NIJMEGEN – Toen ik me in de zomer inschreef voor de Zevenheuvelenloop was dat met de bedoeling om een mooie tijd te gaan lopen. Rond de 55 minuten was het doel. Maar dingen lopen soms anders dan gepland. Na een mooie opleving na de zomer kwam de klad er bij de looptrainingen weer in na de geboorte van Mick. Geen verwijt, een constatering. En een keus. Daardoor werd het lekker recreatief rennen en er gewoon een mooie dag van maken.
Na de eigenlijk erg makkelijk gelopen Springendalloop in 41’36” een week eerder had ik er wel vertrouwen in dat het nog wel onder het uur moest kunnen. Want op de weg loopt natuurlijk vlotter dan in het bos, plus de Zevenheuvelenloop heeft een rap parcours. De verjaardag van mijn nichtje Bo gooide echter roet in het eten. Geen verwijt, een constatering. Met een allergie voor dieren was ik goed de Sjaak die avond, want sinds een half jaar hebben mijn zus en haar gezin een hond. Geen probleem, alleen kan ik daar niet zo goed tegen en word ik erg benauwd. Niet echt handig als je een dag later een wedstrijd moet lopen. Maar ook hier: een keus. Ik had ook thuis kunnen blijven. Maar daarvoor vind ik sportwedstrijden echt niet belangrijk genoeg meer. Nu een hartstikke leuke avond gehad.
Na de eigenlijk erg makkelijk gelopen Springendalloop in 41’36” een week eerder had ik er wel vertrouwen in dat het nog wel onder het uur moest kunnen. Want op de weg loopt natuurlijk vlotter dan in het bos, plus de Zevenheuvelenloop heeft een rap parcours. De verjaardag van mijn nichtje Bo gooide echter roet in het eten. Geen verwijt, een constatering. Met een allergie voor dieren was ik goed de Sjaak die avond, want sinds een half jaar hebben mijn zus en haar gezin een hond. Geen probleem, alleen kan ik daar niet zo goed tegen en word ik erg benauwd. Niet echt handig als je een dag later een wedstrijd moet lopen. Maar ook hier: een keus. Ik had ook thuis kunnen blijven. Maar daarvoor vind ik sportwedstrijden echt niet belangrijk genoeg meer. Nu een hartstikke leuke avond gehad.
Samen met Arnold Klieverik vertrok in die zondagochtend 20 november in alle vroegte met de trein vanaf station Hengelo richting Nijmegen. Denk je dat het lekker rustig is op dat tijdstip? Denk nog maar een keer. Vanwege een treinstoring tussen Almelo en Deventer moest al het treinverkeer richting Utrecht ook via Zutphen en toevallig was er in Utrecht een of andere huishoudbeurs of zo. Dus volle bak in het kleine Syntustreintje.
Ruim op tijd arriveren we in Nijmegen, waar we intrek nemen in onze vaste bivak (adres geheim). Hier kunnen we rustig en warm zitten tot een half uur voor de wedstrijd. Na wat inlopen en versnellingen voel ik al dat het misse boel is: ik ben nog steeds benauwd en krijg weinig lucht. Arnold vertrekt naar het eerste vak, ik neem plaats in het tweede vak. Het lukt zowaar nog om redelijk vooraan te komen, maar waarom ik dat doe is me eigenlijk een raadsel. Wellicht toch hoop op een goede dag.
Ruim op tijd arriveren we in Nijmegen, waar we intrek nemen in onze vaste bivak (adres geheim). Hier kunnen we rustig en warm zitten tot een half uur voor de wedstrijd. Na wat inlopen en versnellingen voel ik al dat het misse boel is: ik ben nog steeds benauwd en krijg weinig lucht. Arnold vertrekt naar het eerste vak, ik neem plaats in het tweede vak. Het lukt zowaar nog om redelijk vooraan te komen, maar waarom ik dat doe is me eigenlijk een raadsel. Wellicht toch hoop op een goede dag.
Zo’n twintig seconden na het startschot passeer ik ook al de startlijn en mag beginnen aan mijn 15 kilometer. Rondom mij wordt flink hard gestart en ik probeer maar een beetje behouden te lopen, maar de eerste kilometer gaat toch nog (makkelijk) in 3’45” zie ik. Toch een goede dag? Een kilometer later ben ik al een illusie armer, puffend en naar adem happend vervolg ik mijn weg. Langs alle kanten word ik voorbij gelopen. Hiervoor had ik niet naar Nijmegen hoeven gaan. Ik ben na die tweede kilometer ook al gestopt met het monitoren van mijn kilometertijden en probeer gewoon een goed ritme te houden. Er een veredelde training van te maken.
Omdat ik ook nog eens te zwaar ben en dus niet fit is iedere meter heuvelop een kwelling. Dan daalt mijn tempo ook aanzienlijk, gewoon omdat ik ook niet in het rood wil gaan op een veredelde training. Heuvelaf weet ik dan weer te versnellen. Na een kilometer of zes voel ik dat het niet pluis is met mijn rechtervoet. Het voelt alsof de teennagel van mijn een-na-kleinste teen precies de middelste teen aan het doorboren is. Ik loop nog ruim twee kilometer door, maar het wordt steeds pijnlijker. Rond kilometer negen stop ik dan maar om de schoen uit te trekken en inderdaad: mijn gele schoen wordt al aardig rood en de witte sok eronder is al helemaal doorweekt van het bloed.
Ik moet toch verder, dus ik wandel maar 500 meter door, naar de volgende waterpost. In de hoop dat daar EHBO is. Maar nee hoor: geen pleisters, geen schaartje, niets. En dan? Uiteindelijk moet ik toch terug naar de finish, dus ik trek mijn schoen maar weer aan. De hele boel zit toch al onder het bloed, dus veel erger kan het niet meer worden. In de vier tot vijf minuten die ik daar heb gestaan en gewandeld ben ik uiteraard veelvuldig ingehaald. Daardoor kan ik nu verder in een veel langzamer veld dan waar ik daarvoor liep. Dat motiveert weer: ik krijg weer een aardig tempo te pakken en zo loop ik dan maar naar de finish. Achteraf blijkt die laatste 5 kilometer ook mijn snelste te zijn geweest.
Kortom: een wedstrijd van niks, ik had beter thuis kunnen blijven. Maar de terugweg was weer gezellig en we sloten weer traditioneel af bij de Griek tegenover het station in Hengelo. In termen van gezelligheid heeft de dag in ieder geval nog een meerwaarde gehad.
Gezellig natafelen bij Grieks restaurant Akropolos met Arnold
RSS Feed
