ENSCHEDE – Een week na het WK Long Distance in Almere volgde het absolute hoogtepunt van het triathlonseizoen 2021: de ouder-kind triathlon op het Rutbeek, samen met Jinthe. Vorig jaar deed ze samen met Fynn al eens individueel mee aan de kidsrace, maar dit jaar stond er dus een ouder-kind triathlon op het programma. En ze wilde graag samen met papa meedoen. Team Poppie en Pappie was geboren.

De voorbereiding voor de race was weer als vanouds: chaotisch. Als ik naar een grote race ga dubbelcheck ik alles. Heb ik een checklist paraat. Bij een locale wedstrijd op nog geen 20 kilometer afstand geloofde ik het wel, hoe moeilijk kan het zijn. En zo kwamen we dus aan bij het Rutbeek, pakten de spullen uit de auto en kwamen er bij de bike check-in achter dat ik geen helm mee had genomen…

Gelukkig starten er veel bekenden op het Rutbeek en was de ouder-kind triathlon meteen aan het begin. Daarom was ik erg dankbaar dat ik de helm van Remko Siers mocht lenen; kon ik gelukkig toch met Poppie meefietsen.

-                    Uiteindelijk goed doorgezwommen en aardig wat ingehaald, op naar de fiets! (Foto: Marleen Stoel)

Jinthe deed het prima en op de fiets ging ze meteen tempo maken; meteen buiten op het parcours haalde ze al de eersten in. Ik probeerde haar te motiveren: ondertussen haalde ze op haar 24" mountainbike-je “gewoon” een gemiddelde snelheid van 24 per uur, met uitschieters van boven de 30.

         Jinthe fietst verrassend hard door op haar MTB en ik mocht gelukkig meefietsen dankzij de geleende helm van Remko

Op de weg terug naar het Rutbeek komt voor ons een groep van 4 ouder-kindparen in zicht. Jinthe wil er naar toe rijden en verdomd, het lukt haar! Ik adviseer om er dan maar lekker achter te blijven hangen, maar dat is aan dovemansoren gericht. Op het laatste rechte stuk bedenkt ze zich niet en gaat er ook nog eens voorbij.​

                                  Een super leuk evenement en fantastisch om samen te doen! Trots op Poppie!

De aanloop
In mijn verslag van Duisburg had ik al geschreven over de onfortuinlijke stap op een boomwortel. Uiteindelijk liep ik de IM Duisburg er mee uit, maar daar werd de enkel niet minder dik van. Twee dagen later adviseerde de fysio mij de enkel voorlopig niet te belasten. En eigenlijk helemaal af te zien van het WK Long Distance. Daarop heb ik geïnformeerd of annulering van mijn deelname nog mogelijk was, maar bij de NTB kreeg ik nul op het rekest. De inschrijfgelden waren al afgedragen aan de ITU. Ook bij mijn doorlopende reis- en annuleringsverzekering ving ik bot: omdat het een eendaags evenement is blijkt het niet onder de polisvoorwaarden te vallen. Aangezien ik ook geen zin had in een schadepost van € 550.- besloot ik daarom toch maar te starten.

In de week voor de race was er vanwege CoVid een online briefing. Niet dat ik verwachtte dat daar nog heel veel spannends naar voren zou komen, maar de tips van toptriatleet Dirk Wijnalda waren wel leuk. Vooral veel “mannetjes” en haantjes in de groep merkte ik, vooral toen op een serieuze vraag de opmerking kwam van een deelnemer “ik mag toch aannemen dat iedereen hier al wel eens een hele triathlon heeft gedaan?”. Wat mij triggerde tot het antwoord “Acht keer een achtste is in principe ook een hele, dus ik denk dat ik er wel klaar voor ben.”

Ik heb sowieso lang zitten dubben of ik wel wilde starten. Dat zat hem met name in het inschrijfgeld. Normaal kost de hele van Almere iets van € 300.-, nu het een WK was moesten we ineens € 550.- aftikken. Belachelijk veel geld. Maar nu het WK dan in eigen land was was het toch de mogelijkheid om eens in mijn leven aan de start van een WK long distance te staan. Op de OD had ik dit al mogen meemaken (2017 Rotterdam, en 2019 in Weert het EK OD), maar een keer starten en finishen op het WK Long Distance zou toch wel leuk zijn. Dus uiteindelijk toch maar last minute in juni aangemeld op basis van mijn prestatie op de halve in Bahrain (4h29’51”), wat voldoende was voor kwalificatie. In aanloop naar het evenement heb ik vervolgens de sponsoren op mijn NL-wedstrijdpakje laten aanpassen door René Noorbergen van EnduroSportZ, die de oude sponsor Webton vakkundig verwijderde en AthleteSportsWorld, ProLab Systems en Zone 3 op mijn pak drukte. Materiaaltechnisch was ik er in ieder geval klaar voor.

Zaterdag 11 september
Net als twee weken eerder besloot ik van de aanmeldprocedure een uitje te maken met Fynn. Hij wilde graag mee en zo reden we met zijn tweetjes op zaterdagmiddag naar Almere. De planning:
14:00 Vertrek
16:00 Registratie
16:15 Gezamenlijk fotomoment met alle Age Groupers
16:30 Bike Check-In
17:00 Terug naar huis
Omdat ik er pas in de middag hoefde te zijn bood dat mogelijkheden om de ochtend ook nog nuttig te besteden. Zo ging ik eerst om half acht een half uurtje zwemmen en tikte zo 1900 meter af, daarna met Jinthe naar de hockey en de eerste wedstrijd fluiten van haar nieuwe mixteam tegen MHC Almelo.

Na de lunch vertrokken  Fynn en ik tijdig en kwamen om 15:30 in Almere aan. Fynn mocht echter niet mee het evenemententerrein op en registratie in het theater moest ik dus alleen doen. Daar kreeg ik, na even wachten, mijn startspullen, een tas met eten voor de Pasta Party en maakte iedereen zich op voor vertrek van het fotomoment om 16:15. Op dat moment stond ik echter net vooraan in de rij, dus dat fotomoment kon me gestolen worden; ik wilde ook op tijd weer naar huis. Dus op het Age Group fotootje schitter ik – zoals gewoonlijk – door afwezigheid.

Daarna nog even bij sponsor AthleteSportsWorld langs, bijkletsen met Matthias en toen bleek dat er ook nog een mooie rugtas kon worden opgehaald bij de stand van Challenge. Dus die ook maar opgehaald, inclusief een mooi boek over de historie van 40 jaar Triathlon Almere. In mijn tas bleken per abuis twee vouchers voor het boek te zitten, dus heb ik er ook eentje aan Matthias gegeven. Vervolgens de fiets ingecheckt, terug naar de auto en weer naar huis. Bij de parkeerplaats van Buitencentrum Almeerderhout hebben we de auto geparkeerd en lekker samen gesmikkeld van de meegekregen pastamaaltijden/salades en drankjes. Het leukste deel van het weekend zat er op.

Zondag 12 september: Race Day
Van 05:00 tot 06:45 was het mogelijk om de laatste zaken in de wisselzone te prepareren. Net als twee weken eerder in Duisburg had ik besloten om geen extra kosten meer voor dit evenement te maken. Enerzijds vond ik die € 550.- al genoeg, daarnaast had ik door de enkelblessure niet de illusie dat ik een topwedstrijd neer ging zetten. Dus kon ik net zo goed thuis slapen en op tijd die kant op. De avond ervoor lag ik dus op tijd in bed (20:30 of zoiets) en om 02:30 ging de wekker. Spullen klaarmaken, wat eten en drinken en om 03:30 vertrok ik in de auto richting Almere, om daar om klokslag 05:00 te arriveren. Perfecte timing.

Wel jammer dat een traject van 3 jaar met Frank Heldoorn op deze manier moet eindigen. Want toen ik in 2018 op eigen houtje me nog voor een laatste keer voorbereidde op de hele van Almere kwam ik tot een keurige 10u26. Waarbij ik op het tweede deel van de marathon veel tijd verloor, door te weinig trainingsomvang (bewust voor gekozen, max 7-8 uur training per week). Frank was er van overtuigd dat met de juiste accenten daar nog een heel stuk van af kon, dus de intentie was toewerken naar een tijd onder 9u30. Maar door botte pech (de boomstronk) en eigen ongemotiveerdheid (grote trainingsachterstand tot juni) werd de wedstrijd waarin het moest gebeuren gedegradeerd tot een wedstrijd waarin het nog maar afwachten was of ik de finish zou halen. Het is niet anders.

In de wisselzone ben ik dan relatief snel klaar. De boel op orde, de bandjes op spanning, het kon gaan gebeuren. Als om 06:45 de wisselzone dan dichtgaat moet ik me nog een uur zien te vermaken, want mijn startwave begint pas om 07:45. Leuk om dan alle mensen een beetje gade te slaan, nerveuze bekkies kijken, het lijkt wel een wereldkampioenschap.

07:50 Swim
Na om 07:00 de Pro’s te hebben zien starten mogen de Age Groupers van start. Om 07:35 mogen de “jonkies” te water (M20-M44), vanaf 07:45 zijn de bejaarden aan de beurt (M45+). Het is een rolling start waarbij telkens een 5-tal atleten iedere tien seconden het water in mag. In het startvak praat ik dan met Erik Voskuil uit Dordrecht, die ik ooit tegenkwam op Mallorca toen ik daar met mijn vader aan het fietsen was bij JdR Cycling. Daarna troffen we elkaar regelmatig bij andere evenementen (o.a. Ironman 70.3 Luxemburg). Nu dus samen aan de start bij het WK Almere. Hij in de categorie M45, ik mag strijden in de M50 categorie. We hopen beiden rond de 1u10 te kunnen zwemmen (normaal wat harder, maar na die rondgang door de Maarsseveense Plassen drie weken eerder in 1u20 ben ik niet meer zo zeker van mijn zaak).

We gaan tegelijkertijd van start en ik besluit lekker bij hem in de benen te gaan liggen. Na zo’n 200 meter gaat me dat eigenlijk te rustig en ga ik er voorbij. Ik heb er dan een lekker tempo in zitten en na de eerste boei begin ik echt veel mensen in te halen. De wind staat daar ook gunstig op het lange stuk. Op het verste punt klamp ik dan aan bij een groepje, inmiddels is de wind opgestoken en blijf ik lekker in de benen van wat andere zwemmers hangen. De eerste ronde gaat in 33’18”. Eindelijk lijkt mijn zwemmen weer ergens op; vier minuten sneller dan in Duisburg, twee weken eerder. Een dag eerder heb ik ’s ochtends ook nog een half uurtje losgezwommen en dat ging in 32’58”, 1’44” per 100, dus dit is prima.

Ik begin dan wel de aansluiting met mijn groepje te verliezen, tegen de golven in. Toch kom ik goed door en op het lange rechte stuk kan ik wederom een mooi tempo zwemmen voor mijn gevoel. En waar ik voorgaande jaren in de tweede ronde met krampverschijnselen te maken kreeg blijft dat nu achterwege. Met dank aan een tip om in de laatste week vooral veel Magnesium supplementen te nemen. Bij de achterste boei heb ik het dan wel wat moeilijker. Ik word weer ingehaald door andere atleten en zeker het laatste stuk tegen de golven in ben ik voor mijn gevoel niet vooruit te branden. Uiteindelijk zwem ik 36’39” over de tweede 1900 meter (iets minder dan 1u10 op 3800 meter, 1’50” per 100), maar het zwemparcours blijkt iets langer. Na 3936 meter verlaat ik het water, officieel in 1h13’28”. Dan heb ik toch behoorlijk wat tijd laten liggen, zeker als ik later zie dat Erik Voskuil drie minuten voor mij het water heeft verlaten. Had ik er toch beter achter kunnen blijven.

9:03 T1
In de wisselzone moet ik dan ontzettend naar het toilet. Omdat ik toch nog enige valse hoop heb op een goed resultaat wil ik geen tijd verliezen, dus als ik het wetsuit eenmaal uit heb laat ik het lekker lopen en voel het stromen langs de binnenkant van mijn benen, zo het houten plankier op. Omdat de vloer toch kletsnat is van alle wetsuits die worden uitgetrokken valt het toch niet op. Zwemspullen in de fietstas, ondertussen de fietshelm opgezet en rennen richting fiets. Met mijn dikke enkel gaat dat wat minder snel dan normaal, in vergelijking met 2019 ben ik een minuut langer onderweg. Na 4’52” ben ik vertrokken en kan ik beginnen met fietsen.

9:08 Bike
Er staat een flinke wind. De eerste meters Almere uit langs het Weerwater geef ik dan ook nog maar niet al te veel gas. Ik ga mijn energie nog nodig hebben vandaag. Een gemiddelde van 36 per uur, een fietstijd van ongeveer 5 uur, is hard genoeg. Al wel haal ik snel de eerste deelnemers in. Ik kwam na het zwemmen als 148e overall uit het water van in totaal 312 gestarte deelnemers. Tijd om wat te gaan opschuiven in het veld. Op het heen-en-weer stukje kan ik dan zien wie er allemaal voor me rijden en ik zie tot mijn verrassing Gerard Koning uit Enschede vlak voor me fietsen. Die had eigenlijk al achter mij moeten zitten na het zwemmen. Toch echt te veel tijd verloren in die tweede zwemronde. Maar al snel ben ik er voorbij en ga verder. De wind staat vanaf Almere Haven/Almere Buiten gunstig: op de Oostvaardersdijk kan de snelheid flink omhoog. Hier gaat het dan ook continu 42-43 per uur of zelfs nog harder.

Leuk altijd om groepjes in te halen die toch van elkaar willen profiteren. Eenmaal de Oostvaardersdijk bij Lelystad af komt de wind ongunstiger te staan. Ik wil nog niet te veel energie verspillen, dus ik blijf op reserve fietsen. Een week eerder had ik een finale check op zondag door met de fietsgroep van Ruiten Drie de Hel van Twente te fietsen, 160 kilometer. Als training voor Almere heb ik die zoveel mogelijk alleen, zo’n 12 meter achter de groep, gefietst. Waarbij ik achteraf werd bedankt voor mijn kopwerk, haha. Maar ja, dat was training en daar ging het 33-34 gemiddeld met de groep, nu moet het 2-3 km/h harder in mijn eentje. Dus het waren nuttige trainingskilometers.

Het eerste rondje kom ik dan door na 2u29, precies op schema voor mijn plan om 5 uur te fietsen. Maar dan mag ik de tweede ronde niet al te veel verliezen. Dat gebeurt ook niet: ik weet het tempo prima steady te houden. Weer genieten van de lekkere rugwind op de Oostvaardersdijk, die er verlaten uitziet. Weinig tot geen atleten in mijn buurt. Maar op het stuk vanaf Lelystad wordt het dan werken. Op enig moment haal ik Peter van Ravenswaaij bij en daarmee wordt het op enig moment een beetje stuivertje wisselen. Ik haal hem in, een kilometer verderop komt hij weer voorbij. En dat herhaalt zich een paar keer.

Ik wil niet forceren en laat het begaan. Ook een Noor rijdt in de buurt en als ik weer terug draai vanaf de Winkelweg naar het Priempad laat ik wat mensen voor mijn gevoel definitief achter. Ik besluit dat ik nog wel wat extra kan geven, aangezien ik niet de verwachting heb dat het lopen fantastisch zal gaan. Die hoop heb ik inmiddels opgegeven.

Op de Gooimeerdijk is het dan nog even straf tegen de wind in beuken. De wind is wat gedraaid en staat wederom tegen. Ik ben dan ook blij als ik het rondje voor de tweede maal voltooid heb. De dijk af en terug naar de start-finish locatie. Op mijn Wahoo ELEMNT BOLT zie ik dat ik inderdaad in de buurt van de 5 uur ga komen. Ik zit op 4u58, maar moet nog een stukje. Na 5h03’37” ben ik terug in de wisselzone. Alleen nog maar een stukje lopen.

14:11 T2
De tweede wissel neem ik meer de tijd. Als ik echt goed in de race had gelegen had ik er nog voor willen gaan, maar na twee onderdelen ben ik nu 6 uur en 22 minuten onderweg. Voor mijn 9u30 plan had ik op ongeveer 6 uur willen zitten, dus 22 minuten sneller (8 minuten op het zwemmen, ongeveer 1u05, en 14 minuten op het fietsen, ongeveer 4u50). En met die geblesseerde enkel nog een 3u30 lopen wat normaal zou moeten kunnen zit er nu denk ik ook niet meer in. Daarom besluit ik in de wisselzone mijn hartslagband af te doen, net als mijn horloge. Ik hoef geen kilometertijden of hartslag te zien, ik ga gewoon op gevoel lopen. Even een gelletje pakken en dan kan ik de tent uit, op naar de marathon. Met 6’33” heb ik hier ruimschoots de tijd genomen.

14:18 Run
Ongeveer kwart over twee. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe mijn marathon in Mallorca werd verpest door verkeerde voorlichting over sportvoeding. Ik kwam toen gedesillusioneerd na 13u17 binnen rond half negen ’s avonds in het donker. Het doel is nu voor het donker binnen te zijn. En zo lang mogelijk proberen proberen te blijven rennen.

De eerste twee rondes lukt dat wonderwel. In de eerste ronde gaat het zelfs zo goed dat ik weer hoop heb dat het misschien toch nog onder de 10 uur kan. Ik heb een goed tempo (ongeveer 4’40” per kilometer). In de laatste twee weken voor Almere heb ik niet meer kunnen hardlopen door de blessure, maar heb ik op advies van Frank Heldoorn wel op een Elliptigo getraind. In Vriezenveen, bij Saskia Derks, heb ik een Elliptigo gehuurd en daarmee lukt het om toch de loopbeweging te maken zonder dat je hiermee enige vorm van schokbelasting hebt. Als ik Frank in de tweede ronde zie en hij mij aanmoedigt stelt hij vast dat het wel goed zit. Doorgaan dus!

Ook die tweede ronde heb ik weinig verval. Maar waar ik hoop dat ik het dan minimaal tot en met ronde vier van zes kan volhouden is na twee ronden het beste er wel af. Dat is twee ronden te vroeg... Na veertien kilometer gaat het tempo omlaag en moet ik beginnen met wat wandelen. In de volgende rondes wordt dat alleen maar meer. Om energie te blijven krijgen neem ik wel mijn gels, gemengd met sportdrank of cola, maar ook dat valt niet per se heel erg goed. Dus de maagproblemen die ik al eens eerder heb gehad komen er ook nog bij. Niet zo extreem als in 2015, ik kan er bij blijven rennen. Maar een goed eindresultaat is definitief van de baan.

Frank Heldoorn had overigens blijkbaar het vertrouwen vooraf ook al opgegeven: bij al mijn races geeft hij in het schema de verwachtte eindtijd aan. Zo ook in Mallorca 2012 (5 uur, werd 5h02’55”), twee weken geleden in Duisburg (5 uur, werd 5h01’35”). Hier hadden we ooit ingezet op een tijd tussen de 9 uur en 9u30, maar voor de race stond er 10u30 op mijn schema. Ik had er ook niet zoveel zin in om hem daarin gelijk te gaan geven, dus besloot ik de laatste twee loopronden maar extra te gaan genieten. Wat kletsen met mededeelnemers, lekker wandelen, niet forceren en de enkel ontzien.

Eigenlijk was het daarom wel een deceptie. Maar als ik heel eerlijk ben had die tijd onder de 9u30 er ook niet ingezeten als ik niet geblesseerd was geweest. Daarvoor was mijn zwemmen en fietsen te langzaam. Met die 6u22 na twee onderdelen was het maximaal op 9u45-9u50 uitgekomen. Tijdens de run komt mijn fietsmakker uit de tweede ronde, Peter van Ravenswaaij, nog langs met een fietsende begeleider. Hij is aan zijn laatste ronde bezig en ik hoor hem zeggen dat hij nog onder de 10 uur kan. Dat lukt hem inderdaad. Over die laatste anderhalve ronde doe ik dan nog ruim een uur langer. Ik gebruik de tijd vooral om aan mijn vader te denken, die me altijd top heeft ondersteund in het verleden met mijn triathlons. Toen ik het allemaal wat serieuzer aanpakte. Samen op trainingskamp op Mallorca. En mij begeleidend bij diverse loop- en triathlonwedstrijden. Daarmee worden de laatste meters nog even emotioneel. Als ik het blauwe tapijt op mag gaat een hand op het hart en de andere omhoog. Hij was er weer bij vandaag.

Met een looptijd van 4u38’02” zet ik voor het eerst in mijn leven een tijd boven de 11 uur neer. Ook wel eens leuk voor de verandering. Lag ik na het fietsen nog 94e overall, een normale marathon van 3u30 zou me dan naar rond positie 70 overall hebben gebracht en net in de top-10 in mijn Age Group. Met de 4u38 die ik nu liep verlies ik 100 posities en wordt 194e overall en 25e op het WK in mijn Age Group. Met recht veldvulling. Maar wel de finish gehaald, voor het donker, dus een mooie WK-finishermedaille rijker.

Daarna lukt het me om wat lekker voedsel naar binnen te werken in het theater (vooral patat, kroketten, frikandellen en groentebouillon) en rijd ik, net als bij een lokale triathlon, weer naar huis om om 10 uur ’s avonds aan het bier te kunnen. Het was een enerverend dagje. Niet wat ik me vooraf van het WK Long Distance had voorgesteld, maar de omstandigheden beslisten helaas anders.