UT Triathlon 2022

ENSCHEDE – Ineens zijn de coronamaatregelen voorbij en ineens gaan ineens weer alle wedstrijden door. En ineens is het hele voorjaar al voorbij en dient de allereerste triathlon zich aan. Op de UT Triathlon was ik zeer benieuwd waar ik zou staan. Want de test enkele weken eerder bij de Halve van Hengelo mocht dan veelbelovend zijn, daarna volgde een draak van een halve marathon in Enschede. Met wederom hoge temperaturen en teveel lichaamsgewicht werd het zwoegen, vooral op de run.

​Na de geslaagde Halve van Hengelo op de 10 kilometer was het mijn plan om drie weken later een goede halve marathon te lopen in Enschede. Het tempo dat ik in Hengelo liep bood aanknopingspunten om een relatief mooie tijd neer te zetten. Onder de 1u30 moest ruimschoots lukken. Ware het niet dat het complete carnavalsgedruis van Oldenzaal twee maanden verplaatst was. Dus de goede vorm verdween als sneeuw voor de zon en ik voelde me allesbehalve fit toen ik aan de start stond.

Oorspronkelijk was ik nog een genodigde loper ook, omdat ik bij een eerdere editie onder de 3 uur wilde lopen. Van dat plan kwam natuurlijk niets terecht. Sterker nog: dat tempo kon ik op de halve niet eens aan. Het was warm die 24e april in Enschede en al na 500 meter voelde ik dat de benen het niet deden die dag. Ik gooide de handdoek in de ring. De eerste 5 kilometer heb ik het nog enigszins geprobeerd, maar ik kreeg het ene been niet voor het andere. Daarop heb ik een tandje teruggeschakeld en op overlevingsstand de wedstrijd uitgelopen. Met 1h41’49” begon ik ook ernstig te twijfelen aan de rest van het seizoen. Is dit het? Als ik dit met moeite op de klok kreeg in een losse halve marathon, wat kon ik dan over vier weken verwachten op de Challenge Samorin?

Eerst maar eens een test op de kwart triathlon op de UT. En het leukste was dat Jinthe ook weer mee wilde doen. Ze is erg fanatiek in alle sporten en de enige fout die we maakten was dat we het parcours niet hebben verkend. Voor mij gesneden koek, voor haar allemaal nieuw. Het zwemmen ging uiteraard goed als wedstrijdzwemster, daarna de wissel, startnummer om, helm op en op de MTB het fietsparcours op. Daarna duurde het erg lang voor ze terug was van haar twee rondjes fietsen. Wat bleek: ze wist niet welke kant ze op moest en heeft daar ongeveer 5 minuten stilgestaan. Daarna rende ze echter wel goed haar rondjes – maar zonder startnummer, want de startnummerband was te los. Dus nog bijna een DSQ ook van de overijverige jury... maar gelukkig mocht ze het podium op als derde meisje.

Daarna was papa aan de beurt. Met het zwemmen in het UT bad heb ik nooit een goede verhouding gehad. Met veel zwemmers in het bad klotst het aan alle kanten. Het inzwemmen ging prima, ik denk dan ook dat ik moeiteloos naar 17:30 of sneller zou moeten kunnen zwemmen. Bij de start ben ik goed weg en lig gedeeld op kop met Jan Engbers van TC Twente. Maar om daar nou 40 banen naast te gaan zwemmen lijkt me ook niet handig, dus ik laat me achter hem wegzakken.

Helaas weet ik na 100 meter zijn voeten al niet meer te houden. Ik heb moeite mijn ademhaling goed onder controle te houden en moet even pas op de plaats maken. Zo zwemt iedereen in mijn baan er vervolgens voorbij en probeer ik uiteindelijk bij de laatste benen aan te pikken. Halverwege kom ik eindelijk wat in mijn slag en begin terug in te halen. Uiteindelijk tik ik de kant aan na 18’30” en passeer de mat na 18’51”. Minuutje laten liggen.

De wissel gaat als vanouds redelijk vlot. Dan de fiets op. Een dag eerder heb ik nog een lange duurrit gemaakt van 105 kilometer in iets meer dan 3 uur, dus superfris zijn de benen niet. Ik probeer de zes fietsronden dan ook te rijden op Ironman 70.3 intensiteit, ook omdat ik over een week aan de start sta van Challenge Šamorín in Slowakije. Deze kwart triathlon is alleen een voorbereidingsrace, dus echt tot het gaatje hoef ik niet. Zo rijd ik solide mijn rondjes, aangemoedigd door Janneke en de kinderen.

Tijdens het fietsen ontwaar ik ook nog een verrassing langs het parcours: sponsor ProLab Systems in de persoon van vriend Zaid Al Mosheky staat aan de kant! We hadden al besproken dat hij wellicht mee zou gaan naar Slowakije, maar hier op het UT terrein had ik hem niet verwacht. Dus voor de sponsor toch maar een trapje extra gedaan. Uiteindelijk zet ik de 12e fietstijd neer in 59’20” (waar dat in het verleden toch echt top-3 zou zijn geweest).

Dan door naar het lopen. Met de mislukte Enschede Marathon nog in het achterhoofd en wetende dat ik enkele kilo’s teveel meetors na al dat coronagezeik kom ik maar moeilijk in mijn ritme. De warmte helpt ook niet mee en ik weet in de eerste vijf kilometer nog een tempo van 4’50”/kilometer te ontwikkelen. Maar dat gaat echt moeizaam en voelt aan als volle bak.

In de vierde van zes ronden maak ik dan even een sanitaire stop. Hopend dat ik daarna het tempo weer goed kan oppakken, maar allesbehalve. Het wordt juist slechter en krijg de kilometertijden niet meer onder de 5 minuten. Zo worstel ik me naar de eindstreep en verlies ik nog vier plaatsen in het klassement. Als ik zo’n 300 meter voor de finish nogmaals wordt ingehaald door iemand die bij mij in de zwembaan lag gooi ik er toch nog maar eens een echte eindsprint uit. Daarmee eindig ik als 15e overall en net onder de 2 uur en 10 minuten, 2h09’57”. Zo’n 10 minuten langzamer dan ik van mezelf gewend ben op een kwart triathlon. Het was dan wel op Ironman 70.3 intensiteit, maar of ik nou echt veel harder had gekund... dus richting The Championship nog niet echt een opsteker.

Na afloop even met Zaid op de foto, mooie verrassing dat hij in Nederland was en kwam supporten!