ŠAMORÍN – Met een top-6 klassering in je Age Group is het bij een Challenge race mogelijk om je te kwalificeren voor het officieuze wereldkampioenschap van het Challenge circuit: The Championship. Inmiddels had ik die mogelijkheid vier keer laten schieten, maar het leek me eigenlijk toch best leuk om die wedstrijd eens te starten. Weer eens een andere race, en, niet onbelangrijk: nu heb ik die mogelijkheid nog, je weet nooit wat de toekomst brengt. Dus in januari de uitnodiging alsnog verzilverd!
 | Ik was eigenlijk wel benieuwd naar de race in Slowakije. Ik had me bij de laatste gelegenheid gekwalificeerd (volgens mij in 2019 in Almere met een vierde plek), maar vanwege Corona ging de race in 2020 en 2021 niet door. Dus toen ik in januari de mededeling kreeg dat ik nog steeds dat ticket kon verzilveren in 2022 was een kort intern overleg voldoende. Ik ga meedoen met The Championship! Inmiddels had ik een aardige lijst aan races staan voor dit jaar: 5 halve triathlons. 11-06 Challenge Geraardsbergen (doorgeschoven van 2021) 25-06 Ironman 70.3 Westfriesland (doorgeschoven van 2020) 26-08 Ironman 70.3 Duisburg 10-09 Challenge Almere 24-09 Ironman 70.3 Salalah |
Daar kon nog best een zesde bij. Jammer was wel dat mijn vorm verre is van 2019, toen ik voor het eerst onder de 4u30 dook in Bahrain. De race op de UT was dan ook niet super hoopgevend, net als de halve marathon van Enschede. Op alle onderdelen mis ik regelmaat en overall ben ik eigenlijk ook niet fit genoeg, gewoon bijna tien kilo te zwaar. Maar we moeten het ermee doen.
19-05 Road Trip
Zoals in het vorige verslag gemeld was vriend Zaid Al Mosheky van mijn sponsor ProLab Systems in Nederland en kwam me aanmoedigen op de UT. Een week later stond The Championship al gepland en al snel gaf hij aan mee te willen. Snel plannetjes gesmeed, de hotelreservering aangepast, drie daagjes werken en op donderdag 19 mei samen in de auto naar Slowakije. Road Trip! Het was een superleuke rit samen, waar de vriendschap nog eens verder verdiept werd met goede gesprekken. Tenslotte is Bratislava een eind rijden en tien uur later kwamen we aan op de plek van bestemming. Auto uitpakken, ons intrek nemen in het hotel en even het historische centrum in om wat eten te scoren en een lekker biertje te nuttigen.
19-05 Road Trip
Zoals in het vorige verslag gemeld was vriend Zaid Al Mosheky van mijn sponsor ProLab Systems in Nederland en kwam me aanmoedigen op de UT. Een week later stond The Championship al gepland en al snel gaf hij aan mee te willen. Snel plannetjes gesmeed, de hotelreservering aangepast, drie daagjes werken en op donderdag 19 mei samen in de auto naar Slowakije. Road Trip! Het was een superleuke rit samen, waar de vriendschap nog eens verder verdiept werd met goede gesprekken. Tenslotte is Bratislava een eind rijden en tien uur later kwamen we aan op de plek van bestemming. Auto uitpakken, ons intrek nemen in het hotel en even het historische centrum in om wat eten te scoren en een lekker biertje te nuttigen.
20-05 X-Bionic Sphere
Op vrijdag de 20e reed ik solo naar Šamorín. Plan de campagne: de weg er naar toe verkennen, beetje rondlopen op het Slowaaks Olympisch trainingscentrum X-Bionic Sphere, mijn startspullen ophalen, beetje rondsnuffelen bij de merchandise tentjes, een zwemtraining doen in het Olympisch bad en weer terug. Inmiddels was ook duidelijk dat het wel een uitdagende race zou gaan worden, want het was bloedheet in Slowakije. De startspullen had ik redelijk snel binnen, maar wat ongelooflijk groot en professioneel is X-Bionic Sphere. Fantastische locatie!
Op vrijdag de 20e reed ik solo naar Šamorín. Plan de campagne: de weg er naar toe verkennen, beetje rondlopen op het Slowaaks Olympisch trainingscentrum X-Bionic Sphere, mijn startspullen ophalen, beetje rondsnuffelen bij de merchandise tentjes, een zwemtraining doen in het Olympisch bad en weer terug. Inmiddels was ook duidelijk dat het wel een uitdagende race zou gaan worden, want het was bloedheet in Slowakije. De startspullen had ik redelijk snel binnen, maar wat ongelooflijk groot en professioneel is X-Bionic Sphere. Fantastische locatie!
Daarna dus even langs de merchadise standjes. Uiteraard wel even een event-shirt scoren, alleen maar Ironman shirtjes gaat ook vervelen, haha. Daarnaast wist ik nog een leuk Slowaaks triathlonshirt op de kop te tikken. Daarna was het tijd voor de zwemtraining. Ik had een uurtje geboekt in het Olympisch zwembad en had een mooie baan voor mezelf. Ik merkte al wel dat het zwemmen nou niet bepaald goed ging, het water leek wel stroop. Of mijn techniek is hard achteruit gegaan. Daarna nog even verder wandelen over het terrein, een fotootje maken van het indrukwekkende stalen paard (de paardensport geniet hoog aanzien en aangrenzend waren ook stallen en een paardenrenbaan, die ook onderdeel uitmaken van het loopparcours). Daarna weer terug naar het NH Hotel in Bratislava en met Zaid een hapje eten. Hij had geïnformeerd naar een goede eettent in het centrum en zo kwamen we bij de Pivovar uit, een dobberende eetgelegenheid op de Donau.
21-05 Pre-race day
De dag voor de race begonnen we met een goed ontbijt, gevolgd door toeristje spelen in Bratislava. Ik wilde op zoek naar wat leuke souvenirs voor thuis en daarnaast wilde ik het historische stadscentrum wel eens bij daglicht zien, in plaats van alleen ’s nachts. Echt een fantastisch mooie plaats, je waant je er zo 200 jaar in het verleden.
De dag voor de race begonnen we met een goed ontbijt, gevolgd door toeristje spelen in Bratislava. Ik wilde op zoek naar wat leuke souvenirs voor thuis en daarnaast wilde ik het historische stadscentrum wel eens bij daglicht zien, in plaats van alleen ’s nachts. Echt een fantastisch mooie plaats, je waant je er zo 200 jaar in het verleden.
In de middag was de bike check-in en dat wilde ik combineren met een laatste training. Even de beentjes lostrappen langs de Donau voor een ritje van een uur. Waarbij ik uiteindelijk het dorpje met de ludieke naam “Horny Bar” aandeed. Misschien dat ik daar na de race naar terug moet. Eenmaal terug – met een keiharde tegenwind op de dijk langs de Donau, leuk vooruitzicht voor de wedstrijddag – koppelde ik nog even naar loop voor een half uurtje rennen. Dat ging soepeler dan verwacht. Het vertrouwen in mijn run is namelijk niet geweldig hoog op dit moment.
Daarna was het tijd om de fiets in te checken. Zaid had zich intussen prima vermaakt op het terras bij de wisselzone. Vervolgens was het tijd voor de pasta party. Nog niet eerder heb ik zo’n goed verzorgde maaltijd meegemaakt, het eten was echt goed op orde! Alleen een plekje vinden was iets minder makkelijk, want het was loeidruk in het restaurant. We spotten echter een vrij tafeltje waarop een bordje “RESERVED” staat. Met Zaid bij me, en ik nog steeds in mijn Bahrain-fietsoutfit, pretenderen we dat we hoge gasten uit het Midden-Oosten zijn. En zo hadden we ineens een perfecte tafel tot onze beschikking, inclusief bediening. Toen we het eten op hadden zijn we er maar snel vandoor gegaan, voordat de echte gasten op zouden komen dagen. Vervolgens terug naar het hotel en vroeg op bed.
Voor de pasta party nog even met koning Hamad bin Isa Al Khalifa op de foto in X-Bionic Sphere
22-05 The Championship
Race day! Vroeg uit de veren en klaar maken voor de race. Iedere Age Group start in zijn eigen wave, mijn start is om 10:10. Ik ben er klaar voor, tenminste, zo klaar als ik er voor kan zijn. Het voordeel van alle verschillende waves is dat je de Pro’s volledig kunt volgen door de Donau. De eersten zijn alweer aan de kant als ik nog moet beginnen. Ik gooi mijn After Race Bag op de stapel vlak bij de start en begeef me in het startvak om de Donau in te springen. Ik wil mijn zwembril opzetten en het ongelooflijke gebeurt: het rubberbandje van mijn zwembril knapt. Maar ik laat me niet uit het veld slaan, ik heb namelijk een reservebrilletje in mijn After Race bag zitten. Dus ik snel naar de tasjes, vind de mijne gelukkig binnen twintig seconden, vis mijn reservebril eruit terwijl ik ondertussen uitleg aan de toeschouwers wat er aan de hand is. Als ze mijn reservebril zijn wordt er geapplaudisseerd. Ik zeg nog:”I always come prepared!” Ik zet de tweede zwembril op en wat denk je? Knap! En een zucht van afgrijzen gaat door het publiek...
22-05 The Championship
Race day! Vroeg uit de veren en klaar maken voor de race. Iedere Age Group start in zijn eigen wave, mijn start is om 10:10. Ik ben er klaar voor, tenminste, zo klaar als ik er voor kan zijn. Het voordeel van alle verschillende waves is dat je de Pro’s volledig kunt volgen door de Donau. De eersten zijn alweer aan de kant als ik nog moet beginnen. Ik gooi mijn After Race Bag op de stapel vlak bij de start en begeef me in het startvak om de Donau in te springen. Ik wil mijn zwembril opzetten en het ongelooflijke gebeurt: het rubberbandje van mijn zwembril knapt. Maar ik laat me niet uit het veld slaan, ik heb namelijk een reservebrilletje in mijn After Race bag zitten. Dus ik snel naar de tasjes, vind de mijne gelukkig binnen twintig seconden, vis mijn reservebril eruit terwijl ik ondertussen uitleg aan de toeschouwers wat er aan de hand is. Als ze mijn reservebril zijn wordt er geapplaudisseerd. Ik zeg nog:”I always come prepared!” Ik zet de tweede zwembril op en wat denk je? Knap! En een zucht van afgrijzen gaat door het publiek...
Twee zwembrilletjes geknapt, dan maar zonder...
10:10 Swim
En zo sta ik dan weer in het startvak. Geen tijd meer en geen zwembril. Ik zal het zonder moeten doen. Johan Strauss schreef een paar eeuwen geleden “An der schöne blaue Donau”, maar zo schön en blauw ziet die er niet meer uit. Dat wordt dus een uitdaging.... Ik zwem op naar de startlijn en ga maar niet te ver vooraan liggen. Om exact tien over tien worden we weggeschoten. Ik heb nog even de illusie dat ik mee kan, maar ik zie echt geen reet zonder brilletje. De complete coördinatie is dan ook weg, ik wil met de ogen dicht zwemmen maar moet wel onder water uitblazen, maar dat doe ik ook niet meer. Uit pure wanhoop doe ik maar rugcrawl en schoolslag, maar mijn wave verdwijnt uit zicht. Zo had ik me The Championship niet voorgesteld.
10:10 Swim
En zo sta ik dan weer in het startvak. Geen tijd meer en geen zwembril. Ik zal het zonder moeten doen. Johan Strauss schreef een paar eeuwen geleden “An der schöne blaue Donau”, maar zo schön en blauw ziet die er niet meer uit. Dat wordt dus een uitdaging.... Ik zwem op naar de startlijn en ga maar niet te ver vooraan liggen. Om exact tien over tien worden we weggeschoten. Ik heb nog even de illusie dat ik mee kan, maar ik zie echt geen reet zonder brilletje. De complete coördinatie is dan ook weg, ik wil met de ogen dicht zwemmen maar moet wel onder water uitblazen, maar dat doe ik ook niet meer. Uit pure wanhoop doe ik maar rugcrawl en schoolslag, maar mijn wave verdwijnt uit zicht. Zo had ik me The Championship niet voorgesteld.
Uiteindelijk weet ik dan toch een beetje een zwemritme te pakken. Zonder zicht is het lastig navigeren en ik zwem dan ook teveel meters. Op de weg terug, met wind/stroming mee, gaat het dan eigenlijk best wel lekker, maar dan zie ik dat ik al naar links had gemoeten om naar de kant te gaan. Te ver doorgezwommen, dus weer een stuk terug tegen de wind/stroming in. Als ik op de kant ben en mijn Polar check zie ik dat ik ruim 41 minuten in het water heb gelegen: 41’13”. Minimaal zes minuten verloren.
Zwaar gedesillusioneerd het water uit, zwemmen zonder zwembril in een troebele Donau was niet te doen
10:51 T1
Vloekend en tierend ga ik door de wisselzone. Ik klaag in het voorbijgaan nog eens tegen Zaid, anderen moeten lachen om mijn reactie. In ieder geval is mijn race al wel redelijk om zeep. Maar het mooie van triathlon is dat er nog twee onderdelen volgen. Twee onderdelen die me normaal gesproken beter liggen, al is het lopen dus nog lang niet op het gewenste niveau. Ik vergeet het zwemmen snel en focus me op het fietsonderdeel. Na 4’54” ben ik de wisselzone door.
10:51 T1
Vloekend en tierend ga ik door de wisselzone. Ik klaag in het voorbijgaan nog eens tegen Zaid, anderen moeten lachen om mijn reactie. In ieder geval is mijn race al wel redelijk om zeep. Maar het mooie van triathlon is dat er nog twee onderdelen volgen. Twee onderdelen die me normaal gesproken beter liggen, al is het lopen dus nog lang niet op het gewenste niveau. Ik vergeet het zwemmen snel en focus me op het fietsonderdeel. Na 4’54” ben ik de wisselzone door.
De Donau uit, over de dijk en een flink stukje lopen richting de wisselzone
10:56 Bike
Dan maar vlammen op de fiets. Maar net als een dag eerder, bij het fietstestje langs de Donau, waait het flink. Het is eigenlijk een vrij simpel fietsparcours: heen en terug. Door de straten van Šamorín houd ik me dan nog een beetje in. Ik word al vrij snel ingehaald door twee atleten uit een wave die na ons is gestart, die een paar jaartjes jonger zijn. Maar al snel is het genieten. Dat ik hier mag zijn. En Slowakije is best mooi. We passeren een paar dorpjes, waaronder het al eerder genoemde Horny Bar. Enthousiast klappend publiek langs de kant. Mooi!
10:56 Bike
Dan maar vlammen op de fiets. Maar net als een dag eerder, bij het fietstestje langs de Donau, waait het flink. Het is eigenlijk een vrij simpel fietsparcours: heen en terug. Door de straten van Šamorín houd ik me dan nog een beetje in. Ik word al vrij snel ingehaald door twee atleten uit een wave die na ons is gestart, die een paar jaartjes jonger zijn. Maar al snel is het genieten. Dat ik hier mag zijn. En Slowakije is best mooi. We passeren een paar dorpjes, waaronder het al eerder genoemde Horny Bar. Enthousiast klappend publiek langs de kant. Mooi!
Op de fiets, ik verlaat het complex van X-Bionic Sphere voor ruim 93 kilometer fietsen
Met de eerste 45 kilometer wind in de rug weet ik wat me te doen staat. Niet te gek. Ik wil krachten sparen voor de tweede helft van de race. Een paar atleten bij mij in de buurt geven best veel zie ik aan hun manier van rijden, maar het lukt me om op reserve in de buurt te blijven tot het keerpunt. Na zo’n 1 uur en 5 minuten heb ik het keerpunt bereikt, dat op 46 kilometer ligt. Een mooi moyenne van 42.5 km/h. Maar ja, wind in de rug heen betekent ook wind tegen terug...
Met de eerste 45 kilometer wind in de rug weet ik wat me te doen staat. Niet te gek. Ik wil krachten sparen voor de tweede helft van de race. Een paar atleten bij mij in de buurt geven best veel zie ik aan hun manier van rijden, maar het lukt me om op reserve in de buurt te blijven tot het keerpunt. Na zo’n 1 uur en 5 minuten heb ik het keerpunt bereikt, dat op 46 kilometer ligt. Een mooi moyenne van 42.5 km/h. Maar ja, wind in de rug heen betekent ook wind tegen terug...
Heenweg met de wind in de rug, het tempo zit er goed in maar op reserve
De gasten die zichzelf al op de heenweg uit elkaar hebben getrokken vallen al vrijwel meteen stil en krijgen het gemiddelde niet meer boven de 30 per uur tegen de harde wind in. Mij lukt het om nog power te leveren en zo rond de 34 gemiddeld te blijven fietsen. Zo rijd ik snel weg bij mijn metgezellen en op de terugweg haal ik zo behoorlijk wat andere atleten in.
De gasten die zichzelf al op de heenweg uit elkaar hebben getrokken vallen al vrijwel meteen stil en krijgen het gemiddelde niet meer boven de 30 per uur tegen de harde wind in. Mij lukt het om nog power te leveren en zo rond de 34 gemiddeld te blijven fietsen. Zo rijd ik snel weg bij mijn metgezellen en op de terugweg haal ik zo behoorlijk wat andere atleten in.
En weer terug, maar nu met die harde wind op kop. Er wordt flink wat meer van de beentjes gevergd
Het laatste stuk vanaf Horny Bar naar Šamorín lijkt dan niet ver meer, maar met die verrekte tegenwind is het dan toch nog bijna 20 kilometer. Het fietsparcours bedraagt namelijk 93 kilometer. Er komt me dan nog een rappe Belg voorbij die ik op de toegestane twaalf meter weet te volgen. Dus ook op twaalf meter heb je nog wel iets voordeel van een voorganger, want het gaat toch iets makkelijker dan daarvoor. Uiteindelijk kom ik na 2u28’58” terug op het X-Bionic Sphere complex. Tijd om een halve marathon te gaan lopen!
Het laatste stuk vanaf Horny Bar naar Šamorín lijkt dan niet ver meer, maar met die verrekte tegenwind is het dan toch nog bijna 20 kilometer. Het fietsparcours bedraagt namelijk 93 kilometer. Er komt me dan nog een rappe Belg voorbij die ik op de toegestane twaalf meter weet te volgen. Dus ook op twaalf meter heb je nog wel iets voordeel van een voorganger, want het gaat toch iets makkelijker dan daarvoor. Uiteindelijk kom ik na 2u28’58” terug op het X-Bionic Sphere complex. Tijd om een halve marathon te gaan lopen!
Terugkeer op het X-Bionic Sphere complex. Alleen nog maar een halve marathon lopen
13:24 T2
De benen voelen niet heel erg soepel als ik van de fiets kom. En het is warm. Pittig. Het fietsen heeft me echter wel weer nieuw elan gegeven en de pech met de zwembrilletjes is allang vergeten. Snel de fiets weghangen, gelletje pakken, loopschoenen aan, pet op en gaan!
13:24 T2
De benen voelen niet heel erg soepel als ik van de fiets kom. En het is warm. Pittig. Het fietsen heeft me echter wel weer nieuw elan gegeven en de pech met de zwembrilletjes is allang vergeten. Snel de fiets weghangen, gelletje pakken, loopschoenen aan, pet op en gaan!
Fietsje stallen, helm af, loopschoentjes aan en op naar de finish
13:28 Run
Het lopen begint wel lekker eigenlijk. Ik weet niet goed wat ik van het loopparcours moet verwachten. Het loopt voor een groot deel over de paardenrenbaan. Uit ervaring weet ik dat dat niet echt prettig loopt. Het heeft meer weg van cross country. Maar goed, iedereen heeft daar last van. Ik weet aanvankelijk ook best een goede pace te ontwikkelen van zo’n 4’30” per kilometer. Maar na een kilometer of vijf is de schwung er al wel uit.
Het zijn drie ronden en met name in de verzengende zon wordt het niet echt beter. De fietsinspanning was toch best heftig en als je dan niet 100% fit bent, met ook nog die mislukte Enschede Marathon in het achterhoofd, waar ik 1h41 liep... Mijn doel is eigenlijk om onder de 1h40 te lopen en de eerste van drie ronden loop ik nog op koers. Dat rondje gaat in iets meer dan een half uur.
13:28 Run
Het lopen begint wel lekker eigenlijk. Ik weet niet goed wat ik van het loopparcours moet verwachten. Het loopt voor een groot deel over de paardenrenbaan. Uit ervaring weet ik dat dat niet echt prettig loopt. Het heeft meer weg van cross country. Maar goed, iedereen heeft daar last van. Ik weet aanvankelijk ook best een goede pace te ontwikkelen van zo’n 4’30” per kilometer. Maar na een kilometer of vijf is de schwung er al wel uit.
Het zijn drie ronden en met name in de verzengende zon wordt het niet echt beter. De fietsinspanning was toch best heftig en als je dan niet 100% fit bent, met ook nog die mislukte Enschede Marathon in het achterhoofd, waar ik 1h41 liep... Mijn doel is eigenlijk om onder de 1h40 te lopen en de eerste van drie ronden loop ik nog op koers. Dat rondje gaat in iets meer dan een half uur.
Eerste ronde. Het tempo is nog goed, maar de temperatuur en de inspanning hakt erin
In de tweede ronde begin ik echter tijd te verliezen, vanaf kilometer tien ongeveer. Het lopen op het zand en het gras valt me ook steeds zwaarder. Ik wil daar ook geen negatieve energie in steken: ik bedenk me dat ik de energie maar bespaar en op de stukken die verhard zijn dan wat harder ga aanzetten. Na de tweede doorkomst lijkt een tijd van 1h40 nog steeds mogelijk (en daarmee een eindtijd onder de 5 uur).
In de tweede ronde begin ik echter tijd te verliezen, vanaf kilometer tien ongeveer. Het lopen op het zand en het gras valt me ook steeds zwaarder. Ik wil daar ook geen negatieve energie in steken: ik bedenk me dat ik de energie maar bespaar en op de stukken die verhard zijn dan wat harder ga aanzetten. Na de tweede doorkomst lijkt een tijd van 1h40 nog steeds mogelijk (en daarmee een eindtijd onder de 5 uur).
Doorkomst tweede ronde. Nog maar eens een gelletje naar binnen werken
Maar in de derde ronde is het eigenlijk wel op. Overleven is de beste omschrijving. De hersenen blijven de benen aansturen om te bewegen, maar echt hardlopen kun je het niet meer noemen. Dat ik dan ook veelvuldig word ingehaald motiveert ook niet echt. Verdorie, was ik maar weer fit zoals in 2019. Maar toch probeer ik me over het dode punt heen te praten. Ik ga deze race gewoon finishen. En als de laatste kilometers dan ingaan krijg ik toch weer wat energie. De 1h40 is allang uit zicht, maar toch mooi om deze race te hebben mogen doen.
Maar in de derde ronde is het eigenlijk wel op. Overleven is de beste omschrijving. De hersenen blijven de benen aansturen om te bewegen, maar echt hardlopen kun je het niet meer noemen. Dat ik dan ook veelvuldig word ingehaald motiveert ook niet echt. Verdorie, was ik maar weer fit zoals in 2019. Maar toch probeer ik me over het dode punt heen te praten. Ik ga deze race gewoon finishen. En als de laatste kilometers dan ingaan krijg ik toch weer wat energie. De 1h40 is allang uit zicht, maar toch mooi om deze race te hebben mogen doen.
Laatste keerpunt, iets verder mag ik voor de laatste keer de paardenrenbaan op
Laatste keer over de paardenrenbaan. Op het tandvlees
Het laatste stukje paardenrenbaan komt dan nog weer een dame voorbij, maar die gaat dus mooi niet voor mij finishen. Ik geef nog een keer gas en in plaats van rechtsaf de paardenrenbaan op mag ik nu rechtdoor, de rode loper op. Yes! Een bochtje naar links en daar staat zowaar een hele horde cheerleaders om me over de finish te schreeuwen. Met 1h45’36” loop ik dan naar een eindtijd van 5h04’43”, goed voor een 20e plek in de M50 categorie. Gezien mijn fysieke staat niet eens zo slecht.
Het laatste stukje paardenrenbaan komt dan nog weer een dame voorbij, maar die gaat dus mooi niet voor mij finishen. Ik geef nog een keer gas en in plaats van rechtsaf de paardenrenbaan op mag ik nu rechtdoor, de rode loper op. Yes! Een bochtje naar links en daar staat zowaar een hele horde cheerleaders om me over de finish te schreeuwen. Met 1h45’36” loop ik dan naar een eindtijd van 5h04’43”, goed voor een 20e plek in de M50 categorie. Gezien mijn fysieke staat niet eens zo slecht.
Toch nog een sprintje eruit geperst in de finishstraat. Met 5h04'43" toch best nog een redelijke eindtijd neergezet
Na afloop klets ik nog even wat na met wat andere Nederlandse triatleten en ’s avonds duiken Zaid en ik voor het laatst Bratislava in. Voor een welverdiend biertje en ik doe me tegoed aan een heerlijk maaltje sushi.
Na afloop klets ik nog even wat na met wat andere Nederlandse triatleten en ’s avonds duiken Zaid en ik voor het laatst Bratislava in. Voor een welverdiend biertje en ik doe me tegoed aan een heerlijk maaltje sushi.
Medaille en finishershirt zijn binnen, het was hard werken maar de trip absoluut waard!
RSS Feed
