet echt soepel aan zeg maar. Het is zelfs zo erg dat ik, in mijn haast, de nieuwe sokjes van Compresssport gewoon kapot trek. En dan zit hij nog niet goed: ik meen te voelen dat hij onder mijn voetzool dubbel zit. Maar ik wil lopen, dus ik trek mijn schoenen aan en verlaat na 3’35” de wisselzone. Op naar 21 loopkilometers.

11:31 Run
Als de wet van Murphy eenmaal aan het werk is, stopt hij ook niet. Zeker niet tijdens een (halve) triathlon. Ik had geen eigen gels meegenomen, want ik had richting Almere getraind met Maurten gels. En laten ze deze nou ook aanbieden bij de verversingsposten in Duisburg! Dus ik had geen extra gels mee, maar wilde deze onderweg aanpakken. Meteen uit T2 pak ik de eerste aan, maar dat bleek achteraf een verkeerde keuze: ik trainde met de cafeïnevrije versie, en ik blijk hier de versie mét cafeïne te hebben aangepakt. Daar kom ik echter zestien kilometer later achter.

Al snel voel ik wel dat het met die sok niet goed zit, maar ik vertik het om te stoppen. Na een kleine kilometer moet ik echter wel stoppen, want ineens ligt mijn hartslagband om mijn middel. Wat nou weer? Op de een of andere manier is dat ding los geraakt, verder lopen heeft zo geen zin. Dus ik stop, rits mijn trisuit open, vis de hartslagband van mijn middel en bevestig hem weer om mijn borst, vervolgens het pak weer aan (erg leuk een pak met mouwtjes, maar niet in dit geval) en kan na iets meer dan een minuut mijn weg weer vervolgen. Daarmee gaat de eerste kilometer net onder de zes minuten...

In het vervolg gaat het eigenlijk wel lekker. Ik voel de opgezwollen enkel wel, maar weet eigenlijk tot en met kilometer veertien (de eerste twee rondjes om de regattabahn) kilometertijden van 4’50” te produceren. Geen wereldtijden, maar in ieder geval zou me dat nog naar een halve marathon van net boven de 1u40 brengen. Gezien de staat van mijn enkel een acceptabele tijd. Maar in de tweede ronde begint dan die dubbelgevouwen sok onder mijn rechter voetzool steeds meer op te spelen. En als ik voor de tweede keer door het stadion van MSV Duisburg ben gegaan vind ik de pijn niet meer te harden. Net buiten het stadion, parallel aan de wisselzone, besluit ik te stoppen en mijn schoen uit te doen. De sok zit inderdaad dubbel en mijn voet is aan de onderkant compleet ontveld: de blaar is al open en ik kijk tegen een eigentijdse versie van beef tartaar aan.

Als ik de sok recht heb getrokken en de schoen weer aan heb is het dan op naar de laatste ronde. Nog maar zeven kilometer. Zeven. Maar die zeven kilometers zijn een lijdensweg. De schwung is er echt uit, mijn enkel doet zeer, die blaar doet zeer en tot overmaat van ramp begint die cafeïnegel uit ronde 1 ook op te spelen. Hierdoor moet ik telkens dribbelen met wat wandelen afwisselen. Ik word dan in de tweede kilometer van die ronde door Daniel ingehaald. Hij is vol goede moed, maar blijkt net aan het lopen te zijn begonnen; ik ben er gelukkig bijna.

Wat anders nooit gebeurt heb ik wel tijdens deze laatste ronde: ik wil het bijna het stukje heen-en-terug afsnijden, maar weet ook dat er op het verste punt een tijdsregistratiemat ligt. Maar zo erg is het dus met me gesteld: ik wil gewoon niet meer. Maar ik maak netjes mijn race af. Ik ben dan ook blij als voor de laatste keer het MSV Duisburg stadion in zicht komt. En dat ik in het stadion rechtsaf mag, richting finish. Dit was een aardige lijdensweg. Met de eindtijd van 5h01’35” mag ik dan ook heel erg tevreden zijn; bijna spot-on met de opdracht van coach Frank Heldoorn, 5 uur. Dat was echter gebaseerd op racen op reserve in opdracht voor het WK Almere. Dit was een combinatie van pech, domme acties en uiteindelijk tot het gaatje gaan. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zo heb afgezien tijdens een halve triathlon – qua fysiek ongemak. In voorgaande versies was het gewoon diep gaan. Maar dit is wat dat betreft toch wat onbevredigender. Je weet dat het harder kan, maar wordt door fysiek ongemak beperkt. Beetje vergelijkbaar met die Ironman Mallorca in 2015. De halve marathon loop ik uiteindelijk in 1h49’08” en daarmee verlies ik in de slotronde nog eens acht minuten... Dit had duidelijk heel wat sneller gekund. Maar ja, ook dat is triathlon. En wel gefinisht 😊 en hopelijk niet teveel stuk gemaakt voor het WK in Almere...

Vijf dagen voor de race besloot ik me op te geven, na overleg met het thuisfront. De start zou om 09:15 zijn, aanmelding vanaf 08:30. Met een rijtijd van 1u15 betekende dit om 07:15 vertrekken en dus voor iedereen vroeg uit de wol. Maar ook de kleintjes leek dat allemaal heel erg leuk en om dat te belonen hadden papa en mama een leuke verrassing voor na de zwemtocht geboekt (een bezoek aan het de Dinofabriek in Utrecht, waar gigantische Dino’s waren opgebouwd van Legosteentjes).

Mooi op tijd kwamen we aan bij de Maarsseveense Plassen. Aanmelden – mijn startbewijs was zoek, dus ik kreeg een nieuwe chip – omkleden en klaarstaan voor de start. De eerste wave met achternamen van A-H zouden tussen 09:00-09:15 te water gaan, daarna was ik aan de beurt om 09:15 in de groep J-T. Om 09:16 stap ik het water in. Met de verplichte zwemboei.

Er ligt dan een hele groep voor me, ik ben als laatste van mijn wave het water in gestapt. Al snel haal ik aardig wat mensen in. Het parcours is redelijk recht toe, recht aan: we zwemmen een rechthoek in de Maarsseveense Plassen. En omdat ik altijd op links adem kan ik prima een rechte lijn aanhouden door de afstand tot de kant in de gaten te houden. Onderweg ontstaan dan nog wat mini-competities wanneer ik mensen inhaal en die in hetzelfde tempo mee gaan zwemmen. Maar voor mijn gevoel gaat het goed.

Achter in de Maarsseveense Plassen begint het gevecht tegen kramp echter. Mijn beenslag moet ik echt zien te controleren, omdat iedere keer kramp op de loer ligt. Ik snap er niks van. Hetzelfde heb ik ook bij de wedstrijden in Almere trouwens. Is het de koudere watertemperatuur? Geen idee. Misschien maar wat extra supplementen gaan slikken in de toekomst (Magnesium) om dit geouwehoer te voorkomen. In ieder geval verlies ik in het tweede gedeelte flink de aansluiting met de mensen waarmee ik samen zwem. Qua tijd schat ik 2-3 minuten.

Ik dacht weg te kunnen gaan op 1u05. Maar als ik het water uit stap staat er 1u20 op de klok. Ik snap er niks van. Ben ik zo slecht gaan zwemmen? Zelfs in Lanzarote in 2013 zwom ik 6 minuten sneller. Ik zwem wel minder het laatste jaar, maar volgens mij was mijn overall niveau echt wel zodanig gestegen dat ik hier tussen 1u05-1u10 zou moeten kunnen zwemmen. De foto’s na afloop verklaren echter een hoop: mijn pak zat aan de achterkant niet goed dichtgeritst.... Mooie krachttraining geweest dus. Uiteindelijk 36e overall van de 90, dus nog niet eens zo slecht. Maar een tijd tussen 1u05 en 1u10 had top-15 opgeleverd. Daarna genoten met z’n allen van de Dino Fabriek 😊